Inmiddels heb ik alle vier de eerste albums op LP, waarvan ik Naar Huis, Hier Zijn en Groeten Uit Maaiveld op gelimiteerd coulered vinyl heb! Erg blij mee! Top aankopen, stuk voor stuk!

Na deze de eerste keer geluisterd te hebben vind ik 'm wel prima, maar nadat ik er eens goed voor ben gaan zitten (ogen dicht en achteroverliggend in m'n fauteuil) ben ik aangenaam verrast van de kwaliteit van dit album! De teksten zijn zoals heel vaak weer steengoed en de muzikale compositie is ditmaal wat rijker (meer instrumenten), wat vaak goed uitpakt. De stemmen van beide heren zijn zoals altijd weer prachtig op elkaar afgestemd, waarbij sommige nummers slechts door één van beide gezongen wordt. Persoonlijke favorieten zijn Morgen Is Ze Weg, Andere Maan en Een Spaanse Moslim Groet Zijn God. Vooral de tekst van Morgen Is Ze Weg vind ik ontzettend sterk! De eerste keer dat ik dat nummer hoorde zette de laatste zin voor mij het hele nummer op z'n kop: 'Morgen is ze weg, of anders overmorgen...' Dat tweede deel deed mij nadenken over het hele nummer. Is die vrouw zo'n grote twijfelaar dat ze het toch niet durft? Kíppenvel! Prachtig verwoordt!! Kant A vind ik prachtig, maar kant B vind ik iets minder. Ik voel tot nog toe weinig voor Ergens Zingt Een Zanger en Kees. Vandaar 'maar' 4,0 sterren in plaats van meer.

Niet hun beste album, maar desondanks een erg mooi album!

Deze vind ik lastig... De eerste drie à vier nummers zijn stuk voor stuk prachtig, net als o.a. Beth/Rest, maar over het algeheel hou ik de zang niet vol voor een heel album. Wat is dat eigenlijk ook met die zang van Justin Vernom? Zit hier een zachte echo op of is er iets anders technisch mee gedaan? Dit kan toch niet zijn normale zangstem zijn? Hoe dan ook dwaalt mijn aandacht gewoon af na een aantal nummers en ben ik er hierdoor wel klaar mee. Het is hoe dan ook een album wat je niet wekelijks of maandelijks draait, ik in ieder geval niet. Wie weet pakt het me ooit eens wel echt, na een aantal jaren.

Overigens hoor ik in de studio sessies Justin Vernoms stem een stuk helderder. Dit bevalt me meer! In Wash hoor ik hem z'n normale zangstem gebruiken en die vind ik mooi! Volgens mij gebruikt hij sowieso vrijwel continu zijn kopstem. Dat hoeft voor mij niet...

Qua muziek doet het me soms denken aan The National - High Violet. Het heeft soms een vergelijkbare instrumentatie, vooral wanneer de trompetten erbij komen. Ook moet ik iedere keer wanneer de saxofoon erbij komt denken aan The 1975. Beide op een goede manier, want beide bands vind ik goed, vooral van The National ben ik groot fan.

Ik zie dat Crowded House veel teweegbrengt hier! Crowded House is een van mijn favoriete bands, waardoor ik dit album alleen al geweldig nieuws vind! Mooi dat de band weer terug van weg geweest is!

Op deze plaat hebben originele bandleden Neil Finn en Nick Seymour weer de handen ineen geslagen, dit keer met de zoons van Neil, Elroy en Liam Finn erbij en met oud-producent Mitchel Froom (producer van Crowded House, Temple of Low Men en Woodface + deze) op de keyboards erbij. Toffe bezetting dus! Lijkt me ook vooral prachtig voor Neil (en de rest eigenlijk ook) om (weer) met deze mannen te spelen!

Het album zelf vind ik tot dusver echter wat matig. Al moet gezegd worden dat ik de albums van Crowded House over het algemeen erg goed vind. In dat aspect valt deze nog wat tegen. Niet slecht, maar iets te over geproduceerd, wat ik al eerder las, en de stem van Neil Finn (welke ik in de jaren 80 en 90 prachtig vond) is de laatste jaren niet meer wat het geweest is. Desondanks zitten er best wat lekkere nummers bij: Playing With Fire, To The Island en Start Of Something bijvoorbeeld. De meesten zijn echter wat te gewoontjes, niet memorabel.

Het debuut van een van mijn muzikale helden. Veel prachtigs, en minder prachtigs, is gaan volgen hierna. Vooral in de jaren 70, maar ook daarbuiten! Deze plaat vind ik eigenlijk minder dan zijn eerder opgenomen en eigenlijke debuutplaat die vorig jaar is uitgebracht: Regimental Sgt. Zippo. Ik vind deze plaat minder consistent. Er staan mooie nummers op (Valhalla en Gulliver / Hay Chewed / Reprise), maar ook nummers waar ik veel minder mee heb. Veel barok invloeden, die wat overheersen soms. Een oké album, maar gelukkig heeft hij nog veel meer moois gemaakt daarna! Ik vraag me daarbij wel af hoe dit ontvangen werd toentertijd. Was dit vernieuwend of vooral herkenbaar? Sloeg deze plaat aan?

Na Gisteren wat stukjes te hebben gezien van de film Rocketman en vandaag een vrije dag te hebben dacht ik; Laat ik weer eens een plaat van een van mijn favoriete artiesten opzetten! Het werd dan ook gelijk mijn favoriete plaat van Elton John, en wel het meesterwerk Madman Across The Water uit 1971. Elton is altijd al een bezige bij geweest en vanaf het begin van zijn carrière tot en met A Single Man (1978) heeft hij eigenlijk louter goede tot erg goede platen, tot meesterwerken gemaakt (afgezonderd natuurlijk van Caribou en Rock Of The Westies die ik graag door de vingers zie… ). Ook zijn debuut is niet erg speciaal, maar is wel een mooie opmaat naar al het moois dat daarna kwam!

