Anouk levert wat mij betreft een meesterwerk af. Deena & Jim is indrukwekkend, groots, bombastisch, meeslepend en persoonlijk.
Het Prague Philharmonic Orchestra is fenomenaal, een orkest wat vooral gespecialiseerd is in filmmuziek en dat hoor je terug. Ik noem het een georganiseerde kolere herrie. Een wall of sound. Hier zit heel veel tijd, aandacht en geld in.

Anouk haalt voor deze plaat alles uit de kast en heeft zichzelf wel uit weten te dagen en dat hoor je. Hoewel als het orkest los gaat je hoort dat Anouk echt wel haar best moet doen, en dat doet ze zeker. Wat een stem heeft die vrouw en de verschillende zang stylen die ze hier laat horen maakt voor mij dat de plaat nergens inkakt.

Het album is als een liefdesbrief bedoeld
In het intro praatje aan het begin van het album spreekt ze de de luisteraar toe. Zo hoopt ze dat de teksten en muziek je in je hart zullen raken, dat haar album de kracht kan geven om cirkels te doorbreken, en hoopt ze een wereld te creëren waarin liefde kan floreren. Het leven is kort, dus je kan er volgens Anouk maar beter van genieten deze liefdesbrief verandert gedurende het album in een heftige zwartgalligheid over leven en dood, waar je wel tegen moet kunnen. Ik vind het een vreselijk woord maar ik gooi hem er gewoon in! On-Nederlands goed. Ik ken geen Nederlandse artiest die zo'n album heeft gemaakt, ze heeft lef, steekt haar nek uit, weet zichzelf te verassen en met dit album heeft Nederlands beste zangeres weer bewezen dat ze nog altijd aan de top staat en zichzelf blijft uitdagen en vernieuwen.

Tip! Luister het album in zijn geheel en niet de losse tracks want dan mis je de prachtige intro's, outro's en overgangen en die wil je niet missen. Oortjes in, Spotify aan! En geniet van het album (luistertrip) zoals hij na mijn idee bedoeld is. Je krijgt er geen spijt van.

Haar concerten volgend jaar in de Ziggo Dome die overigens met het Metropole Orkest zijn, zijn volledig uitverkocht, ik heb 2 tickets kunnen scoren en ben onwijs benieuwd hoe ze de nummers live gaan brengen.

De mannen van DI-RECT blijven me maar verbazen, en met hun nieuwe plaat I: Keep The Fire On hebben ze me vanaf de allereerste seconde geraakt. In tegenstelling tot hun eerdere, uitbundige werk is dit album opvallend ingetogen geworden. Bij werkelijk elke track bekruipt me een heerlijk nostalgisch gevoel, een warme sfeer die ze over de hele plaat perfect weten vast te houden. De eerste twee singles, Won't Fall en My Friend, zijn wat mij betreft volkomen terecht gekozen en ideaal voor de radio.
Met acht tracks—waarvan twee instrumentaal—voelt het misschien als een royale EP, en ouderwets als ik ben had ik stiekem gehoopt op een stuk of twaalf nummers. Toch voel je aan alles dat die beknoptheid een bewuste, krachtige keuze is: er staat geen seconde overbodige vulling op. Het absolute hart blijft voor mij Marcel Veenendaal, op dit moment zonder twijfel de beste en meest bezielde zanger van Nederland. De kracht en emotie waarmee hij zingt raken me rechtstreeks, met het fenomenale Brother als ultiem kippenvelmoment—gisteren bij Eva live zonodig nóg breekbaarder en indrukwekkender. Wat een fantastische plaat.