0
Nicci
geplaatst: 25 juni 2007, 21:20 uur
rudiger schreef:
volgens mij gaat dit forum over the beatles en niet over the stones
(quote)
volgens mij gaat dit forum over the beatles en niet over the stones
volgens mij maakte ik een grapje.
0
geplaatst: 25 juni 2007, 21:25 uur
maar jij hebt 100% gelijk dat de stones hadden moeten stoppen.
maar nu terug naar the beatles.
0
geplaatst: 25 juni 2007, 21:49 uur
rudiger schreef:
toen de beatles ermee ophielden , ging het gerucht dat yoko ono hier mede debet aan was .
misschien kan iemand hiet wat meer over vertellen , of het waar is of dat er een andere reden voor was.
want wie stopt er nou met zo`n populaire band
toen de beatles ermee ophielden , ging het gerucht dat yoko ono hier mede debet aan was .
misschien kan iemand hiet wat meer over vertellen , of het waar is of dat er een andere reden voor was.
want wie stopt er nou met zo`n populaire band
Het ligt ingewikkelder dan dat...
1) De Beatles waren geen zakenmannen; het overlijden van hun manager Brian Epstein was een kleine ramp, toen de Beatles dachten dat ze met Apple zelf een bedrijf konden beginnen was een ware catastrofe. Allerlei rare projecten startten, charlatans werden binnengehaald, enz.
2) De Ego's werden groter, Paul had hier en daar wat soloprojecten (Soundtrack The Family Way), George had wat experimenten links en rechts (Wonderwall). John maakte dadaistisch getinte platen met Yoko.
3) Door die grote Ego's waren er vaker ruzies in de studio. Paul ging tot in de eeuwigheid door met takes voor Ob-la-di Ob-la-da, Ringo stapte voor even uit de band omdat Paul z'n drummen bekritiseerde.
4) Men groeide uit elkaar; George was al sinds '66 erg geintresseerd in India en meditatie. John in eerste instantie ook, maar vond vooral z'n fascinatie in Yoko en (toch ook wel) heroine. Paul werd de 'baas' van de band (wat weer lastig was i.v.m. voornoemde Ego's)
Het wordt allemaal goed beschreven in het boek van studio-technicus Geoff Emerick; ten tijde van Revolver was iedereen gretig en nieuwsgierig. Toen de White Album werd gemaakt was er verveling en frustratie en was de spanning onderling te snijden.
Dus het was niet Paul's schuld, of die van Yoko of Allen Klein...
0
geplaatst: 25 juni 2007, 22:05 uur
bawimeko schreef:
Het ligt ingewikkelder dan dat...
1) De Beatles waren geen zakenmannen; het overlijden van hun manager Brian Epstein was een kleine ramp, toen de Beatles dachten dat ze met Apple zelf een bedrijf konden beginnen was een ware catastrofe. Allerlei rare projecten startten, charlatans werden binnengehaald, enz.
2) De Ego's werden groter, Paul had hier en daar wat soloprojecten (Soundtrack The Family Way), George had wat experimenten links en rechts (Wonderwall). John maakte dadaistisch getinte platen met Yoko.
3) Door die grote Ego's waren er vaker ruzies in de studio. Paul ging tot in de eeuwigheid door met takes voor Ob-la-di Ob-la-da, Ringo stapte voor even uit de band omdat Paul z'n drummen bekritiseerde.
4) Men groeide uit elkaar; George was al sinds '66 erg geintresseerd in India en meditatie. John in eerste instantie ook, maar vond vooral z'n fascinatie in Yoko en (toch ook wel) heroine. Paul werd de 'baas' van de band (wat weer lastig was i.v.m. voornoemde Ego's)
Het wordt allemaal goed beschreven in het boek van studio-technicus Geoff Emerick; ten tijde van Revolver was iedereen gretig en nieuwsgierig. Toen de White Album werd gemaakt was er verveling en frustratie en was de spanning onderling te snijden.
Dus het was niet Paul's schuld, of die van Yoko of Allen Klein...
(quote)
Het ligt ingewikkelder dan dat...
1) De Beatles waren geen zakenmannen; het overlijden van hun manager Brian Epstein was een kleine ramp, toen de Beatles dachten dat ze met Apple zelf een bedrijf konden beginnen was een ware catastrofe. Allerlei rare projecten startten, charlatans werden binnengehaald, enz.
2) De Ego's werden groter, Paul had hier en daar wat soloprojecten (Soundtrack The Family Way), George had wat experimenten links en rechts (Wonderwall). John maakte dadaistisch getinte platen met Yoko.
3) Door die grote Ego's waren er vaker ruzies in de studio. Paul ging tot in de eeuwigheid door met takes voor Ob-la-di Ob-la-da, Ringo stapte voor even uit de band omdat Paul z'n drummen bekritiseerde.
4) Men groeide uit elkaar; George was al sinds '66 erg geintresseerd in India en meditatie. John in eerste instantie ook, maar vond vooral z'n fascinatie in Yoko en (toch ook wel) heroine. Paul werd de 'baas' van de band (wat weer lastig was i.v.m. voornoemde Ego's)
Het wordt allemaal goed beschreven in het boek van studio-technicus Geoff Emerick; ten tijde van Revolver was iedereen gretig en nieuwsgierig. Toen de White Album werd gemaakt was er verveling en frustratie en was de spanning onderling te snijden.
Dus het was niet Paul's schuld, of die van Yoko of Allen Klein...
goed verhaal , hier kan ik wat mee , kijk de muziek van the beatles die ken ik wel , wie niet .
maar dit soort achtergrond informatie heb ik eigenlijk nooit gelezen , ook niet in verdiept .
0
geplaatst: 26 juni 2007, 02:25 uur
bawimeko's verhaal is misschien nog het juistste. het is inderdaad zéér gecompliceerd. De laatste keer dat the beatles écht nog samen waren was volgens mij met het sgt peppers project. Toen Paul Linda's papa the beatles wilde laten managen ging John niet akkoord en dat was een grote aanleiding tot ruzie (maar opmuzikaal vlak waren ze nog steeds productief hoor!). John wou allen klein, een meer menselijke persoon. Terwijl Easman zakelijk waren. Stricktly business. John hield daar niet van. Dus je zou kunnen zeggen dat de split zich begon voor te bereiden in '67.
Maar jou vraag ging over Yoko's plaats in dit alles. Wel, als "Lennonkenner" (als u het mij toelaat;)) geloof ik dat ik u hierin wel het één en ander kan duidelijk maken.
Ten eerste heeft Yoko nooit of nooit gevraagd aan John om te stoppen met the Beatles.
