menu

Arctic Monkeys - The Car (2022)

mijn stem
3,50 (293)
293 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Domino

  1. There'd Better Be a Mirrorball (4:25)
  2. I Ain't Quite Where I Think I Am (3:11)
  3. Sculptures of Anything Goes (3:59)
  4. Jet Skis on the Moat (3:17)
  5. Body Paint (4:50)
  6. The Car (3:18)
  7. Big Ideas (3:57)
  8. Hello You (4:04)
  9. Mr. Schwartz (3:30)
  10. Perfect Sense (2:47)
totale tijdsduur: 37:18
zoeken in:
avatar van jerome988
4,0
De albumcover deed een rockplaat vermoeden, al had ik persoonlijk niet echt een voorkeur voor de richting die Arctic Monkeys zou opgaan. Dankzij The Car ben ik blij dat ze voortborduren op het geluid van Tranquility Base en een extra dimensie daaraan geven. Ditmaal gaan ze nog dieper, met 10 juweeltjes waarbij vooral de prachtige, heldere, knappe, rijke composities opvallen. Een mooie verrijking voor het begrip muziek en met de extra verdieping in dit geluid bewijst de band dat ze in staat waren er nog meer uit te halen. Ook voor henzelf zal het "wat als..."-gevoel waarschijnlijk voldoende beantwoord zijn. Wat mij extra doet uitkijken naar hun volgende worp. Nog een album in deze stijl zou ik echter ook prima vinden.

Turner levert een waardige en zuivere prestatie als zanger en is natuurlijk onlosmakelijk verbonden met de AM-signatuur, maar tijdens het luisteren vroeg ik me wel af hoe werelds dit album had geklonken als Sinatra de zang op zich had kunnen nemen.

avatar van iHateDolphins
4,5
Collapse schreef:
Mr. Schwartz is is overigens een weergaloos liedje. Ingetogen en klein maar van een groot niveau.


Ook een van mijn favorieten van de plaat, maar die mening deelt niet iedereen gezien de statistieken

avatar van VladTheImpaler
4,5
There'd Better Be a Mirrorball is echt bloedje mooi

avatar van brooi
2,0
Ben ik de enige die voortdurend de start van benny & the jets hoort?
Plaat als geheel bevalt me niet, te sloom. Enkele losse liedjes, zoals de de mirrorball zijn aangenaam en zitten fraai in elkaar, maar 10 achter elkaar vind ik echt gezapig. Coole hoes wel.

Ga hem de komende tijd nog wat kansen geven (obv het opgebouwde krediet dat ze bij me hebben). Wie weet gaat het nog geheel nog groeien.

avatar van Juveniles
4,0
Deze wending van AM verbaast me niet gezien Alex Turners vriendschap met en bewondering voor stadsgenoot en fellow (semi) crooner Richard Hawley. Een mooi en sfeervol album.

avatar van Demon.
Saaie plaat. Sinds AM zijn ze eigenlijk verschrikkelijk maar blijf toch checken of het weer een keer wat leuks is.

avatar van davevr
4,5
"The obsessively passionate conviction of his earlier works is missing."

Vrije vertaling : "Ik geloof hem niet. Hij probeert wel. ."


Het zou zo maar over Alex kunnen gaan. Maar dat is niet zo. Het ging over Bowie zijn " station to station" . Nog steeds zijn er veel mensen die de Bowie van Ziggy en Aladdin Sane de beste vinden en alles er na maar niets. De grote rock show, duidelijk, gitaren en duidelijke luide meezingers. Ik wil AT niet op t niveau van Bowie zetten maar iets vergelijkbaar zie ik hier. Een muzikant /muziekgroep die een andere weg kiest, en die daardoor een pak fans verliest.

Dit album laat zien dat de groep gegroeid is. Ze zijn niet langer jonge jongens. Ze zijn geen hevige twintigers. Turner is 36. Ze groeien, en ook op het gebied van songschrijven groeien ze. Het vorige album was een excursie in een nieuw gebied, dit is de incorporatie, de samensmelting van die excursie in het geluid van Humbug en AM.

