Zo, inmiddels sinds het uitkomen voor de vijfde keer ongeveer luisteren naar deze plaat, ditmaal ronddraaiende op mijn platenspeler.

Ik keek wederom erg uit naar deze plaat. Bij Closure/Continuation ben ik voor het eerst naar Porcupine Tree gaan luisteren en was ik gelijk verkocht. Inmiddels heb ik het hele oeuvre van Porcupine Tree, heel veel werk van Steven Wilson en van Blackfield beluisterd en ik kan niet anders zeggen dan dat ik fan ben van de beste man en ook zeker Porcupine Tree. The Harmony Codex was mijn eerste Steven Wilson plaat waarbij ik bewust de lancering meemaakte. Inmiddels heb ik hier niet meer al te vaak naar teruggegrepen. Er zitten zeker toffe nummers in, maar ik was niet kapot van de algehele sfeer van het album. Deze spreekt me een stuk meer aan tot dusver!

Ik vind het concept tof gekozen en het artwork en de sfeer van de muziek maken er een mooi geheel van. Ik had zelf wel gehoopt dat er een andere cover was gekozen. Ik vond de twee bollen (rood en blauw) die in eerste instantie in alle marketing zat mooier. Vooral de tekst op de hoes spreekt me persoonlijk minder aan. Dan de muziek. Ik vind het tof dat hij heeft gekozen vanuit de LP, dus twee stukken van elk één plaatkant. Dit doet me denken aan hoe Mike Oldfield het vaak deed en hoe het in de progressieve rock soms vaker gedaan is. Objects Outlive Us begint tof! Ik vind het daarbij ook mooi dat er in dit hele lied stukken zitten die zich herhalen. Dit creëert in mijn ogen een mooi geheel, welke filmcomponisten ook vaak toepassen in hun score. Hans Zimmer bijvoorbeeld. Mooi ook hoe de ene keer de piano alleen deze melodie herhaalt en de keer erop heel veel andere instrumenten deze zelfde melodie herhalen. Randy McStine heeft enkele toffe gitaarstukken en solo’s erin zitten, oude vertrouwde Theo Travis heeft mooie stukken op de fluit en saxofoon en Steven Wilson zelf laat oude vertrouwde dingen horen op o.a. de gitaar en de toetsen. Wat Objects Outlive Us ook mooi maakt is dat het met dezelfde tekst afsluit als dat het begint. Zo vormt het toch een mooi coherent geheel, ondanks de tempo wisselingen en verschillende stijlen aan muziek. Het nummer sluit mooi af met gitaar en violen die samen als een zwerm bijen tot een climax komen en daarna vervagen in de eeuwige ruimte…

Dan kant B: The Overview. Dit stuk begint in mijn ogen wat vervelend. Allerlei digitaal geprogrammeerde geluiden (door Wilson) en Rotem Wilson (de vrouw van) die praat over de afstanden van bepaalde dingen tot bepaalde dingen (ik begrijp dat het past in de context, maar weet niet precies wat ze zegt…) in de ruimte. Niet geheel mijn ding, ondanks dat het wel past bij het concept. Maar als dat eenmaal voorbij is, ontvouwt zich iets moois in wat begint in het stuk A Beautiful Infinity I. De drums en de akoestische gitaar komen erin en ik hoor Porcupine Tree / Steven Wilson hoe ik deze graag hoor; mooi en rustig, maar toch vaak wat spannends of iets op de loer naar iets… Ik hou van dat zweverigere, die samenzang, dat rustigere werk. Alhoewel ik ook echt wel de zwaardere stukken van Porcupine Tree en Steven Wilson kan waarderen hoor. Maar dit past prachtig op dit album. Hierna komen de digitaal geprogrammeerde geluiden en Rotem Wilson er weer bij. Mooi dat het wederom terugkomt, waardoor je weer een geheel hebt, maar het doet me wederom een stuk minder. Ditmaal is het wel een stuk minder storend voor mij en gaat het stuk in een mooie opbouw naar een climax. Ik hou daarvan. Die opbouw met de dubbele zanglijnen, de elektrische gitaar die erbij komt, de drums die harder en strakker worden, waarna heel veel ineens wegvalt en er geklapt wordt op de maat om zo weer even wat gas terug te nemen en daarna weer lekker door te gaan met die lekkere Moog synths erin. Goed man! Het laatste deel lijkt wat los te staan van de rest en dat is jammer. Alsof het eraan vastgeplakt is. Het past wel mooi in de ruimtelijke sfeer, alsof je zweeft in het heelal en op de aarde neerkijkt. Daar zorgt Theo Travis wederom goed voor.

In zijn algeheel een erg toffe plaat van Steven Wilson wederom. Hij kan voor mij niet tippen aan Insurgents en meesterwerken Hand.Cannot.Erase en The Raven…, maar is wel beter dan The Harmony Codex (en zéker dan The Future Bites) en misschien wel gelijkwaardig aan To The Bone. Grace For Drowning moet ik nog tot me nemen.