ja op papier staat dat allemaal mooi. maar de realiteit bewijst het tegendeel, ga eens binnen in een discotheek? daar zie toch direct het antwoord. the mind is strong the flesh is week.

volgens mij kunnen de artisten de druk gewoon niet meer aan eens ze succes hebben en platen moeten maken ed. er zijn volgens mij maar een klein deel muzikanten die geen drugs gebruiken en toch blijven produceren op een behoorlijk tempo.

Doe niet zo generaliserend, er zijn genoeg producers die geen drugs gebruiken. Promo is er ook een mooi voorbeeld van.

Drugs: ik vind 't een reuze interessante materie.

Heb me er destijds in verdiept - véél woensdagen doorgebracht in onze bib met allerhande artikels en dat soort dingen.

Natuurlijk kan ik nog steeds geen volwassen beeld geven over verdovende middelen. Ik heb er geen enkele ervaring mee - waarom? Omdat ik niet voldoende biochemische kennis heb, blijf ik er af.

Natuurlijk weegt die tweede factor bij mij véél zwaarder door: pure angst. De angst om me zelf te verliezen - da's misschien kleinburgerlijk denken van mij kant. Sorry daarvoor

Misschien openen de "doors of perception" zich wel degelijk voor sommigen, wie weet.

Wat ik wél weet is dat ik op een avond in dronken toestand het begin voor een roman schreef en bij mezelf dacht: "Dit is het! Ik ben geniaal!". De dag erna dacht ik bij mezelf: "Wat is dit voor geouwehoer? Heb ik dit geschreven????"

Tamelijk ontnuchterend

Volgens mij staan creativiteit & innovatie los van verdovende middelen. Perceptie is een ander paar mouwen, denk ik.

But then again: Ik weet het ook niet, hoor

Vroeger regelmatig geblowd. Ach, ik kon toch altijd gratis met iedereen meeblowen, dus waarom niet?

Ik herken dat wel, wat dajando zegt. Alles wordt net wat intenser, je ervaart het net wat beter allemaal.
Je hebt absoluut geen drugs nodig om te genieten van muziek, maar het was soms wel eens lekkerder na een jointje en een drankje (of meer). Liever stoned dan dronken, by the way (dat is echt een rukgevoel).

Mijn absoluut meest gedraaide cd in die toestand was natuurlijk A Deeper Kind of Slumber van Tiamat.
Betere materie voor zo’n toestand was er niet: intens, intiem, enorm introvert. Psychedelisch en hypnotiserend tot op het bot. Ga er maar aan staan, als je stoned bent.
Ook Sigur Ros werd wel eens gedraaid, dan. ( ) had ik helaas nog niet, toen. Zou het ook goed hebben gedaan met een jointje op.

Ik keek graag naar Discovery als ik geblowd had. Zag opeens van al die vreemde ontdekkingen het nut in, zag overal briljante verbanden. De wereld was EEN.

Raarrrr…

Maar daar hoef ik niet voor te blowen hoor

Vroeger (toen ik in het middelbaar onderwijs zat) stapte ik om zes uur in de ochtend uit m'n bed om naar BBC "Open University" te kijken.

Daar kwam zo'n archetypische professor met allerhande krakkemikkige moleculen-modellen (+ bijhorende onverstaanbare schema's) zijn uitleg over het universum doen. Ik keek daar naar met een flesje Cécémel in m'n handen (no kiddin').

Toen dacht ik steeds: "Kijk eens aan - een poging om het universum te verklaren - vlak voor mijn ogen - en ik mag dat allemaal meemaken".

Sjonge: waar is de tijd heen

Pfff, da's natuurlijk geen uitdaging he. Doe het nog eens als je high bent, ik geef je op een briefje mee dat het dan 10 keer intenser is. Wellicht dat je er nog mooie kleurtjes bij gaat zien ook, hoewel het bij Tiamat voornamelijk gitzwart zal zijn .

Stoned zijn is voor mietjes!

okj ik overdrijf misschien, maar ik stel er mij gewoon vragen bij, wat is de link tussen muziek en drugs, volgens mij niks of heb ik iets over het hoofd gezien hey zachary:)

iemand???

