Killing Joke - What's THIS For...! (1981)

Wellicht is deze band met dit 'killer album' vernoemd naar deze sketch: Best of Monty Python "The Killer Joke" - YouTube ?

Nu een paar keer beluisterd maar het album kan me ( nog ) niet echt overtuigen, vind het wat onsamenhangend als geheel. Tension & Madness vind ik de sterkste nummers van de plaat. Kan me wel vinden in de term " vermoeiend " van Dazzler, kan een lichte teleurstelling ook niet onderdrukken. Zal de plaat zeker nog een kans geven want het is een band die wel in mijn straatje past.

Nog eens mijn platenkast opgeruimd en ik kom tot de ontdekking dat ik wel heel veel van Killing Joke heb (alleen Pandemonium ontbreekt in mijn collectie). Hun albums uit de jaren 80 zijn legendarisch maar ook hun recente werk doet daar zeker niet voor onder. Deze band verveelt mij nooit en elk album heeft weer een eigen geluid. Killing Joke is uniek en daarom zijn ze moeilijk met andere bands te vergelijken. Ministry komt wel in de buurt. Dit album heb ik altijd goed gevonden en op sommige punten zelfs beter dan het debuut. Maar welk album ik nu het beste vind kan ik niet zeggen daarvoor hebben ze gewoon te veel goede albums gemaakt. De oorspronkelijkheid en het vernieuwende van hun debuut maken dat ik dat album in mijn top tien heb gezet. Maar het is zeker niet beter dan dit album of Revelations en Fire Dances bijvoorbeeld. Na het geweldige Pylon uit 2015 is het wachten op een nieuw Killing Joke album. Ik kijk er al naar uit.

Deze plaat vandaag voor het eerst beluisterd tijdens de ochtendwandeling. Nou, die ging als een tierelier door What's THIS For...! Dit bouwt duidelijk voort op de debuutplaat, maar gaat nog veel dieper. Alles is percussie op deze plaat. Zoals Jaz Coleman op de debuutplaat zegt: this is music to march to.

Het drumwerk van Paul Ferguson is ijzersterk. Daar waar hij op de eerste plaat nog de hi-hat veel gebruikt, is het hier volledig tribal drumwerk met een focus op bezwerende slopende tomritmes. De openingstrack The Fall of Because heeft drumwerk dat zelfs voelt als een voorloper van het drumwerk op Neurosis' Through Silver in Blood bijvoorbeeld. Het enige lid dat enigszins melodie brengt is bassist Youth, die ook op de tweede plaat weer echt een is met Paul Ferguson als ritmesectie. Geordie Walker is er vooral voor accentuering met zijn bijtende dissonante slagen en ook Jaz Coleman gaat niet enorm naar de voorgrond, maar drukt absoluut zijn stempel op de sfeer van de plaat. Ook heerlijk hoe af en toe die onheilspellende synths opduiken. Ze zijn subtiel, maar belangrijk.

De manier waarop de ritmesectie hier de hoofdrol neemt met gitaar als accentuering doet me zelfs denken aan de manier waarop de verdeling binnen Tool is. Dat is stijltechnisch natuurlijk een compleet andere band, maar de invloed van Paul Ferguson en Youth is absoluut bij Danny Carey en Justin Chancellor te horen, en het is dan ook niet verbazend dat Killing Joke werd uitgenodigd als support tijdens de Fear Inoculum-tourcyclus. Ook heb ik bij deze plaat nog meer dan op het debuut het gevoel de blauwdruk voor een plaat als Streetcleaner van Godflesh te horen. Dit is een plaat die ik absoluut nog veel ga draaien, want deze sound ligt me enorm als drummer. Die drumpartijen ga ik zeker ook nog verder uitpluizen, want die klinken zeer interessant.

Als er in een muziekstad een driesprong is waar punk, metal en new wave samenkomen, dan moet dat punt worden aangeduid als een Killing Joke. What's THIS For...! dendert door waarbij drummer Paul Ferguson bovenaan in de mix zit, nog boven de scheurende, dreinende gitaren van Kevin Walker, de in echo's gehulde, klaaglijke zang van Jaz Coleman en de licht-grommende baspartijen van Martin Glover. Soms klinken donkere synths van de hand van Coleman, zoals in Butcher. Met slechts vier nummers per plaatkant staat het verder van punk en wave dan tijdgenoten deden: de nummers vragen al bulderend de nodige ruimte.

Neem bijvoorbeeld Tension: de drumgroove doet enigszins denken aan My Sharona van The Knack, maar Killing Joke zet dit heftiger aan via de gitaarpartij, zodat een massief blok muziek ontstaat. Single was Follow the Leaders (hun eerste hit, #55 in mei '81). Voor de single met 90 seconden ingekort, dankzij een synthloop geschikt voor de hitparade.
Het nummer is op de cd-heruitgave van 2005 bovendien te vinden in een als Dub aangeduide mix; verwacht echter geen reggae maar een pulserende beat, geschikt voor de dansvloer. Had goed in de latere filmserie The Matrix gepast. In juli 1981 haalde What's THIS For...! #42 in de Britse albumlijst.

Ik houd van metal, ik houd van punk, ik houd van wave. En toch word ik op deze driesprong niet enthousiast met als simpele reden dat het met de relatief lange duur van de nummers niet wil pakken; te vaak gaat het te lang door, inclusief menige track die beter bevalt. 'Nu weet ik het wel,' denk ik dan. De boel kakt zelfs in op kant 2 met Madness en Who Told You How? Te log en langzaam. Gelukkig is er een vlotter slot met Exit.
Gemengde gevoelens dus in mijn geval, waarbij ik wel degelijk het enthousiasme uit het vorige bericht begrijp. Don Cappuccino, is het nog van uitpluizen gekomen, al dan niet in de oefenruimte?

De reis door new wave vervolgt. Vorige halte was liveplaat Play. van Magazine, de volgende wordt (alweer een album met een uitroepteken) Look Out!, de tweede van de Amerikaanse powerpopgroep 20/20.