Mijn lijstje is eigenlijk gewoon klaar, ik moet alleen nog even uitzoeken of ik van elk nummer een geluidslink kan vinden naar YouTube of een ander kanaal. Wat ik me van mijn zomerse uitzoekerij herinner, was daar in de meeste gevallen wel aan te komen.

Van de eerste (onderste) vijf zijn die er al, zag ik. Dus eigenlijk kan ik gewoon van start. Ik ben van plan zaterdag de eerste hier neer te zetten en er dan vervolgens elke dag (of maar net wat haalbaar is) eentje toe te voegen. Dan moet het in anderhalf tot twee maanden te doen zijn, lijkt me.

Ik denk dat ik morgen alvast een soort introductie plaats, om een beetje uit leggen waar ik vandaan komt, qua funk.

Kortom, wordt vervolgd.

Vanaf morgen gaat-ie van start: de Funky 45 volgens Gaucho.

Even als inleiding: ik ben een ouwe vent van 46 met een voorkeur voor pop en rockmuziek, van symfo tot singer-songwriter. Maar van jongs af aan heeft funk en soulmuziek me ook altijd aangesproken. En in de loop der jaren heb ik ook in dit genre een behoorlijke collectie opgebouwd; eerst op vinyl, later ook op CD.

Als het gaat om 'funky music' ben ik opgegroeid met de Soul Show van Ferry Maat. Een lichtend voorbeeld wat mij betreft, want niet alleen was Ferry een uitstekend DJ die heel vaak primeurs uit de VS in zijn programma had, maar bovendien gaf hij je veel informatie over de artiesten en de platen die hij draaide. Kom daar maar eens om met de huidige lichting DJ's - of klink ik nu écht als een oude vent?.

Net als Ferry Maat betreurde ik de teloorgang van de zwarte muziek in de jaren tachtig: ik ben niet vies van keyboards en synthesizers, maar op een gegeven moment werden de beats in de funk en R&B beats toch wel héél erg bepaald door drumcomputers en samplers. Met de opkomst van house en hiphop verloor ik langzamerhand mijn interesse in het genre.

Mijn favorieten komen dan ook bijna allemaal uit de jaren zeventig en vroege jaren tachtig. Dat zul je straks aan mijn funky 45 wel merken.
Ik heb een lijst samengesteld zonder torenhoge en voor de hand liggende favorieten. Er komen wel aardig wat grote namen uit het genre in de lijst voor, maar wel vaak met minder bekende nummers. Dat heb ik gedaan om het een beetje spannend te houden en (sommigen van) jullie toch met wat relatief onbekende muziek kennis te laten maken.

Geen Superstition of Super freak dus, maar wel een swingend lijstje. Met aardig wat echte funk, maar ook 'funky music' met een wat breder perspectief, soms aangelengd met een scheut disco of soul, dan weer jazz-fusion-achtig. Enfin, reageer er maar op. Positief of negatief, maar wel een beetje onderbouwd. Dan blijft het een interessant topic.

Morgen ben ik een groot deel van de dag op pad, dus what the heck, laat ik vanavond de eerste er maar vast in gooien.

Nummer 45: Denis LaSalle - Freedom to express yourself (1977)



Deze sluit stijltechnisch nog aardig aan bij de lijst van Zinulzki, denk ik. Dit is echt zo'n plaatje dat me in 1977 is bijgebleven vanuit de Soulshow. Ferry Maat draaide het vaak (het stond ook hoog in z'n jaarlijst, weet ik nog wel), maar een hit is het nooit geworden. Het was een van de eerste keren dat ik als jonge tiener een singeltje kocht dat niet in de hitparade stond. Vond ik destijds wel redelijk revolutionair van mezelf.

Denise LaSalle is typisch zo'n zangeres van wie je hoort dat ze een gospel-achtergrond heeft: lekker fel en opzwepend. Al in de jaren zestig was ze actief (o.a. een aantal singles voor Chess), maar haar Amerikaanse successen in de R&B-lijsten kwamen toch in de jaren zeventig en tachtig. Buiten haar vaste R&B-fanbase had ze in Nederland en Engeland een redelijk grote hit met haar cover van My toot-toot, dat ik niet bepaald tot het beste uit haar repertoire reken. Dan hoor ik liever dit nummer.