De bedoeling van John om Yoko mee te nemen naar recording sessions was om ze te laten participeren bij het Beatles-leven. Wat hij precies wou was om van The Beatles een "open" project te maken. Met wisselende en meerdere bandleden. Zo wou hij Yoko en ook Billy Preston in de groep opnemen. Paul was hiertegen (misschien George ook maar hierover durf ik mijn hand niet voor in het vuur te steken).
Feit is dat John al in '69 had gezegd tegen Paul dat hij ermee wou kappen. Paul raadde hem aan om ermee te wachten en te zwijgen tegen iedereen. Vervolgens maakten ze nog het laatste album en toen stapte Paul naar de pers om te zeggen dat HIJ ermee ging stoppen en dat de band dus stopte. Wat yoko daar precies mee heeft te maken, blijft een raadsel. Al wie zegt dat zij de schuld van de break-up is, kan zich niet baseren op feiten. Wat ik wél geloof, is dat ze onrechtstreeks' en in een rij van gebeurtenissen, wél verantwoordelijk ervoor was. Ze heeft John een andere kant van het leven, ZIJN leven getoond. Het kàn anders. Niet met businessmannen moeten praten. Niet constant luisteren naar mensen. Geen dingen moeten doen waar hij geen zin in had enzovoorts. Ze heeft hem geleerd kunst te maken en hem er meer vertrouwd mee laten geraken (dat was hij ervoor al maar zij heeft hem er meer in laten verdiepen). Enfin, ik kan hierover nog uren uitwijden maar om een lang verhaal kort te maken: Ze heeft John laten ontdekken wat hij eigenlijk écht wou. En dat was niet The beatles. Dus in dat opzicht heeft ze er wel degelijk iets mee te maken.
Maar jou vraag ging over Yoko's plaats in dit alles. Wel, als "Lennonkenner" (als u het mij toelaat;)) geloof ik dat ik u hierin wel het één en ander kan duidelijk maken.
Ten eerste heeft Yoko nooit of nooit gevraagd aan John om te stoppen met the Beatles.
De bedoeling van John om Yoko mee te nemen naar recording sessions was om ze te laten participeren bij het Beatles-leven. Wat hij precies wou was om van The Beatles een "open" project te maken. Met wisselende en meerdere bandleden. Zo wou hij Yoko en ook Billy Preston in de groep opnemen. Paul was hiertegen (misschien George ook maar hierover durf ik mijn hand niet voor in het vuur te steken).
Feit is dat John al in '69 had gezegd tegen Paul dat hij ermee wou kappen. Paul raadde hem aan om ermee te wachten en te zwijgen tegen iedereen. Vervolgens maakten ze nog het laatste album en toen stapte Paul naar de pers om te zeggen dat HIJ ermee ging stoppen en dat de band dus stopte. Wat yoko daar precies mee heeft te maken, blijft een raadsel. Al wie zegt dat zij de schuld van de break-up is, kan zich niet baseren op feiten. Wat ik wél geloof, is dat ze onrechtstreeks' en in een rij van gebeurtenissen, wél verantwoordelijk ervoor was. Ze heeft John een andere kant van het leven, ZIJN leven getoond. Het kàn anders. Niet met businessmannen moeten praten. Niet constant luisteren naar mensen. Geen dingen moeten doen waar hij geen zin in had enzovoorts. Ze heeft hem geleerd kunst te maken en hem er meer vertrouwd mee laten geraken (dat was hij ervoor al maar zij heeft hem er meer in laten verdiepen). Enfin, ik kan hierover nog uren uitwijden maar om een lang verhaal kort te maken: Ze heeft John laten ontdekken wat hij eigenlijk écht wou. En dat was niet The beatles. Dus in dat opzicht heeft ze er wel degelijk iets mee te maken.
0
geplaatst: 26 juni 2007, 08:24 uur
Toch zitten aan het John & Yoko-verhaal toch ook weer kantjes die ik nooit heb begrepen. John veroorzaakte veel spanning (expres of niet?) door Yoko elke dag mee te nemen naar de studio.
In die tijd moest zelfs een technicus vriendelijk vragen of hij de studiovloer mocht komen als de Mannen aan het werk waren en John neemt z'n vrouw mee....
Ikzelf heb het vermoeden dat John nog een tijdje heeft geprobeerde de Beatles 'zijn' band te maken, maar het was te laat; Sgt Peppers en de Magical Mystery Tour waren door het excessief LSD-gebruik van John projecten van Paul geworden.
Nogal tragisch allemaal. Hoewel; we hebben niet hoeven meemaken dat de Beatles als Ouwe Lullen in 1977 door de punkers opzet werden gezet.
Er is één beroemde/beruchte opname van John en Paul samen met Stevie Wonder en Harry Nilsson in 1974; het was allemaal van een bedroevende kwaliteit.
In die tijd moest zelfs een technicus vriendelijk vragen of hij de studiovloer mocht komen als de Mannen aan het werk waren en John neemt z'n vrouw mee....
Ikzelf heb het vermoeden dat John nog een tijdje heeft geprobeerde de Beatles 'zijn' band te maken, maar het was te laat; Sgt Peppers en de Magical Mystery Tour waren door het excessief LSD-gebruik van John projecten van Paul geworden.
Nogal tragisch allemaal. Hoewel; we hebben niet hoeven meemaken dat de Beatles als Ouwe Lullen in 1977 door de punkers opzet werden gezet.
Er is één beroemde/beruchte opname van John en Paul samen met Stevie Wonder en Harry Nilsson in 1974; het was allemaal van een bedroevende kwaliteit.
0
Nicci
geplaatst: 26 juni 2007, 09:57 uur
Tsja, waarom tragisch? Alles stopt. Persoonlijk vind ik het heel gezond als muzikanten af en toe een nieuwe weg inslaan.
0
geplaatst: 26 juni 2007, 14:50 uur
Nicci schreef:
hoezo 'live' niet'? ik weet niet precies welke live opname van de beatles je bedoelt, maar het meeste materiaal is nooit live uitgevoerd.
welke liveopname heb jij van de Beatles Queenlive?
Ik heb een live-opname uit '64 en die vind ik echt niet goed(een soundboard). Het publiek is heel enthousiast maar de performance is echt niet sterk. De samenzang en de leadzang laat vaak te wensen over. Weet me niet te overtuigen, een grote live band was het niet.(quote)
hoezo 'live' niet'? ik weet niet precies welke live opname van de beatles je bedoelt, maar het meeste materiaal is nooit live uitgevoerd.
welke liveopname heb jij van de Beatles Queenlive?
0
geplaatst: 26 juni 2007, 16:41 uur
bawimeko schreef:
Ikzelf heb het vermoeden dat John nog een tijdje heeft geprobeerde de Beatles 'zijn' band te maken
Ikzelf heb het vermoeden dat John nog een tijdje heeft geprobeerde de Beatles 'zijn' band te maken
sorry man, met alle respect dat ik voor je heb, maar je bent hier verkeerd.
