Ik ben niet de meest regelmatige bezoeker van deze site - en dan gebruik ik een understatement. Meestal zie ik er ook niet meteen het nut van in om een bericht te plaatsen bij een of andere cd die ik al dan niet leuk vind.
Maar van sommige muziekjes hou je zo zielsveel dat je bijna niet anders kan dan je liefde betuigen.
Met enige vertraging hebben de welgemikte tonen en stiltes van deze plaat mij vorig jaar pas bereikt. De laatste jaren kon het me eigenlijk aan mijn reet roesten of ik een beetje up-to-date was met de laatste hypes. Deze hype was ook mij niet ontgaan, maar ik dacht: ach, dat zal wel weer fel overdreven zijn.
Niets is natuurlijk minder waar.
Pijn, verdriet, angst, hoop, dromen, liefde en verwarring gekristalliseerd in 35 minuten en 25 seconden. Het gevolg laat zich raden: ontroering ten top. Een nachtelijke rit met de auto na een bewogen dag wordt met dit album als warm gezelschap een hemelse ervaring.
Dank u Antony, om me meermaals echt te doen ervaren dat er
bloed door mijn aderen stroomt, dat mijn adem nog kan stokken, dat mijn hart meer is dan een bloedpomp, dat de haren over mijn hele lijf nog kunnen opveren, dat ik leef.

Voorjaar (?) 1996. Ik was nog maar 16, zat in het 5e Middelbaar en ook nog volop in de overrompelende puberteit - die periode waarin hormonen een smerig spelletje met je spelen .
We hadden in België reeds ons hart kunnen ophalen aan dEUS, Moondog Jr. en anderen... Maar niemand kon me voorbereiden op dit pareltje van Limburgse makelij. Overdonderd was ik door dit bij momenten niet minder dan geniale pop-rock album. Ik werd er gewoonweg extatisch van. Ik kon een zekere fierheid van Belg te zijn niet onderdrukken toen ik deze muziek hoorde. Twee, drie maal na elkaar kon ik gewoon naar dit album zitten luisteren zonder iets anders te doen. Dit is muziek met een zó hoog fun-gehalte, maar het wordt nooit goedkoop - een evenwichtsoefening die weinig groepen beheersen. Er gebeurt zo veel op enkele minuten tijd dat verveling uitgesloten is en dat je je maar beter concentreet, wil je alles hebben gehoord. De meeste nummers bevatten minimum een dozijn goeie vondsten.

Negen jaar later. Je zoekt dit album op op Musicmeter en je merkt dat er nog maar een tiental stemmen zijn op uitgebracht. Bovendien staat er nog maar één bericht bij en dat komt dan nog van een stadsgenoot van je! Hoe kan dit, dames en heren? Ik roep jullie bij deze dan ook allemaal op om dit album alsnog als de bliksem te gaan ontdekken! Als onvoorwaardelijke Evil Superstars-fan kan ik dit echt niet toelaten! Want wat is het toch smullen geblazen met deze plaat als je van artiesten als Zappa, Jimi Hendrix, Captain Beefheart, Guided By Voices, The Queens Of The Stone Age en The Beach Boys houdt. Hier vind je ze allen in terug. En bedenk erbij dat dit allemaal overgoten is met een duivels sausje, wat het des te lekkerder maakt.

Een tijdje geleden dacht ik dat ik dit album vast niet meer zo goed zou vinden als 9 jaar geleden. Wat een dwaze gedachte van me!
Deze week legde ik deze plaat nog eens op, na er enkele jaren bijna niet meer naar geluisterd te hebben. En ik moet vaststellen dat Love Is Okay voor mij nog steeds een standaardwerk is in de popmuziek. Ik ben nu alweer aan mijn zevende luisterbeurt bezig deze week en ik blijf er met volle teugen van genieten.
Dit is voor mij echt het beste wat Mauro Pawlovski ooit al heeft afgeleverd. Wat is het toch zonde dat deze groep er zo snel is mee opgehouden. En waarom? Uit financiële redenen natuurlijk. De wereld was er nog niet klaar voor . Al moet ik toegeven dat ik vind dat ze met hun tweede full-album - Boogie-Children-R-Us - naar mijn mening fameus de bal missloegen. Maar ik heb hen dat vergeven.

Vele van de nummers zijn erg grappig! Ik moet nog vaak lachen met zinnetjes als 'But i still can't figure out how to take a shit on that two million dollar cubist toilet bowl' (uit Pantomiming With Her Parents). Ergens vermoed ik dat er toch wat autobiografische fragmenten in de teksten van Mauro zitten. Hij is zeker over enkele zaken gefrustreerd, maar hij verwoord het met heel veel humor.
Maar ook verschillende muzikale twists and turns in de nummers zijn zeer vermakelijk. Dan zit ik bijvoorbeeld in mijn auto naar een nummer als Satan is in my ass te luisteren en begin ik automatisch te lachen. Gelukkig hebben dat nog niet te veel mensen gezien - allez, dat hoop ik toch

Dat er zoveel humor in de muziek en de teksten zit wil echter niet zeggen dat deze plaat me soms ook niet ontroert, vooral in de meer ingetogen stukjes.

Vergeet verder ook zeker niet te letten op de begeleiding van de syntheseizer.

Veel plezier!!