Vergeet dus de hooks en splijtende riffs. De violen zijn gearriveerd. Maar waar ze in de vorige plaat alles wat te gladstreken zijn ze nu beter gedoseerd. Alex croont en zong nooit beter.

"Mirrorball" begint, en stops opeens, er komen wat James Bond-achtige stops en dan klinkt zijn stem : "don't get emotional, that ain't like you". Als dat niet duidelijk is. De registers gaan open. Dit is melancholische muziek die je meeneemt, gestileerd en toch "luscious". Meer dan op het vorige album behouden ze nog de link met hun eigen muziek er voor. In "I ain't quite..." hoor je bijvoorbeeld die typische bas die de Arctic Monkeys zo veel gebruikten in AM, dat typische ritme. "Sculptures" schurkt dan weer wat
tegen Bowie aan net als "Big Ideas".

De tekst : "I had big ideas, the band was so exciting.." kon regelrecht van Aladdin Sane komen.

"Body Paint" bestaat dan weer uit 3 delen : een intro die opeens overgaat in iets Beatles-achtig en dan weer opeens die AM-achtige gitaren. Nu ja, de gitaren zijn spaarzaam ingezet, soms wat funky, soms licht scheurend op de achtergrond.

De spanningsboog blijft wel niet altijd behouden, "Hello You" verzuipt een beetje in de violen maar in "Mr. Schwartz" krijg je dan weer iets ontzettends goed terug. Perfect Sense" is een perfecte afsluiter, en ze laat verlangen naar meer. Een meesterwerk is dit niet, maar het doet vermoeden dat er één op weg is. Bécaud, Brel, Bowie, Walker, Crawley, veel invloeden die je kan horen maar nu zit er ook een smoel voor. Een groep met een eigen klank.

avatar van Mjuman
davevr schreef:
"The obsessively passionate conviction of his earlier works is missing."

Vrije vertaling : "Ik geloof hem niet. Hij probeert wel. ."


Was dit een proefvertaling geloof ik niet dat je zou kunnen rekenen op een voldoende.

Verder is jouw bespreking lezenswaard. Hier is de jury nog aan het overleggen of men ermee wegkomt. Ben niet zo overtuigd als menigeen hier, maar onderschrijf wel je mening over Turner als songwriter, maar dat hadden we in het verleden al gezien; ben bij de laatste 2 voor deze de draad een beetje kwijt geraakt, maar deze heeft al meermaals gedraaid. Vind er mogelijk te veel viool en geschmier in zitten, maar wil een zorgvuldige afweging maken.

4,0
Vorig weekend meerdere keren gedraaid, hele week niet en vandaag zet ik hem op en.. ja! ook hier is het kwartje de goede kant op gevallen (bij de nummers die eerst geruisloos passeerden maar ook het album als geheel). Big Ideas op favoriet!

4* voor nu

avatar van Leptop
4,0
Misschien ben ik niet zo beinvloed door de oude AM, misschien is het mijn leeftijd of mijn muzieksmaak in het algemeen, maar dit vind ik wel lekker wegluisteren op een vrijdagavond.

avatar van Roxy6
4,5
davevr schreef:
"The obsessively passionate conviction of his earlier works is missing."

Vrije vertaling : "Ik geloof hem niet. Hij probeert wel. ."
maar nu zit er ook een smoel voor. Een groep met een eigen klank.


Prachtige recensie davevr !!!

avatar van davevr
4,5
Roxy6 schreef:
(quote)


Prachtige recensie davevr !!!



Bedankt

avatar van Jordipordie
3,0
Elevator music.

3,0
Dim
Sfeervolle plaat, maar ik mis wel de kracht en de overtuiging van de voorganger.

