stem geplaatst

Demi Lovato is een vrouw met een geweldig stemgeluid, maar nauwelijks een eigen muzikale identiteit. Uit nieuwsgierigheid had ik toch maar haar nieuwste plaat opgezet, vooral omdat ik onder de indruk was van de albumhoes van It’s Not That Deep.

Op de cover houdt Mrs. Lovato in een studio, naakt, een jurk voor haar lichaam te midden van andere mensen die uiteenlopende activiteiten doen, zoals schaken of spelen met een hond. Maar niemand heeft duidelijk belangstelling voor haar terwijl ze poseert. Is dit hoe Demi zich voelt als zij zich ‘blootgeeft’ aan de luisteraar? Na twee luisterbeurten is wel duidelijk dat de plaat haar naam It’s Not That Deep waarmaakt, dus laat ik ook niet te diep ingaan op de albumcover.

It’s Not That Deep is met een speelduur van een halfuur vooral een album waarop Lovato verschillende elektronische genres naar haar hand probeert te zetten, maar nergens echt diepe indruk maakt.

Op ‘Here All Night’ doet Demi een disco-Dua Lipaatje ten tijde van Future Nostalgia. ‘Frequency’ is gewoon een lekkere banger waarvan het aantal luisterbeurten zeker nog wel omhooggaat in het kader van “fuck up the vibe”.

‘Sorry to Myself’ klinkt gedateerd en erg Katy Perry-coded ten tijde van Teenage Dream (Katy zou willen dat ze dit nummer op haar laatste flopplaat had staan). Sorry, Katy! En ‘Little Bit’ had zo een collab kunnen zijn met Clean Bandit.

Op ‘In My Head’ lift Lovato juist mee op de triphoprevival die nu gaande is en dit doet ze niet onverdienstelijk. Dit nummer is samen met ‘Frequency’ een van de hoogtepunten van deze plaat.
Verder is ‘Kiss’ ook wel een lekker nummer dat het goed zal doen, vooral in queertenten. Dit nummer zou ook niet misstaan hebben op Heat, de samenwerking van Tove Lo en SG Lewis.

‘Ghost’ daarentegen is zo’n ballad waarvan Lovato er al vele heeft afgeleverd. Een niemendalletje om net boven de dertig minuten te komen.

It’s Not That Deep is een makkelijk in het gehoor liggende electroplaat die nergens spannender wordt dan op ‘Kiss’. Maar misschien was dat ook de bedoeling.

Kittie is sinds vorig jaar begonnen aan haar renaissance. Na 13 jaar verscheen er met het door Sumerian Records uitgebrachte Fire eindelijk weer een langspeler van het Canadese viertal.

Sindsdien heeft de band van de zussen Lander weer behoorlijk wat getoerd en blijkbaar smaakte dit naar meer, want sinds kort hebben ze een EP uitgebracht, Spit XXV, met daarop vier heropgenomen nummers van Spit, om ook deels het 25-jarig bestaan van hun debuut Spit te vieren.

Anders dan een band als Lacuna Coil, die ook een oud album heropnam (Comalies XX) en in een nieuw jasje stak, weet Kittie dit toch succesvoller te doen.

Misschien ook wel omdat Kittie er ten opzichte van Lacuna Coil voor heeft gekozen om de heropgenomen nummers geen gebrekkige facelift te geven, maar juist de ervaringen die zij door de jaren heen hebben opgedaan te vieren.

De dames van Kittie zijn namelijk door de decennia betere muzikanten geworden, zowel op het gebied van het beheersen van hun instrument als het uithangen van de brulboei. Zo klinkt 'Spit XXV' een stuk krachtiger en ook de vocalen van ‘Brackish XXV’ klinken een stuk sterker.

‘Charlotte XXV’ vind ik alleen een beetje tegenvallen ten opzichte van het origineel, daarvan prefereer ik duidelijk de normale vocalen van Morgan Lander in het origineel. Het contrast tussen clean en schreeuwvocalen is namelijk nu kleiner geworden, en dat maakte het origineel juist zo interessant.

En ik zou denk ik een andere keuze hebben gemaakt om in plaats van klassieker ‘Do You Think I’m a Whore XXV’ (die wel verdienstelijk is heropgenomen) waarschijnlijk ‘Paperdoll’ opnieuw uit te brengen, zeker ook omdat deze jaren geleden voor een dvd-opname wel live werd gespeeld. “I dress her up, she knocks me down”, maar dit gaat niet op voor Kittie.

