Ik sluit mij aan bij wat ZERO schrijft op 27 februari 2019 :

BoyOnHeavenHill schreef:
[...]Klassiek voorbeeld: het debuutalbum van de Dire Straits. Geen kwaad woord erover, heerlijke sound, superbe solo's, uitstekende composities, geen probleem met de stem, teksten die tenminste niet alleen maar over de liefde gaan maar soms echte verhaaltjes vertellen en met als ideaal uithangbord een fantastische single, maar de plaat weigert koppig om tot leven te komen, boven zichzelf uit te stijgen[...]

Ik was destijds in 1978 toen ik op 2 atheneum zat wel onder de indruk van sultans of swing. Ik heb vandaag na 47 jaar weer eens de LP gedraaid. Ik was er destijds niet van onder de indruk, en dat is helaas nog steeds zo. Ik had eigenlijk gedacht dat ik er nu anders naar kijk, maar dat is niet zo.
Er wordt hier regelmatig de vergelijking gemaakt met JJ Cale, dat hoor ik ook wel, maar die steekt toch met kop en schouder boven meneer Knopfler uit, zeker qua sfeer.
Dire Straits heeft later in de jaren 80 wel een paar leuke platen gemaakt, maar meer dan dat is het niet. Ik heb ze nooit live gezien, maar ik denk dat me dat wel meer kon bekoren.
Ik geef 3 sterren.

Ben sinds de jaren 70 al fan van the Eagles. Heb destijds dit album nieuw gekocht, maar was er al snel op uit gekeken en heb het ooit verkocht. Nooit spijt van gehad. Geef mij maar One of these nights, Hotel California en Desperado.
Dit is een onwaardig Eagles album. Commerciel plaatje dat de tand des tijds niet heeft doorstaan, en dat kun je niet zeggen van het oudere werk.

Blijft toch hun beste album !