John was the Beatles KOTSBEU. Hij wou eruit en wou er geen kl*ten meer mee te maken hebben. LSD en Yoko speelde hierin zeker invloedsfactoren. maar ook het feit dat ze altijd poppen waren geweest die moesten dansen naar de pijpen van "hoge pieten". Zoals al eerder gezegd was HIJ diegene die er eerst wou uitstappen. Ook Ringo was er al uitgestapt gedurende een paar maanden en is hij terug gekomen dankzij Paul. Dat gegeven is natuurlijk altijd in de doofpot gestoken.
Het is dankzij Paul dat The Beatles hun mythe behielden en vergrootten. Eigenlijk was hij de enige die de groep bijeen hield. Hij wilde dan ook nog Abbey Road ten allen koste maken en sleepte een John mee die totaal op een andere planeet zat.
Het was dus eerder Paul en niet John die de beatles "zijn" band wilde maken, als iemand die rol zou gespeeld hebben ten minste.
0
geplaatst: 26 juni 2007, 17:33 uur
Het is de enige verklaring die ik heb voor het introduceren van Yoko tijdens sessies (Bungalow Bill, Revolution no.9) terwijl de andere Beatles daar totaal niet op zaten te wachten.
Bovendien bleek dat John tijdens de 'Esher-demo's' nog wel degelijk een stapel materiaal klaar had liggen; niet de houding van iemand die de Beatles KOTSBEU zou zijn.
Daarna werd het allemaal minder; Lennon leverde nauwelijks materiaal meer af na de witte dubbelaar, ging in verscheidene bedden liggen in hotels, terzijde gestaan door de wereldpers.
(Het spijt me; ik ben niet zo'n Lennonfan als je het hebt over de periode '68-'70, hij heeft toen een paar eigenaardige streken geleverd. Daarna is-ie weer wat tot rust gekomen)
Bovendien bleek dat John tijdens de 'Esher-demo's' nog wel degelijk een stapel materiaal klaar had liggen; niet de houding van iemand die de Beatles KOTSBEU zou zijn.
Daarna werd het allemaal minder; Lennon leverde nauwelijks materiaal meer af na de witte dubbelaar, ging in verscheidene bedden liggen in hotels, terzijde gestaan door de wereldpers.
(Het spijt me; ik ben niet zo'n Lennonfan als je het hebt over de periode '68-'70, hij heeft toen een paar eigenaardige streken geleverd. Daarna is-ie weer wat tot rust gekomen)
0
geplaatst: 26 juni 2007, 18:23 uur
inderdaad. Hij was een echte klootzak in de periode van '68 - '71. Dat ontken ik niet. (Uiteindelijk wàs hij een klootzak hoor!) Maar geloof me maar dat hij de beatles beu was. Het is niet omdat Johg véél onafgewerkt materiaal klaar had liggen, dat hij constant bezig was met muziek dat dat was omdat hij nog bij the beatles wou. Een artiest is atlijd bezig. En daarom hoeft dat niet voor the beatles te zijn. The Ballad of John and Yoko werd enkel met Paul uitgebracht. Cold Turkey wou Paul niet als beatles-single uitbrengen en dus bracht hij het maar onder de naam Plastic Ono Band uit.
0
geplaatst: 26 juni 2007, 22:41 uur
goede informatie jongens , zo word ik wat wijzer over de achtergrond van de beatles
0
geplaatst: 25 juli 2007, 23:45 uur
Toch denk ik dat wij voorzichtig moeten zijn bij het beoordelen m.b.t. de omgang van The Beatles met elkaar. Ondanks het feit dat er een schat aan informatie over beschikbaar is. De persoonlijke verhoudingen (zeker in de laatste jaren) met name tussen die van John en Paul zijn bijzonder gecompliceerd voor de buitenstaanders. Een band waarvan zij zelf ook altijd beweerden die als heel bijzonder en persoonlijk te ervaren.
De film Let it Be licht soms een tipje van de sluier op. Zoals bij het beroemde fragment waarin Paul en George ruzie maakten. Opvallend is dan wel(gelet op sommige bovenstaande verhalen) , dat John op een zeer rustige en tactische manier de heren tot bedaren brengt.
Als de wisselwerking tussen de heren zo was als in hun begintijd , dan ben ik ervan overtuigd dat ze uit de grootste emotionele en zakelijke beslommeringen waren gekomen. Zo sterk was die band toen. Persoonlijk en muzikaal. De wil ontbrak nu echter. En de oorzaak daarvan ligt niet bij een persoon of bij een gebeurtenis , maar bij hun allen. Zij groeiden letterlijk en figuurlijk uitelkaar. Dat is iets heel menselijks en zeker in hun situatie. Net zoals wij gauw geneigd zijn om iets duidelijks de schuld te geven. Een persoon. Een voorval. Er gebeurde toen dit en daarom.....
Als Lennon niet vermoord zou zijn , dan was de kans groot geweest dat er tenslotte een hereniging zou hebben plaatsgevonden. Of het echter artistiek tot net zulke prestaties zou hebben geleid als in vroegere jaren , betwijfel ik ten zeerste. De bijzondere muzikale en persoonlijke wisselwerking m.n. tussen die van John en Paul in de jaren zestig , maar ook tussen alle 4 de leden , beschouw ik nog steeds als een tijdelijk 'Godsgeschenk' .
De film Let it Be licht soms een tipje van de sluier op. Zoals bij het beroemde fragment waarin Paul en George ruzie maakten. Opvallend is dan wel(gelet op sommige bovenstaande verhalen) , dat John op een zeer rustige en tactische manier de heren tot bedaren brengt.
Als de wisselwerking tussen de heren zo was als in hun begintijd , dan ben ik ervan overtuigd dat ze uit de grootste emotionele en zakelijke beslommeringen waren gekomen. Zo sterk was die band toen. Persoonlijk en muzikaal. De wil ontbrak nu echter. En de oorzaak daarvan ligt niet bij een persoon of bij een gebeurtenis , maar bij hun allen. Zij groeiden letterlijk en figuurlijk uitelkaar. Dat is iets heel menselijks en zeker in hun situatie. Net zoals wij gauw geneigd zijn om iets duidelijks de schuld te geven. Een persoon. Een voorval. Er gebeurde toen dit en daarom.....
Als Lennon niet vermoord zou zijn , dan was de kans groot geweest dat er tenslotte een hereniging zou hebben plaatsgevonden. Of het echter artistiek tot net zulke prestaties zou hebben geleid als in vroegere jaren , betwijfel ik ten zeerste. De bijzondere muzikale en persoonlijke wisselwerking m.n. tussen die van John en Paul in de jaren zestig , maar ook tussen alle 4 de leden , beschouw ik nog steeds als een tijdelijk 'Godsgeschenk' .