Met de release van Fire, Spit XXV en de huidige tours hebben de metalveteranen laten zien nog lang niet klaar te zijn en een stuk beter uit de verf te komen dan veel andere oudgedienden uit het nu-metalcircuit.

stem geplaatst

Ashnikko ontdekte ik dankzij haar Halloweenies, singles die ze ieder jaar uitbrengt in het kader van Halloween. Na enkele van haar spookachtige, maar seksueel getinte nummers bleken ook delen van haar ‘normale’ discografie bij mij in de smaak te vallen. Hierbij moet je ‘normaal’ niet te zwaar opvatten, aangezien Ashton Nicole Casey het gewend is om een heel blik open te trekken aan verwijzingen naar popcultuur, niet vies is van seks en graag speelt met feministische thema’s. En op Smoochies is dit niet veel anders.

Toen de eerste single ‘Itty Bitty’ werd uitgebracht, moest ik even slikken. Hoewel het nummer erg catchy is en de cover creatief gevonden, een soort geïntegreerd minirokje aan het menselijk lichaam (pin me er niet op vast), hoopte ik dat de nieuwe plaat wel iets meer te bieden zou hebben dan teksten à la “Can you see my pussy? Can you see my ass when I bend over?”. Na het beluisteren van Smoochies in zijn geheel kan ik zeggen dat ik er nu minder over val. Smoochies biedt namelijk genoeg variatie.

Zo heeft het ‘Liquid’ van Ashnikko iets weg van Lindsay Lohans single 'Rumors' en Britney’s self-titled album. De clip doet mij zelfs denken aan Britneys 'Overprotected'. Daarentegen doet ‘Microplastics’, waarin Ashnikko bezingt dat zij je in haar lichaam wil zoals microplastics, mij eerder denken aan Gwen Stefani’s solomuziek door de '"uh-uhs” en soundbites.

Bij de titel ‘Skin Cleared’ moest ik eerst denken aan de veelgebruikte uitdrukking “my skin is cleared”, die op social media wordt gebruikt voor een gebeurtenis die zeer positief wordt ontvangen. Ashnikko verwijst met ‘Skin Cleared’ in het gelijknamige nummer naar de positieve ontwikkeling waarbij haar huid weer zuiver is na een break-up. Schijnbaar was een bepaalde relatie toch van stressvolle en ongezonde aard.

Als "little trinket girl" verzamelt Ashnikko in ‘Trinkets’ eigenlijk mannen als prulletjes, waarmee de Amerikaanse de spot drijft met de objectificatie waar vrouwen normaal gesproken mee te maken hebben. Dit keer worden de rollen echter omgedraaid: mannen worden gereduceerd tot objecten die enkel dienen voor genot. “Looking for something shiny for my nest? […] I collect them all, trinkets, souvenirs. Pretty princess boys, they're my found objects.”

En in de popsong ‘Smoochie Girl’ wordt het gevoel van verliefd worden beschreven door Ashnikko en gespeeld met vervreemding in de passage: “Just wanna see your childhood bedsheets and be friends with your mom”. Waarbij ik mij direct afvroeg of dit iets typisch Amerikaans is, van die kinderlijke dekbedovertrekken waar de ouders geen afstand kunnen doen en je waarschijnlijk mee wordt ingestopt als je daar onverhoopt blijft overnachten als volwassene.

Mijn persoonlijke favoriet op Smoochies is ‘Lip Smackers’, door de licht oosterse invloeden en omdat het muzikaal soms iets wegheeft van het Russische duo IC3PEAK. Geen genregenoten, maar beiden wel bekend om hun absurdistische teksten.

Verder is ‘Baby Teeth’ een nummer dat niet had misstaan op de vorige langspeler, Weedkiller. En met ‘IT Girl’ laat Ashnikko zien ook een serieuzere kant te hebben. ‘IT Girl’ is misschien wel het meest gelaagde nummer dat Ashnikko ooit heeft uitgebracht, waarin ze blootlegt dat er van vrouwen generatie op generatie andere dingen in de maatschappij worden verwacht dan van mannen en het vooral om schoonheid draait:

You could buy a whole world with a face like that
I cried lookin' in my mom's makeup bag
I'm hollowed out, I look good, treat me like termite wood
Mother, daughter, daisy chain
I was born to fan the flame
Why can't you treat me like my brothers?

Later wil Ashnikko het IT-Girl-gedeelte van haarzelf doden, zodat er meer ruimte komt voor wie ze daadwerkelijk is. En niet eindigen als lid van de Club van 27, getalenteerde muzikanten die nooit ouder hebben mogen worden.

Smoochies -met of zonder minirokje - heeft meer om het lijf dan je op het eerste gezicht zou denken, zeker als je alleen de eerste single ‘Itty Bitty’ hebt gehoord. Het is vooral een lekker in het gehoor liggende electropopplaat met gewaagde teksten en vele verwijzingen naar het popcultuurdiscours, waarmee Ashnikko laat zien dat ze het leven gelukkig nog steeds niet zo serieus neemt.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst