De muziek van Andy Summers heb ik, gek genoeg, leren kennen via het radioprogramma van de TROS ''De CD show'' (van Wim van Putten) en dus niet via zijn bekende gitaarwerk bij de Police.

Het nummer ''A Piece of Time'' werd gedraaid en overdonderde mij bij de eerste noten.
Voor het eerst gehoord in 1989 heeft het nu, ruim 30 jaar later nog steeds dezelfde kracht.
Je zou dat nummer kunnen omschrijven als een hele lange gitaarsolo, maar dan zou je het tekort doen.

Andy laat op het hele album, met uitzondering van 1 nummer, eenzelfde benadering horen van fraaie, dromerige gitaar improvisaties met sterke melodische frases. Vaak tegen een achtergrond van minimal aandoende textural music.

Dat 'ene nummer' vind ik gelijk het enige minpuntje: de wereldmuziek van Piya Tose valt compleet uit de toon bij de dromerige sfeer van dit album. Als enige vocale track in een instrumentaal album lijkt het een vreemde eend in de bijt. Wie de biografie heeft gelezen, weet dat dit een favoriet nummer is van Andy en hij deze graag wilde opnemen. Zonder deze track had ik dit album 5 sterren gegeven.

Al klinkt het hier en daar iets gedateerd qua sound, het album was in die tijd smaakvol geproduceerd door David Hentschel, die o.a. werkte met Genesis, Elton John, Queen en Mike Oldfield.

The Golden Wire is nog steeds een erg mooi album, uniek in zijn geluid en sfeer.

Met Metal Dog (2015) sloeg Andy Summers een nieuwe, experimentele weg in.
Op zijn nieuwste Triboluminescence (Andy houdt van bijzondere titels) gaat de voormalig gitarist van The Police door op dezelfde weg, waarbij zijn nieuwe stijl tot volledige bloei komt.
Doordat Andy praktisch alles zelf inspeelt, inclusief drums, kwam dit op Metal Dog hier en daar nog wat houterig over. Op Triboluminescence klinkt het allemaal helemaal af.
Je hoort het plezier in het gitaarspel, de improvisaties die leiden tot de geniale composities.
Summers is met zijn 74! jaar nog steeds vernieuwend bezig.

Net als Metal Dog is dit muziek die je, door het experimentele karakter, helemaal niks kan vinden of helemaal geweldig. Wil je kennismaken met de muziek van Andy Summers, dan kan je beter beginnen met The Golden Wire.

Vorige week op de gok meegenomen bij de kringloop voor 2 euro.
Mijn eerdere luisterpogingen van Chick Corea albums bleken allemaal te eindigen in een soort onbegrip voor zijn muziek. Ook al ben ik wel wat jazz gewend, ik 'snapte' het merendeel gewoon niet, het klikte niet. Het was te weird.

Na dit album toch al zo'n 10 keer te hebben beluisterd, besef ik me dat het niet zozeer gaat om het kunnen doorgronden van wat er wordt gespeeld (een automatisme, als muzikant zijnde), maar de algehele combinatie van klanken en de energie waarmee het wordt gespeeld.
Steeds meer fragmenten uit dit album die beginnen te beklijven. Lekker!
... en natuurlijk een mooi hoesje/boekje!

PS: heel soms doet het me denken aan Kit Watkins (de combinatie van strak ritme en fluit).

Vandaag voor 2 euro op de kop getikt bij de kringloopwinkel.
Ondanks de hier en daar wat gedateerde sound wel lekkere muziek!
Kende alleen Run for Cover, die ik eens met een jazz-bandje heb gespeeld.

Wat me opviel was het einde van track 3, waarbij je nog een laatste 'vezel' synthesizer hoort.
Inderdaad wat kort album, maar op repeat kan hij prima 2x

Voor nu een 3,5.

Als reactie op 'Lovers Leap' las ik iemand reageren met 'Ben geen fan van het effect op de zang'.
Bewijst weer eens hoe strak de heren de zangpartijen kunnen krijgen door iemand te laten denken dat het een automatische harmonizer is.

De gitaarpartijen in Knife Fight zijn geweldig. Mark Potter (of ''Pot'', zoals Guy naar hem verwijst) speelt op links en rechts in het stereobeeld soms een verschillend akkoord - harmonisch verschillen ze één trap.
Dit geeft een erg mooi effect, omdat het nooit helemaal harmonisch 'landt'.

Tijdens een live uitvoering van het nummer 'Charge' (van Take Off And Landing...) liet Guy het woord 'fu*kers' weg uit zijn zang - mogelijk op verzoek van de nette venue?
Was dit woord nog wel op betreffende CD te horen, op het nieuwe album AUDIO VERTIGO is dit bij voorbaat al gedaan bij de openingstrack.
De hap uit de zang op 'Things I've been Telling Myself For Years' (bij 2'48) is namelijk geen productiefout, maar censurering van te sterke taal. Wie de lyrics er op naslaat weet meer.

Grappige constatering trouwens dat elbow in lower case wordt geschreven, terwijl de albumtitel AUDIO VERTIGO in hoofdletters schreeuwt.

Bij de lokale kringloopwinkel deze schijf op de kop getikt voor een prikkie.
Vooral meegenomen vanwege de nostalgie - ik had het vroeger op cassettebandje.
Ik verwachtte een ''okay'' album; leuk om weer eens te draaien, maar het heeft me verrast.
Het klinkt gewoon goed, bezield en vooral heerlijk.