High zijn is idd fijner, ik rook af en toe puur wiet uit een pijpje...maar soms heb ik geen zin in gedoe en neem ik gewoon een voorgedraaide joint mee (lazy ass me)

Jointjes? Lekker. Met muziek luisteren is het perfect. Het is intenser. Ik heb dan ook echt alleen oor voor de muziek. En bepaalde geluiden vallen ook iets meer op. ik vin het bv echt heel chill om Pink Floyd te horen of Psycho Realm.

Tuurlijk is het niet zo dat je wiet/hash nodig hebt om ervan te kunnen genieten.

Zo heb ik vorige week vrijdag de nieuwe Slipknot gehoord. De tandjes wat een k*tcd is dat zeg. Ik hoorde um eerst nuchter en toen dacht nah ja weet je dit is wel chill, ging ik um stoned luisteren. Prullebak. Weg met die zooi.

De combinatie van drugs en muziek kan verregaande gevolgen hebben

zie hier

hahaha geweldig
zo zul je mij dus nooit zien

Hahaha wat een leppie die gast. Geweldig!

Hele leuke, bedankt kos. Das muss einfach ein Deutscher sein. Wann er mit das vinyl auf die kopf geht slagen...heerlijk ziek.

Dat heb ik afgelopen vrijdag ondervonden, en echt waar, het heeft al mijn verwachtingen overschreden. In positieve zin! Van te voren had ik er behoorlijk veel over gelezen, maar geloof me, je kunt je er van te voren *totaal* geen voorstelling van maken. Het is namelijk zo intens en indrukwekkend...

Een beetje offtopic, maar ik zal een verslag proberen te maken voor de geïnterreseerde.

Samen met een vriend heb ik in de smartshop mexicaanse paddo's gekocht. Een portie bestaat uit drie gram, volgens de verkoper was ieder een half portie voldoende en zeker voor de eerste keer. Ze zouden verschrikkelijk goor smaken, maar dat viel echter reuze mee. Sterker nog, ik vond ze goed te eten en niet eens vies.

Het was een mooie zonnige dag, dus we besloten langs een kanaal te gaan liggen. Na daar drie kwartier te hebben gelegen waren we het een beetje zat, we voelde namelijk nog helemaal niets en we lagen daar als twee hippies in onze blote bast tussen een stel ganzen. Vlak bij het kanaal is een park met een surfvijver met daarachter een bos. We besloten daar heen te lopen. Tijdens die wandeling begonnen de eerste effecten op te komen, we werden wat lacherig, begonnen wat grapjes te maken, en kregen een beetje een licht gevoel in ons hoofd. Na een rondje surfvijver te hebben gehad was het inmiddels 1,5 uur geleden dat we de paddo's hadden gegeten. Nog steeds hadden we enkel dat lichte gevoel (een beetje high), maar nu begonnen kleuren er iets meer uit te springen, zo werd het gras feller groen. Toen dachten we nog dat we het meeste wel gehad zouden hebben, omdat de mexicaanse paddo's de minst zware schijnen te zijn. Damn, wat hadden wij het fout.

We zijn vervolgens het bos in gegaan. Het viel me op dat onze gesprekken alsmaar diepzinniger werden, en ondertussen werden de kleuren van het bos steeds mooier. Tijdens de boswandeling voelden we ons ongelofelijk fit, het was namelijk behoorlijk warm en we hadden een rugzak om, maar we voelde geen zweet, we voelde geen hitte, we waren niet moe, maar we voelde ons perfect. Na een tijdje was ik stom verbaasd, ik keek naar het bos, en het bos was het mooiste wat ik ooit had gezien! Het relief op de bomen was zo duidelijk te zien, de kleuren waren zo perfect en alle details waren zichtbaar. Elke boom, elk takje, elk blaadje...het werd onbeschrijfelijk mooi. Je kreeg de neiging om het aan te raken, en dat deden we ook. Alles wat je normaal gesproken niet opvalt in een bos viel nu wel op. Ik bedacht me hoe geweldig de natuur eigenlijk is (ik klink als een of andere freak, maar op dat moment kun je niet anders denken). Het liet ons de natuur zien zoals we het nooit eerder hebben gezien. Elke blik was een foto waard, elk bospad had een enorme sfeer, alsof je naar een ultieme sfeervolle film kijkt. Het gekke is dat mijn maat precies hetzelfde zag als ik, we begrepen elkaar meteen als we beschreven wat we zagen. We voelde ons twee personen die een kijkje namen in een prachtige virtuele wereld, of wandelaars door een wonderwereld. Op dat moment irriteer je jezelf ook aan niets, een insect die op je arm komt zitten bijvoorbeeld, je kijkt er met volle bewondering naar. Een ander bizar moment was dat ik wat zei tegen m'n maat, ik keek hem aan, ik knipper met mijn ogen...en opeens leek hij aan de andere kant te staan, alsof hij gespiegeld was. Ook moeilijk te omschrijven, maar het was heel erg apart.

