Mmja... Ik word op deze manier wel nieuwsgierig. Had Dead Can Dance uit het oog verloren sinds Toward The Within, dat vriendin en ik een nogal teleurstellend live-album vonden. Later hoorde ik In Concert, dat ik een stuk beter te pruimen vond (na 1 of 2 keer luisteren). Vanmiddag na tijden weer eens geluisterd naar The Serpent's Egg en Aion. De vocale bijdrage van Brendan Perry bleek groter dan in mijn herinnering.
Maar Lisa Gerrard, wauw... Next level, wat mij betreft. Zij kon zo meedoen met het wereldberoemde Trio Bulgarka. Eat your heart out, Yanka Rupkina! (Oké, ik sla -weer- een beetje door.) En La Lisa heeft haar hand overspeeld? Divatrekjes? Grootheidswaan? Minachting van haar partner in crime?

Mooi album van Steve Miller. Iets beter (inderdaad) dan "Book Of Dreams".
Maar... wel met 2 vullertjes wat mij betreft. Het niemendalletje "Dance Dance Dance" en de al te makkelijke cover "You Send Me". Kom op Steve, had dat laatste nummer niet wat geïnspireerder gekund?
Het beste is uiteraard het titelnummer. "Wild Mountain Money", "Take The Money And Run" (een heus verhaal van de qua lyrics zéker op deze plaat bescheiden Stevie!), "Rock 'N Me" en "The Window" kunnen me evenzeer bekoren.

De plaat duurt 1 uur en 45 minuten, inclusief de 4 bonustracks die als EP bij de oorspronkelijke LP zaten en die als "Something’s Bonus Extra" werd vermeld.
Die EP zat al bij het eerste album en vervolgens bij alle daaropvolgende uitgaven. Met andere woorden, ze hadden die 4 nummers net zo goed op de dubbelelpee kunnen zetten. Gelijkelijk verdeeld over beide LP's zou de 1e dan ongeveer 51 minuten duren en de 2e 53. Misschien was er angst voor kwaliteitsverlies. Wat mij betreft volkomen ten onrechte. Het zorgde bij mij wel voor enige ergernis. Ik ben een albumman, geen singles- of EP-man. Ik heb die EP dan ook (te) weinig gedraaid.
Maar kijk, verleden week kocht ik het album eindelijk als dubbelcd en "all my troubles seemed so far away".

Dan de muziek op het album. Ik heb een sterke voorkeur voor plaat 1. Daarop staan alle persoonlijke favorieten. Het begint al goed met het mooie "Love's In Need Of Love Today", gevolgd door het schijnbaar luchtige "Have A Talk With God". Jammer dat dat hoogtepunt uitgerekend gevolgd wordt door een jazzrockniemendalletje, het zeggingsloze "Contusion". Zelfs de naam is lelijk…

Daarna het voor mij beste nummer van het hele album: "Sir Duke". Zo’n nummer waarin zowel de muzikanten als de zanger in topvorm zijn. Het swingt zoals de topjazzorkesten in hun beste dagen. Duke Ellington had het ongetwijfeld likkebaardend aangehoord. Dit is zo'n nummer dat nooit gaat vervelen, ook niet nadat je het al honderden keren hebt beluisterd. Fantastisch.
Verder gaat het, op de oorspronkelijke B-kant van de LP, met enkel klassenummers. "Pastime Paradise" is daarbij ook een persoonlijke favoriet.
"Summer Soft", dat aardig begint, zorgt voor enige irritatie. Wonder zingt aan het eind steeds krampachtiger 'and she's gone'. En daar kunnen de gevoelige oortjes van ondergetekende absoluut niet tegen.

Het aardige "Isn’t She Lovely" en het mooi gezongen "Joy Inside My Tears" zijn de eerste nummers op plaat 2. 'Life is Aisha, the meaning of her name,' zingt Stevie op "Isn't She Lovely". De werkelijke betekenis van Aisha is echter "kracht" en “intelligentie", zo lees ik op wikipedia… Vooruit, dat zien we door de vingers. Het nummer had echter wel wat korter gekund. Het outro, waarop Stevie zo te horen zijn kind Aisha in bad doet, duurt zowat 4 minuten! By the way, de single-versie van "Isn't She Lovely" duurt 3.20 min. Inderdaad: dat outro staat daar helemaal niet op.

En dan "Black Man". Wat begint als een lekker uptempo nummer met een boodschap, eindigt in wat mij betreft een even overbodig als irritant vraag-en-antwoordspel. Stevie had na 5.27 min. zijn punt wel gemaakt. Na een jazzy intermezzo volgt 3 min. geschreeuw (ik kan het niet anders noemen). Het laat de luisteraar (in ieder geval mij) volkomen murw achter, me afvragend wat ik de mensheid toch heb misdaan. Je kunt gerust een boodschap in je muziek stoppen. Duw het de luisteraar echter niet door de strot. Enige poging tot subtiliteit had hier niet misstaan.

De volgende nummers maken gelukkig veel, zo niet alles goed. Wat opvalt, is de lange speelduur van zowel "Another Star" als "As". Fade-outknop vergeten? Goede muziek hoor. Alleen, er komt maar geen eind aan. De nummers van de EP sluiten plaat 2 af. Een reden voor mij om voortaan plaat 2 wat vaker op te zetten.

Als al het overbodige er direct tijdens het opnemen van het album eraf was gehaald, hadden we gemakkelijk een dubbelalbum zónder die extra EP in de vorm van een 7 inch-plaatje gehad. En kon dat onhandig omvangrijke tekstboek nu echt niet in een handzamere vorm worden bijgevoegd? Gelukkig is dat bij de cd-uitgave een stuk kleiner (ha!).

Maarre... sinds wanneer maakt Stevie Wonder funk, zoals hierboven staat? Wat dacht je van jazzrock? Of r&b? Easy listening? Anyway, vier sterren.

Je kunt wel zeggen dat Stevie Wonder zijn laatste goede plaat maakte toen hij pas 31 was ("Hotter Than July"). Ter vergelijking: op nota bene, hetzelfde platenlabel – Tamla Motown – maakte Marvin Gaye op zijn 32ste misschien wel zijn beste plaat: "What’s Going On". En er zouden nog een handvol volgen – tot zijn vader hem het zwijgen oplegde. Al Green maakte in 2003 zelfs (na een afwezigheid van 8 jaar) op 57-jarige leeftijd een daverende comeback met een even gloedvol als uitstekend album: "I Can't Stop". Sterker nog, de 2 volgende albums waren net zo goed.

Blijft de vraag wat de plotselinge artistieke droogte van Stevie heeft veroorzaakt (de creatieve zon in de jaren 70, geïmplodeerd tot een uitgedoofde dwerg vanaf de jaren 80). Stevie Wonder is in 2017 voor de 3e keer getrouwd. Had er niet een mooie echtscheidingselpee ingezeten, zoals bv. die van Marvin Gaye?