Dan deze plaat, welke momenteel ronddraait op m’n platenspeler. Voor mij klopt alles hieraan. De hele sfeer van het album is werkelijk prachtig. Het orkest dat op zowat ieder nummer zo’n grote aanvulling is en ervoor zorgt dat de muziek voor mij écht binnenkomt. Ik heb een zwak voor strijkers en deze zijn ruimschoots aanwezig op dit album. De hele sfeer van het album doet me denken aan het Wilde Westen. De indianen die Elton bezingt, net als de cowboys en avonturiers die voorbij komen. Vooral de muziek van het orkest doet je meermaals wanen in de VS van de 18e en 19e eeuw. Je waant je gewoon in dat ongerepte landschap of in een saloon in een rustig plaatsje ergens in het Wilde Westen. De orkestrale compositie is dan ook wel vergelijkbaar met de muziek van Amerikaanse componisten uit de VS. Het is eigenlijk ongelofelijk dat het album ‘gewoon’ in Londen is opgenomen, maar nu weten we natuurlijk wel dat Elton in de jaren daarvoor heel veel in de VS is geweest en daar doorbrak destijds. De, eveneens geweldige, voorloper Tumbleweed Connection (1970) geeft eenzelfde Amerikaans gevoel als deze plaat.

Het album opent ijzersterk met een van Eltons beste nummers; Tiny Dancer. Gevolgd door het minstens zo sterke en mooie Levon. Beide nummers hebben die prachtige sfeer die ik eerder omschreef. Vooral Levon geeft je echt dat Amerikaanse Wilde Westen gevoel. De manier hoe het orkest in dat nummer werkt is machtig mooi. Razor Face (die hierboven wordt aangegeven als bonusmateriaal, maar op mijn LP gewoon het derde nummer is…) is een lekkere typische Elton piano knijter. Vervolgens sluit de plaat af met een van de mooiste nummers van het album; het magistrale Madman Across The Water. Ook in dit nummer heeft het orkest een heel belangrijke en magistrale rol, terwijl op de achtergrond de elektrische gitaar heerlijk door gaat het hele nummer lang. Prachtig! De hoezen van de albums van Elton John waren in die tijd nog met zeer veel aandacht en liefde gemaakt. Veel albums hadden mooie boekjes met alle teksten en informatie over de nummers. Zo ook bij dit album, waarop ik kan zien dat Rick Wakeman (toetsenist van Yes) op de laatste twee nummers het orgel bespeelde. Te gek, zo’n informatie! Daar kan een muziekliefhebber als ik wat mee.

Waar op kant A nog wat wisseling is in piano knijters/rockers en sferische orkestralere nummers, bevat kant B veel meer van dat laatste. Het opent prachtig met het orkestrale, bij vlagen donkere en onheilspellende, maar ook hoopgevende Indian Sunset. Kippenvel! Hierna volgt het mooie Holiday Inn, met op de sitar Davey Johnstone (die de Elton John liefhebbers bekend in de oren moet klinken!). De zo typische achtergrondzang die Elton John zo vaak kenmerkt is hier ook mooi aanwezig. Op dit album zullen Davey Johnstone (gitaar), Nigel Olsson (drums), Ray Cooper (percussie) en Dee Murray (bass) slechts op enkele nummers te horen zijn, maar vanaf de volgende plaat Honkey Château zullen ze al behoren tot de vaste band van Elton en sindsdien zijn ze heel lang Elton trouw gebleven tot bij zijn afscheidsconcert een aantal jaren geleden aan toe. Hoe mooi is dat! Ik was hierbij en ik zag ze hier zichtbaar bij genieten, allemaal! Dan weer verder met dit album. Rotten Peaches volgt en dit nummer volgt heel mooi in dezelfde stijl als het voorgaande Holiday Inn. Daarna volgt het fantastische All The Nasties, waarbij er zelfs een geweldig koor in komt! Dit nummer vind ik een van de mooiste van het album en die opbouw en dat koor bezorgen me meermaals kippenvel. Die echoënde drums versterken dat gevoel alleen maar! Als afsluiter komt het rustigere (alleen Elton op de piano en de strijkers daarbij), maar wonderschone Goodbye. Wat een prachtige manier om een meesterwerk als dit af te sluiten…

Ik lees dat men dit zag als Eltons progressieve rock album (of voornamelijk beïnvloed was door) (net als bij Blue Moves uit 1976) en dat kan ik deels wel begrijpen, voor die tijd. Momenteel heb ik andere associaties bij progressieve rock (Porcupine Tree, Steven Wilson, Pink Floyd, Marillion, Genesis, etc.), maar Supertramp werd ook vaker gezien als progressieve rock en bij sommige nummers snap ik dat ook wel, gezien de tempowisselingen en composities hierin. Mede daardoor verkocht dit album echter niet zo goed. Voor mij is het echter vooral de gehele sfeer en het orkestrale wat maakt dat ik dit album echt een meesterwerk vind. Het album staat dan ook zeer terecht al tijden in mijn persoonlijke top 10 en zal daar waarschijnlijk nog een lange tijd blijven staan! Zeg ik nu tenminste.

Dit wordt voor mij waarschijnlijk het beste album van het jaar! Tot dusver sowieso. Ben best liefhebber van hun originele geluid! Mooi ook dat ze vasthouden aan de afwisseling van uptempo en rustigere nummers. Hun 'debuut' A/B vond ik al te gek, en deze komt daar best in de buurt van!