We besloten even te gaan zitten op een omgevallen boom. Na een tijdje kwamem er een man en een vrouw langs met drie honden. De honden kwamen naar ons toe, en de manier waarop ze naar ons toe kwamen lopen was zó mooi, en de honden zelf waren zulke prachtige beesten. We zagen ook de andere mensen, en op dat moment zie je hen niet als gewoon twee mensen die langs lopen, maar je ziet als twee figuranten uit een andere realiteit, in ieder geval niet uit jouw realiteit. Heel vreemd. De mensen waren voorbij en ik vroeg aan Jos (m'n maat) hoe laat het was. Niet dat het me iets kon schelen, maar was toch enigzins benieuwd. Het was 5 uur...ik zeg: "nou en!? Die tijd zegt me geen ene reet" We lagen krom van het lachen om de tijd, er is op dat moment namelijk simpelweg geen tijd. Tijd bestaat niet, en doet er helemaal niet toe. We liepen verder. Tijdens de wandeling hadden we zulke ongelofelijk diepzinnige gesprekken, je krijgt de ene ingeving na de andere, diezelfde ingeving haal je een minuut later weer onderuit door een andere geniale ingeving. We waren twee filosofen die in een klap onze normale dagelijkse wereld onderuit haalde op verschillende gebieden. Je hersenen maken overtoeren, alsof je ze hebt overgeklokt. Je denkt aan dingen waar je nooit eerder aan hebt gedacht. Een normaal mens (wat niet in een trip zit) zou geen idee hebben waar je het over hebt, maar Jos begreep alles wat ik zei, en ik begreep alles was Jos zei. Waar we het over hadden was geen gelul, je leert in die paar uurtjes meer dan in 4 jaar school, het is echt een levensles. Helaas heb ik niet alles onthouden, je krijgt ook zo belachelijk veel indrukken.

We besloten het bos uit te gaan, aan de rand van het bos stond een zilverkleurige auto, we hebben nog nooit zo gelachen om een auto, wat een lelijk gedrocht! Past toaal niet in het bos. Het was een glisterend koekblik ofzo. We liepen over een fietspad langs een weg, je ziet autowegen, auto's, fietsers, scooters etc. Op dat moment is het alsof je als een aliën bent die een kijkje neemt in de mensen wereld. Je vind het belachelijk hoe iedereen met zijn dagelijkse dingen bezig is, mensen gaan van punt A naar punt B, maar volgens ons was het ronduit stupide. Het ziet er ook daar allemaal prachtig uit, alles lijkt een mooie filmsetting vol met figuranten. Het enige gevaar is het verkeer, je hebt dan namelijk totaal geen inschattingsvermogen en je hoort niets aankomen, dus er zoeft plotseling een fietser voorbij, en oversteken is een hel. Levensgevaarlijk. Zorg dat je niet in het verkeer komt onder invloed van paddo's. Gelukkig hoefde we maar één keer over te steken naar een veiliger gebied, maar daar deden we zowat vijf minuten over, terwijl het helemaal niet druk was en er maar één auto aankwam. Echt eng, doen we nooit meer.

Op het pad waar we toen kwamen kwamen af en toe wat fietsers en voetgangers voorbij, het gekke was dat ze *allemaal* hoi tegen ons zeiden (normaal zegt geen mens wat als ik voorbij kom), waarschijnlijk omdat we ze zo aan het aanstaren waren....andere mensen zien er zo apart uit. Ik zag een klein meisje in een paars jurkje, ze zag er prachtig uit. Je voelt je dan ook een vreemdeling, iemand die niet thuishoort in de normale wereld, de enige die thuishoorde in mijn wereld was Jos. We zagen een libelle op een prikkeldraad, alle details van dat beest waren zichtbaar. Je zintuigen werken op dat moment 10x beter, zo lijkt het. Ik proefde bijvoorbeeld mijn vingertop, en wat je proeft is erg zout, zweet waarschijnlijk. En alles wat je ziet is een foto waard, onbeschrijfelijk mooi. Hemel op aarde, voor jou is die wereld op dat moment realiteit, en de andere (de normale) wereld lijkt niets voor te stellen, je lacht er om. Het is zo verdomt interresant allemaal.

Om even ontopic te komen, ik heb nog even mijn mp3 speler opgezet. Muziek is op dat moment zó intens dat het je beleving gaat veranderen. Ik had Aphex Twin bij me, maar het twee nummer werd wat te duister, en dat vond ik niet prettig dus zette ik het af.

Alles was perfect, zo ook de uitwerking van de trip. Je komt heel langzaam weer terug in de normale wereld. We hebben daarna nog wat rond gefiets, het was nog niet helemaal uitgewerkt, het was echt weer genieten van alles om je heen. Een machtige lucht, een geweldige graanveld etc.

Een lang verhaal, maar ik had effe de behoefte om het op te schrijven. Al bij al was het een visueel hoogstandje, het mooiste wat ik ooit heb gezien, en daarnaast was het een wijze levensles. Je leert wat meer genieten van kleine dingetjes. Gisteren zag ik bos en het leek weer bijna net zo mooi als in de trip. Ook jammer dat niet iemand onze gesprekken heeft opgenomen, want er zaten zoveel waarheden in.

Nu weet ik zeker dat je nog totaal geen voorstelling kunt maken van wat wij gezien hebben, zoiets moet je ervaren. Als je hier open voor staat moet je het zeker eens proberen, maar alleen als je goed in je vel zit. Het is in ieder geval een ervaring die je nooit zal vergeten. Een trip door een wonderwereld, een andere realiteit waar geen tijd is. Geweldig!

Mooi verhaal

Stel je echter niet teveel voor van van die gesprekken als je ze in de "normale" wereld zou horen. Grote kans dat het als de meest geflipte wartaal klinkt en je er geen touw aan vast kan knopen.

Als je toch wat aan het experimenteren bent moet je ook 's "Salvia divinorum" proberen. Korter, maar veel intenser ..als ik de verhalen moet geloven. Zelf niet gebruikt namelijk.

Mooi verhaal Jando! Met veel plezier gelezen .

Dat kan ik beamen. Ooit een gesprek gehad met iemand die paddo's op had en ik was nuchter. Ik heb erg hard moeten lachen maar ik had geen idee wat voor een onzin hij allemaal uitkraamde, het waren niet eens woorden maar voor hem waarschijnlijk wel.

Erg herkenbaar verhaal dajando. Ik heb het laatst zelf ook ervaren (elk namen we een huzarensalade bak paddestoeljes, in mootjes geserveerd in tomatensoep, zodat het wat lekkerder eet, het was inderdaad helemaal niet vies), en het is inderdaad allemaal héél erg 'raar', intens en mooi wat je vervolgens beleefd.
De fases die je omschreef (eerste uur wat lachen) hadden wij ook, en daarna die intensiteit en het ervaren van uitersten: kleuren die zo mooi zijn, tijd wat er niet toe doet, ruimtes die anders/groter lijken, met elkaar redeneren en je heel veel Willem-Wever-dingen afvragen ("hoe zou zus-en-zo in de normale mensen-wereld zitten?" - terwijl je dat uiteraard nu wel gewoon weet). Die compleet andere bewustzijnstoestand waar je je in bevindt is echt zo gaaf!!! Je ziet alles in uitersten: Water zie je opeens 10x zo 'versterkt' als een helder, natuurlijk middel, als de enige zuivere drank die je wil drinken. Red Bull zie je als een of ander ultra-industrieel, gecompliceerd samengesteld oppep-drankje. Terwijl je dat anders gewoon drinkt bedenk je je nu wel 5x . Ook de verschillende vertrekken binnen een huis zie je heel bewust als verschillende 'levels' met hun eigen eigenschappen: oppervlakte, lichtschakelaar aan/uit, meubel1 en meubel2 etc. Heel bizar hoe je 'object-georiënteerd' bezig bent, en ook frappant is hoe je alles waar je over praat duidelijk in schoolvakken indeelt: biologisch ("Moet je poepen? Ach laat toch, het is maar biologisch, kan straks toch wel"), taalkundig ("apart is best wel raar!"), natuurkundig, wiskundig etc.
Heel speciaal zijn de oneindige filosofische redenaties (om gek van te worden af en toe) en het tot de ene wijze conclusie na de andere komen. Je begrijpt elkaar inderdaad heel goed, heel raar is het zo 'samengesmolten' als elkaars geesten met elkaar verbonden zijn:
1. Als je gewoon normaal slaapt (zonder paddo's maar in de dromenwereld dus) is die verbinding met anderen heel vaag/indirect denk ik.
2. Als je normaal wakker/nuchter bent is dat zeg maar medium
3. En met paddo's op is het ronduit extreem! Je zit ook alleen maar in die wereld met die andere personen waarmee je op reis bent, en hoe ik in de anderen 'karikaturen zag' is een hele leuke herinnering. Andere mensen (op straat) zijn inderdaad figuranten.

