Zeker niet, neem nou deze:

Als ik "voor mij" schrijf, dan bepaal ik ook wel zelf wat.

Ik weet niet waar ik nu het ziekste van word, kerst-lullabys, of carnavals-lallers. Maar gooi de twee door elkaar zoals hier, en je hebt voor mij toch wel het toppunt van misselijk makende wansmaak bereikt

Het zal wel een persoonlijke afwijking zijn, waar ik verder niets mee wil zeggen.

Nog voor de sperperiode voor mij wel

Ik heb met deze videoclip er toch niet voor gezorgd dat je je net ontbloezemde waakvlam van interesse jegens Bob Dylan definitief hebt dichtgedraaid ?

Hahaha! Neenee, ik kende deze ook al wel. Ik ga het trouwens om te beginnen toch maar bij zijn albums tot en met zijn bekering houden.

Pet sounds review geplaatst op de album pagina, voor mij toch wel de minste uit dit topic tot nu toe.
Op naar de volgende

En zelfs dan nog een 4,0*!

Tja de andere kregen 4.5*, 5*, 5*
Dus de zwakke broeder tot nu

Heb hem weer eens beluisterd, voor mij is het ook een 4*.

Mooie plaat hoor, maar op de een of andere manier heb ik het ook niet helemaal met The Beach Boys.

Bij The Beach Boys hoor je zo duidelijk het denkprocces dat aan de plaat is voorafgegaan. Dit geluidje hier, deze daar wellicht? Dat komt de spontaniteit en het rockgevoel niet ten goede. Academisch plaatje, met mooie liedjes, dat wel. Blijven staan: 3,5*

Wat de mensen hierboven zeggen. Voor mij is een of twee nummertjes Beach Boys tijdens een feestje prima, maar toen ik deze plaat wilde beoordelen merkte ik dat het toch wel een kwestie van uitzitten werd. 3,5*

Ook voor mij 3½*. Baanbrekend was kennelijk ook de close-harmony zang in de rockmuziek. Eerbetonen hieraan duiken later nogal eens op bij diverse artiesten en hebben altijd iets van prettige herkenbaarheid. Enerzijds gaat er niets boven het origineel, anderzijds merk ik gaandeweg de plaat ook altijd iets van verzadiging op dit punt.

Overigens is Sloop John B met afstand mijn favoriete nummer op deze plaat. Daarmee roep ik, als ik de commentaren bij het album lees, het stempel "beginnende Beach Boys liefhebber" over me af. Dat kan zijn... ik vind het al mooi vanaf dat ik nog een heel klein Casartelli'tje was (ik denk al vanaf dat ik vier was ofzo). 't Was beslist het eerste Engelstalige liedje dat mijn goedkeuring weg kon dragen.

Hoe vaak ik op deze site niet iets lees in deze trant. Meestal vind ik het pure nonsens, gewoon de eigen gedachtengang die men op de muziek projecteert en vervolgens hoort. Ook nu is dat weer het geval.

Een andere gedachtengang dan mijn eigen heb ik nu eenmaal niet....

Dat lijkt me de logica zelve. Maar muziek gaat gelukkig -voor mij tenminste- voorbij gedachtengangen.

Ja, heb mij betoog maar even weggehaald, wacht wel geduldig op de volgende

Je bedoelt dat jij boven de muziek staat en je eigen gevoelens kunt loskoppelen bij het beoordelen van een album?

Omdat iedereen tegenwoordig een mening moet hebben, hier de mijne: Ik hoor en begrijp de kwaliteiten van Pet Sounds. Gevoelsmatig heb ik echter bijzonder weinig "klik" met deze muziek.

Deze week:

Revolver, The Beatles (1966)




Introductie hier bij het album geplaatst.

Ik heb alleen de verzamelaar "1", en speel die nauwelijks. Zal me toch deze week eens in deze Revolver verdiepen, maar vrees al dat het voor mijn smaak teveel richting Pet Sounds zal opgaan...

Inderdaad de beste keuze voor hét Beatle album. Revolver bundelt al het goede van de Beatles. Aanstekelijke direct herkenbare pop liedjes met daarnaast het waanzinnig modern klinkende Tomorrow Never Knows. Niet zo coherent als een aantal andere Beatles albums, maar klinkt daardoor nog wel lekker fris en fruitig (met rot appeltje Yellow Submarine )

En het bleef nog lang onrustig op de Pet Sounds pagina
Pistolen album zoals Zorin al schreef.
Revolver is mijn (en niet alleen mijn) favoriete Beatles album en heeft jaren samen met Highway 61 mijn top 10 aangevoerd.
Ligt altijd binnen handbereik en duurt geen seconde te lang.
Review volgt op de album pagina.