Goede starter

44. Ray Parker jr. & Raydio - Hot stuff (1979)



Als sessiegitarist speelde hij mee op verbazingwekkend veel albums (van The Carpenters en Boz Scaggs tot Herbie Hancock en Stevie Wonder) voordat hij naam maakte met zijn eigen band Raydio. Dat werd na twee platen 'Ray Parker jr. & Raydio', zodat Ray als zanger en gitarist wat meer op de voorgrond trad.

Er zitten met name in het ritmegitaarwerk wel wat funkinvloeden, maar de meeste Raydio-nummers kenmerken zich door een aalglad softsoul-geluid. Het legde Ray geen windeieren, want niet alleen in de VS, maar ook in Nederland en ook een land als Japan scoorde hij een aantal grote hits. De bekendste zijn You can't change that, A woman needs love (allebei top 10 in Nederland) en natuurlijk zijn allergrootste kraker Ghostbusters.

Er is bij mijn weten maar één nummer van Raydio waar de band echt lekker funky aan het jammen is, en dat is deze. Naast de dansvloerkraker It's time to party now is dit dan ook meteen mijn favoriete Raydio-nummer.

Ben geen liefhebber van de muziek van Raydio. Maar ik moet zeggen dat ik zo ongeveer het enige nummer van hun is die ik wel erg lekker vind. Vooral door het sterke ritmische werk,.

Ben ik wel met je eens. Hun muziek ligt mij verder ook niet zo. Maar deze heeft voor hun doen een opvallend funky vibe.

Al valt me op dat het op den duur toch wel wat monotoon wordt, nu ik het zo weer eens terughoor.

Denise LaSalle is zo'n naam die je weleens tegen komt op verzamelaars of in de bakken van de tweedehandse platenhandel, maar waar ik verder helemaal niks van ken. Ook al heeft ze behoorlijk wat platen gemaakt. Erg leuk nummer, dus misschien volgende maar eens een plaatje meepakken (of op z'n minst voorluisteren).

Raydio heb ik nog nooit van gehoord, maar klinkt wel ok. Maar misschien niet echt iets om in te verdiepen dus...

Denise Lasalle is een topzangeres, al kende ik vooral haar eerder werk, maar ook dit nummer is erg sterk.
Raydio ken ik vooral van hun hit 'Jack and Jill' , ook dit is best een aardig nummer.

Dat refrein van Hot Stuff. Lekker fout. Het nummer is totaal niet mij ding.
Het nummer van Denis LaSalle ligt me ook niet echt. Ook teveel disco en slechte drums. Maar die is wel beter als Hot Stuff. Ik hou niet echt van die late jaren 70/begin jaren 80 disco nummers.

Ik heb het gevoel dat dat soort nummers veel gaan voorkomen in deze funky 45.
Maar tof dat je deze funky 45 oppakt Gaucho.
En voor de afwisseling is het iig leuk dat je (toe nu toe) andere soort funk nummer selecteert (dan voorgaande funky 45's).

edit: Nu ik die van Denis LaSalle vaker heb gehoord, vind ik hem stiekem wel leuk.

Hier ga je gelijk in krijgen. Ik ben nooit vies geweest van disco-achtige invloeden en 'foute' hooks en drums. Het is wat uncool, dat heb ik wel vaker gemerkt uit commentaren van anderen, maar dat is nu eenmaal wél mijn ding.

Zoals gezegd, ik ben eigenlijk pas een beetje naar soul en funk gaan luisteren vanaf pakweg '75/'76 en dat zijn voor veel mensen toch een beetje de 'foute' jaren als het gaat om dit soort muziek.

Dus inderdaad, dit wordt een heel ander soort lijstje; ik had jullie gewaarschuwd.
Maar dat geeft niet; ik vind het sowieso wel leuk om te merken hoe jonge(re) mensen aankijken tegen dit soort muziek, die anno nu eigenlijk allang niet meer gangbaar is en volgens sommigen zelfs niet meer 'kan'.

