Als je Absolute Dissent zo goed vindt, zal MMXII jou ook uitstekend bevallen.
Wel jammer dat je in 1 zinnetje albums als Revelations, Fire Dances en Nighttime van tafel veegt.
Ik hoop niet dat je ontdekkingreis geëindigd is, want er is nog zoveel te ontdekken. Het titelloze album uit 2003, Extremities uit 1990, Pandemonium uit 1994 en ook Hosannas uit 2006 zijn toch zeker de moeite waard.

Begin jaren 90 was deze band een vertegenwoordiger van de Britpop uit Manchester.
Schreeuwerig en ook wat meer op rock gestoeld dan de gemiddelde Britpopband.
17 jaar na hun debuut blijkt dat ze nog steeds in de muziek bezig zijn, althans 2 van de 4 originele bandleden.
Toen hun pr-man via Pledge mij vroeg het contactpunt voor de band in Nederland te zijn, had ik daar meteen veel zin in. Echter verdween mijn enthousiasme als sneeuw voor de zon toen ik het album ging luisteren.
Zanger Leon Meya (Spaanse roots) is nog steeds de frontman en waar de combinatie van schreeuwerige zang over powerrock best aardig werkte, lijkt Leon nu wat meer echt te willen zingen. En dat is nu net niet zijn sterkste kant, blijkt op dit album.
Ook de powerrock is een stuk slapper geworden en dat zou in principe geen probleem zijn als de songs goede melodieën zouden bevatten. Dit is helaas niet het geval en blijft alles recht toe, recht aan en dat maakt dit een uitermate zwak album. Misschien is het vertrek van de andere 2 leden toch niet meegevallen.
Sometimes is het enige hoogtepunt op het album (lekker gitaarlijntje). Riding the Waves en afsluiter You're the One Within laten Leon zijn Spaanse roots doorklinken.
Gelukkig hebben ze in Engeland een kleine maar fanatieke fanbase maar hiermee gaan ze geen nieuwe zieltjes winnen en zelfs bestaande fans mee verliezen, I'm afraid.
De titel van het album dekt hier prima de lading.

Als je besluit, als voormalig zanger van Bauhaus, op je nieuwste soloplaat een bonus CD toe te voegen met daarop krakers van Bauhaus (weliswaar gespeeld zonder de originele band), moet je toch behoorlijk overtuigd zijn van je nieuwste solowerk om dit niet te laten verbleken bij die oude krakers.
Ik ben nooit een liefhebber geweest van Murphy's solowerk maar bij dit album worden alle registers opengetrokken. De samenwerking met Killing Joke's Youth (Martin Glover) als producer is een goede.
Ik meen in de hoes van dit album ook het profiel van Youth zijn gezicht te herkennen (links).
Het album zit bomvol bombast en natuurlijk gaat Murphy met zijn zang vaak over de top (en neigt het soms naar Killing Joke's Jaz Coleman zijn gebulder). Maar het is lekker en het album heeft me al dagen in zijn greep. Er zitten mindere nummers in zoals Low Tar Stars en The Rose, maar titeltrack Lion, I am my own Name, Eliza, Loctaine, Holy Clown en opener Hang Up knallen werkelijk uit de speakers.
Waar Bauhaus 6 jaar geleden (alweer) een mispeer van een comeback plaat maakte brult Murphy hier als een ware leeuw.

We zitten vaak op 1 lijn Frank maar nu even niet
Vooropgesteld dat ook ik Primary Colours hun beste album vind. Dat maakt mij overigens geen liefhebber van het oudere werk want hun eerste album kan mij nauwelijks bekoren en hun vorige album Skying had al een koers ingezet die op Luminous voortgezet wordt. Dit album verrast mij in die zin niet en stelt me dus ook niet teleur. Uiteraard snap ik wel dat er mensen zijn die verlangen naar een nieuwe Primary Colours maar om dit album bij een aantal luisterbeurten al af te serveren vind ik erg zonde.
Dit album heeft een enorme groove en geweldige melodie/zanglijnen. Verder vind ik dat je een aantal nummers enorm tekort doet door te zeggen dat I See You er met kop en schouders bovenuit steekt. Sterker nog, ik vind dat nummer beduidend zwakker dan bijvoorbeeld Jealous Sun, Falling Star en First Day of Spring.