Ik ben al jaren groot fan van Keane. Ik ben er zelfs mee opgegroeid. Ik ben inmiddels 27 en ten tijde van Hopes And Fears (in mijn ogen hét beste album ooit gemaakt) was ik 11 jaar oud. Muziek van tijdens mijn tienerjaren dus. Ik ben echter ook een groot liefhebber van allerlei muziek, variërend van The Beatles tot Muse en van Duran Duran tot Ed Sheeran, waarbij mijn grote helden Phil Collins en Simon & Garfunkel zijn, maar daarna komt Keane! Ik vind het enorm gaaf dat zijn zó'n mooie muziek maken met de piano als belangrijkste instrument. Daarbij vind ik de vocalen van Tom Chaplin ook práchtig, daar kan ik uren naar luisteren!

Ik was dan ook maar wát blij toen ik hoorde dat ze weer bijeen kwamen na jarenlange afwezigheid. Nóg blijer werd ik toen ik hoorde dat ze aan een nieuw album werkte en dat ze op tour gingen en naar Nederland kwamen. Begin dit jaar heb ik ze gezien in AFAS Live en het was wellicht wel het beste liveoptreden wat ik tot dusver heb gezien!

Enfin, dan dit album: Cause And Effect. Ik ben dus alleen al zó blij dat ze weer een nieuw album hebben uitgebracht, maar daarbij hebben ze in mijn ogen niet teleurgesteld! Het klinkt weer enorm als Keane en dat na al die jaren! Ik ben het eens met hierboven gegeven meningen dat het soms wat te eenvoudig (soms íetwat saai) en te vrolijk klinkt, maar desondanks vind ik dit gewoon een meer dan prima album. Ik word er vrolijk van! De opbouwen zijn in verschillende nummers erg fijn en werken naar een climax die vaak erg gaaf klinkt. Mijn persoonlijke favorieten van het album zijn de opener You're Not Home en de twee afsluiters Chase The Night Away en I Need Your Love. Ik had wellicht graag wat meer emotionele en donkere nummers gezien, zoals op Hopes And Fears (On A Day Like Today, She Has No Time en We Might As Well Be Strangers). Dan had ik het album nog beter gevonden. Desondanks een erg fijn en goed album en enorm blij dat mijn favoriete band weer bijeen is!

Keane, mijn absolute favoriete band! Iedereen kent ze natuurlijk van hun debuutalbum Hopes And Fears (wat ik het beste album ooit vind) en van opvolger Under The Iron Sea, waarmee ze zowat muziekgeschiedenis schreven door zó'n goede muziek te maken met alleen zanger Tom Chaplin, toetsenist Tim Rice-Oxley en drummer Richard Hughes, zónder gitarist dus! En dat terwijl ze vele wereldhits hadden geschreven die je over zo'n 20 jaar nog steeds zult horen. Na deze twee albums kwam in 2008 Perfect Symmetry uit (ik heb 'm inmiddels hier op LP ) . Een nieuw geluid van de mannen, want bassist Jesse Quin was tot de band gekomen. Een geluid wat niet iedereen even goed kon waarderen, gezien het feit dat je deze nummers stukken minder op de radio hoort en de wat minder goede recensies en reacties op dit album. Maar in mijn ogen en oren was dit destijds een moedige, maar ook goede keuze van Keane! Natuurlijk was Under The Iron Sea anders dan zijn voorganger. Hij was donkerder en melancholischer bij vlagen en de gitaargeluiden op de piano gespeeld met een audiomiddel zorgden ervoor dat de sfeer anders werd. Maar evengoed waren het dezelfde drie mannen met min of meer dezelfde formule. Op Perfect Symmetry deden ze het anders! Iets dat ervoor zorgde dat de band verrijkt werd. Want de mannen kunnen nog evengoed hele mooie muziek à la Hopes And Fears maken (kijk maar naar het album Strangeland), maar de gitaargeluiden zorgen voor een extra dimensie en vernieuwing!

Op Perfect Symmetry hoor je synthesizers, vrolijkere deuntjes, gitaar en basgitaar, violen en cello's. Het is meer uptempo en het is wat vrolijker over het algemeen. Jesse Quin en Tom Chaplin (Tom speelt ook gitaar) hebben hier deels met hun gitaren voor gezorgd, maar ook Tim gaat anders los (héérlijk hoe die man tekeer kan gaan op z'n toetsen! Must see voor iedereen) op z'n toetsen. Het creëert een andere sfeer, die niet te vergelijken is met zijn twee voorgangers. In nummers als The Lovers Are Losing, You Haven't Told Me Anything, Better Than This en Again & Again zijn de gitaar en synthesizers duidelijk hoorbaar. You Don't See Me is een mooi en rustiger nummer, waarin de vocalen van Tom Chaplin eens te meer uitstekend naar voren komen, mán, wat kan díe man zingen! Pretend That You're Alone Now vind ik een verrassend fijn en lekker nummer dat je eens moet beluisteren in stereo (liefst met koptelefoon op), dan hoor je pas hoe heerlijk het verschil is tussen de linker- en rechterkant van je oor, net als de verschillende instrumenten en geluiden die allemaal worden gebruikt in dit nummer! Playing Along en Black Burning Heart vind ik iets minder, maar zeker niet slecht hoor! Het album sluit af met het mooiste nummer wat mij betreft en met eigenlijk het oude recept (zang, drums en piano (en strijkers)) en een nummer wat zomaar op Hopes And Fears had kunnen staan: Love Is The End. Qua sfeer en instrumenten prachtig! Vooral de strijkers maken het voor mij het mooiste nummer van het album! Hulde wederom aan de vier mannen, maar vooral aan songschrijver en toetsenist Tim Rice-Oxley voor het onmiskenbare Keane-geluid dat hij er altijd in krijgt met zijn toetsen, en voor zanger Tom Chaplin die met zijn fantástische stem ervoor zorgt dat ook dit album weer een topper is!

