stem geplaatst

Soms zijn er bands waar je samen mee opgroeit, deels omdat je (ongeveer) even oud bent als de bandleden en deels omdat zij zich op muzikaal niveau ook blijven ontwikkelen en de output van dermate hoge kwaliteit blijft dat ze je niet kwijtraken, ook niet wanneer er soms een release is die je iets minder aanspreekt.

Dit gaat voor mij op voor Paramore en in het bijzonder voor frontvrouw Hayley Williams. Hoewel het punkpop-achtige Riot! mij nooit echt heeft weten te bekoren en het kwartje bij mij pas laat viel bij After Laughter, omdat ik moest wennen aan de stijlbreuk met eerder werk (van rock naar depressieve 80’s pop), ben ik de band altijd trouw gebleven bij de release van een nieuwe single of plaat.

Toen Hayley Williams daarna ook nog twee soloalbums uitbracht (Petals for Armor en Flowers for Vases / Descansos) die beide experimenteler werk bevatten, was ik al helemaal om. Vooral ook omdat ze een solotour zou doen, die helaas niet door kon gaan vanwege de coronacrisis. Vervolgens kwam Paramore op de proppen met This Is Why, maar moest een groot deel van Europa het doen zonder eigen tour. Dit omdat Paramore besloten had om alleen op tour te gaan als voorprogramma van Tennessee-genoot Taylor Swift. En helaas was dit pas bekendgemaakt nadat de Swifties alle kaarten al hadden opgekocht.

Geluk bij een ongeluk (op basis van het nieuwe werk van Hayley lijkt haar relatie met Paramores gitarist te zijn beëindigd) hoefden Paramore-fans nu niet lang te wachten op nieuw werk van Hayley. Dit omdat Williams als nieuw experiment even 17 nieuwe singles dropte die onder de noemer Ego Death at a Bachelorette Party later dit jaar op fysieke dragers verschijnen.

Een waarschuwing vooraf: Ego is minder experimenteel dan de twee langspelers van Williams. Verwacht geen vrouwelijke Thom Yorke of Radiohead, maar een leuke rits aan nummers met veel gevarieerde jaren 90-invloeden met soms een vleugje van de jaren net na het millennium.

Zo is ‘Mirtazapine’, de eerste single van Ego, een echte shoegazer. Het nummer heeft een vrij simpele structuur en hierdoor is het nummer over een antidepressivum een verslaving voor de gehoorgang.

Het catchy ‘Disappearing Man’ klinkt daarentegen eerder als een onderonsje met Canadese grootheden zoals Avril Lavigne en Alanis Morissette. ‘Disappearing Man’ is een rocksong waar je je, op basis van de tekst, begint af te vragen of het gedaan is met Hayley Williams’ relatie met Taylor York, de gitaarspeler van Paramore:

Disappearing man
You could really have anyone
And you had me
Why'd you let go? (Why'd you let go?)
You could really have anyone
Except for me, I suppose (So it goes)

Maar op Ego wordt niet alleen over break-ups gezongen; maatschappijkritiek heeft ook een duidelijke plaats op deze plaat. Neem nou bijvoorbeeld ‘True Believer’, waarin Williams tekstueel afrekent met gentrificatie: 'All our best memories / Were bought and then turned into apartments / The club with all the hardcore shows / Now just a greyscale Domino’s.'

En later moet ook de Amerikaanse politiek, en dan met name hoe ze omgaan met het christelijke geloof, het ontgelden: 'They say that Jesus is the way, but then they gave him a white face / So they don't have to pray to someone they deem lesser than them.'

Hoewel Paramore nooit echt een christelijke band is geweest, valt op het debuut All We Know Is Falling nog wel een zekere christelijke inslag te bespeuren. Het is interessant om te zien hoe Williams door de jaren heen minder metaforisch te werk is gegaan en meer kritiek zonder camouflage durft te geven op dingen die zij belangrijk vindt.

Het nummer ‘Discovery Channel’ speelt ook in op de nostalgische jaren 90-gevoelens van de luisteraar, onder meer door de tekstuele verwijzing naar The Bloodhound Gang’s 'The Bad Touch', door het overnemen van het refrein van dit nummer. Terwijl het nummer van The Bloodhound Gang grappig bedoeld is, wordt in ‘Discovery Channel’ juist een serieuze noot aangeslagen, want ook hier lijken er verwijzingen te zijn naar een stukgelopen relatie. Verder bevat Ego nog meer pastiche-achtige nummers zoals ‘Whim’, waar de gebruikte stemeffecten ook bijdragen aan het alternatieve 90’s-gevoel.

Maar sommige nummers op Ego hadden ook niet misstaan op de eerdere soloplaten van Hayley Williams. Een goed voorbeeld hiervan is ‘Ice in My OJ’, dat ook onderdeel had kunnen zijn van Petals for Armor. Dit geldt eveneens voor ‘Kill Me’.

Ego Death at a Bachelorette Party bevat ook enkele missers, singles die ik na de release eigenlijk na twee luisterbeurten links heb laten liggen, waaronder het kinderlijke ‘Brotherly Hate’, dat ook een bepaalde haat bij mij weet te ontketenen.

En bij de bekendmaking van de fysieke release van de derde plaat van Hayley Williams verscheen er nog een extra nummer: ‘Parachute’, dat toevallig ook een van de hardste nummers is, zowel tekstueel als muzikaal. Op dit nummer wordt duidelijk dat veel fans het waarschijnlijk bij het juiste eind hebben m.b.t. Hayleys relatie. 'Yes, I saw her, her spiraled hair / And I could see it, our life in a movie' . Hier zouden de gekrulde haren van een ingebeelde dochter kunnen verwijzen naar de haardracht van Taylor York, de gitarist van Paramore, met wie Williams een toekomst wilde opbouwen.

Ego Death at a Bachelorette Party is een ode aan de jaren 90 en het vroege millennium en bevat veel midtempo rocknummers. Het is daardoor minder experimenteel dan Petals for Armor en Flowers for Vases / Descansos. Niet dat dit erg is, want Ego heeft veel moois te bieden voor de nostalgische rockliefhebber en/of mensen die zelf te maken hebben met liefdesverdriet.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik voor de eerste keer ‘Moaning Lisa Smile’ van Wolf Alice hoorde. Ik was direct verkocht door het uitstekende gitaarwerk en na het aanschouwen van enkele energieke liveperformances op YouTube wist ik het zeker: deze band zou een grandioze toekomst tegemoet gaan. En deze voorspelling bleek uit te komen, want later in hun carrière wonnen de dame en heren van Wolf Alice de Mercury Prize, een belangrijke muziekprijs van Groot-Brittannië.

Inmiddels zijn wij tien jaar verder en ik had gehoopt dat het grote publiek had kunnen wennen aan de stijlwijzigingen van Wolf Alice en het brede kleurenpalet van Ellie Roswell en haar mannen. Echter, dit blijkt niet het geval te zijn. Maar ook bij mijzelf heb ik helaas moeten constateren dat Wolf Alice er na het sterke Blue Weekend niet in geslaagd is mijn hoge verwachtingen volledig waar te maken.

Waar ging het fout? Of anders gezegd: hoe komt het dat mijn honger, als de wolf in Roodkapje, niet gestild kon worden? Is het de grootmoeder haar schuld of ligt het toch aan mij?

Het begon allemaal zo goed met de eerste single ‘Boom Baby Bloom’, een energiek nummer dat iets wegheeft van Kate Bush, met een videoclip die mij direct deed denken aan Dirty Dancing. Op het eerste gezicht vond ik dit een gewaagde keuze als single voor een nieuwe plaat, maar nu de volledige langspeler te beluisteren is, snap ik de keuze maar al te goed. ‘Boom Baby Bloom’ is namelijk een van de weinige uptempo nummers op de plaat en daarmee begint ook mijn kritiek: The Clearing staat vol parels van nummers waarin het waanzinnige stemgeluid van Roswell centraal staat, maar af en toe had de ritmesectie wel wat meer gas mogen geven.

Terwijl mijn kritiek vooral over de muziek gaat, heb ik op internet vooral veel negatieve zaken moeten lezen over het uiterlijk van de bandleden en dan met name over de frontvrouw. Zij zou door de meer sex outfits de band in de uitverkoop hebben gedaan. Of het zou de schuld van Sony zijn, die een een 33-jarige vrouw zou hebben gedwongen zich meer bloot te geven ter compensatie van een poppier sound die volgens sommige mannen weinig meer om het lijf heeft? (Dit terwijl de frontvrouw wel vaker op het podium heeft gestaan met een luchtigere outfit.) Hiermee wordt maar weer eens pijnlijk duidelijk dat seksisme nog steeds niet uit de muziekwereld verdwenen is.

