Het lastige met beide klassiekers is dat ik het beiden fantastische platen vind, maar ik vind ze beiden te 'koel'. Misschien toch een goede vergelijking met die prachtige vrouw...
Van de Beach Boys vind ik Sunflower misschien iets minder goed, maar wel prettiger en 'warmer' en qua Beatles heb ik meer met Sgt. Peppers of de Witte Dubbelaar. Misschien met meer foutjes of minder 'perfect'. Voor mij is "Got To Get You Into My Life" de laatste tijd een uitschieter; jammer dat de blazerssectie zo raar is opgenomen (in die fase van de Fab Four moest iedereen eraan geloven en er werd weer iets raars gedaan met het blazersgeluid...), maar vooral als Macca uit z'n dak gaat op de mono-versie...

Revolver draai ik ook liever dan Sgt. Pepper, maar nog liever draai ik Rubber Soul. Is weer eens een keer wat anders als het gedoodverfde Sgt. Pepper niewaar? Lekker gevarieerd album, met nummers als Taxman, die zelfs nog eens is gecoverd door Stevie Ray Vaughan, het met Indische invloeden doorspekte Love You To en drugsreferentie in Dr. Robert. Na het nummer Nowhere Man is dit de eerste echte plaat waar de Beatles hun eigen geschreven teksten over iets anders dan de liefde laten gaan, derhalve al belangrijker dan Sgt. Pepper.

Hoewel ik het normaal meestal eens ben met Bawimeko als het aankomt op de Beatles, moge het duidelijk zijn dat ik me aansluit bij de keuze van Revolver als beste Beatlesalbum, en voor deze lijst.

Ideale overgangsplaat: niet zo'n haastklus als de meeste van hun vroege lp's (geen filler te vinden), niet zo verscheurd als hun latere platen door ego-wedstrijdjes en het door lsd ingegeven gevoel dat alles wat ze deden sowieso geniaal zou worden (de witte dubbelaar).

Revolver is ook mijn favoriete Beatles-album. Het is ook een soort blauwdruk van wat de Beatles waren. In 30 minuten komen de perfecte popliedjes van Macca langs (For No One), het experimente van Lennon (Tomorrow Never Knows), de iets meer rockende kant, zelfs de "rubber soul"-kant, beinvloed door Smoey Robinson, de sitar-muziek van Harrison, en zelfs de carnavalsliedjes, vaak gezongen door Ringo. Want ook ik ben geen fan van Yellow Submarine, maar ook dat is wat de Beatles waren. En ondanks dat je van alles hoort, klinkt het toch als een coherent geheel, en eigenlijk is het wat mij betreft, ook dankzij de lengte van slechts 30 minuten, de perfecte popplaat. En een plaat die mij nooit weet te vervelen.

Taxman ging nog, bij Eleanor Rigby heb ik het moeten uitzetten. Op het werk hoor ik soms de vreselijkste muziek op de radio maar dat vind ik nog minder erg dan dit. Misschien omdat het de zogenaamd goede smaak moet voorstellen of de onvoorstelbare pretentie (die bekakte strijkinstrumentatie!) die ik er in hoor. Ik voel er letterlijk fysieke walging bij. Dit is zo'n behaagzieke trut die allerlei heimelijke trucs uit de kast haalt om je uiteindelijk helemaal op te eisen, tot vleugellamme sloef te maken. Ze heeft van mij ooit een eerlijke kans gekregen maar ik hoef haar de rest van mijn leven niet meer te zien of te horen.

Jij gaat wel heel ver om duidelijk te maken dat het je smaak niet is

Over pretenties gesproken..

Zit je nou je eigen gedachtegang op de muziek te projecteren, Kronos?

Bon. Revolver. Een plaat waar ik erg weinig mee heb. Wel leuk om te lezen wat andere mensen hier erin horen, dat ga ik zeker eens teruglezen zodra ik hem weer een kans geef.

Je kunt jezelf wel herhalen, maar ik snap nog steeds niks van wat je bedoelt.

Over Revolver: Tot nu toe by far de slechtste Beatles-plaat die ik beluisterd heb (na een bescheiden aantal van 5 beluisterde albums). Begint nog wel aardig met het redelijke Eleanor Rigby en het weergaloze I'm Only Sleeping (het enige echte hoogtepunt op deze plaat). Daarna gaat het allemaal naar beneden en is het allesbehalve goed.

Het is alweer een tijd geleden dat ik deze plaat opgezet heb, dus een echt goed beeld van de plaat heb ik niet meer. Dit zou een prima gelegenheid zijn om hem weer eens te beluisterne, maar (ondanks de korte speelduur) heb ik daar weinig zin in.

Dat muziekbeleving niet tot een gedachtengang te herleiden is.

Abbey Road is eigenlijk het enige album van de Beatles dat ik top vind, voor de rest begrijp ik de heisa nooit zo rond deze band. Zo ook met dit album: zeer zeker niet slecht maar om het nou tot de beste albums allertijden te rekenen gaat mij wat ver.

Nummer 33 hier in de top 250.

1118 stemmen, gemiddeld 4,32.


De plaat met oa. Yellow Submarine.



Ik snap het ook niet. Maar tegen de overmacht van zo'n aantallen valt niks te beginnen. Ik verklaar hierbij dus mijzelf als gek.

Tomorrow Never Knows is toch best een aardig nummer, maar toen McCartney de demo (getiteld: Mark I) aan Bob Dylan liet horen, liep Dylan bijna gapend de kamer uit...