43. The Undisputed Truth - Atomic Funk



Dit gezelschap maakte begin jaren zeventig in kleine kring naam met een soort psychedelische soul, zoals ook de Temptations die in die tijd maakten. Ze hadden ook dezelfde producer, Norman Whitfield, die in die jaren behoorlijk progressieve dingen deed. Vaak lang uitgesponnen nummers met veel echo, galm, psychedelische geluidseffecten enzovoort. Soms behoorlijk 'over the top' .

Toen Whitfield in 1975 bij Motown wegging om zijn eigen label op te richten (Whitfield Records) nam hij enkele van zijn acts mee. In de geest van de tijd werden de nummers weer wat 'normaler' en vooral funkier.

Juist de laatste twee platen van The Undisputed Truth zijn wat mij betreft hun beste. Maar ze zijn schandelijk over het hoofd gezien in het CD-tijdperk, want van deze groep zijn in al die jaren slechts twee verzamelaars op de markt verschenen, met alleen een selectie van het vroege werk.
Geen enkel regulier album is op CD uitgebracht en de nummers van die twee laatste platen staan sowieso niet op die verzamelaars. Als je dit wat vindt en er meer van wil hebben, zul je dus de tweedehands platenbakken moeten doorspitten.

De zangeres op deze plaat is trouwens Tata Vega, de jongere zus van Chaka Khan. Ze zou later nog een weinig succesvolle solo-carrière beginnen.

42. Patrice Rushen - The hump (1976)



Patrice Rushen is bij de meeste mensen alleen bekend van het stukgesamplede hitje Forget me nots uit 1981. Maar ze heeft veel meer in haar mars. Voor mij is zij een zeer getalenteerd pianiste en zangeres, die vanaf begin jaren zeventig een hele reeks albums heeft afgeleverd.

Haar eerste paar platen waren behoorlijk jazzy, waarna haar muziek met elk album steeds meer funk-injecties kreeg. Ze is ook een van de vele artiesten in mijn lijstje van wie de muziek in de loop der jaren een steeds commerciëler tintje kreeg. Dat was bij veel artiesten uit de crossover-jazz een trend in die jaren. Je zult er in mijn lijstje wel meer voorbeelden van tegenkomen.

Dit is de openingstrack van haar album Shout it out uit 1976, een plaat met een bijna Headhunters-achtige groove. Op percussie hoor je Bill Summers, en die maakte ook deel uit van Herbie Hancock's Headhunters.
Shout it out is, voorzover ik het kan beoordelen, haar beste album, maar het is de enige die volgens mij nooit op CD is verschenen. Dit nummer staat trouwens wel op haar 'best of'-CD Haven't you heard.

. nice.

Haar nummer in mijn 45 kwam ook van dit album, maar verder ken ik het eigenlijk niet. Precies toch de moeite om deze LP te zoeken, heel goed! Dat hij niet op CD is verschenen verklaart mss ook waarom ik hem toen nog zelf heb moeten toevoegen, hoewel de rest van haar oeuvre hier wel opstond.

Ik heb het net even teruggezocht, Kemm, op pagina 1 van dit topic. Jij koos voor Let there be funk. Ook een prima nummer, met een toepasselijke titel bovendien. Ik heb die plaat niet, alleen de meeste nummers ervan op MP3 (én die Best of-CD). Maar ik denk dat hij zeker de moeite waard is om er achteraan te gaan.

Om nog even terug te komen op je opmerking over Raydio: het nummer dat ik uitkoos valt al een beetje uit de toon in hun repertoire - over het algemeen is het tamelijk gladde softsoul. Minder interessant voor je, denk ik.

Trouwens, ook de anderen bedankt voor de reacties in dit topic. Dat geeft mij de extra kick om door te gaan met de lijst. Morgen gaan we verder op onze 'journey to the heart of the funk'!

41. Brothers Johnson - Ain't we funkin' now (1978)



De Brothers Johnson maken muziek die ik als pop-funk zou willen omschrijven: slick en smooth, maar tegelijkertijd onweerstaanbaar - voor mij althans.