4,5 sterren van mij voor deze topper!

Wat is dit gááf zeg! Alsof ik toevallig gestuit ben op een of ander onbekend 80s new-wave alternative bandje. Te gek man! Een van de beste platen van 2021 voor mij. Iets te laat ontdekt echter, maar wat ga ik er nu van genieten! Doet me erg denken aan bands als Joy Division, Depeche Mode, Talk Talk, OMD, The Cure etc.. Maar toch is er iets eigens bij ze. Ik weet nog niet helemaal wat precies, maar daar ga ik nog achterkomen! Top man! Dikke 4,5!

Prima no-nonsense hedendaags pop album van de heren van OneRepublic weer. Niet al te moeilijk, maar wel lekker en soms best lekker. Als ik het vergelijk met hun jaren 00 werk vind ik het stukken minder. Dreaming Out Loud en Waking Up vind ik fijne albums, waarin ze nog vooral een prachtige combinatie hadden van popmuziek met klassieke elementen erin (violen, cello en piano). Dat is de laatste jaren al stukken elektronischer. Ondanks dat is Wanted bijvoorbeeld wel zo'n nummer dat ze 15 jaar geleden geschreven zouden kunnen hebben. En die stem van Ryan Tedder blijft goed! Vooral een fijn album om lekker even op te zetten als je ergens mee bezig bent of zo. Voor nu 3 sterren.

Mijn kennismaking met de band, en wát voor een! Ik zag het album hier voorbijkomen en wilde het eens een kans geven. Een aantal jaren geleden luisterde ik voornamelijk pop en soul, maar sinds ik vinyl heb (en inmiddels al een flinke verzameling) ben ik veel breder en dieper gaan luisteren. Een van de beste aankopen van mijn leven is het vinyl tot dusver gebleken! Enfin, ik ben ongeveer van de progressieve rock van Marillion en Genesis hierbij terechtgekomen. Ik had al Steven Wilson en Porcupine Tree in mijn 'te luisteren' lijsten gezet, maar deze plaat trok mijn aandacht als eerste. Prachtige hoes, nieuw album... Ik wilde deze graag beluisteren! En ik was zéker niet teleurgesteld, en dat is een understatement! Al gelijk vanaf het begin was ik gekluisterd aan de muziek. Vet! Lekkere progressieve rock, met een fijne stem, lekkere baslijnen, vette drums en goede synths. Top! Het deed me bij vlagen denken aan Genesis - A Thick Of A Tail, die ik de laatste tijd ook vaker luister. Bij progressieve rock is bij mij de stem heel belangrijk. Hier hoort, voor mij in ieder geval, een hogere stem bij. Zoals bij Fish en Phil Collins. En zwaardere, diepere stem past voor mij meer bij punk/wave muziek. Blij verbaasd bij de eerste keer dat ik Steven Wilsons vocalen hoorde! Maar ook de muziek was tip top in orde! Het openingsnummer is al ijzersterk en vind ik iedere keer weer goed! Heerlijk ook die lange nummers die ze hebben en de verhouding tussen hard en zacht(er) is ook erg fijn in orde! Heerlijke kennismaking met de heren van Porcupine Tree. Volgens mij heb ik nog veel moois te beleven!

Harridan, Off The New Day, Dignity en Herd Culling zijn de beste nummers voor mij, maar eigenlijk vind ik alles goed! Ik heb de gewone LP versie al besteld en deze wacht op mij bij mijn favoriete platenboer (Bob's Vinyl in Aarle-Rixtel). Alleen jammer dat het allemaal zo duur is tegenwoordig en niet bepaald goedkoper wordt... Dan hadden de extra nummers er ook wel bij gemogen voor €34,95... Maar goed!

Bij het uitkomen van Closure/Continuation in 2022 ben ik bekend geraakt met PorcupineTree. Een stukje tekst in het muziekblad Mania (dat altijd bij platenzaken gratis ligt) sprak me erg aan en de hoge cijfers voor de band op deze website lieten me doen besluiten eens een luistertje te nemen bij het album. WOW! Dat was vet zeg! Sindsdien heb ik zowat hun hele oeuvre beluisterd en ben ik fan! Er zijn zeker albums die me meer aanspreken en albums die me iets minder aanspreken, maar over het algemeen geldt dat ik het te gek vind! Porcupine Tree (en Steven Wilson) behoren inmiddels tot mijn persoonlijke favorieten. Een aantal maanden heb ik het wat minder beluisterd, maar sinds het uitkomen van The Overview en Steven Wilsons concert deze week zit ik er weer helemaal in!

Zodoende dat ik gisteren tijdens het hardlopen en nu ook maar eens In Absentia op de draaitafel heb gelegd. Man, wat een plaat zeg… Toch wel een van de albums waar ik vaker naar teruggrijp en een van mijn favorieten. De documentaire op YouTube over het maken van dit album is erg tof en schept wat context rondom het album. Doordat de band wat meer richting metal / hardere rock ging, stapte drummer Chris Maitland op en was de band op zoek naar een nieuwe drummer. Die vond het vervolgens in de persoon van Gavin Harrison en dat bleek zeker geen misstap! Die kon (en kan!) wel omgaan met het stevigere drumwerk. Steven Wilson liet zich tijdens het schrijven van dit album ook beïnvloeden door Blackwater Park van Opeth. Wilson produceerde dat album en deed het keyboard en gitaarwerk. Ook hierdoor verschoof de muziek van Porcupine Tree meer richting progmetal en dat is ook wel terug te horen op In Absentia. Het album betekende ook de doorbraak van de band bij een groter publiek (het verkocht drie keer meer dan enig album daarvoor).