De gemiddelde luisteraar zal het misschien niet horen, maar het gebruik van de gesamplede stemmen is zeer goed gedaan. De energie en felheid die in de gebruikte etnische stemsamples doorklinkt past perfect bij de muziek waarin het ligt ingebed. Ook de timing en lengte van de stemsamples zijn zorgvuldig aangepast aan de ritmes, waardoor het lijkt alsof er een zanger(es) de partijen heeft ingezongen, in plaats van andersom.

Fijn om dit album (met mooie hoes!) weer in bezit te hebben.

Onlangs voor 1 euro bij een kringloopwinkel gevonden en het klinkt als een tijdscapsule in het Vangelis oeuvre.
Wat me opviel is dat er veel klavichord te horen is, wat bijna doet denken aan een donkere gitaarklank.
De Griekse zang stoorde me niet, dus mooi voor de verzameling. Voorlopig even 3 sterren.

Deze schijf vond ik bij de kringloop voor een prikkie, maar had 'm bij vluchtige beluistering weer teruggezet. Na nadere beluistering thuis toch weer teruggegaan naar de winkel en alsnog meegenomen en geen spijt van.

Na meerdere luisterbeurten kan ik de muziek zeker waarderen.
Goed muzikaal vakmanschap (zoals we kunnen verwachten van ECM label) en een fijne combinatie van het Noorse Jan Garbarek's geluid (waar ik eerst totaal geen fan van was) en de Indiase klanken van tabla, percussie en viool.
Lekker!

Personnel:
Shankar - 10-string double violin en drummachine
Jan Garbarek - soprano and tenor saxophones
Zakir Hussain - tabla, congas
Trilok Gurtu - percussion

Inderdaad!
Een mooie trage spanningsopbouw die ongemerkt steeds agressiever wordt, waarna het oplost in rust.

Vandaag alle 4 Silk Road CD's op de kop getikt bij de kringloop voor een prikkie. Wat een leuke vondst!
Deel II een aantal keer op repeat gedraaid en het heeft mij eigenlijk blij verrast.
Ergens op het eind van het album komt een donkere passage langs. Mooi zeg!

Overigens: mijn CD heeft als track 1 'In the Silence'. Ik denk een andere titel voor hetzelfde stuk?
Het lijkt namelijk wel even lang qua speelduur.

Serene ambiance van een ontwakende, exotische wereld; een waar juweeltje.

Als ambient liefhebber kan ik dit lange werk wel waarderen.
Het heeft qua klank veel weg van All Melody, maar qua dramatische sfeer moest ik denken aan Stare - de tracks in samenwerking met Olafur Arnalds.

Wat me productietechnisch wel stoorde, zeker op koptelefoon, was de continue 'stofzuiger' toon die in meerdere tracks te horen valt. Jammer dat dat niet is opgevallen voordat de tracks zijn gemasterd.
Gelukkig is dat er met een equalizer er zelf wel uit te filteren, maar toch...

Nadat ik vorige week bij de kringloopwinkel voor 2 euro op de gok een neo-klassieke cd met braziliaanse invloeden meenam van een mij onbekende componist, vond ik deze week bij een ander kringloop filiaal een 2e cd van Rodrigo Leão en bleek het geen Braziliaan maar een Portugees te zijn.
De 1e schijf was Alma Mater en de 2e cd deze Cinema.
Normaliter valt dit helemaal buiten mijn muziekkeuze, maar de combinatie van strijkers en (bandoneon, wat ik eerst dacht) accordeon viel eigenlijk goed in de smaak.
Eerste associaties waren Goldfrapp, Caro Emerald, Astor Piazzolla, James Bond, circusmuziek en de muziek van Netflix serie 'A Series of Unfortunate Events'. Funny how the mind works...

De muziek van Leão mengt sentiment, temperament, dramatiek en schoonheid met een grappige luchtigheid en dat klinkt hemels. Het beluisteren waard!

Warm, nevelig en donker. Een perfect album voor oktober.

Je zou verwachten dat twee grootmeesters in de elektronische ambient scene bij een samenwerking een resultaat zouden behalen van 1+1=3.
Het is toch 1+1=2 geworden. Het klinkt allemaal goed en er komen zeker fraaie klankcombinaties voorbij (zoals op The Long Road, met Steve's diepe groove & didg en Stearns The Beam*)
Toch blijft het album naar mijn smaak vrij subtiel qua opbouw en details.
Ik had persoonlijk wat meer vuurwerk verwacht.
Ach, deze 2 heren op leeftijd hoeven zich natuurlijk niet meer te bewijzen.
Het klinkt allemaal goed en misschien is dat dan ook voldoende.

*Michael Stearns - The Beam

Echte Roach fan hier.

Dit album vind ik helaas te vlak (niet te verwarren met FLAC).
Het harmonium en de Oberheim synth mixen wel goed, maar na een half uur hetzelfde hoop je toch op wat variatie. Een goeie drone kan ik wel waarderen, maar dit blijft toch te repetitief.
Misschien ''snap'' ik het album nog niet.

''The Pleasure is Mine, I'm Sure'' is een zeer sterke, typische Rypdal track. Helaas valt daardoor de rest van het album toch wel wat tegen.