Geen wonder, aangezien Bob toen al zijn (volgens velen) magnum opus Blonde On Blonde had afgerond en daarna is natuurlijk vrijwel niets meer vernieuwend of spannend

Nouja, grootste gedeelte van Blonde On Blonde vind ik weinig spannends aan, en begin ik zelf bij te gapen. Maar dat is iets persoonlijks. Wat ik me afvraag is: wat is er zo vernieuwend aan Blonde On Blonde?

Dylan die gapend de kamer uitloopt bij een Beatle-nummer. Het moet niet gekker worden. Waarschijnlijk omdat de tekst van Tomorrow Never Knows ruim onder de 1000 woorden zit.

Ja lebowski. Ik hou het dan ook bij mezelf hè. De onvoorstelbare pretentie die IK er in hoor. Ik verkoop dit niet als algemene waarheid. Ik zeg niet dat JE het er duidelijk in hoort en impliceer dus niet dat die pretentie er objectief vast te stellen in aanwezig is.

Vergelijk:

The album is believed to be the first significant double album in rock music,

Beste Kronos, je begrijpt toch hoop ik wel dat waar ik 'je' schrijf dat ik mezelf bedoel?
Of ben je gewoon een zeur van huis uit?

Tsja, Revolver. Ook hier begrijp ik wel bepaalde credits die het album heeft gekregen, maar allemaal even boeiend vind ik het zelf zeker niet. Maar ik ga ook hier wel akkoord met zijn benoeming.

Ik heb het begrepen.

Nee hoor, dat is deze al

Bob Dylan lag toch net iets eerder in de winkel Stalin.

Revolver is wat mij betreft een van de betere albums van The Beatles. Ze waren nog jong (Lennon was 26, McCartney 24) en dit album heeft - met Rubber Soul, die ik nog beter vind - nog een lekkere jonge honden-sfeer, die later toch wat naar de achtergrond verdween. Ongelooflijk eigenlijk dat ze nog geen 30 waren toen The Beatles uit elkaar klapten. Yellow Submarine was het eerste Beatle-liedje dat ik mee kon zingen, en is nu het nummer dat me afhoudt van de volle score.

Dat het het eerste dubbelalbum is, dat weet ik. Maar wat is er vernieuwend aan op muzikaal gebied?

Op 'muzikaal gebied' word er al een eeuw weinig meer vernieuwd, dus ik denk dat je meer in populaire muziek genre's moet denken


Begin bij pagina 1 en tegen de tijd dat je het laatste bericht gelezen hebt heb je een idee

Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Anders is het antwoord op je vraag ergens op de duizenden pagina's op internet te vinden.

Maar dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat jij het ook een mooi/leuk album moet vinden.

Persoonlijk heb ik niets met Dylan, maar ik begrijp zijn invloed en ik hoor dat Blonde on Blonde een voor die tijd veelzijdige en krachtig werk is..daarmee zal hij dus best zijn invloed hebben gehad op latere artiesten....ziedaar: een klassieker

Ik zeg ook niet dat Dyan niet invloedrijk is. Ik vind Dylan zeker invloedrijk. Maar qua invloedrijkheid zou ikzelf juist andere albums van hem noemen. Ik hoopte daarom dat Stalin me zou uitleggen waarom juist dat album nou zo invloedrij is. Veelzijdig is Blonde On Blonde zeker, en een klassieker is het ook, maar dat staat natuurlijk wel los van invloed.

ik zeg ook niet dat jij...etcetc

je stelde je vraag in het algemeen ( ik zie geen quootje)

Je stelt zelf al dat Dylan invloedrijk is Blonde on Blonde word over het algemeen gezien als zijn meest veelzijdige album m.a.w. het meesterwerk van een invloedrijk artiest...punt

Mischien dat Stalin nog een antwoord heeft (zal mij benieuwen)

Dat is je antwoord

Ik begrijp dat jij panklare details wilt als b.v. Op Blonde on Blonde werd voor het eerst een electrisch versterkte neusfluit gebruikt ..helaas die zijn er dus niet (alleen dat dubbelalbum verhaal)

Duidelijk. Het was trouwens niet in het algemeen bedoeld, maar als reactie op Stalin. Ik citeerde hem niet omdat zijn bericht boven de mijne stond.

Ik vroeg het me vooral af omdat Stalin zei dat er na dat album niks meer vernieuwend is. Tuurlijk, er staat wel een knipoog achter, maar ik ging e vanuit dat ie dan wel bedoelde dat dat album ontzettend invloedrijk is.


Dit komt op mij over als: meest veelzijdig en dus zijn meesterwerk. Ik heb zelf het idee dat de meningen over wat Dylans meesterwerk is behoorlijk uiteenlopen. Dat het zijn meest veelzijdige album is, daar kan ik me in vinden. Ik denk dat het wel een van zijn meesterwerken is, maar dat niet Blonde On Blonde op zichzelf nou zo invloedrijk is. Het is meer dat Bob Dylan als artiest heel invloedrijk is, zoals jij zei. En ik denk dat bijvoorbeeld Bringing It Back Home (de introductie van de folkrock?) veel invloedrijker is. Maargoed, ik ben geen Dylanoloog.

Ik denk dat we het er beiden mee eens zijn dat Blonde On Blonde wel invloedrijk is. Ik vond gewoon dat het (wb dat album) nogal overdreven werd, that's all.

Volgens Wikipedia lag Freak Out! 7 dagen eerder in de winkel.

Wikipedia kun je niet altijd vertrouwen met dit soort zaken. Hier op Wikipedia staat weer iets anders:



Maar ach Dylan, Zappa... allemaal nieuwerwetse meuk.

Deze dubbelaar lag in 1950 al in de winkels:
Benny Goodman - The Famous 1938 Carnegie Hall Jazz Concert

Maar dat is geen rockalbum.