Stomp! was verreweg hun grootste hit, en die is kenmerkend voor de muziek van de broertjes Jansen: superstrak ritmegitaarwerk en een zwaar funkende bas, inclusief veel plukwerk. Hun platen zijn perfect gearrangeerd en geproduceerd, maar de zang bleef daar altijd wat bij achter, vond ik.
Ze deden ook veel sessiewerk, vooral op albums van artiesten die zijn geproduceerd door Quincy Jones. Zo werkten George (gitaar) en Louis (bass) bijvoorbeeld mee aan Thriller van Michael Jackson.

Dit nummer was de eerste single van het album Blam! uit 1978. Een tegenvaller, want nadat elk voorgaand album een Amerikaanse top 40-hit had opgeleverd, werd dit een regelrechte flop, die zelfs de Hot 100 niet haalde. Vreemd eigenlijk, want ik vind het een lekker catchy nummer met een intro uit duizenden. Het bleek een uitstekende 'uur-opener' in de tijd dat ik voor een lokaal radiostation werkte. Meteen na een openingsjingle hakt deze plaat er lekker in.

Maar ik geef wel de voorkeur aan de single-versie, want op LP wordt het nummer op den duur wel erg eentonig. Veel coupletten zitten er niet in, met als gevolg dat het refrein te vaak herhaald wordt.

The Undispituted Truth en Brothers Johnson zitten ergens in mijn platencollectie, hebben beide erg goede nummers geproduceerd (waaronder jouw keuzes), maar op hun LP's staan jammer genoeg ook ronduit slechte nummers.
Patrice Rushen klinkt wel ok al vind ik het ook niet echt bijzonder, maar dat heb ik wel vaker bij een eerste luisterbeurt.

40. The Pointer Sisters - How long (betcha got a chick on the side) (1975)



Dit is heel andere muziek dan de grote hits waarmee de zusjes in de jaren tachtig bekend werden. Met al die hits begonnen ze vanaf Fire (1979) eigenlijk aan een tweede leven.
Hun eerste leven was een stuk minder succesvol, vooral omdat de vier platen die ze maakten nogal leden aan richtingloosheid. Ruth, Anita, June en Bonnie (toen nog met z'n vieren) hadden zich een jaren-dertig look aangemeten en maakten muziek waar veel invloeden in samenkwamen: van doo-wop en gospel tot swing en R&B. Met het nummer Fairytale kwamen ze zelfs in de country-charts terecht.

Met het album Steppin' uit 1975 kreeg de funk de overhand en dat resulteerde in een notering voor dit nummer in de Amerikaanse top 20 en zelfs nummer 1 op de R&B-charts. Daarmee was de koek op, want het zou tot Fire duren voordat het succes echt van de grond kwam.

Bij ons bleef dit nummer onbekend, maar het is wel degelijk een funky klassieker, compleet met een verspringend ritme, een lang intro met strings en een wah-wah-gitaar door het hele nummer. En natuurlijk de mooi door elkaar geweven vocalen van de dames.

Ik ben het met Zinulzki eens dat er heel wat R&B albums zijn waarop de nummers kwalitatief sterk uiteenlopen. The Brothers Johnson en The Undisputed Truth zijn daar goede voorbeelden van. Maar deze LP is voor de verandering over de hele linie vrij sterk. Als je dit een goed nummer vindt, kun je het album blind aanschaffen. Al blijft het een bonte mengeling van stijlen, waarin zelfs plaats is voor een Duke Ellington-tribute.

Heerlijk nummer met prominente rol voor Wah Wah Watson, die ook in mijn lijst stond en schitterende vocals van Anita Pointer.

Hmmm, dit nummer doet mij eerlijk gezegd niet zoveel. Allemaal best aardig, maar niet superovertuigend.

Juist wel, dit nummer kende ik, vind het veel beter dan eender wat ze later (succesvoller) hebben gedaan (ook leuk soms, al gruwel ik van 'I'm So Excited'). Dit album ga ik me dus zeker eens blind aanschaffen.

And now, for something completely different...