Dan het album zelf. Het opent met Blackest Eyes en Trains. Beide nummers die wat makkelijker in het gehoor liggen. Wel stevig op z’n tijd, maar nummers met een eenvoudiger patroon (couplet-refrein-couplet…). Vooral de akoestische gitaar in Trains vind ik erg prettig en tof. Beide nummers hebben ook wel enigszins de potentie om de hitlijsten in te geraken of bij een breder publiek bekend te worden (iets wat Wilson, volgens mij, altijd al graag wil). Hoe dan ook zijn het toffe nummers. The Sound Of Muzak ligt in het verlengde hiervan, als je het mij vraagt. Daartussen zit nog het mooie en sferische Lips Of Ashes. Hierna komt het stevige Gravity Eyelids, wat erg goed die progmetal laat horen en ook goed laat horen hoe de muziek van Porcupine Tree vanaf dat moment veel vaker zal klinken in de jaren die volgen. Ook Wedding Nails is een mooi voorbeeld van die progmetal. Harde gitaren klinken veelvuldig door het nummer en ook het drumwerk is strak en hard. Ondertussen hoor je soms gitaren die klinken alsof er met nagels over een krijtbord gekrast wordt. De toetsen zorgen ervoor dat het nummer wat onheilspellend is en het heeft mooie contrasten tussen rust en daarna weer een uitbarsting van geweld.

Op naar plaat 2. Deze opent met het prachtige Pink Floyd achtige Prodigal. De hele sfeer van dat nummer ademt (vooral in de eerste helft) Pink Floyd. De instrumentatie van het subtiele elektrische gitaarwerk op de achtergrond, wat vervolgens uitmondt in het mooie samen gezongen (door Avid Geffen (van Blackfield) en John Wesley) refrein (wat nog het meest doet denken aan Pink Floyd); Prachtig! Dit nummer is ook wel representatief voor wat ik zo goed vind aan Porcupine Tree. De harmonie, de toetsen, het soms hardere en soms akoestische gitaarwerk, het drumwerk (wat soms dienend en ritmisch is en soms helemaal naar de voorgrond gaat en a-ritmisch lijkt te zijn). Hierna volgt het prachtige melodieuze en voornamelijk instrumentale .3. Na twee melodieuze en rustigere nummers volgt het stevige The Creator Has A Mastertape. Gavin gaat stevig tekeer op de drums, Colin Edwin leidt het nummer met zijn lekkere bassloop en Steven Wilson gaat stevig tekeer op de elektrische gitaar. Een mooi contrast met de voorgaande twee nummers en eigenlijk ook wel representatief voor het gehele album, wat een mooie afwisseling is tussen rustigere en hardere nummers. De laatste plaatkant begint heel mooi rustig met Heartattack In A Layby, wat ik een prachtig en sferisch nummer vind, over een man die een hartaanval krijgt en op sterven ligt en vervolgens spijt heeft van hoe hij de dag erna weggegaan is thuis. Hierna volgt het progmetal werk in Strip The Soul en als laatste het weergaloze Collapse the Light Into Earth. Bij dit nummer kun je heerlijk wegdromen, starend in de verte… Wat een práchtige afsluiter van een prachtig album is dat zeg!

De thematiek van In Absentia (wat ‘In afwezigheid’ betekent) gaat over ontspoorde mensen; mensen met onvoldoende geweten, die de rand over gaan. Wilson zegt heel veel interesse te hebben in de psychologie van seriemoordenaars, kindmisbruikers, etc.. Waarom doen zij wat ze doen en hoe zijn ze zover gekomen. ‘’It's [In Absentia] sort of a metaphor - there's something missing, a black hole, a cancer in their soul. It's an absence in the soul.’’ zegt Wilson daar zelf over.

Voor mij een van hun beste albums!

Terwijl deze momenteel draait op mijn platenspeler schrijf ik dit bericht.

Sinds ik Closure/Continuation van Porcupine Tree via deze website heb leren kennen (waarvoor ik eeuwig dankbaar ben! ) ben ik verknocht geraakt aan deze band en daarna ook aan Steven Wilson zelf. Mán, wat een discografie hebben zij en wat een alleskunner is hij zeg! Ongelofelijk hoe tof ik hem en zijn werk vindt, en daarnaast vind ik de man zelf ook erg sympathiek. Ik luister en kijk graag naar zijn talloze interviews, meningen, maar ook zijn podcast met Tim Bowness; The Album Years vind ik zeer leuk en interessant. Het is dan ook écht een muziekliefhebber en dat hoor je!

Dit album heb ik gaandeweg ook beluisterd (mede vanwege de hele hoge score hier op MusicMeter) en ook dit album is een schot in de roos! Wat een vakmanschap, wat een vernuft, wat een mengeling van stijlen, tempo's en sfeer. Prachtig hoe hij dit allemaal neerzet, samen met een aantal topmuzikanten, met wie hij veel samenwerkt, zoals Guthrie Govan (gitarist, o.a.) en Theo Travis (fluitist, o.a.), maar ook de stem van Ninet Tayeb vind ik zeer aangenaam en goed passen bij veel van zijn muziek!