Terug naar de muziek, want daar gaat het uiteindelijk om. De tweede single van The Clearing is ‘The Sofa’, een ode aan Noord-Londen. Dit nummer vormt een mooie tegenhanger van Florence + The Machine’s ‘South London Forever’, waarin ook de liefde voor een deel van de Engelse hoofdstad wordt bezongen.

Typerend voor The Clearing is niet alleen de heldere productie, maar ook de transparante, onverbloemde wijze waarop Ellie Roswell reflecteert op het leven en alles wat daarbij komt kijken (ouder worden, de liefde, etc.), zoals op ‘The Sofa’:

I can be happy, I can be sad
I can be a bitch when I get mad
I wanna settle down, oh, to fall in love
But, sometimes, I just want to fuck

Dit zie je ook terug in bijvoorbeeld de albumopener ‘Thorns’: 'I must be a narcissist / God knows that I can't resist / To make a song and dance about it', waarin de gevolgen van een break-up aan bod komen.

En eigenlijk laten ‘The Sofa’ en ‘Thorns’ al direct zien wat het probleem van The Clearing is. Beide nummers hebben een glasheldere productie, bevatten goede introspectieve teksten en er is een glansrijke rol weggelegd voor de zang van Ellie, maar albumbreed kabbelt alles maar door. Ik mis de zogeheten bangers, scheurende gitaren of desnoods ergens een catchy hook. Wat meer afwisseling tussen harde nummers en dromerige, shoegaze-tracks zorgde vroeger voor de nodige variatie en dat ontbreekt op The Clearing.

Dan heb je een zangeres die nog nooit eerder zoveel verschillende facetten van haar stem heeft laten horen, maar dit is voor mij niet genoeg om de nieuwe plaat volledig te doen slagen. Voor de rest springen er voor mij nog maar twee andere nummers uit: de derde single ‘White Horses’ en ‘Bread Butter Tea and Sugar’. Het gitaargeoriënteerde ‘White Horses’ blinkt deels uit doordat drummer Joel Amey de leadvocalen op zich neemt, terwijl Ellie Roswell soms ver weg klinkt als The Cranberries’ Dolores O’Riordan. En dan hebben we nog het swingende ‘Bread Butter Tea and Sugar’, dat iets wegheeft van Elton John in zijn begintijd. Een zoet nummer dat zeker nog vaker op repeat zal staan.

Verder is ‘Midnight Song’ zo’n typisch Wolf Alice-nummer dat eigenlijk op elk album had kunnen staan, omdat er altijd wel een nummer op een Wolf Alice-plaat staat waarin Ellie’s engelenzang de hoofdrol krijgt.

Maar dat is het dan. The Clearing is een album waar zelfs de titels enige passiviteit uitdrukken: ‘Passenger Seat’, ‘Leaning Against the Wall’ en ‘The Sofa’. Het ontbreekt aan meer dynamiek, en dan heb ik het niet over de zangkwaliteiten van Roswell. Op deze plaat heeft zij echt wel haar beste zangprestatie ooit neergezet, maar dit is, samen met het teruggrijpen naar oude tijden (Kate Bush, Fleetwood Mac, Abba en Elton John), niet genoeg om mij volledig tevreden te stellen. Naast muziek uit de jeugd van (groot)moeder heb je namelijk nog meer nodig om het publiek voor je te winnen.

Is The Clearing dan slecht? Nee, maar het is een middelmatige plaat voor een band zoals Wolf Alice. Gelukkig staan ze live altijd als een huis en zijn vaak zelfs de zachtste nummers live een stuk leuker. Ik zie het optreden in 2026 positief tegemoet en don't delete the kisses.

Als tiener luisterde ik vooral Europese metal en had ik maar beperkt interesse in de Amerikaanse nu-metalhype, waardoor ik Deftones aan mij voorbij had laten gaan. Het was Diamond Eyes waarmee ik als jonge twintiger in aanraking kwam en dat mij deed inzien dat ik een band met een zeer solide discografie (die inmiddels tien langspelers telt) onterecht links had laten liggen. Gelukkig was ik niet meer de koppige tiener, maar inmiddels een jongvolwassene die wel openstond voor verandering en het herzien van haar mening.

En ook de Deftones, die inmiddels al meer dan 30(!) jaar actief zijn, stonden open voor verandering. Waar ze vroeger meer een standaard nu-metal-sound hadden, hebben ze hun geluid echt wel ontwikkeld, waarvan andere bands het zeker geen straf vinden om in één adem genoemd te worden met deze Amerikaanse alternatieve grootheden.

