Het spijt mij maar ik kom hier niet doorheen. Arctic Monkeys hebben tijden lang mijn sympathie gehad vanwege het debuut en de ontwikkeling tot AM. En toen ging het voor mij mis. TBHAC staat in de kast, eenmaal geluisterd. Ik stoor mij enorm aan het overdreven ge-articuleer, de Live maniertjes.

Ofschoon The Car een kans gegeven , afgezet bij nummer 6.. Is het slechte muziek? Nee, absoluut niet, het talent en gogme druipt er van af. Het past mij niet (meer).

Daar is eindelijk de nieuwe Depeche Mode, wat sceptisch na het ondergemiddelde maar toch fijne Spirit was ik benieuwd naar al het nieuws.

En wat een plaat hebben de heren gedropt.
Mooie sfeer wordt er neergezet, met Soul with Me eindelijk weer een door Gore gezongen nummer die kan wedijveren met het mooie ‘Home’.

Speak to Me is van een niveau dat ik lang niet meer gehoord heb, en dan bedoel ik niet alleen van Depeche Mode. Gahan behaalt sowieso een prima niveau met de door hem, en anderen, geschreven nummers.

Daarover gesproken, Richard Butler voegt naar mijn idee een mooie verfrissing toe aan de nummers van Gore.

Caroline’s Monkey, had een b-side kunnen zijn, is een vreemde eend in de bijt, het tussenrefrein maakt het de moeite waard.

Ander fijns: Wagging Tongue, Favourite Stranger, Before we drown, My cosmos is mine. Tsja, eigenlijk alles.. Ghosts Again is dan nog het minst, beetje de Precious van dit album.. duidelijk de mainstream single naar niet geheel representatief voor het album.

Advies: grijs draaien deze plaat!

Ik had mij hier op verheugd maar het gekerm van Yoko maakt dat je dit echt niet op vol volume kan beluisteren.

De bekende songs zijn sterk gebracht en klinken geweldig maar toch is dit waarschijnlijk mijn muzikale miskoop van het jaar.

Prima album van Noel en band, een andere richting gekozen qua sound maar nergens incompetent gebleken. Had meer prominente aanwezigheid verwacht van herintreders Gem Archer en Chris Sharrock.

Ondanks prettige composities voor mij minder toegankelijk dan As you were.