Op een gegeven moment (toen ik wat down werd en even wou gaan "slapen") voelde ik me na veel pessimistisch geredeneer opeens precies een soort Neo!! (uit The Matrix, toepasselijke naam eigenlijk ook): je zit in die andere dimensie, een andere wereld, en ik besefte door het aan elkaar linken van al die nieuwe (negatieve en positieve) inzichten opeens dondersgoed dat ik uitverkoren ben!!! Voor een unieke missie in dit leven. (Zouden die Neo-karakter en verschillende dimensies in The Matrix gebaseerd zijn op dit soort paddo-ervaringen?). De conclusie die ik de volgende ochtend trok was: De combinatie van alle positieve eigenschappen die ik bezit maken mij (en een ieder ander) tot een uniek persoon met een unieke opdracht in dit leven--> Dat is de wijze les die ik heb ervaren! Alleen weet ik niet precies wat die opdracht is, ik pluk de dag wel zoals ik altijd doe, en volg m'n positieve instinct

Ook is het heel raar hoe je weer terugkomt in deze grijze, onderdrukte, gecompliceerde, indirecte wereld waarin toch opvalt hoe mensen 'anders' op elkaar reageren. (Met paddo's ben je erg eerlijk, verbonden, direct en totaal niet kwaadzinnig maar heel zorgzaam). Humor in de normale wereld zie ik opeens een beetje als een vorm van ontwijken/ontkennen, en ook besef je hoe de wereld aan elkaar hangt van geheimen en leugentjes-om-bestwil: de directheid die je met paddo's wel hebt, is opeens weer helemaal weg. Van kleurrijk naar grijs.


Ik zal ook even on-topic komen. We hebben uiteraard veel muziek gedraaid. Eerst Psychedelic Goa (soort 'wereld-trance'), maar OK Computer van Radiohead sloeg toch wel alles, zo intens. Staat ook niet voor niets op nummer 1 natuurlijk. Nog nooit heb ik muziek zoo mooi ervaren als toen. Opvallend genoeg was No Surprises maar een depressief nummer wat we daarom ook niet eens uitgeluisterd hebben. Maar Paranoid Android en Subterranean Homesick Alien, och och, wat intens. Niet te geloven hoe anders je met je zintuigen er dan naar luistert.
Persoonlijk ben ik heel erg fan van Interpol - hoewel de anderen deze muziek niet echt waardeerden heb ik dit toch even opgezet: de intensiteit van het nummer Leif Eriksson is mij het meest bijgebleven. Dat is echt een paddo-nummer! Neemt door die ervaring nu ook een speciaal plekje in mijn hart in. Ik wil naar dat (uitverkochte) concert!

Leuke verhalen allemaal

Ja, dat van jouw ook Toch vreemd, dat je vanalles kunt leren van een paddo...