2,5
Het spijt mij maar ik kom hier niet doorheen. Arctic Monkeys hebben tijden lang mijn sympathie gehad vanwege het debuut en de ontwikkeling tot AM. En toen ging het voor mij mis. TBHAC staat in de kast, eenmaal geluisterd. Ik stoor mij enorm aan het overdreven ge-articuleer, de Live maniertjes.

Ofschoon The Car een kans gegeven , afgezet bij nummer 6.. Is het slechte muziek? Nee, absoluut niet, het talent en gogme druipt er van af. Het past mij niet (meer).

avatar van kruder
3,0
Eigenlijk exact hetzelfde als Hamr hier boven, maar ze hebben nog krediet over van de eerste platen dus ik blijf het proberen. Vooralsnog is het een worsteling.

avatar van west
4,5
Jordipordie schreef:
Elevator music.

Waar kan ik die lift vinden?

avatar van Daglish
5,0
Goed album hoor. Niets mis mee.

avatar van Funky Bookie
3,0
Ik vind het leuk dat de heren experimenteren. Het is mij alleen iets te rustig, al merk ik wel dat het album groeit. Voor nu nipt voldoende, maar misschien wordt die in de toekomst wat ruimer.

avatar van Sandokan-veld
4,0
Een deel van me wilde de plaat bijna een onvoldoende geven. Het geluid van The Car is niet echt een verrassing, het is eigenlijk een logisch vervolg op hun laatste album. Ik volg de band al ongeveer vanaf het begin, en ik vind het prijzenswaardig dat ze zich zijn blijven ontwikkelen. Maar de vooruitgeschoven tracks deden me in eerste instantie weinig, en er is iets irritants aan hoe Alex Turner zich heeft ontwikkeld van energieke jonge rocker tot -- ja, wat eigenlijk? Met alle quasi-artistieke maniertjes op dit album zou je hem bijna een poseur gaan vinden, al denk ik dat juist deze sound dichterbij de 'certain romance' komt waar hij altijd naar op zoek is geweest.

Echt mijn genre is dit niet, platen van Turners maatje en inspirator Richard Hawley kan ik meestal ook slecht uitzitten. Toch, na een luisterbeurt of tien moet ik toegeven dat de meeste liedjes toch wel goed bij me zijn gevallen. Er zit ook meer variatie in dan ik direct hoorde: de dreigende, bijna hallucinante sfeer van 'Sculptures of Anything Goes', het fraai opgebouwde 'Body Paint', vol Bowie- en Beatles-invloeden, de verheven dromerigheid van het titelnummer, de juist veel meer directe, zelfbewuste orkestrale pop van 'Big Ideas' (misschien we het sleutelnummer hier), en misschien mijn persoonlijke favoriet tot dusver, 'Mr Schwartz' een meer folky nummer met een bitter-melancholische ondertoon.

Waar het debuut van Arctic Monkeys een soort conceptalbum was over een avond pilsjes kantelen in de stad met je maten, biedt The Car een selectie van bitterzoete cocktails in een vervallen hotel, in het gezelschap van een groep gedesillusioneerde dichters (of zoiets). Het is misschien minder makkelijk om je mee te identificeren, maar het levert toch een behoorlijk geslaagde plaat op. Misschien beschouw ik deze over een jaar wel als één van hun meesterwerken. Aan de andere kant kan ik me voorstellen dat de in zichzelf gekeerde performance van Alex Turner en de cheesy strijkers me na een tijdje gaan tegenstaan. Voor nu moet ik zeggen dat ik de plaat erg graag draai. Voorlopig 4*.

avatar van Cor
4,0
Cor
Meestal wordt muziek beoordeeld op elementen als ‘vooruitgang’, ‘progressie’ of ‘innovatie’, waarbij eerder werk het referentiekader is. En daar is helemaal niets mis mee, want de mensheid wil zich over het algemeen graag ontwikkelen, dus waarom niet in de populaire muziek. Maar incidenteel is het best aardig om vanuit het heden en met de hedendaagse middelen en mogelijkheden terug te kijken en wat te verdwalen in het verleden. Bob Dylan doet het op zijn manier de laatste decennia ook. Deze plaat is een prachtige ode aan ‘de muziek van toen’ en dat geeft gevoel van weemoed en nostalgie. Fijn dat dit er ook kan zijn. De muziek van de toekomst hadden de poolaapjes al een keer gemaakt, dus dit smaakt mij nu prima. Met overtuiging, een zekere zwier en (vooruit) pose neergezet. Mag het? Ja, dat mag en het is nog mooi ook.

