Ik zag Froukje een aantal jaren geleden voor het eerst op Pinkpop. Waar ik in eerste instantie na een minuut of 10 bijna de tent uit wilde lopen die vooral stond volgeladen met meiden-tieners en (begin)twintigers, pakten de best wel dikke beats me toch wel in combinatie met de stem van Froukje en haar livebandje.

Na Pinkpop toch eens haar Ep’s ‘licht en donker’ en ‘Uitzinnig’ gecheckt, die trouwens ook veelvuldig op 3FM gedraaid werden. Tekstueel zijn die Ep’s soms echt geniaal en ze raken me ook in combinatie met de kwetsbare stem van Froukje en de ietsje donkere instrumentals. Waar de teksten van S10 in mijn beleving vaak wat meer richting Kinderen voor Kinderen niveau gaan, zitten er bij Froukje vaak dubbele betekenissen achter die ik echt goed gevonden vind.

Op dit nieuwe album moet je iets beter zoeken naar de goeie tracks dan op de kortere ep’s. Of dat komt doordat Froukje tegenwoordig moeilijker nummers schrijft -zoals ze onlangs aangaf in een interview- of omdat er simpelweg meer nummers opstaan, weet ik niet.

Toch heeft ‘Noodzakelijk Verdriet’ wel degelijk sterke momenten. Daaronder openingstrack ‘Kwijt’, de single ‘Naar het licht’, ‘Zeeën van liefde’ over de eenzaamheid en onzekerheid na een verbroken relatie en ‘23 mei’ een ode aan een door ziekte verloren liefde of vriendschap, en de vaak onsuccesvolle zoektocht naar gelijkwaardige vervanging voor dat verlies.

Daar tussendoor ook tracks met minder gelaagde teksten. En bij dit soort muziek is de scheidslijn tussen mooi en zeikerig voor mij persoonlijk altijd dun, dus als de gelaagdheid wegvalt of een nummer is het nét niet, dan schuurt het voor mijn gevoel al snel tegen de zeikerigheid van Meau aan of tegen de Kinderen voor Kinderen teksten van S10. Je moet trouwens ook wel een beetje in de juiste stemming zijn voor deze muziek.

Het zal de Pinkpoptent met tieners en twintigers ook komende editie worst zijn. Froukje treedt dan wederom op. En waarschijnlijk sta ik zelf ook weer stiekem ergens achteraan in diezelfde tent.

3 sterren

Na de eerste singles ‘The American Dream is killing me’ en ‘Look ma no brains’ had ik eigenlijk niet zo veel hoop meer op een écht goed album. Een beetje makkelijke nummers en het idee van de eerste track is ook al beter gedaan met ‘American Idiot’.

Vandaag voor het eerst alle nummers van Saviors kunnen luisteren en het valt me toch zeer mee! Saviors benadert soms de 90’s en zeroes sound van Greenday. Soms vind ik de maatschappijkritiek geslaagd en soms ligt ie voor mijn smaak ietsje té dik erop, maar dat mag de pret niet drukken.

Nummers als ‘Bobby sox’, ‘Coma City’ en ‘Strange Days’ zijn voorlopig mijn favorieten. Het titelnummer is ook ok. Natuurlijk zijn niet alle nummers even sterk, maar ‘Saviors’ gaat voorlopig zeker in mijn cd-speler en spotify lijst. 3,5* had ook gekund, maar het is een van mn favoriete bandjes die al héél lang meeloopt dus van mij 4 sterren!

Opzich altijd leuk als Joost met een release komt. De titel ‘Kleinkunst’ is alvast geniaal. Net als de lyrics af en toe. Maar houdt Joost Klein zich op dit album inderdaad Groot net als Boudewijn?

Sommige van de tracks voelen een beetje als effectbejag. Zoals die Coachella plaat en ook die Latin Gabbers en Tetete. Gemaakt met het oog op optredens op Coachella. Maar erg flauw en matig. Ook het nummer ‘Radio’, op de radio gericht dus. Maar het klinkt helemaal nergens naar.

