Charli XCX is dit jaar behoorlijk productief. Zo bracht zij eerder dit jaar de soundtrack voor Wuthering Heights uit, waarbij het album uiteindelijk beter werd ontvangen dan de film zelf. En in juli kwam daar nog een tweede plaat bij: Music, Fashion, Film, een ‘gewoon’ studioalbum. Maar zo gewoon is deze plaat ook weer niet, getuige de lichte rockinvloeden en het gebrek aan verwijzingen naar auto’s of autorijden, een van de vele motieven in de muziek van de Britse zangeres. Wel duikt John Cale, net zoals bij Wuthering Heights, op deze plaat op. Anders dan zijn muzikale bijdrage aan het nummer ‘House’, prijkt het bandlid van The Velvet Underground dit keer op de albumhoes. Hij belichaamt ‘music’, terwijl modeontwerper Marc Jacobs symbool staat voor ‘fashion’ en Martin Scorsese het boegbeeld is voor ‘film’.
De vraag is dan waar Music, Fashion, Film in zijn totaliteit voor staat binnen de alsmaar groeiende discografie van Charli XCX. Is deze plaat een ode aan de hyperpop, of een geslaagder experiment met rockinvloeden dan het geflopte SUCKER uit 2015?
De single ‘Rock Music’ kwam eerder uit dan de albumaankondiging voor Music, Fashion, Film en zorgde voor enige verwarring bij fans en de pers. Steekt Charli XCX met ‘Rock Music’ de draak met dit muziekgenre, of is dit nummer juist haar eigentijdse interpretatie van dit gitaargedreven genre, omdat tijden veranderen? ‘I think the dance floor is dead / So now we're making rock music.’ Na enkele luisterbeurten denk ik vooral dat Music, Fashion, Film moet worden gezien als sociaal commentaar met een zekere knipoog naar de tijd waarin wij nu leven (‘Wink Wink’). Neem nou bijvoorbeeld de videoclip van ‘SS26’, waarin Charli XCX als een volleerd topmodel haar opwachting maakt op de catwalk: ‘Spring, Summer '26 / When the world is gonna end, no hope for any of it / Yeah, we're walkin' on a runway that goes straight to hell / Nothing’s gonna save us, not music, fashion or film.’
‘SS26’ is niet het enige nummer waarin wordt gerefereerd aan een specifiek jaar. Jaren lijken sowieso een terugkerend motief voor Charli te zijn. (Hallo '1999'!) ‘2007’ verwijst naar de tijd waarin Charli XCX nog geen popster van wereldformaat was, maar alles zich nog thuis binnen vier muren afspeelde: ‘Pop star in my bedroom like it's 2007’. Alles kan gauw veranderen: van slaapkamer naar ster op het grote scherm.
Typerend voor Music, Fashion, Film zijn de vele tekstuele herhalingen. Dit hoor je onder meer terug op het enigszins Blur-aandoende ‘Yeah’, vanwege de gitaren, en het nog wat rauwere ‘Card Declined’, met licht industriële invloeden, waarin het consumerisme wordt bekritiseerd: 'Let's go shopping, I'll buy a handbag / I'll buy ...'
Wat betreft instrumentatie heeft ‘Persona’ iets weg van The Kills (en in mindere mate geldt dit ook voor ‘No One Lasts Forever…’) door het gitaarspel en het pompende geluid. In dit nummer bezingt Charli XCX de frictie binnen een vriendschap, of hebben haar waarnemingen toch eerder betrekking op haar eigen persoon? Dit is vergelijkbaar met Ingmar Bergmans film Persona, vol tegenstellingen waarin het een niet zonder het ander kan bestaan. Daarentegen is ‘Camera’ het meest vertrouwde nummer van Music, Fashion, Film, zowel vanwege de elektronische sound (het nummer had ook op BRAT kunnen staan) als het feit dat Charli XCX hier zoals vanouds haar gevoelens en twijfels eerlijk deelt met de luisteraar, alsof de camera op haar is gericht. Precies zoals alleen Charli XCX dat kan en waarmee zij is uitgegroeid tot de popster die zij nu is.
Op Music, Fashion, Film hebben gitaren hun intrede gedaan, maar de echte glansrol is weggelegd voor het sociale commentaar van Charli XCX en de eenvoudige muzikale omlijsting die haar teksten kracht bijzet. Voor mij persoonlijk zal Music, Fashion, Film niet de boeken ingaan als een van de meest baanbrekende platen uit de inmiddels acht platen tellende discografie van Charli. Music, Fashion, Film zie ik vooral als een muziekstuk dat de tijdgeest van 2026 goed weergeeft en niet zozeer fungeert als pastiche van rockmuziek. Wel staat vast dat het meer gitaargedreven Music, Fashion, Film een stuk sterker is dan SUCKER. Dat die plaat uit 2015 inmiddels grotendeels in de vergetelheid is geraakt, is daarbij mooi meegenomen. 'So nothing's gonna last forever.'