Hand.Cannot.Erase zelf is toch wel een van mijn favoriete nummers. Deze vind ik gewoonweg erg lekker, vooral vanwege het refrein. Misschien wel een beetje te eenvoudig qua opbouw (couplet-refrein-couplet, etc.), maar daarom niet minder fijn. Daarnaast is het gesproken gedeelte in Perfect Life erg mooi passend en geeft het een bepaalde sfeer neer die erg aangenaam is. 'Listening to This Mortal Coil and Dead Can Dance.' Bands die Steven Wilson zelf ook érg goed vindt. Routine is dan weer een mooi voorbeeld van progressieve rock met zijn vele tempo wisselingen en brede pallet aan verschillende instrumenten. Home Invasion begint hard met stuwende gitaren en drums en wordt vervolgd door het gebruik van het Hammond orgel werk van Adam Holzman (die dat op de hele plaat doet) en laat het zo voelen als een echt jaren 70 stuk (welk gevoel ik regelmatig heb tijdens dit album). Desondanks dat er veel jaren 70 invloeden op dit album zitten (maar niet zoveel als op het eveneens geweldige The Raven That Refused To Sing And Other Stories), zijn er ook genoeg andere geluiden die ervoor zorgen dat het ook een hedendaagse sfeer ademt. Bijzonder hoe Steven Wilson dat toch vaker doet...
Daarbij vraag ik me ook meermaals af; is dit een conceptalbum? Ik kan er zelf niet helemaal de juiste conclusie aan verbinden, maar het voelt in ieder geval wel als een conceptalbum, wat ik dan weer erg interessant en goed vind. Maar weer verder naar de muziek! Op Regret #9 gaat Adam Holzman weer lekker los op z'n Moog (als ik het goed hoor en weet, zo niet, dan in ieder geval op z'n toetsen). Wát is dat lekker zeg! Vervolgens komt het gitaarwerk van Guthrie Govan erachteraan om het tot een fantastisch geheel te maken! Hulde! Een van mijn favorieten van het album. Terwijl ik dit type besef ik me dat ik het drumwerk van dit album nog helemaal niet benoemd heb... Mijn fout! Op bijna het gehele album (alleen op Happy Returns niet) klinkt het drumwerk van Marco Minneman en dit doet hij fantastisch. Het had zo van Gavin Harrison kúnnen zijn. Soms ondersteunend en dienend, maar vaak erg bijzonder en lekker ruig.
Transience is een welkome en vaker typisch Porcupine Tree / Steven Wilson lied dat rustig maar oh zo mooi voortkabbelt. Een welkom rustpunt, maar absoluut op een goede manier. Ancestral bouwt heerlijk op met dat rustige begin, waarna de fluit van Theo Travis erbij komt en het daarna goed losgaat met de achtergrondzang erbij en het wederom heerlijke gitaarwerk van Guthrie Govan. Na een rustig middenstuk gaat het daarna weer harder verder met vette drums en gitaren, ondersteund door een orkest op de achtergrond! Mooi om steeds die verschillende tempowisselingen te horen in dit lied! Happy Returns begint wederom erg rustig en heeft een mooie opbouw en sfeer. Steven Wilson zingt niet vaak op die album, maar als hij dat doet, doet hij dat goed. Ik lees hier op MusicMeter dat er best wat mensen zijn die niet zo houden van zijn stem, maar ik ben wel een fan van zijn stem en vindt 'm erg mooi passen bij zijn muziek. Mooi en knap hoe hij best verschillende nummers kan maken op andere albums, maar ook binnen één album. Zet het ruige einde van het vorige nummer af tegen Happy Returns en het lijkt deels wel of we luisteren naar een andere artiest. Erg tof hoe hij zoveel verschillende stijlen en invloeden mengt tot iets wat hij mooi vindt. Hulde hiervoor! De compositie van Happy Returns vind ik érg mooi en goed! Begeleidt door een akoestische gitaar en piano, volgt mooie achtergrondzang (door een schoolkoor), toetsen en subtiel drum- en gitaarwerk. Welke eindigt in de mooie rustige klanken van Ascendent Here On... Wat een mooie en rustige afsluiter van dit tópalbum!

Deze plaat is een meesterwerk en groeit nog steeds bij me. Momenteel staat hij echter nog nét niet in mijn persoonlijke top 10, maar wie weet wat de toekomst brengt! Ik ben in ieder geval ontzettend blij dat ik kennis heb mogen maken met het meesterbrein Steven Wilson!

Zo, inmiddels sinds het uitkomen voor de vijfde keer ongeveer luisteren naar deze plaat, ditmaal ronddraaiende op mijn platenspeler.

Ik keek wederom erg uit naar deze plaat. Bij Closure/Continuation ben ik voor het eerst naar Porcupine Tree gaan luisteren en was ik gelijk verkocht. Inmiddels heb ik het hele oeuvre van Porcupine Tree, heel veel werk van Steven Wilson en van Blackfield beluisterd en ik kan niet anders zeggen dan dat ik fan ben van de beste man en ook zeker Porcupine Tree. The Harmony Codex was mijn eerste Steven Wilson plaat waarbij ik bewust de lancering meemaakte. Inmiddels heb ik hier niet meer al te vaak naar teruggegrepen. Er zitten zeker toffe nummers in, maar ik was niet kapot van de algehele sfeer van het album. Deze spreekt me een stuk meer aan tot dusver!

Ik vind het concept tof gekozen en het artwork en de sfeer van de muziek maken er een mooi geheel van. Ik had zelf wel gehoopt dat er een andere cover was gekozen. Ik vond de twee bollen (rood en blauw) die in eerste instantie in alle marketing zat mooier. Vooral de tekst op de hoes spreekt me persoonlijk minder aan. Dan de muziek. Ik vind het tof dat hij heeft gekozen vanuit de LP, dus twee stukken van elk één plaatkant. Dit doet me denken aan hoe Mike Oldfield het vaak deed en hoe het in de progressieve rock soms vaker gedaan is. Objects Outlive Us begint tof! Ik vind het daarbij ook mooi dat er in dit hele lied stukken zitten die zich herhalen. Dit creëert in mijn ogen een mooi geheel, welke filmcomponisten ook vaak toepassen in hun score. Hans Zimmer bijvoorbeeld. Mooi ook hoe de ene keer de piano alleen deze melodie herhaalt en de keer erop heel veel andere instrumenten deze zelfde melodie herhalen. Randy McStine heeft enkele toffe gitaarstukken en solo’s erin zitten, oude vertrouwde Theo Travis heeft mooie stukken op de fluit en saxofoon en Steven Wilson zelf laat oude vertrouwde dingen horen op o.a. de gitaar en de toetsen. Wat Objects Outlive Us ook mooi maakt is dat het met dezelfde tekst afsluit als dat het begint. Zo vormt het toch een mooi coherent geheel, ondanks de tempo wisselingen en verschillende stijlen aan muziek. Het nummer sluit mooi af met gitaar en violen die samen als een zwerm bijen tot een climax komen en daarna vervagen in de eeuwige ruimte…