Ook die hardcore met Vieze asbak en gladde paling vind ik helemaal niks. Europapa was gewoon heel goed geproduceerd en platen als Luchtballon waren leuke opvolgers. Eerdere van zijn hardcore platen hadden aanstekelijke teksten of melodie. Maar veel van hardcore-meme nummers op deze vind ik echt slecht.

Hij doet me een groter plezier met Joost Klein 5, jailbreak life, Panchiii of Tweedehands, dat het album niet haalde. Het nummer met Mr Polska klinkt opzich ook nog lekker.

Klikobak heeft een vette beat. Dit is een nummer waar rap, sterke lyrics en uptempo beats van Joost goed samenkomen. Jammer dat Joost zn stem op die track gepitcht is richting standje smurfenhouse.

‘Zonder jou’ is een leuk idee, maar ik vond Anouk’s stem echt slecht klinken in de mix. Bijna onluisterbaar slecht zelfs.

Jammer dat Joost zn live-versie van Song 2 niet op het album verschijnt

Beetje teleurstellend dit album. Maar als tracks als Coachella werken op de live-optredens ben ik blij voor m.

Hackney Diamonds opent sterk met de inmiddels bekende single 'Angry'. Sommige critici vinden het nummer misschien te makkelijk, maar het is zeker pakkend, herkenbare Rolling Stones sound en geschikt voor het grote publiek.

Get Close, het tweede nummer. De melodielijn vind ik zelf wat simpel en herhalend, net als de lyrics. Strak geproduceerd, dat wel, maar niet mijn favoriet. Ik skip m al vaker.

Dat geldt ook voor Depending on you. geen sterke melodie. De vocals van Mick iets te sterk geautotuned bij She's GIVING love to somebody else. Ook hier weer veel herhaling.

Dus snel naar Bite my Head Off. Heerlijke track. Lekker stevige riff van Paul McCarthy die geweldig samenspeelt met Keith en Ronnie. Ik had het leuk gevonden als McCarthy ook op de achtergrond vocals had gestaan. Maar Keith lijkt die te verzorgen en doet dat ook goed! .

Dreamy SKies is een van mijn favoriete tracks van deze plaat. Doet natuurlijk denken aan 'No Expectations'. De slide guitar van Ronnie haalt het misschien niet bij die van Brian Jones, maar prachtig klinkt het wel. Keith Richards verzorgt ook hier de backing vocals heel behoorlijk. Zijn stem van vroeger heeft hij niet meer, maar 10x liever deze Keith op de achtergrond dan een koortje. Authentieke Stones plaat. In dit nummer pakken de lyrics me ook.

Over Mess it Up zijn de menignen wat verdeeld. Ik vind het een leuk nummer. Beetje 'She's so Cold' stijl (en dat vind ik ook een leuk nummer). Leuk dat Charlie hier nog op de drums te horen is

Live by the Sword. Weer heel aparte lyrics, maar het klinkt lekker rock 'n roll. Niet te moeilijk, heerlijk nummer, Ook hier Charlie Watts nog op de drums te horen.

Driving me too hard; radio-vriendelijk plaatje. Klinkt lekker. "Look what you've done to me" zingt Jagger en ik geloof 'm: hij legt gevoel in het nummer en - wel of geen productietrucjes - ik vind hem hier sterk op de vocals.

Tell me Straight: tja ik zal het inderdaad maar direct zeggen: in zn solo nummers heeft Keith het vocaal natuurlijk vaak moeilijk, zeker in nummers vanaf de jaren '90. . Dat is hier niet anders.

De tweede single 'Sweet Sounds of Heaven'is natuurlijk een pareltje. Lady Gaga's vocals doen me denken aan Lisa FIscher's live optredens in Gimme Shelter. De encore vind ik ook prachtig. De lyrics zijn hier wat dieper. Wie zich afvraagt waar het nummer nu precies over gaat de uitleg op de website van songtell is aardig.

Rolling Stones Blues is een fijne afsluiting. Een heerlijke Stones jamsessie. Producer Andrew Watts laat de stem van MIck Jagger in deze afsluiter ook wat meer met rust.

Ik vind het in elk geweldig dat er een nieuw Stones album is.

3,75*