avatar van SOAD
4,0
Opvallend trouwens dat Big Ideas eigenlijk het enige nummer is met een echt herkenbaar refrein.

avatar van Cadee
4,0
Ze zijn eindelijk terug! En met wat voor een prachtig album!?!
Het is steengoed geproduceerd, misschien wat minder gitaarwerk maar dat is voor mij zeker geen probleem.

2,5
eerste plaat van hun die ik niet zal kopen, vroeger blindelingse aanschaf maar ook de vorige komt niet meer uit het platenrek . Een langerekte geeuw

avatar van esteban
2,5
Altijd al verzot geweest op het heerlijke stemgeluid van Alex Turner (*), maar zelfs dat onweerstaanbare timbre kan de boel voor mij niet redden. Terwijl die eigenschap net dé attractie van deze plaat zou moeten zijn, want daar lenen de nummers zich perfect voor. Goed dat de mannen experimenteren of eens iets helemaal anders doen. Dat kan ik alleen maar toejuichen. Dat wil echter niet zeggen dat ik het kan smaken. Het kan niet boeien, of toch maar beperkt. Er valt weinig te ontdekken op muzikaal vlak. Al valt er niets op de productie aan te merken, die zit snor. Het weet gewoon nergens te verrassen. Enfin, de eerste luisterbeurt viel helaas niet mee. En hoewel de singles There'd Better Be a Mirrorball en Body Paint zeker wel OK bevonden werden aan deze kant van 't scherm, ben ik ze nu al beu. De titeltrack bevalt me voorlopig het meest.

Eén of meerdere herkansingen zullen vast nog wel gebeuren, wie weet wat dat met de score doet.

(*) De uitgeklede versie van Suck it and See bijvoorbeeld, fantastisch!

avatar van AOVV
3,0
Vooreerst: heel erg prettige albumhoes. De compositie klopt gewoon, waardoor iets wat in feite behoorlijk gewoontjes is toch mysterieus overkomt.

Dat sluit aan bij de inhoud van het pakketje, en ook weer niet. Turner en co. lijken er een stijloefening van te hebben gemaakt met als doel 10 kortverhalen te brengen die de luisteraar constant doen schipperen tussen lamlendigheid en beleving. De kracht zit 'm dan ook in de details. Tekstueel is het weer prima in orde, Turner heeft zich reeds in de beginjaren van de band bewezen op dat vlak, al hoeft alles de laatste paar albums niet zo gejaagd of direct te klinken. In combinatie met zijn croonerneigingen zorgt dat voor een soort mijmerende lijzigheid die me in het beste geval helemaal weet mee te trekken, maar aan de andere kant van het spectrum dan weer volledig koud laat.

Zo gaat het ook met de inkleding van de songs, eerlijk gezegd. Voortbordurend op de thematiek van kortverhalen lijken de songs me nog het meest geschikt als filmmuziek (bij voorkeur van die schimmige films noirs), met veel gevoel voor drama. Grootschalig noch grotesk echter, wel eerder ingehouden en, nou ja, lamlendig.

Met wisselend succes, wat mij betreft. Zo is Body Paint een ambitieuze, imponerende compositie wat mij betreft, waarin ik nog lang kan grasduinen op zoek naar fijne details of invloeden. Mr. Schwartz is een briljantje in al zijn eenvoud en puurheid. En Sculptures of Anything Goes weet me helemaal onder te dompelen in de duistere beschutting van een schimmige nachtclub in een achterafstraatje. Maar daartegenover staan dan weer een aantal songs waarbij de magie helemaal uitblijft. Iets wat ik ook wel ervoer bij hun vorige, maar daar helt de balans wat meer in de goeie richting.