Dan kant B: The Overview. Dit stuk begint in mijn ogen wat vervelend. Allerlei digitaal geprogrammeerde geluiden (door Wilson) en Rotem Wilson (de vrouw van) die praat over de afstanden van bepaalde dingen tot bepaalde dingen (ik begrijp dat het past in de context, maar weet niet precies wat ze zegt…) in de ruimte. Niet geheel mijn ding, ondanks dat het wel past bij het concept. Maar als dat eenmaal voorbij is, ontvouwt zich iets moois in wat begint in het stuk A Beautiful Infinity I. De drums en de akoestische gitaar komen erin en ik hoor Porcupine Tree / Steven Wilson hoe ik deze graag hoor; mooi en rustig, maar toch vaak wat spannends of iets op de loer naar iets… Ik hou van dat zweverigere, die samenzang, dat rustigere werk. Alhoewel ik ook echt wel de zwaardere stukken van Porcupine Tree en Steven Wilson kan waarderen hoor. Maar dit past prachtig op dit album. Hierna komen de digitaal geprogrammeerde geluiden en Rotem Wilson er weer bij. Mooi dat het wederom terugkomt, waardoor je weer een geheel hebt, maar het doet me wederom een stuk minder. Ditmaal is het wel een stuk minder storend voor mij en gaat het stuk in een mooie opbouw naar een climax. Ik hou daarvan. Die opbouw met de dubbele zanglijnen, de elektrische gitaar die erbij komt, de drums die harder en strakker worden, waarna heel veel ineens wegvalt en er geklapt wordt op de maat om zo weer even wat gas terug te nemen en daarna weer lekker door te gaan met die lekkere Moog synths erin. Goed man! Het laatste deel lijkt wat los te staan van de rest en dat is jammer. Alsof het eraan vastgeplakt is. Het past wel mooi in de ruimtelijke sfeer, alsof je zweeft in het heelal en op de aarde neerkijkt. Daar zorgt Theo Travis wederom goed voor.

In zijn algeheel een erg toffe plaat van Steven Wilson wederom. Hij kan voor mij niet tippen aan Insurgents en meesterwerken Hand.Cannot.Erase en The Raven…, maar is wel beter dan The Harmony Codex (en zéker dan The Future Bites) en misschien wel gelijkwaardig aan To The Bone. Grace For Drowning moet ik nog tot me nemen.

Ik vind dit album écht te gek! Ik ben zeker geen echte fan van The Cure. Dat wil zeggen; ik vind niet alles geweldig en lang niet alle albums even goed. Disintegration vind ik wel fantastisch en enkele andere albums vind ik goed of gewoon lekker/prima. Muzikaal gezien vind ik ze vaak wel best tof, maar de stem en het gebruik daarvan van Robbert Smith vind ik niet altijd even mooi. Muziek is natuurlijk vooral smaak en gevoel, zoals velen hierboven al aangaven. Enfin, dit album maakt voor mij echt kans om album van het jaar te worden. Ik heb het album nu al zo'n vijf à zes keer beluisterd en dan doe ik toch echt niet bij veel albums in zo'n korte tijd... Dat zegt wat! Ik blijf er naar teruggrijpen, omdat het mij blijft grijpen!

Ik lees hier veel kritiek op de productie. Deze kán ik begrijpen, maar ik voel 'm helemaal niet. Er zijn genoeg albums die met een andere productie een stuk beter zouden klinken, maar dit is er voor mij absoluut geen van. Toegegeven, het voelt misschien een beetje teveel gecontroleerd of uit een synthesizer, te weinig organisch, maar ik vind het helemaal niet storend. Het is allesbehalve kil en de muziek en de sfeer raakt me wel. Ik kan niet zeggen dat ik dit veel anders vind klinken dan bijvoorbeeld Disintegration. Ik zette laatst Bloodflowers voor het eerst op en daar kwam ik dus niet doorheen. Deze vond ik veel teveel op de gitaren, bass en drums zitten en veel te weinig synthesizers en mooie (in mijn ogen) sferische en ruimtelijke melodieën bevatten. Disintegration en Songs Of A Lost World geven mij dezelfde sfeer, hetzelfde gevoel. Ik vind ze beide heerlijk sferisch, donker en ruimtelijk (als ik mijn gevoel zo goed kan omschrijven... ) . De prijsnummers zijn voor mij Alone en Endsong, maar ik waardeer heel erg dat vooral de muziek spreekt en de ruimte krijgt en de zang dat iets minder krijgt. De vaak lange intro's en outro's vind ik geweldig en nemen me écht mee in de muziek. Daar hou ik van! Ik geniet van het soms subtiele gitarenspel in combinatie met de vaker erg vette drums onder het bed van toetsen dat gelegd wordt. Het nummer Drone: Nodrone doet me daarbij wel een beetje denken aan Depeche Mode, vanwege de toetsenlijn die erin zit. Hebben meer mensen dit? Ik vind dit album écht een topper, welke in het begin meteen raak was, maar evengoed nog gegroeid is bij mij de afgelopen weken! De tijd zal het mij leren of dit op de langere termijn ook een blijver is voor mij, maar ik verwacht van wel!