0
geplaatst: 26 juli 2007, 21:44 uur
Het is een complex verhaal, dat klopt...
Zo viel het me in de extra DVD van de Anthology-serie op hoe stroef de sfeer leek tijdens de 'threetles'-sessies, vooral als er muziek gemaakt werd.
Tussen John en George heeft het af en aan ook niet geboterd, Paul en John waren even maatjes ten tijde van het 'lost weekend' en maakten samen met (ik dacht) Harry Nilsson, Jim Keltner en Stevie Wonder een paar enorm slechte opnames voordat Lennon voor kluizenaar ging spelen....
Ringo leek eigenlijk de enige stabiele factor in de rommelige periode begin jaren '70...geen wonder dat een paar van z'n solo-elpees bijna Beatle-reunies waren!
Zo viel het me in de extra DVD van de Anthology-serie op hoe stroef de sfeer leek tijdens de 'threetles'-sessies, vooral als er muziek gemaakt werd.
Tussen John en George heeft het af en aan ook niet geboterd, Paul en John waren even maatjes ten tijde van het 'lost weekend' en maakten samen met (ik dacht) Harry Nilsson, Jim Keltner en Stevie Wonder een paar enorm slechte opnames voordat Lennon voor kluizenaar ging spelen....
Ringo leek eigenlijk de enige stabiele factor in de rommelige periode begin jaren '70...geen wonder dat een paar van z'n solo-elpees bijna Beatle-reunies waren!
0
geplaatst: 26 juli 2007, 21:49 uur
bawimeko schreef:
Het is een complex verhaal, dat klopt...
Zo viel het me in de extra DVD van de Anthology-serie op hoe stroef de sfeer leek tijdens de 'threetles'-sessies, vooral als er muziek gemaakt werd.
Tussen John en George heeft het af en aan ook niet geboterd, Paul en John waren even maatjes ten tijde van het 'lost weekend' en maakten samen met (ik dacht) Harry Nilsson, Jim Keltner en Stevie Wonder een paar enorm slechte opnames voordat Lennon voor kluizenaar ging spelen....
Ringo leek eigenlijk de enige stabiele factor in de rommelige periode begin jaren '70...geen wonder dat een paar van z'n solo-elpees bijna Beatle-reunies waren!
Het is een complex verhaal, dat klopt...
Zo viel het me in de extra DVD van de Anthology-serie op hoe stroef de sfeer leek tijdens de 'threetles'-sessies, vooral als er muziek gemaakt werd.
Tussen John en George heeft het af en aan ook niet geboterd, Paul en John waren even maatjes ten tijde van het 'lost weekend' en maakten samen met (ik dacht) Harry Nilsson, Jim Keltner en Stevie Wonder een paar enorm slechte opnames voordat Lennon voor kluizenaar ging spelen....
Ringo leek eigenlijk de enige stabiele factor in de rommelige periode begin jaren '70...geen wonder dat een paar van z'n solo-elpees bijna Beatle-reunies waren!
Lijkt mij een juiste analyse , Bawimeko. Ook wat Ringo betreft en 'Ringo' en 'Goodnight Vienna' zijn toch ook gelijk zijn beste soloplaten , of niet ?. Ja , en wat die sessie betreft , denk ik dat de druk -ook al zijn ze zoveel gewend- enorm groot is geweest. Het blijven ' gewone mensen'. Ze zijn door de buitenwereld gebombardeerd tot MuziekGoden , ga dan maar ff samen ontspannen muziek maken voor de meute.
Nu , moeten we er alleen nog voor zorgen dit roemruchte viertal middels deze topic in leven te houden.
Heb jij nog een discussiepunt , wetenswaardigheid of een vraag misschien???
0
geplaatst: 27 juli 2007, 20:51 uur
Is dit iets?
Boekentips voor Beatlefans!
Er zijn aardige boeken over het viertal geschreven, soms door insiders, soms door muziekjournalisten. Er zijn er in totaal (las ik net) 2800, dus je kan niet verwachten dat het constant Nobelprijs-kwaliteit is...
Voor beginners: The Rough Guide to the Beatles van Chris Ingham. Compact, betaalbaar en behoorlijk compleet! De muziek wordt inhoudelijk goed beschreven, maar er is ook plaats voor trivia en geruchten!
Voor gevorderden; technisch gezien is het "Complete Beatles Recording Sessions" van Mark Lewisohn geweldig; de man heeft alle master-tapes mogen beluisteren en hoorde eind jaren '80 pareltjes als "Mark 1" en de sessies voor Strawberry Fields.
Ook voor gevorderden (en persoonlijk favoriet); "Revolution in the Head" van wijlen Ian MacDonald; soms wat controversieel (I My Life missichien toch van Macca?), maar af en toe inspirerend om een Beatles-album op te zetten!
Weet iemand hoe dat boek van Bob Spitz bevalt?
Boekentips voor Beatlefans!
Er zijn aardige boeken over het viertal geschreven, soms door insiders, soms door muziekjournalisten. Er zijn er in totaal (las ik net) 2800, dus je kan niet verwachten dat het constant Nobelprijs-kwaliteit is...
Voor beginners: The Rough Guide to the Beatles van Chris Ingham. Compact, betaalbaar en behoorlijk compleet! De muziek wordt inhoudelijk goed beschreven, maar er is ook plaats voor trivia en geruchten!
Voor gevorderden; technisch gezien is het "Complete Beatles Recording Sessions" van Mark Lewisohn geweldig; de man heeft alle master-tapes mogen beluisteren en hoorde eind jaren '80 pareltjes als "Mark 1" en de sessies voor Strawberry Fields.
Ook voor gevorderden (en persoonlijk favoriet); "Revolution in the Head" van wijlen Ian MacDonald; soms wat controversieel (I My Life missichien toch van Macca?), maar af en toe inspirerend om een Beatles-album op te zetten!
Weet iemand hoe dat boek van Bob Spitz bevalt?
0
geplaatst: 27 juli 2007, 21:26 uur
Er is onnoemelijk veel geschreven over The Beatles. Het gaat bovendien maar door. Heel vroeger heb ik het jaren lang moeten uithouden met de toen nog als bekend staand schrijver van het standaardwerk: Hunter Davies.
Lewisohn is verplichte kost.
Van Spitz heb ik een aantal blz. gelezen. Er lijkt veel inside en 'nieuwe' info in te staan. Ik vrees dus dat ik er niet onderuit kom zijn dikke boek aan te schaffen. Als het jaren geleden zou zijn uitgekomen , zou ik het al in huis hebben gehad. Er is echter ook nog zoveel naast The Beatles en een nieuwe plaat zit er toch niet meer in. Op een gegeven moment , slaat de vermoeidheid toe om je direkt opnieuw te verdiepen in iets wat zo 'familiair' is voor je.