3 sterren

avatar van Roxy6
4,5
Het is voor mij duidelijk dat ik tot de groep behoord die dit album goed kan waarderen.
Sterker nog: in mijn persoonlijke jaarlijst staat dit album in de hoogste regionen.

Ook ik heb de AM vanaf hun debuut gevolgd, toen een fris knisperrend eigen geluid in een golf van toen opkomende bands als Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs e.a. Al in het begin vond ik het stemgeluid van Alex Turner een van de grote troeven van de band, het geeft hun geluid net dat extra kenmerk.

Ik vind het wel een spannende ontwikkeling die de band in hun looptijd heeft doorgemaakt.
Net als vele followers van het eerste uur was ik ook enorm verrast door hun vorige album: Tranquility Base Hotel & Casino. Een volledig nieuwe luisterervaring, waar ik toen echt wel even aan moest wennen.

The Car vind ik een logisch vervolg op dat album, een verder doorgevoerde verfijning van de composities en arrangementen. Ik vind de nummers op The Car overwegend ook beter.

Er wordt in dit topic wel eens gesuggereerd dat Turner een crooner-achtige zangstijl prefereert, waar hij dan vervolgens niet in zou slagen, maar ik vind zijn zangkwaliteiten op dit album juist meer eigenzinnig en volwassen. Ik vind dat hij zijn stem zuiver en soepel gebruikt zonder geforceerd over te komen.

Zelf vind ik het razendknap dat de AM op deze manier een totaal eigen geluid neerzetten, dat niet direct te categoriseren valt, omdat het veel elementen bevat uit diverse soorten muziek, maar die hier dan prachtig samengevoegd worden in tijdloze nummers.

Ja, ze zijn inderdaad ver afgedwaald van hun oorspronkelijke rock roots, maar van dat soort rock-bands zijn er toch al legio? Juist daarom vind ik dit echt een gedurfde, maar ook een mooie en professionele ontwikkeling. Ik hoop dat ze evoluerend in deze stijl nog veel moois uitbrengen in de toekomst.

Maar mijzelf eerst nog maar goed onderdompelen in The Car, die ik rustig vier keer op repeat kan zetten.

avatar van erwinz
3,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Arctic Monkeys - The Car - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Arctic Monkeys - The Car
Arctic Monkeys neemt op The Car nog wat meer afstand van haar rockverleden en overtuigt met sfeervol ingekleurde songs met een hoog jaren 70 gehalte en de zeer geslaagde crooner escapades van zanger Alex Turner

Ik heb The Car van Arctic Monkeys in eerste instantie laten liggen, maar de uitstekende recensies en de notering in heel veel jaarlijstjes maakten me toch nieuwsgierig naar het nieuwe album van de Britse band. Ik hou persoonlijk wel van songs met flink wat invloeden uit de jaren 70 en ben ook niet vies van zangers met crooner ambities of van violen. Ik kan daarom verrassend goed uit de voeten met The Car, dat ik een stuk overtuigender vind dan de albums van Last Shadow Puppets. Deze albums hebben wel heel veel invloed gehad op het geluid dat Arctic Monkeys laat horen op The Car, dat het met name na zonsondergang en in het huidige seizoen heel erg goed doet.

Ik ben geen heel groot fan van de Britse band Arctic Monkeys. Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, het debuutalbum van de band uit Sheffield uit 2006, vond ik echt een geweldig album en ook AM uit 2013 stak wat mij betreft ruimschoots boven het maaiveld uit, maar beide albums beluister ik eerlijk gezegd nauwelijks meer, of eerlijk gezegd helemaal niet. De andere albums van de band ken ik wel, waarschijnlijk met uitzondering van het in 2018 verschenen Tranquility Base Hotel & Casino waar ik geen enkele herinnering aan heb, maar deze albums vond ik minder interessant dan de twee hoogtepunten in het oeuvre van de Britse band.

