Het Amerikaanse Evanescence brak in 2003 door met 'Bring Me to Life'. En hoewel dit nummer de band uit Little Rock op de kaart zette, zal deze hitsingle altijd zijn nare nasmaak behouden. Wind-up Records, het label waar Evanescence destijds onder contract stond, drong er namelijk op aan dat er ook mannelijke vocalen werden toegevoegd aan dit nummer, omdat hiermee de kans groter was dat de band grote ogen zou gooien bij het publiek. En dat geschiedde, maar van Paul McCoy van 12 Stones hoor je tegenwoordig niets meer. Dat Evanescence het ook op eigen houtje zou redden, werd wel snel duidelijk met de release van de rock ballad 'My Immortal', die nog steeds ieder jaar een hoge notering behaalt in de Top 2000.

Ondanks de vele bezettingswisselingen is Evanescence de afgelopen twintig jaar een geoliede machine gebleven, waarin nog steeds een glansrijke rol is weggelegd voor de vocalen van Amy Lee. En vorig jaar leek het er even op dat er een ware Evanescence-renaissance zou ontstaan: zo nam de band in 2025 de single ‘Afterlife’ op voor de succesvolle Netflixserie Devil May Cry en 'Fight Like a Girl' (met K. Flay) voor de minder succesvolle John Wick-spin-off Ballerina. Verder volgde ook nog een samenwerking van Amy Lee met Courtney LaPlante (Spiritbox) en Poppy in de vorm van 'End of the World' en een nummer met Halsey, genaamd 'Hand That Feeds', eveneens voor Ballerina. Maar deze nummers zijn lang niet allemaal even sterk. Wat betekende dit voor de nieuwe langspeler van Evanescence?

Na een luisterbeurt moet ik concluderen dat Sanctuary wederom niet het niveau haalt van veelgeprezen oudere platen in de discografie, zoals Origin, Fallen en The Open Door. Hoewel Evanescence producer Jordan Fish (ex-Bring Me The Horizon) erbij heeft gehaald, en hij duidelijk invloed heeft gehad op de algemene sound van de plaat, weet Fish het album niet naar een hoger niveau te tillen of mijn aandacht langer vast te houden. Een nummer als 'Beautiful Lie' heeft een typische Bring Me The Horizon-breakdown gekregen (en zo zijn er wel meer nummers die deze behandeling hebben ondergaan), terwijl de intro van 'Self Destruct' eveneens duidelijk invloeden van die band laat horen. Fish' toevoegingen aan Sanctuary zijn inwisselbaar. Ze hadden net zo goed toegevoegd kunnen worden aan de muziek van een andere rock- of metalband. Er ontstaat geen synergie waarbij Evanescence met het bekende Bring Me The Horizon-sausje boven zichzelf uitstijgt.

Dan heb je verder nog 'Who Will You Follow' (de leadsingle van Sanctuary) en 'Afterlife' (de single voor Devil May Cry), die er positief bovenuit steken, in de zin dat deze nummers niets nieuws onder de zon brengen, maar wel dermate goed in elkaar steken dat ze direct bezit nemen van je gehoorgang. Wat wel typerend is, is dat de songteksten van Evanescence vroeger meer introspectief van aard waren en nu meer gericht zijn op de buitenwereld. Deze verandering werd al ingezet op The Bitter Truth, bijvoorbeeld met 'Use My Voice'. Op Sanctuary zie je dit ook terug in 'Who Will You Follow': 'When all your faith in reality fades away / Who will you follow then?'.

Het probleem met Evanescence is dat de band al zo lang hetzelfde recept hanteert, en dat bovendien met veel succes, dat er niet snel ingrijpende veranderingen zullen worden doorgevoerd. Daardoor voegen veel nieuwe nummers eigenlijk weinig toe aan de steeds langer wordende discografie. Zo klinkt 'Calm Down' een beetje als het jongere zusje van 'Cloud Nine' van The Open Door en heeft 'About Us' wat Origin-trekjes, maar beide nummers zijn redelijk vergetelijk. Hooguit voegt een van de verplichte ballads, 'Forever Without You', nog iets toe. Dit nummer werd geschreven samen met Skylar Grey en bevat verwijzingen naar de albums Fallen en The Open Door: 'This is the last tear fallen / This is the last open door'. Ik denk dat dit nummer het nog wel verdienstelijk zou doen in de hitlijsten vanwege de nostalgie die het oproept bij millennials.

Sanctuary gaat verder waar The Bitter Truth stopte, en daarmee is ook direct alles gezegd over de huidige positie van Evanescence in het muzieklandschap: een stabiele legacy act die live nog steeds als een huis staat, maar waarvan het nieuwe materiaal zich niet in het geheugen weet te nestelen. Van een echte renaissance is dus geen sprake.

stem geplaatst