Ik hoop dus dat jij Bob als eerste uitleest en mij daarvan op de hoogte wilt houden.
Hoewel ik dit onderonsje op deze prachtige topic met jou zeer op prijs stel en dat het hopelijk vele vervolgen mag krijgen ,hoop ik ook dat zich hier weer meer belangstellenden met hun punten naar toe zullen begeven. Wat jij ?
Lewisohn is verplichte kost.
Van Spitz heb ik een aantal blz. gelezen. Er lijkt veel inside en 'nieuwe' info in te staan. Ik vrees dus dat ik er niet onderuit kom zijn dikke boek aan te schaffen. Als het jaren geleden zou zijn uitgekomen , zou ik het al in huis hebben gehad. Er is echter ook nog zoveel naast The Beatles en een nieuwe plaat zit er toch niet meer in. Op een gegeven moment , slaat de vermoeidheid toe om je direkt opnieuw te verdiepen in iets wat zo 'familiair' is voor je.
Ik hoop dus dat jij Bob als eerste uitleest en mij daarvan op de hoogte wilt houden.
Hoewel ik dit onderonsje op deze prachtige topic met jou zeer op prijs stel en dat het hopelijk vele vervolgen mag krijgen ,hoop ik ook dat zich hier weer meer belangstellenden met hun punten naar toe zullen begeven. Wat jij ?
0
geplaatst: 27 juli 2007, 22:45 uur
Het vervelende is dat de song-voor-song-beschrijvingen me beter bevallen dan de verhalende boeken. Zo is "Here, There and Everywhere" van getuige-deskundige Geoff Emerick erg informatief over de Revolver- en Pepper-sessies, maar is meneer Emerick erg mopperig over de kwaliteiten van George Harrison. Overigens geeft het wel een mooi inzicht over het verschil in sfeer tussen de Revolver-sessies (gretig) en de Witte Dubbelaar-opnamen (rommelig en vijandig).
0
geplaatst: 27 juli 2007, 22:58 uur
bawimeko schreef:
Het vervelende is dat de song-voor-song-beschrijvingen me beter bevallen dan de verhalende boeken. Zo is "Here, There and Everywhere" van getuige-deskundige Geoff Emerick erg informatief over de Revolver- en Pepper-sessies, maar is meneer Emerick erg mopperig over de kwaliteiten van George Harrison. Overigens geeft het wel een mooi inzicht over het verschil in sfeer tussen de Revolver-sessies (gretig) en de Witte Dubbelaar-opnamen (rommelig en vijandig).
Het vervelende is dat de song-voor-song-beschrijvingen me beter bevallen dan de verhalende boeken. Zo is "Here, There and Everywhere" van getuige-deskundige Geoff Emerick erg informatief over de Revolver- en Pepper-sessies, maar is meneer Emerick erg mopperig over de kwaliteiten van George Harrison. Overigens geeft het wel een mooi inzicht over het verschil in sfeer tussen de Revolver-sessies (gretig) en de Witte Dubbelaar-opnamen (rommelig en vijandig).
Ja , ook in bovenstaand verhaal , vind ik mij terug. Daarom zie ik ook zo op tegen het lezen van Spitz.
Hoe goed het White Album ook mag zijn , het is zelfs zonder achtergrondinformatie vast te stellen , dat de wegen uiteen begonnen te lopen in vergelijking tot bv. Revolver.
Eigenlijk hadden ze moeten beslissen om na The White van een uitgebreide vrijheid te genieten. Tegelijk bedenk ik mij , misschien beviel dat dan wel zo goed , dat we het zonder Let it be en Abbey Road hadden moeten stellen.
We moeten er toch niet aan denken , Bawimeko
0
geplaatst: 29 juli 2007, 02:42 uur
Ik ben blij dat je meedoet in de familie. Zeker voor iemand die Ram 5***** verstrekt.
0
geplaatst: 3 augustus 2007, 08:04 uur
De meest beatlesque tracks:
1. Crowded House; Pineapple Head. Neil Finn klinkt af en toe een beetje als John Lennon. Als hij dan ook nog een akoestisch walsje schrijft krijg je iets dat sprekend lijkt op Norwegian Wood.
2. Seeds of Love; Tears for Fears. Hun laatste album "Everybody Loves a Happy Ending" was bijna absurd qua Beatles-invloeden. Met dit nummer is het begonnen. In bijna alles (ritme, vocalen, mix) een kopie van I Am the Walrus.
3. The La's; Over. Als extraatje toegevoegd aan de cd van hun enige album. Het klinkt als een cassette-opname en daardoor klinkt het als een Lennon-demo uit 1967.
4. ELO: Mr, Blue Sky. We wisten toen al dat deze jongens uit Birmingham fans waren, maar het werd wel heel duidelijk toen Jeff Lynne voor Mr. Blue Sky nogal letterlijk citeerde uit het middenstukje ("Woke up, fell out of bed") van A Day in the Life.
5. Let Love Rule; Lenny Kravitz; het is erg leuk het 'koor' uit het tweede gedeelte van Hey Jude dwars door het refrein van dit nummer te zingen en te merken dat alles naadloos past!
6. Allentown; Billy Joel. Billy in z'n beste periode maakte leuke pop-deuntjes, deze klinkt als iets waar McCartney tevreden over zou kunnen zijn.
7. Julian Lennon, Too Late for Goodbyes. Nogal voordehandliggend. Bij beluistering laatst op de autoradio misschien nogal pijnlijk zelfs; naast de stem is er in de productie (Spector-echootje) alles gedaan om dit te laten klinken als iets afkomstig van Double Fantasy.
8. The Rutles; Doubleback Alley. Niet helemaal eerlijk; dit allegaartje aan studio-musici was er juist op uit om de Beatles na te apen. Dit vind ik een van de meest geslaagd; een soort tweede versie van Penny Lane.
Verder hebben XTC (de periode '66-'68) en World Party (1968, witte dubbelaar) in veel opzichten nogal geleend uit het repertoire van de Beatles. Ook het inhuren van George Martin (Cheap Trick) of Geoff Emerick (Elvis Costello) kan erop wijzen dat een artiest wat zoekende is naar inspiratie van de Grote 4....
1. Crowded House; Pineapple Head. Neil Finn klinkt af en toe een beetje als John Lennon. Als hij dan ook nog een akoestisch walsje schrijft krijg je iets dat sprekend lijkt op Norwegian Wood.
2. Seeds of Love; Tears for Fears. Hun laatste album "Everybody Loves a Happy Ending" was bijna absurd qua Beatles-invloeden. Met dit nummer is het begonnen. In bijna alles (ritme, vocalen, mix) een kopie van I Am the Walrus.