Ook met Last Shadow Puppets, het soloproject van Arctic Monkeys zanger Alex Turner, heb ik niet zo veel, waardoor ik er van uit ging dat ik het eind oktober verschenen nieuwe album van Arctic Monkeys best kon laten liggen. Ik deed dit zonder naar het album te luisteren, want in de betreffende week verschenen er nogal wat interessante nieuwe albums. Nieuwsgierig geworden door een groot deel van de jaarlijstjes die ik heb gezien de afgelopen weken, heb ik The Car er toch maar eens bij gepakt en ik moet zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk ben van het nieuwe album van Arctic Monkeys.

Op The Car kruipt de Britse band behoorlijk dicht tegen het geluid van Last Shadow Puppets aan, wat naar verluidt overigens ook al het geval was op het vier jaar geleden uitgebrachte Tranquility Base Hotel & Casino. Op The Car klinkt Arctic Monkeys niet meer als de indierock band die het in het verleden was, maar laat Alex Turner horen dat hij het liefst een groot crooner is. Dat gaat hem op The Car verrassend makkelijk af.

Ik vond de muziek van Last Shadow Puppets altijd net wat teveel van alles, maar het nieuwe album van Arctic Monkeys weet wat mij betreft wel de juiste snaar te raken. The Car bevat vooral ingetogen en over het algemeen zeer smaakvol ingekleurde tracks. Zeker wanneer strijkers worden ingezet kan het wat zoetsappig klinken, maar het zit me minder in de weg dan op de albums van Last Shadow Puppets.

In muzikaal opzicht heeft The Car een hoog jaren 70 gehalte, met flink wat uitstapjes richting met name de muziek van David Bowie en Elton John. In vocaal opzicht kruipt Alex Turner hier en daar dicht tegen David Bowie aan, terwijl veel songs herinneren aan de songs die Elton John in de jaren 70 maakte met Bernie Taupin. Uit een net wat recenter verleden hoor ik flarden van Marc Almond en Gavin Friday.

Er zijn momenteel nogal wat bands die de inspiratie bij de grote muzikanten uit de jaren 70 en 80 zoeken en vinden, maar Arctic Monkeys blijft op The Car makkelijk overeind. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker, maar er gebeurt ook genoeg spannends in de songs op The Car, die flink wat interessante muzikale uitstapjes bevatten. Het past allemaal prachtig bij de zang van Alex Turner, die nog meer dan in het verleden onderstreept dat zijn crooner ambities realistisch zijn.

Verder is The Car een album vol uitstekende songs. Het zijn songs die in de jaren 70 ook prima hadden meegekund, maar het zijn ook songs die in de jaren 20 van de eenentwintigste eeuw fris klinken. The Car heeft echt niets te maken met de muziek van de band die in 2006 opdook met het jaarlijstjesalbum Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, maar iedereen die de andere kant van Arctic Monkeys kan waarderen heeft er met The Car echt een prachtalbum bij. Erwin Zijleman

Dit kabbelt maar voort, zonder dat het mij ergens pakt. En dat laatste heeft zeker niet te maken met het andere geluid t.o.v. het oudere AM-werk. Helaas niet voor mij.

avatar van dumb_helicopter
3,0
Toch eens geprobeerd aangezien ik Arctic Monkeys altijd wel kan appreciëren. Helaas is dit een verderzetting van het vorige album en doet dit geluid me gewoon bitterweinig. Ik spring amper op en wordt niet geprikkeld om het op repeat te zetten. Intrinsiek is het wel vakkundig gemaakt, maar ik mis de authenticiteit en het enthousiasme. Halverwege de plaat staan wel de beste nummers omdat er daar momenten zijn waarop de gitaar wat meer op de voorgrond treedt.

avatar van davevr
4,5
Halfje er bij

Gast
geplaatst: vandaag om 14:13 uur

geplaatst: vandaag om 14:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.