Waar ik Ohms en Gore een stuk minder sterk over de gehele linie vond, vind ik private music (ja, met kleine letters) eigenlijk op alle fronten van bovengemiddelde kwaliteit als we de volledige discografie van Deftones in het achterhoofd houden.

Neem nou bijvoorbeeld de eerste single, 'My Mind is A Mountain'. Als opener van private music word je direct het ruige, ongetemde landschap ingezogen, terwijl je je tekstueel begeeft in een beklemmende ruimte: 'We've been waiting here patiently / Locked in this state, clocking our time' en 'Negative space in cycles / Destroying our mental / Remains in our conscious / Constant.'

Dit nummer weet perfect de sfeer neer te zetten waarom ik graag naar de Deftones luister, maar het gevaar schuilt erin dat de kans op herhaling op de loer ligt. Menig muziekrecensent vond 'My Mind is A Mountain' daarom ook geen sterke leadsingle, omdat het niets nieuws onder de zon is. 'Mountain' voelt als een combinatie van Around the Fur en Koi No Yokan.

De tweede single, 'Milk of the Madonna', kon echter wel op enthousiasme rekenen van de pers en behoort ook na vijf volledige luisterbeurten van private music tot een van mijn grootste favorieten. Waarschijnlijk omdat dit nummer mij op enkele momenten doet denken aan het geweldige 'Bodies' van The Smashing Pumpkins, maar dan met de dynamiek van de Deftones. Wederom een nummer dat direct inslaat, maar doordrenkt is van christelijke symboliek.

'Infinite Source' heeft meer een dromerige invalshoek waarbij de luisteraar zowel qua geluid als tekst blijft zweven: 'All of these times, all of our dreams, all of your cheers / I’m releasing, we are afloat.' Terwijl het onheilspellende 'Departing the Body' je soms door de onverwachte baritonachtige Peter Steele-stem van Chino Moreno weer met beide benen op de grond zet. Of eigenlijk nog een stapje erger: je valt met een harde klap op de grond. Dit nummer zou naar mijn mening een perfecte toevoeging zijn aan het laatste seizoen van Stranger Things dat nog moet verschijnen. Bijvoorbeeld in een horrorscène waarin Eleven het wederom moet opnemen tegen Vecna, maar door het angstaanjagende monster wordt vastgehouden.

En om nog even bij een visueel schouwspel te blijven: '~Metal Dream' is de natte droom voor iedere producer die nog een nummer nodig heeft om de soundtrack te vullen van een 90s-achtige actie/horrorfilm à la Underworld.

Voorlopig is de ballad 'I Think About You All the Time' voor mij het nummer waarvan ik verwacht dat het het minst wordt opgezet. Het nummer zou niet hebben misstaan op Diamond Eyes, alhoewel ik daar de softere nummers toch net iets sterker vind. Misschien omdat de Deftones hier weer hetzelfde trucje doen. En hoewel 'Cut Hands' weinig vernieuwend is, en ook had kunnen staan op Around the Fur, verwacht ik dat dit nummer toch vaker beluisterd zal worden. Simpelweg omdat dit nummer mijn nostalgische gevoelens sterker weet aan te wakkeren.

Maar ook met twee minder sterke nummers behoort private music nu al tot de top drie van mijn favoriete Deftones-platen, samen met Diamond Eyes en Koi No Yokan. En dat is niet zo verwonderlijk, gezien het feit dat voor private music Nick Raskulinecz ook weer achter de knoppen zit. Hij haalt echt altijd het beste bij de Deftones naar boven.

private music kan deze herfst op veel draaibeurten rekenen en heeft mij doen inzien waarom ik nog steeds niet uitgekeken raak op de heren uit Sacramento. Een band die heer en meester is in het afwisselen van onheilspellende passages met dreamscapes is ideaal om te luisteren in zowel goede als slechte tijden. Wel hoop ik dat we Chino’s baritonstem in de toekomst vaker mogen horen, want op die manier kan de Deftones ervoor zorgen dat ze niet te veel in herhaling gaan vallen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik beter bekend ben met het werk van gedeeltelijk genregenoot Chelsea Wolfe dan met dat van Ethel Cain. Hoewel ik de vorige langspeler Preacher’s Daughter heb platgespeeld, heb ik mij eigenlijk altijd weinig beziggehouden met het verhaal dat Hayden Anhedönia met haar geplande drieluik probeert te vertellen. Wel weet ik dat ik Willoughby Tucker, I'll Always Love You moet zien als de plaat die voorafging aan Anhedönia’s debuutplaat, waarin het personage Ethel Cain terugblikt op haar eerste grote liefde – Willoughby Tucker – voordat het noodlot toesloeg.