39. Mandrill - Mandrill (1971)



Vergeet Phish of the Grateful Dead. Als er één band is die (weliswaar in kleine kring) een naam opbouwde met ellenlange jams, dan is het Mandrill wel. Een vrij onbekend gebleven funkband uit New York, die zich vernoemde naar een apensoort en werd opgericht door drie broers die in Panama waren geboren.

Het begrip 'funkband' doet Mandrill eigenlijk te kort. Ze stopten allerlei invloeden in hun muziek, van rock en latin tot blues en salsa, en dat niet zelden binnen één en hetzelfde nummer. Niet bepaald het recept voor een commerciële doorbraak, en die is er, afgezien van anderhalve vage hit, dan ook nooit gekomen.

Ik ken niet zoveel van hun muziek, en van wat ik gehoord heb is niet alles even goed te pruimen. Maar als ze in vorm waren en zich hoofdzakelijk beperkten tot funk, kwamen ze toch met een flink aantal aanstekelijke nummers op de proppen: rauwe, drukke muziek met een eigen geluid, al doet dit nummer in de verte denken aan Santana en War.

Zoekend op het internet kwam ik er achter dat de band nog altijd bestaat en nog steeds een aardig feestje weet te bouwen, zoals deze link illustreert.

Dit is het gelijknamige nummer van hun eerste album, dat ook gewoon Mandrill heet. Een heerlijke funky jam met duidelijke latin-invloeden. Nu ik erover nadenk is dit trouwens een goede kandidaat voor het topic 'songtitel = bandnaam = albumtitel'. Ik ga 'm er meteen bij zetten.

Mandrill klinkt dan weer wel heel erg goed. Ik lach me ook rot om de knikkende kniën van de mannen.

Ja, dat ziet er inderdaad wel heel grappig uit. Wat dat betreft is dit ook wel een leuk tijdsdocument - van die swingende funk-orkesten met een uitgebreide bezetting.

Ik ben allang blij dat ik een You-Tube filmpje heb gevonden met bewegende beelden. Het valt me sowieso mee dat de meeste van die oude funknummer erop staan, maar vaak blijft het bij een stilstaand plaatje van de artiest of van het originele singeltje.

38. Yvonne Fair - It should have been me (1975)



Even in wat rustiger vaarwater, na de drukke latin-funk van Mandrill. Deze dame ken ik eigenlijk uitsluitend van dit nummer en haar andere grote seventies-hit Funky music sho-nuff turns me on.
Ze kwam ook voor in de Funky 45 van Zinulzki en daaruit begreep ik dat ze al vanaf begin jaren zestig plaatjes uitbrengt. Ze maakte een tijdje deel uit van The James Brown Revue, waarbij Wikipedia nog het volgende detail geeft: "Whilst performing with Brown she recorded the song "I Found You," which he later re-worked into his own signature hit "I Got You (I Feel Good)." Ik zag dat Zinulzki dat ook al meldde. Leuk om te weten!

Dit was een top10 hit in Engeland (en alleen daar) op het Motown-label, en je komt hem dan ook een enkele keer tegen op een Motown-compilatie. Een door Norman Whitfield geproduceerde remake van een oud nummer dat Kim Weston en Gladys Knight al in de jaren zestig opnamen.
En hoewel ik met name Gladys hoog heb staan als het gaat om het laten doorklinken van emotie, heb ik dit altijd de beste versie gevonden. Met dat hartstochtelijk gezongen refrein op het moment dat haar ex-vriendje voor het altaar staat om zijn huwelijk te laten inzegenen:

Then the preacher asked, "Will there be silence, please?
If any objections to this wedding
Speak now or forever, forever hold your peace"
Then I shouted

It should have been me
Etc.

Het bijbehorende album The bitch is black (de enige LP die Yvonne Fair ooit opnam) lijkt mij ook een aanrader. Staat hoog op mijn verlanglijstje, maar ik heb er nooit de hand op kunnen leggen.

En als je wilt lachen - check dan ook de Vicar of Dibley-versie. Uit een kerstspecial van een Engelse televisieserie, met comedienne Dawn French.

Geweldige serie eigenlijk, Vicar of Dibley
Yvonne Fair is ook fantastisch; een leuke keuze dit nummer.

Ik laat het typen aan kemm over en sluit me hierbij aan