3. The La's; Over. Als extraatje toegevoegd aan de cd van hun enige album. Het klinkt als een cassette-opname en daardoor klinkt het als een Lennon-demo uit 1967.
4. ELO: Mr, Blue Sky. We wisten toen al dat deze jongens uit Birmingham fans waren, maar het werd wel heel duidelijk toen Jeff Lynne voor Mr. Blue Sky nogal letterlijk citeerde uit het middenstukje ("Woke up, fell out of bed") van A Day in the Life.
5. Let Love Rule; Lenny Kravitz; het is erg leuk het 'koor' uit het tweede gedeelte van Hey Jude dwars door het refrein van dit nummer te zingen en te merken dat alles naadloos past!
6. Allentown; Billy Joel. Billy in z'n beste periode maakte leuke pop-deuntjes, deze klinkt als iets waar McCartney tevreden over zou kunnen zijn.
7. Julian Lennon, Too Late for Goodbyes. Nogal voordehandliggend. Bij beluistering laatst op de autoradio misschien nogal pijnlijk zelfs; naast de stem is er in de productie (Spector-echootje) alles gedaan om dit te laten klinken als iets afkomstig van Double Fantasy.
8. The Rutles; Doubleback Alley. Niet helemaal eerlijk; dit allegaartje aan studio-musici was er juist op uit om de Beatles na te apen. Dit vind ik een van de meest geslaagd; een soort tweede versie van Penny Lane.
Verder hebben XTC (de periode '66-'68) en World Party (1968, witte dubbelaar) in veel opzichten nogal geleend uit het repertoire van de Beatles. Ook het inhuren van George Martin (Cheap Trick) of Geoff Emerick (Elvis Costello) kan erop wijzen dat een artiest wat zoekende is naar inspiratie van de Grote 4....
0
geplaatst: 3 augustus 2007, 09:26 uur
bawimeko schreef:
De meest beatlesque tracks:
1. Crowded House; Pineapple Head. Neil Finn klinkt af en toe een beetje als John Lennon. Als hij dan ook nog een akoestisch walsje schrijft krijg je iets dat sprekend lijkt op Norwegian Wood.
2. Seeds of Love; Tears for Fears. Hun laatste album "Everybody Loves a Happy Ending" was bijna absurd qua Beatles-invloeden. Met dit nummer is het begonnen. In bijna alles (ritme, vocalen, mix) een kopie van I Am the Walrus.
3. The La's; Over. Als extraatje toegevoegd aan de cd van hun enige album. Het klinkt als een cassette-opname en daardoor klinkt het als een Lennon-demo uit 1967.
4. ELO: Mr, Blue Sky. We wisten toen al dat deze jongens uit Birmingham fans waren, maar het werd wel heel duidelijk toen Jeff Lynne voor Mr. Blue Sky nogal letterlijk citeerde uit het middenstukje ("Woke up, fell out of bed") van A Day in the Life.
5. Let Love Rule; Lenny Kravitz; het is erg leuk het 'koor' uit het tweede gedeelte van Hey Jude dwars door het refrein van dit nummer te zingen en te merken dat alles naadloos past!
6. Allentown; Billy Joel. Billy in z'n beste periode maakte leuke pop-deuntjes, deze klinkt als iets waar McCartney tevreden over zou kunnen zijn.
7. Julian Lennon, Too Late for Goodbyes. Nogal voordehandliggend. Bij beluistering laatst op de autoradio misschien nogal pijnlijk zelfs; naast de stem is er in de productie (Spector-echootje) alles gedaan om dit te laten klinken als iets afkomstig van Double Fantasy.
8. The Rutles; Doubleback Alley. Niet helemaal eerlijk; dit allegaartje aan studio-musici was er juist op uit om de Beatles na te apen. Dit vind ik een van de meest geslaagd; een soort tweede versie van Penny Lane.
Verder hebben XTC (de periode '66-'68) en World Party (1968, witte dubbelaar) in veel opzichten nogal geleend uit het repertoire van de Beatles. Ook het inhuren van George Martin (Cheap Trick) of Geoff Emerick (Elvis Costello) kan erop wijzen dat een artiest wat zoekende is naar inspiratie van de Grote 4....
De meest beatlesque tracks:
1. Crowded House; Pineapple Head. Neil Finn klinkt af en toe een beetje als John Lennon. Als hij dan ook nog een akoestisch walsje schrijft krijg je iets dat sprekend lijkt op Norwegian Wood.
2. Seeds of Love; Tears for Fears. Hun laatste album "Everybody Loves a Happy Ending" was bijna absurd qua Beatles-invloeden. Met dit nummer is het begonnen. In bijna alles (ritme, vocalen, mix) een kopie van I Am the Walrus.
3. The La's; Over. Als extraatje toegevoegd aan de cd van hun enige album. Het klinkt als een cassette-opname en daardoor klinkt het als een Lennon-demo uit 1967.
4. ELO: Mr, Blue Sky. We wisten toen al dat deze jongens uit Birmingham fans waren, maar het werd wel heel duidelijk toen Jeff Lynne voor Mr. Blue Sky nogal letterlijk citeerde uit het middenstukje ("Woke up, fell out of bed") van A Day in the Life.
5. Let Love Rule; Lenny Kravitz; het is erg leuk het 'koor' uit het tweede gedeelte van Hey Jude dwars door het refrein van dit nummer te zingen en te merken dat alles naadloos past!
6. Allentown; Billy Joel. Billy in z'n beste periode maakte leuke pop-deuntjes, deze klinkt als iets waar McCartney tevreden over zou kunnen zijn.
7. Julian Lennon, Too Late for Goodbyes. Nogal voordehandliggend. Bij beluistering laatst op de autoradio misschien nogal pijnlijk zelfs; naast de stem is er in de productie (Spector-echootje) alles gedaan om dit te laten klinken als iets afkomstig van Double Fantasy.
8. The Rutles; Doubleback Alley. Niet helemaal eerlijk; dit allegaartje aan studio-musici was er juist op uit om de Beatles na te apen. Dit vind ik een van de meest geslaagd; een soort tweede versie van Penny Lane.
Verder hebben XTC (de periode '66-'68) en World Party (1968, witte dubbelaar) in veel opzichten nogal geleend uit het repertoire van de Beatles. Ook het inhuren van George Martin (Cheap Trick) of Geoff Emerick (Elvis Costello) kan erop wijzen dat een artiest wat zoekende is naar inspiratie van de Grote 4....
Interessante keuzes , Bawimeko !
Oasis , heeft die groep ook niet het een en ander gedaan of Klaatuu , Bee Gees met hun 'ode' Lonely days om een top 10 te maken van jouw lijstje ?
0
geplaatst: 15 augustus 2007, 17:10 uur
Stil hier...