Aangezien Anhedönia het verhaal ook niet in chronologische volgorde aan de luisteraar presenteert, vind ik dat ik dit net zo goed mag doen.

Voor de release van Willoughby Tucker… werd als eerste de single ‘Nettles’ uitgebracht, een bloedmooie ballade van acht minuten die de aandacht van de luisteraar weet vast te houden. En hoewel het misschien voor een buitenstaander onlogisch lijkt om een van de langere nummers als single uit te brengen, past deze beslissing in het rijtje van eerdere keuzes die Anhedönia heeft gemaakt, zoals het uitbrengen van het drone album Perverts eerder dit jaar.

Als tweede single zag ‘Fuck Me Eyes’ het levenslicht. Dit synthesizergestuurde nummer doet erg jaren tachtig aan en wijkt het meest af van de algemene sfeer die Anhedönia op Willoughby Tucker… probeert neer te zetten. Eerder was ik bang dat dit nummer een voorproefje was van wat wij nog meer zouden kunnen verwachten op de nieuwe plaat. Gelukkig is dit niet het geval en is het eigenlijk een beetje zoals Preacher’s Daughter’s ‘American Teenager’ het meest hitgevoelige, dan wel afwijkende nummer van de plaat.

Na zoet komt zuur. Het nummer dat na één luisterbeurt al volledig beslag had gelegd op mijn gehoorgang, is ‘Tempest’. Het tien minuten durende nummer heeft lichte drone-invloeden en bouwt langzamerhand op naar een climax. In dit nummer gaat de storm juist niet liggen, maar stijgt een kolkende en steeds destructievere wind op die je een beeld geeft van de zelfbeschadiging en het middelengebruik van Willoughby Tucker: “I still dream of violence / Angry at the waiting game / Chain link on your lungs / And sulfuric acid in my brain.” Een beklemmend gevoel van zelfvernietiging.

Als luisteraar daarentegen is er geen sprake van zelfvernietiging of kastijding, aangezien zelfs een instrumentaal nummer met een zekere herhaling, zoals ‘Radio Towers’, een plezier voor het gehoor is. De zieke geest in mij zou dit nummer zeker als wachtmuziekje bij een medische instantie kunnen waarderen, ook met de onheilspellende piepjes in dit nummer.

‘Janie’, de opener, doet mij qua gitaarklanken denken aan het werk van singer-songwriter Emma Ruth Rundle. In dit nummer is het niet de instrumentatie of de tekst die uitblinkt, maar de (engelen)zang van Anhedönia. Heel soms klinkt Anhedönia zelfs als Chelsea Wolfe. En het akoestische ‘A Knock at the Door’ zie ik zelfs nog wel gecoverd worden door Wolfe, omdat dit nummer niet had misstaan op Unknown Rooms: A Collection of Acoustic Songs.

De galmende zang van Anhedönia weet het nummer ‘Dust Bowl’ naar grotere hoogten te brengen. In dit nummer staat wederom de zelfdestructie centraal, maar wordt ook de nadruk gelegd op intergenerationeel trauma, een vast motief in het werk van Anhedönia:

Grew up hard, fell off harder
Cooking our brains smoking that shit your daddy smoked in Vietnam
You'd be a writer
If he didn't leave all his hell for you
Saying if you could, you'd leave it all

De trauma’s hebben ook Willoughby Tucker in hun macht; hij kan zich niet losmaken van het verleden en het noodlot zal toeslaan. En daarmee slaat eigenlijk ook het noodlot toe bij de luisteraar.Willoughby Tucker, I'll Always Love You zit dermate goed in elkaar dat Anhedönia, ondanks de lange speelduur en de lengte van sommige nummers, je blijvend in haar macht heeft. Daarbij komt dat zij je met haar woorden, die op het eerste gezicht simpel van vorm lijken, heeft weten in te pakken omdat ze volstaan met slimme symboliek. Willoughby Tucker (en dan heb ik het over de plaat en niet de man), "I'll Always Love You."