Ja hele album wordt op 15 december integraal gespeeld tijdens de Christmas Bash.

Vette krent gegeven in iO Pages 119.

The Opium Cartel haalt haar inspiratie uit de jaren tachtig art en dreampop van ondermeer The Blue Nile, Japan, The Dream Academy, Prefab Sprout en The Big Dish. Jacob Holm–Lupo (White Willow) weet een sfeer van complexe en aanstekelijke muziek te overgieten met symfonische boventonen. De neon gekleurde jaren tachtig melancholie gemixt met de stedelijke panorama’s van M83 en Air. Gewapend met een flink arsenaal aan tijdperk gebonden synths en drum-machines en een warme dynamische productie weet The Opium Cartel het geluid van haar debuut, met behoud van de intieme en enigszins mysterieuze sfeer, te verruimen. Holm-Lupo heeft voor Ardor een aantal ijzersterke zangers weten aan te trekken die de sfeer en tijdsgeest van het werk alleen maar naar een hoger peil tillen. Zoals Alexander Stenerud (Zuma) die de vocale zweverigheid van Paul Buchanan uitstekend weet te benaderen in When We Dream, White Wolf; nummers die ook muzikaal sterk refereren naar The Blue Nile. Stenerud overtuigt ook in het prachtige Northern Rains dat meer tegen het werk van The Dream Academy aanschuurt. Tim Bowness is gewoon zichzelf in Silence Instead; een prima sfeervolle ballad doordrenkt van de No-Man invloeden. Niet verwonderlijk want het is, naast de Blue Öyster Cult ballad Then Came The Last Day In May, overigens schitterend gedragen door de Noorse zangeres Venke Knutson, het enige nummer dat niet uit de pen van Holm-Lupo komt. Toetsenist Stephen Bennett (Henry’s Fool) blijkt ook over een uitzonderlijke stem te beschikken en laat dit overtuigend horen in afsluiter Mariner, Come In; met bijna elf minuten het langste nummer en, naast When We Dream, het absolute hoogtepunt van het album. Holm-Lupo heeft zich met Ardor overtroffen. Een album dat de luisteraar van muzikaal hoogtepunt naar hoogtepunt voert, met heerlijke gelaagde muziek, dat zich nestelt en groeit bij iedere draaibeurt.

Unheilig bestaat dit jaar vijftien jaar. Een periode waarin de groep rond Der Graf er alles aan heeft gedaan om de top in de Duitse muziekindustrie te bereiken. Het hele verhaal viel al eerder te lezen in de autobiografie ‘Als Musik meine Sprache wurde’. Als kroon op het vijftienjarig bestaan had 2014 het jaar moeten worden waarin Unheilig aan het Eurovisie Song Festival mee zou doen, maar de Duitse stemmers besliste op 13 maart jl., helaas, anders. De groep wist met Wir sind alle wie Eins nog wel de finale van de Duitse voorronde te halen, maar werd daar verslagen door Elaiza met Is It Right. Een dag later kwam Alles hat seine Zeit - Best Of Unheilig 1999 – 2014 uit, dat al vooraf was gegaan door de single Als wär’s das erste Mal, het eerste nummer gebruikt voor de Duitse voorronde. Naast de twee nieuwe singles en de bombastische en symfonische instrumentale opener Zeitreise en afsluiter Rückblicke, bevat het album vijftien nummers uit de rijke muzikale geschiedenis van Unheilig, waarbij de groep op het album een chronologische terugblik presenteert. Uitzondering hierop vormt de prachtige symfonische ballad Geboren um zu leben, dat in 2010 de grote doorbraak voor Unheilig in Duitsland betekende. Via de Duitse Eurovisie Songfestival voorronde bijlages en de singles van de succesalbums Lichter der Stadt en Große Freiheit keert men terug naar het allereerste begin met het nummer Stark, ooit aangeboden aan een beroemde Duitse zanger op retour, van het album Phosper, hoewel men juist hier voor de 2012 versie gekozen heeft. Van de naar U2 neigende rock op Lichter der Stadt en het met Andreas Bourani gezongen duet Wie wir waren tot de van prog, industrieel en gothic doorspekte nummers als Für immer, Winter, Spiegelbild, Freiheit, Maschine en Schutzengel. Alles hat seine Zeit laat een prachtig document horen van de ontwikkeling van een persoon. Ja, een persoon, want in die vijftien jaar heeft Der Graf zijn eigen plan getrokken, vaak tegengewerkt, soms gesteund. Maar altijd vanuit het hart schreef hij zijn muziek en teksten zoals Unter Deine Flagge, een hommage aan zijn moeder, waarmee Unheilig in 2010 de Bundesvision Song Contest won, of An deiner Seite, dat geschreven werd voor een zeer goede vriend, die op dat moment (2008) als gevolg van kanker op sterven lag. De luxe gelimiteerde versie komt met een twaalf nummers tellende dvd.

Werd in 2012 fan van Unheilig en beleef komende september voor het derde jaar op rij een concert van deze groep. Hoewel Lichter de Stadt het eerste album was dat ik hoorde, vond ik Grosse Freiheit na beluisteren al direct beter. Een heerlijke mix van Rammstein, Depeche Mode en U2 maakt de muziek zeker niet verkeerd. Ben nu langzam aan het teruggaan qua albums en ja, Puppenspiel is nu de grote favoriet. Dat album bevat nog de scherpe randjes die er op Grosse Freiheit haast allemaal zijn uitgemixt.