Hoe dan ook; ik heb wat dingen van Klaatu gehoord en ik vind het niet erg Beatlesque, allemaal. Er waren razend interessante theorieeen over wie er misschien wel niet achter die band zaten. Zelfs de Residents werden een tijdje verdacht; vier vermomde mannen die rare muziek maakten; dat moeten wel de Beatles zijn!
Hoe dan ook; ik heb wat dingen van Klaatu gehoord en ik vind het niet erg Beatlesque, allemaal. Er waren razend interessante theorieeen over wie er misschien wel niet achter die band zaten. Zelfs de Residents werden een tijdje verdacht; vier vermomde mannen die rare muziek maakten; dat moeten wel de Beatles zijn!
0
geplaatst: 29 augustus 2007, 19:36 uur
Waarom er maar geen nieuwe Beatles komen...
Ik ken twee theorieeen hierover...
Een is de macro-economische...de jaren '60 waren de jaren van de baby-boomers die met hun zakgeld singles en elpees gingen kopen die zover mogelijk lagen van de smaak van hun ouders (Connie Francis, Dean Martin). Daarnaast ging het economisch enorm voor de wind; er was ruimte voor nieuwe initiatieven, kunst, drugs...
De LP werd vaker verkocht omdat de tiener wat meer geld te besteden had...
Dan de artistieke kan van de medaille; sommige artiesten/componisten hebben een betere feeling met de maatschappij dan andere. Een voorbeeld daarvan is Elvis in de jaren '60; geen kip kwam ernaar kijken, maar iemand bleef het een goed idee vinden om Elvis in mierzoete films te laten spelen. (In 1968 zou het nog helemaal goed komen, trouwens...).
En toen waren er de Beatles. De twee theorieen kunnen bij elkaar... Jongens uit een gewone stad met een normale achtergrond, maar met een enorm talent en veel energie.
Ze troffen een producer die het belang van goede LP's inzag (zie hierboven); de hits stonden op de singles en EP's; de statements werden gemaakt op de LP's (zeker vanaf Rubber Soul tot en met de White Album)..
Hun manager was een goede lobbyist die wist wat marketing en image betekenden.
Maar hun grootste kwaliteit waren de catchy liedjes, de juiste mengeling van ruig (Lennon) en liefelijk (McCartney) en later de goede mix tussen beluisterbaarheid (Penny Lane) en experiment (Strawberry Fields).
De Beatles waren dus niet progressief (zoals Stockhausen, Velvet Underground of Syd Barett's Pink Floyd), maar ook niet gezapig of gemakzuchtig (Stones na '79). Ze leverden in ieder geval 5 meesterlijke albums af, maakten een razendsnelle ontwikkeling door tussen '65 en '69 en liet de fans meegenieten van dat proces.
Affijn, nu is de muziekwereld een lappendeken met allerlei stromingen. Qua "westerse muziek" is het even een duffe boel, misschien krijgen we nog een opleving van Radiohead. Veel acts veranderen in een Hol Vat om daarna te verdwijnen (Coldplay), het medium cd is op sterven na dood.
Tijd voor "That's What I Call Music" deel 25 met de muziek uit de clips.
Is het allemaal ach en wee? Nee, mooie muziek blijft er altijd; Tom Waits, dr. John. McCartney is er nog steeds. En langs de randen van de commercie is er altijd nog Afrikaanse muziek, flamenco, prachtige jazz...
Ik ken twee theorieeen hierover...
Een is de macro-economische...de jaren '60 waren de jaren van de baby-boomers die met hun zakgeld singles en elpees gingen kopen die zover mogelijk lagen van de smaak van hun ouders (Connie Francis, Dean Martin). Daarnaast ging het economisch enorm voor de wind; er was ruimte voor nieuwe initiatieven, kunst, drugs...
De LP werd vaker verkocht omdat de tiener wat meer geld te besteden had...
Dan de artistieke kan van de medaille; sommige artiesten/componisten hebben een betere feeling met de maatschappij dan andere. Een voorbeeld daarvan is Elvis in de jaren '60; geen kip kwam ernaar kijken, maar iemand bleef het een goed idee vinden om Elvis in mierzoete films te laten spelen. (In 1968 zou het nog helemaal goed komen, trouwens...).
En toen waren er de Beatles. De twee theorieen kunnen bij elkaar... Jongens uit een gewone stad met een normale achtergrond, maar met een enorm talent en veel energie.
Ze troffen een producer die het belang van goede LP's inzag (zie hierboven); de hits stonden op de singles en EP's; de statements werden gemaakt op de LP's (zeker vanaf Rubber Soul tot en met de White Album)..
Hun manager was een goede lobbyist die wist wat marketing en image betekenden.
Maar hun grootste kwaliteit waren de catchy liedjes, de juiste mengeling van ruig (Lennon) en liefelijk (McCartney) en later de goede mix tussen beluisterbaarheid (Penny Lane) en experiment (Strawberry Fields).
De Beatles waren dus niet progressief (zoals Stockhausen, Velvet Underground of Syd Barett's Pink Floyd), maar ook niet gezapig of gemakzuchtig (Stones na '79). Ze leverden in ieder geval 5 meesterlijke albums af, maakten een razendsnelle ontwikkeling door tussen '65 en '69 en liet de fans meegenieten van dat proces.
Affijn, nu is de muziekwereld een lappendeken met allerlei stromingen. Qua "westerse muziek" is het even een duffe boel, misschien krijgen we nog een opleving van Radiohead. Veel acts veranderen in een Hol Vat om daarna te verdwijnen (Coldplay), het medium cd is op sterven na dood.
Tijd voor "That's What I Call Music" deel 25 met de muziek uit de clips.
Is het allemaal ach en wee? Nee, mooie muziek blijft er altijd; Tom Waits, dr. John. McCartney is er nog steeds. En langs de randen van de commercie is er altijd nog Afrikaanse muziek, flamenco, prachtige jazz...
0
Harald
geplaatst: 30 augustus 2007, 11:29 uur
bawimeko schreef:
Waarom er maar geen nieuwe Beatles komen...
Ik ken twee theorieeen hierover...
Een is de macro-economische...de jaren '60 waren de jaren van de baby-boomers die met hun zakgeld singles en elpees gingen kopen die zover mogelijk lagen van de smaak van hun ouders (Connie Francis, Dean Martin). Daarnaast ging het economisch enorm voor de wind; er was ruimte voor nieuwe initiatieven, kunst, drugs...
De LP werd vaker verkocht omdat de tiener wat meer geld te besteden had...
Dan de artistieke kan van de medaille; sommige artiesten/componisten hebben een betere feeling met de maatschappij dan andere. Een voorbeeld daarvan is Elvis in de jaren '60; geen kip kwam ernaar kijken, maar iemand bleef het een goed idee vinden om Elvis in mierzoete films te laten spelen. (In 1968 zou het nog helemaal goed komen, trouwens...).