Ik heb overigens een érg interresant artikel gevonden over drugs, het is trouwens eigenlijk een boek wat is uitgetyped. De schrijvers geven daar een eerlijke mening over zowat alle soorten drugs, geven uitleg over de werking, zetten vooroordelen aan de kant en vertellen wat psychedelisch wel en niet interresant is.

Het hele artikel in een word bestand en het hele boek online

Het is zeker de moeite waard om het helemaal te lezen.

Hier moest ik ook meteen aan denken toen ik de titel van dit topic las. Klopt inderdaad, aan het begin van afsluiter Third Eye zit een sample uit een theatershow van Bill Hicks:


Hetzelfde fragment (alleen dan uit een andere voorstelling) liet Theo Maassen overigens zien toen hij Zomergast was, een paar weken geleden.

Daar kende ik het van..... Nu weet ik het.

Even dit leuke topic nieuw leven inblowen. Het is een feit dat net zoals andere emoties (positief of negatief) het luisteren naar muziek wordt versterkt onder invloed van drugs (in casu cannabis). De muziek is daarom niet beter, enkel de luisterervaring wordt intenser. Mij valt het op dat vooral zweverige, minder toegankelijke albums boven zichzelf lijken uit te stijgen. Enkele persoonlijke hogere-sfeer-platen:

Neil Young - On the beach
Talk Talk - Spirit of Eden
Pink Floyd - Dark side of the moon
Yes - Close to the Edge
Jehtro Tull - Thick as a brick
Genesis - Selling England
Tool - Lateralus

edit: genoten van de paddo-verhalen van dajando en jonniebrasco, meer van dat !

Tja.. het lijkt me logisch dat je de muziek anders ervaart. Je bent niet in je normale doen.
Dat je alles intenser beleeft, klopt sowieso. Dat is algemeen bekend over wiet.
Of muziek mooier wordt kan ik niet zeggen, volgens mij dringt muziek niet eens echt tot je door als je stoned bent, maar dat ligt natuurlijk ook weer aan de hoeveelheid die je hebt gehad.

Dan luister ik liever wat Creedence met een zooi biertjes achter de kiezen

Ik gebruik geen drugs maar zou ik het wel gebruiken : Alleen maar liedjes van Sesamstraat, Ovide en ander vaag gedoe

Niet alleen muziek dringt verder tot je door, je beleefd emoties veel heftiger, als je boos bent ben je veel bozer, de allom bekende lachkick is daar zo'n voorbeeld van, dus wanneer een goede plaat je raakt, wekt dat dus emoties op wanneer je stoned bent of hight van de paddo's o.i.d. dan zul je die emoties ook veel heftiger zijn, het tegenovergestelde werkt ook, ik haad persoonlijk Country 'n Western muziek, ik weet nog dat ik dat ooit hoorde met een Jointje op, ik kan je zeggen ik heb nog nooit een muziekant zo gehaat als toen, dus dat is weer het tegenovergestelde effect.

Ja, ik bedoel ook dat je emoties sterker worden.
Ik hoef waarschijnlijk geen Radiohead te horen, los van of ik het mooi vind, maar daar heb ik dan geen behoefte aan omdat dat best 'depressieve' muziek is.
Het gaat meer om je stemming. Die bepaalt of je de muziek op dat moment mooi vindt of niet. Als ik kei-melig word, ja.. dan lach ik natuurlijk om Radiohead.

Wat wel opvalt is dat je met een jointje soms dingen in muziek hoort die je bij eerdere beluisteringen gemist hebt. Het is ook aangetoond dat je audio-waarneming beter wordt en je beter in staat bent nuances te onderscheiden. Het valt me trouwens op dat hierboven wel erg zuinige reacties staan. Natuurlijk HOEF je geen joint te roken om van muziek te genieten, maar het MAG best hoor

Zuinige reacties? Hoe bedoel je?

Nou ja misschien overdreef ik een beetje, ik had ook de eerste twee (leuke) bladzijden van dit topic nog niet gelezen, maar er hangt in zulke discussies gauw een sfeer van dat het vreemd is dat je muziek mooier vindt met wat middelen in het lijf. Het is uiteraard niet nodig, maar het kan zeker wat toevoegen. En misleiden natuurlijk hahaha. Net als dat die vrouw er 's ochtends toch net anders uitziet dan na dat twaalfde biertje. En vice versa vrees ik