Deze plaat zit nu al weken in mijn hoofd en terwijl ik dit typ draait hij weer op mijn draaitafel. Voor het eerst dat ik één album zó vaak beluisterd heb ik korte tijd en hij verveeld nog steeds niet! Waarschijnlijk voor mij de plaat van het jaar, want ik kan me haast niet voorstellen dat hier nog iets overheen gaat!
De afgelopen jaren ben ik steeds meer The National gaan luisteren en het steeds meer gaan waarderen. Ik weet nog dat ik voor het eerst naar ze luisterde een aantal jaren geleden tijdens een wandeling hier door het bos vlakbij waar ik woon. Ik vond het album geweldig en het moment was prachtig! Wat een mooi album en wát een sfeer hoorde hierbij. Het album was Boxer...

Daarna ben ik rustig aan steeds meer albums van ze gaan luisteren en ze steeds meer en meer gaan waarderen. De opbouw die zij kunnen maken in hun nummers, de instrumenten die ze gebruiken en waarmee ze een geweldige sfeer neerzetten (denk aan het gitaarwerk, de drums, de blaasinstrumenten op verschillende albums en het pianospel) en natuurlijk Matts unieke stem(geluid). Mán, wat een band! Groot was mijn enthousiasme ook toen ik hoorde dat ze dit jaar een nieuw album gingen maken en groot is mijn enthousiasme nog steeds voor één van mijn favoriete artiesten inmiddels!

Het nieuwe album stelt allesbehalve teleur. Natuurlijk begrijp ik de kritieken van The National fans van het eerste uur of van hun 'ruigere', meer gitaar- en drumgestuurde werk, maar de nummers en het album zijn zo overduidelijk The National. Waar vorige albums voornamelijk gedreven werden door het gitaar- en drumwerk, is hier voornamelijk de piano leidend en toonaangevend. Het doet soms denken aan I Am Easy To Find (die ik persoonlijk wat minder vindt) vanwege de piano en de hulp van de zangeressen op beide albums, maar heeft bij vlagen echt wel wat weg van High Violet of Trouble Will Find Me. Sommige nummers hadden prima gepast op beide albums.

Dan de nummers. Favorieten van mij zijn Eucalyptus (die opbouw vind ik prachtig, vooral in combinatie met de drums en gitaren), en beide werken met hulp van Phoebe Bridgers; This Isn't Helping en Your Mind Is Not Your Friend. De laatste lijkt te gaan over Matts depressie als ik de tekst en de titel bekijk;
Don't you understand?
Your mind is not your friend again
It takes you by the hand
And leaves you nowhere
Prachtig hoe hij dit verwoordt. Tropical Morning News en New Order T-Shirt moest ik in het begin aan wennen, maar klinken inmiddels erg fijn en steeds beter. The Alcott is wederom zo'n prachtige samenwerking met Taylor Swift (Coney Island vind ik ook prachtig!), Grease In Your Hear en Ice machines zijn nummers die op eerdergenoemde andere albums niet hadden misstaan. Met Alien en Send For Me kon ik in het begin het minst mee, maar klinken inmiddels ook steeds beter. En natuurlijk begint het album prachtig met Once Upon A Poolside, eigenlijk een representatief nummer voor dit album en de sfeer die het album brengt.

Dit bericht vond ik erg mooi gezegd van Bloempje24.

Want zo is het ook vind ik. Ik vind het juist een kracht dat de mannen van The National een album als dit kúnnen maken en niet blijven hangen in het maken van eenzelfde muziek. Waarbij ik niet hoop dat ze voornamelijk blijven hangen in de muziek die ze nu maken en blijven variëren en origineel blijven. Ik vond Sleep Well Beast bijvoorbeeld ook een erg fijn en goed album en kan natuurlijk ook erg genieten van Boxer, High Violet en vooral Trouble Will Find Me (ik denk dat ik dit hun beste tot dusver vind), maar deze First Two Pages Of Frankenstein komt hier voor mij erg dicht in de buurt van. Ik hoop dat ze met deze plaat meer mensen laten inzien hoe geweldig deze band is en via dit album kennismaken met The National en hun gewéldige werk en ervaren wat voor een top band dit is!

Óók ik was bang dat ding album zou tegenvallen ten opzichte van hun laatste drie albums, waarbij ik vooral A Deeper Understanding en I Don't Live Here Anymore echt tóp vind! Daarom heb ik deze ook iets langer laten liggen, maar laatst de LP van Slave Ambient gekregen en 'm toch maar eens opgezet... Wat ben ik verrast zeg! Dit album is zeker vergelijkbaar met deze drie toppers, beter zelfs dan Lost In The Dream voor mij! Dit is voor mij echt dé band van 2021, want mán wat ben ik deze band geweldig gaan vinden zeg! Ik kan nauwelijks ophouden met naar ze luisteren!

De hele sfeer is zoals altijd weer steengoed bij dit album, welke zodoende ook het beste te beluisteren zijn als één geheel. Losse nummers zijn bij The War On Drugs voor mij vaak minder sterk dan hele platen van ze. Daarentegen zijn er wel enkele uitschieters voor mij: Come To The City, It's Your Destiny en Black Water Falls. Met de instrumentale nummers kan ik tot dusver nog iets minder, maar ze passen wel goed in het album.

De persoonlijke albumtop tot dusver:
1. A Deeper Understanding (2017)
2. I Don't Live Here Anymore (2021)
3. Slave Ambient (2011)
4. Lost In The Dream (2015)

Maar wie weet verandert dat nog!