En toen waren er de Beatles. De twee theorieen kunnen bij elkaar... Jongens uit een gewone stad met een normale achtergrond, maar met een enorm talent en veel energie.
Ze troffen een producer die het belang van goede LP's inzag (zie hierboven); de hits stonden op de singles en EP's; de statements werden gemaakt op de LP's (zeker vanaf Rubber Soul tot en met de White Album)..
Hun manager was een goede lobbyist die wist wat marketing en image betekenden.
Maar hun grootste kwaliteit waren de catchy liedjes, de juiste mengeling van ruig (Lennon) en liefelijk (McCartney) en later de goede mix tussen beluisterbaarheid (Penny Lane) en experiment (Strawberry Fields).
De Beatles waren dus niet progressief (zoals Stockhausen, Velvet Underground of Syd Barett's Pink Floyd), maar ook niet gezapig of gemakzuchtig (Stones na '79). Ze leverden in ieder geval 5 meesterlijke albums af, maakten een razendsnelle ontwikkeling door tussen '65 en '69 en liet de fans meegenieten van dat proces.
Affijn, nu is de muziekwereld een lappendeken met allerlei stromingen. Qua "westerse muziek" is het even een duffe boel, misschien krijgen we nog een opleving van Radiohead. Veel acts veranderen in een Hol Vat om daarna te verdwijnen (Coldplay), het medium cd is op sterven na dood.
Tijd voor "That's What I Call Music" deel 25 met de muziek uit de clips.
Is het allemaal ach en wee? Nee, mooie muziek blijft er altijd; Tom Waits, dr. John. McCartney is er nog steeds. En langs de randen van de commercie is er altijd nog Afrikaanse muziek, flamenco, prachtige jazz...
Waarom er maar geen nieuwe Beatles komen...
Ik ken twee theorieeen hierover...
Een is de macro-economische...de jaren '60 waren de jaren van de baby-boomers die met hun zakgeld singles en elpees gingen kopen die zover mogelijk lagen van de smaak van hun ouders (Connie Francis, Dean Martin). Daarnaast ging het economisch enorm voor de wind; er was ruimte voor nieuwe initiatieven, kunst, drugs...
De LP werd vaker verkocht omdat de tiener wat meer geld te besteden had...
Dan de artistieke kan van de medaille; sommige artiesten/componisten hebben een betere feeling met de maatschappij dan andere. Een voorbeeld daarvan is Elvis in de jaren '60; geen kip kwam ernaar kijken, maar iemand bleef het een goed idee vinden om Elvis in mierzoete films te laten spelen. (In 1968 zou het nog helemaal goed komen, trouwens...).
En toen waren er de Beatles. De twee theorieen kunnen bij elkaar... Jongens uit een gewone stad met een normale achtergrond, maar met een enorm talent en veel energie.
Ze troffen een producer die het belang van goede LP's inzag (zie hierboven); de hits stonden op de singles en EP's; de statements werden gemaakt op de LP's (zeker vanaf Rubber Soul tot en met de White Album)..
Hun manager was een goede lobbyist die wist wat marketing en image betekenden.
Maar hun grootste kwaliteit waren de catchy liedjes, de juiste mengeling van ruig (Lennon) en liefelijk (McCartney) en later de goede mix tussen beluisterbaarheid (Penny Lane) en experiment (Strawberry Fields).
De Beatles waren dus niet progressief (zoals Stockhausen, Velvet Underground of Syd Barett's Pink Floyd), maar ook niet gezapig of gemakzuchtig (Stones na '79). Ze leverden in ieder geval 5 meesterlijke albums af, maakten een razendsnelle ontwikkeling door tussen '65 en '69 en liet de fans meegenieten van dat proces.
Affijn, nu is de muziekwereld een lappendeken met allerlei stromingen. Qua "westerse muziek" is het even een duffe boel, misschien krijgen we nog een opleving van Radiohead. Veel acts veranderen in een Hol Vat om daarna te verdwijnen (Coldplay), het medium cd is op sterven na dood.
Tijd voor "That's What I Call Music" deel 25 met de muziek uit de clips.
Is het allemaal ach en wee? Nee, mooie muziek blijft er altijd; Tom Waits, dr. John. McCartney is er nog steeds. En langs de randen van de commercie is er altijd nog Afrikaanse muziek, flamenco, prachtige jazz...
Goede bericht met veel feiten maar het belangrijkste heb je vergeten. Die jeugt begin jaare 60 (leeftijd tussen 14 en 17) was op zoek naar hun eigen identiteit, we wilden geen Elvis,Connie Francis, Dean Martin of Bill Haley maar zijn op zoek geweest naar iemand die ons taal spreekte, maar wisten niet wat we precies zoekten, er was niets om me te kunnen vergelijken. En dan op eens kwamen de Beatles, Stones, KinKs, Who enz. We hadden op eens aristen die precies ons taal spraken omdat ze net als wij gewest zijn. .. En geld voor LP's hadden we niet eens gehad, kwam wat later. Het was in het begin nog de 7" vinyl singeltjes periode.
0
geplaatst: 30 augustus 2007, 13:35 uur
Bedankt voor de aanvulling...het schoot me te binnen dat in mijn jeugd (jaren '70) een elpee toch ook een hele aanschaf was, in de jaren '60 kostte (zag ik op het stickertje op een mono-persing van Sgt. Peppers) toch ook een gulden of 17.....
0
geplaatst: 30 augustus 2007, 13:52 uur
Ik geloof niet in een revival van Radiohead. Comebacks zijn meestal een flop.
Maar eigenlijk beschrijf je hier het klimaat waarin de Beatles explodeerden. Hiermeer bewijs je niet dat er geen andere Beatles kunnen opstaan binnen dit en een paar jaar.
het klimaat dat nu heerst KAN ook een goede voedingsbodem zijn voor progressieve, experimentele groepen. Dat weten we niet. In de jaren zestig wisten de beatles ook niet dat het het goede moment was om te doen wat ze gedaan hebben. In dat opzicht hebben ze énorm veel geluk gehad.
Maar eigenlijk beschrijf je hier het klimaat waarin de Beatles explodeerden. Hiermeer bewijs je niet dat er geen andere Beatles kunnen opstaan binnen dit en een paar jaar.
het klimaat dat nu heerst KAN ook een goede voedingsbodem zijn voor progressieve, experimentele groepen. Dat weten we niet. In de jaren zestig wisten de beatles ook niet dat het het goede moment was om te doen wat ze gedaan hebben. In dat opzicht hebben ze énorm veel geluk gehad.
0
geplaatst: 30 augustus 2007, 20:59 uur
Je kunt het geluk noemen maar er waren tientallen andere bands die óók deze voordelen hadden. Toch kwam niemand op hun niveau.
* denotes required fields.