Ik ben zomaar even aan het denken over de 2 platen Pet Sounds en Revolver. Twee platen die over het algemeen totaal verschillend klinken en toch ontzettend veel met elkaar te maken hebben.

Eerst even wat vragen die in mijn hoofd schieten misschien willen jullie hier over mee denken. Dan kijk ik later wel of ik er nog op terug kom...

Heeft Brian altijd iemand nodig gehad om het onderste uit zijn ziel te kunnen halen?
Ik denk het wel.
zou het hemelse geluid dat Brian brengt zich ooit kunnen openbaren zonder een mystagoog als Asher of later Van Dyke Parks?
Ik denk het niet.

volgende:
Hoe zou Revolver er uit hebben gezien zonder Pet Sounds?
zouden the Beatles zich sowieso zo fantastisch ontwikkeld kunnen hebben zonder het werk van Brian?
ik denk het niet...

Stelling zal wel zo ongeveer kloppen alleen, Pet Sounds was behoorlijk schatplichtig aan Rubber Soul, Brian Wilson was hier van ondersteboven.
Dat de Beatles daarna weer onder diepe indruk (met name Paul McCartney) waren van Pet Sounds klopt ook.

En ja het verschijnen van Sgt Pepper heeft ook weer mede invloed gehad op het uitgesteld (2004) verschijnen van Smile.

Brian Wilson had zeker een verstandige iemand (geen Beach Boy) naast zich nodig.
Voor het afmaken van Smile heeft Van Dyke Parks maar zeker ook Darian Sahanaja, flink bijgedragen.
Ach zo zie je maar weer het was niet enkel Beatles versus Stones.

Onvermijdelijk natuurlijk, iets van de Beatles. Toen ik op ontdekkingstocht ging naar de klassiekers kon ik daar ook niet omheen. En met Sgt. Pepper vond ik dat niet eens zo erg. Er kwam zelfs een korte tijd dat ik ook nog al die She Love You's en Love Me Do's van hen wel leuk begon te vinden. Tot ik er dan voorgoed een hevige afkeer van kreeg. Behalve het hierboven genoemde album, dat ik wel redelijk vind, heb ik alles weer buiten gesmeten. Revolver heb ik nooit gehad en met het achterlijke Yellow Submarine daarop krijg ik er ook niet meteen zin in. Toch wil ik het wel eens proberen, maar een masochist ben ik niet. Nummer 6 skip ik dan maar.

Ik bedoel dat muziek gelukkig -voor mij tenminste- voorbij gedachtengangen gaat.

@chevy93: "gevoelens" en "gedachtengangen" zijn toch wel twee erg verschillende begrippen.

Ik het wel eens met Kronos, indien je muziek beluisterd die voor jouw gevoel "klopt", maar als je naar muziek luistert wat (voor jezelf) erg gekunsteld overkomt, kan ik me toch inbeelden dat je gedachtengangen je "uit" de muziek halen....

Mijn gevoel vertelde me dat ik deze plaat al sinds ik hem ken (lang) als afstandelijk ervaar, en toen heb ik enige gedachtengangen ingeschakeld om te achterhalen waarom. Zoiets?

Mooie liedjes, maar lijdend onder het streven naar perfectionisme.

Pet Sounds is die prachtige vrouw waar je desondanks niet opgewonden van wordt.

Nog steeds 3,5* hoor.

Ik stel me er ook een saaie vrouw met een ouderwetse moraal bij voor. Meisje Revolver draagt zowat dezelfde bloemetjesjurk, maar is gelukkig wel wat frivoler. Heeft net een knoopje meer los en lacht iets guitiger.

Revolver, White Album en Abbey Road zijn allemaal wel een tijdje mijn favoriete Beatles-plaat geweest toen ik de band net ontdekte een jaar of 10 geleden (daarvoor deed ik het met een verzamelbandje).

Revolver blijft een dijk van een plaat, al is het zeker geen top 10-materiaal meer voor mij (daar stond ie een jaar of 5 geleden nog wel). Taxman is alleen al door het ritme een heerlijk nummer. Logisch dat The Jam daar een jaar of 15 later nog eens mee aan de haal ging. Verdere favorieten: het verdrietige For No One, het knallende Tomorrow Never Knows (later nog min of meer gecoverd door The Chemical Brothers) en de rock van She Said She Said, de sitar op Love You To (een muzikale zielsverwant van Within You Without You op Sgt. Pepper's). Verder gewoon een hoop leuke liedjes, waarvan er eentje wel wat te ver doorschiet in meligheid (Yellow Submarine).