Nadat ik vorige week bij de kringloopwinkel voor 2 euro op de gok een neo-klassieke cd met braziliaanse invloeden meenam van een mij onbekende componist, vond ik deze week bij een ander kringloop filiaal een 2e cd van Rodrigo Leão en bleek het geen Braziliaan maar een Portugees te zijn.
De 1e schijf was Alma Mater en de 2e cd deze Cinema.
Normaliter valt dit helemaal buiten mijn muziekkeuze, maar de combinatie van strijkers en (bandoneon, wat ik eerst dacht) accordeon viel eigenlijk goed in de smaak.
Eerste associaties waren Goldfrapp, Caro Emerald, Astor Piazzolla, James Bond, circusmuziek en de muziek van Netflix serie 'A Series of Unfortunate Events'. Funny how the mind works...

De muziek van Leão mengt sentiment, temperament, dramatiek en schoonheid met een grappige luchtigheid en dat klinkt hemels. Het beluisteren waard!

(reactie op ander bericht)


Inderdaad!
Een mooie trage spanningsopbouw die ongemerkt steeds agressiever wordt, waarna het oplost in rust.

Onlangs voor 1 euro bij een kringloopwinkel gevonden en het klinkt als een tijdscapsule in het Vangelis oeuvre.
Wat me opviel is dat er veel klavichord te horen is, wat bijna doet denken aan een donkere gitaarklank.
De Griekse zang stoorde me niet, dus mooi voor de verzameling. Voorlopig even 3 sterren.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren