37. Patti LaBelle - Music is my way of life (1978)



Ik heb het in mijn inleiding al gezegd: 'funky music' gaat voor mij verder dan alleen pure funk. Vermoedelijk vinden de meeste Funky 45-fans dit nummer heel fout, want dit is in feite pure disco. Maar wel gespeeld met veel energie en een funky randje, waardoor het toch boven de 'platte' disco uitstijgt.

Patti LaBelle is natuurlijk in de loop van haar carrière uitgegroeid tot een middle of the road-diva, maar haar oudere werk met het damestrio LaBelle (met Nona Hendryx en Sarah Dash) is ongekend funky. En er zit veel meer onder het oppervlak dan alleen die bekende meezinghit Lady Marmalade (Voulez-vous coucher avec moi?). Voor de liefhebbers meld ik nog even dat die drie jaren 70-albums van LaBelle onlangs bij BGO zijn verschenen op een dubbel-CD.

Ik vind die albums over het algemeen een stuk beter dan Patti's solowerk, maar heb uiteindelijk toch gekozen voor dit nummer. Uit 1978, dus uit het hart van het disco-tijdperk, en uiteraard in een 12 inch-uitvoering. Mooi gearrangeerd, met stuwend (maar vrij standaard) baswerk en uiteraard de percussieve breaks die in dit soort lange nummers nu eenmaal thuishoren.

Het nummer werd een flop, maar Patti had hier wel een hit mee verdiend, vind ik. Vocaal is ze hier in topvorm en het is een mooie ode aan de liefde voor de muziek, die wij hier op MuMe allemaal delen.

Hmm, ik ken eigenlijk niet zoveel van Patti solo, maar mss mis ik ook niet echt iets. Deze song is best ok, maar komt amper aan de hielen van wat Labelle De Groep ons heeft geschonken. Dat heeft voor mij weinig te maken met het 'foute disco'-gehalte (ik kan wel tegen een stootje), het is gewoon niet zo goed. Maar die stem blijft uiteraard verrrrukkelijk!

36. Graham Central Station - Love and happiness (1977)



Larry Graham behoeft voor degenen die dit topic volgen natuurlijk geen introductie: een roemrucht verleden bij Sly & the Family Stone, een succesvolle eigen carrière (met band en solo) en een reputatie als één van de beste, zo niet dé beste bassist in het genre. Met een kenmerkend, ploppend geluid, waarmee hij in elk geval de vader van de 'slap bass' genoemd mag worden. Al haal je hem er nog steeds uit als je hem vergelijkt met al zijn navolgers.

Ain't No 'Bout-A-Doubt It uit 1975 blijft voor mij het beste album van Graham Central Station. Met hun grootste (Amerikaanse) hit Your love, maar ook met de killer track Water, dat ik oorspronkelijk voor deze lijst geselecteerd had. Een paar weken geleden stond er nog een clip van dat nummer op YouTube, maar nu lijken er veel van mijn Larry Graham-favorieten verwijderd te zijn.

Elders kan ik 'm ook niet vinden, maar ik stuitte wel op een ander LG-nummer dat ik nog niet kende: een ongemeen zwaar funkende versie van Al Green's Love and Happiness.
Kennelijk afkomstig van een van zijn latere seventies-albums Now do U wanta dance. Ik ken die plaat niet (en misschien is dit voor jullie ook een eerste kennismaking), maar dit maakt toch op zijn minst nieuwsgierig. Misschien niet zijn allerbeste nummer, al was het alleen maar omdat het een cover is, maar hij past eigenlijk prima in dit lijstje.

De vocale verzorging vind ik zwaar minder, maar instrumentaal swingt het wel.

Daar heb je natuurlijk helemaal gelijk in. Zangtechnisch komt deze versie zelfs niet in de buurt van het origineel van The Reverend. Het is vooral een cover op z'n Larry Grahams: met de nadruk op de funk.

Ik had hetzelfde probleem met mijn song van Graham Central Station: niet op YouTube te krijgen, en ook nergens op het www te vinden.
Ik vind dit wel een intrigerende versie.

35. Gwen McCrae - All this love that I'm giving (1979)



Ook weer zo'n zangeres met een prachtige stem, die duidelijk gevormd is in de gospelkoortjes waarin ze als kind zong. Bij ons in Nederland had Gwen McCrae pas begin jaren '80 enig hitsucces met Keep the fire burnin' en Funky sensation (allebei op Atlantic). Maar al gedurende de jaren zeventig was ze een soulzangeres met een opvallend en herkenbaar stemgeluid.

En het succes had al veel eerder kunnen komen, want de wereldhit Rock your baby uit 1974 was oorspronkelijk voor haar geschreven, maar werd uiteindelijk opgenomen door haar man George, met wie ze al sinds de jaren zestig een zangduo vormde. Moeilijk in te schatten hoe het nummer in de uitvoering van Gwen geklonken zou hebben (waarschijnlijk heel anders), maar gelukkig had ze een jaar later ook zelf een hit met Rockin' chair, wat altijd haar 'signature tune' is gebleven.

Haar beste werk staat op de albums die ze voor Cat/TK Records opnam. Dit regelmatig gesamplede nummer komt van haar laatste album voor TK, Melody of life uit 1979. Een lekker funky backing track waarop de stem van Gwen goed tot zijn recht komt. Het werd pas tien jaar later een kleine hit in Engeland. Tegenwoordig zingt ze gospels - en vermoedelijk niet onverdienstelijk.

Sterke track van Gwen McCrae, blijkbaar ook de basis voor 'Feeling For You' van Cassius.
Ik ben ook een geweldige fan van Larry Graham als bassist. Larry Graham als zanger vind ik heel wat minder.

Graham Central Station: ik weet het nooit zo met die muziek. Ik vind de nummers erg verschillend van kwaliteit. Vooral vocaal minder inderdaad, al is dat bij hun nooit het belangrijkste punt geweest. Deze keuze van vind ik wel een aardig nummer.

Gwen McCrae vind ik gewoonweg een heerlijke song. Nodig eens op zoek naar meer van deze vrouw

34. Change - The glow of love (1980)



Hoewel hun muziek meer in de jaren tachtig is geworteld, heb ik de muziek van deze band altijd geweldig gevonden. 'Band' is eigenlijk niet de juiste omschrijving, want Change was vooral een studioproject. Het geesteskindje van de Italiaanse pianist, songwriter en producer Mauro Malavasi en DJ/producer en zakenman Jacques Fred Petrus, die later nogal ellendig aan zijn eind kwam.

Eind jaren zeventig hadden ze al Europees succes met nummers van andere studio-outings als Macho en de Peter Jacques Band, maar echt internationaal succes kregen ze met Change en de BB&Q Band. Deze samenwerking tussen Italianen en Amerikanen resulteerde in 5 Change-albums en 4 albums voor de BB&Q Band (bekend van o.a. On the beat, Starlette en Genie).

Niet al hun materiaal is even sterk, maar met name het eerste Change-album The glow of love is een klassieker in het disco/R&B genre. A lover's holiday was de grote internationale hit (ook in ons land), maar dit nummer is eigenlijk nog beter.
Een prachtige, parelende pianopartij (mooie alliteratie, al zeg ik het zelf), stevige Chic-invloeden en natuurlijk de superieure leadvocalen van de toen nog onbekende Luther Vandross. Latere producties leunden zwaarder op de elektronica, maar voor mij is dit de beste eighties-disco die ik me kan wensen.

Ik weet het nooit zo met Change. Ben niet helemaal kapot van hun muziek. Maar zo af en toe een nummer tussendoor vind ik niet erg. Zo ook met deze song.

33. Donald Byrd - (Fallin' like) dominoes (1975)



Dit is dan weer iets heel anders: een jazzy jam met een funky ondergrond. Jazztrompettist Donald Byrd had al een hele carrière achter de rug toen hij zich in de jaren zeventig - geheel in de geest van de tijd - ging bezighouden met jazzfunk. Hij slaagde erin zijn karakteristieke spel te combineren met een funky basis die het ook in de meer sophisticated discotheken goed deed.

Donald Byrd maakte al in de jaren vijftig deel uit van Art Blakey's Jazz Messengers en speelde samen met grootheden als John Coltrane, Sonny Rollins, Herbie Hancock, Eric Dolphy en Thelonious Monk.
De hardbop liet hij achter zich toen hij onder productionele leiding van de Mizell Brothers enkele jazzfunk-platen opnam. Ook The Blackbyrds, een band van jongeren die bij hem muziek studeerden, waren succesvol, onder meer met de genreklassiekers Rock Creek park en Walking in rhythm (allebei grote hits in Engeland en Amerika).

Zijn bekendste albums uit die tijd, Black Byrd en Places and spaces (waarvan dit nummer afkomstig is) vormen decennia later nog altijd inspiratie- en sample-bronnen voor acid-jazz musici.
Naast een verzamel-CD met jaren zeventig werk heb ik alleen dit album van 'm. Jazz-puristen zullen er waarschijnlijk hun neus voor ophalen, maar voor mij is het een plaat met alleen maar sterke nummers als je van dit soort funk-geïnjecteerde jazz houdt.

32. L.T.D. – We party hearty (1977)



Voornamelijk bekend vanwege de twee grote hits die ze ooit in Nederland hadden: (Every time I turn around) Back in love again en Shine on.
Allebei zeer representatief voor deze band, want de laatste is het soort ballad waar de groep er (te) veel van opnam. Die ballads zijn stijltechnisch goed uitgevoerd, maar met name op de latere albums overheersen ze nogal en dat maakt die platen toch een beetje saai.

Liever hoor ik L.T.D. (de afkorting staat voor Love Togetherness & Devotion) als ze excelleren in het soort funk dat in de jaren zeventig zo ‘gewoon’ was. Met de funky bass-riff van Back in love again krijg je mij op mijn oude dag nog steeds de dansvloer op, en gelukkig heeft de groep méér van dit soort aantrekkelijke nummers gemaakt. Zoals deze, die van dezelfde LP als waarvan Back in love again afkomstig is.

Retestrakke funk die stevige geënt is op riffs zoals we in die tijd kenden van bijvoorbeeld The Commodores, met de excellerende leadvocalen van Jeffrey Osborne. Die begon in de jaren tachtig, toen de groep uit elkaar viel, nog aan een solo-carrière die in de VS tamelijk voorspoedig verliep.

Goeie song die van L.T.D. Een extended 12-inch versie zie ik aan de tijdsduur: altijd leuk! OK, bijna altijd, maar deze kan het wel hebben.
Ook even 'Back in Love Again' opgezocht: superlekker!

31. Dr. John - Right place, wrong time (1973)



Een artiest met een lange staat van dienst van wie ik welgeteld maar één single in mijn collectie heb. Maar dat is dan ook wel meteen een heerlijke funk-klassieker.
Dr. John (oftewel Mac Rebennack) maakte eind jaren zestig naam met psychedelische New Orleans-muziek, compleet met bizarre optredens en inclusief voodoo-rituelen, maar het accent verschoof in de jaren zeventig naar meer traditionele rhythm 'n' blues, soms met funk-invloeden.

Dit nummer is daar een fantastisch voorbeeld van. Maar ja, hij wordt dan ook begeleid door The Meters, die nog legendarischer zijn dan Dr. John zelf. Alles klopt aan dit nummer: strak ritme, stevige bas, aanzwellende blazers, heerlijke percussie en natuurlijk geen noot te veel - maar wel alles precies op de juiste plaats. Het werd een verrassende top 10 hit in Amerika in 1973, en volgens mij voor het eerst dat die pure New Orleans-sound een crossover maakte naar het grote publiek.

Dr. John is nog steeds actief (check bijvoorbeeld ook de vele live-versies van dit nummer eens op YouTube). Maar volgens mij is de funk daaruit wel verdwenen volgens mij, afgaand op wat ik op YouTube en elders op het internet van hem kan vinden. Kent iemand meer muziek van hem? Ik moet zeggen dat de samples van het gelijknamige album op Amazon mij wel bevallen. Is die plaat een goede instapper? En welke platen zijn aanraders?

30. Average White Band - Cut the cake (1975)



Ook the Average White Band treedt nog steeds op, maar hun meest succesvolle jaren liggen al heel ver achter hen. De naam hebben ze uiteraard te danken aan het feit dat het voornamelijk blanke jongens uit Schotland waren.
Nadat ze in het voorprogramma optraden van de come-backtoernee van Eric Clapton in '73, hadden ze in korte tijd wereldwijd succes, vooral met hun tweede album AWB, onder de fans ook wel bekend als The White Album (dat àndere white album dan natuurlijk ).
Het gevolg: een wereldhit met de instrumental Pick up the pieces (#1 in Amerika), enorme plaatverkopen en eigenlijk ging het vanaf dat moment alleen nog maar bergafwaarts, ook al omdat de drugs hun tol eisten.

Wat niet wil zeggen dat ze daarna nooit meer goed materiaal opnamen. Dit is de titeltrack van het album Cut the cake uit 1975, dat ook nog redelijk succesvol was. Het maakt in elk geval duidelijk dat je geen donkere huidskleur hoeft te hebben om funky te zijn (al helpt het doorgaans wel... )

Uit de AWB-gelederen waren met name Steve Ferrone (beroemd sessiedrummer) en bassist Hamish Stuart (in de jaren '80 en '90 in de begeleidingsband van Paul McCartney) op eigen kracht succesvol.

Een derde deel zit erop. Tijd voor een overzichtje.

45. Denise LaSalle – Freedom to express yourelf
44. Raydio – Hot stuff
43. Undisputed truth – Atomic funk
42. Patrice Rushen – The hump
41. Brothers Johnson – Ain’t we funkin’ now
40. Pointer Sisters – How long (Betcha got a chick on the side)
39. Mandrill – Mandrill
38. Yvonne Fair – It should have been me
37. Patti LaBelle – Music is my way of life
36. Graham Central Station – Love and happiness
35. Gwen McCrae – All this love that I’m giving
34. Change – The glow of love
33. Donald Byrd – (Fallin’ like) dominoes
32. L.T.D. – We party hearty
31. Dr. John – Right place, wrong time
30. Average White Band – Cut the cake

In elk geval een gevarieerd lijstje, lijkt me.

Mooi werk. Dr. John is verrassend funky, AWB blijft een heerlijke groep.

Weer twee fantastische updates! Van Dr. John heb ik enkel zijn eerste plaat Gris-Gris (met daarop een van mijn all-time favourites: 'I Walk On Guilded Splinters'!). Dat album is dus idd net iets minder Funk-gericht dan bv. deze track, maar zeker een dikke aanrader!

LTD is erg goed. Dr John vind ik dan weer wat minder. Heb nooit zoveel met zijn muziek gehad.
En The Average White Band heb ik toevallig net 2 albums van gehoord. Heerlijke muziek!

Leuk dat jullie zo enthousiast zijn over de Average White Band. Ik vind ze zelf eigenlijk in de categorie 'best aardig, maar niet uitzonderlijk' vallen.

Een aantal nummers springen er duidelijk bovenuit, maar de 'Best of' CD die ik afgelopen weekend draaide, bevestigde bij mij toch het beeld dat het songmateriaal niet altijd geweldig was. Met name de ballads steken een beetje flauwtjes af. Waarschijnlijk waren ze destijds vooral sensationeel omdat het blanken uit Schotland waren - niet bepaald een land dat vermaard is om zijn hoge funkgehalte...

29. Stargard - What you waitin' for (1978)



Drie very funky ladies die in de periode 1977-1982 vier platen opnamen die zó in de vergetelheid zijn geraakt dat ze geen van allen ooit op CD verschenen zijn. Zelfs een compilatie van het beste werk van Stargard kon er niet af. Terwijl dat toch een CD'tje geworden zou zijn waar de funkliefhebber zijn vingers bij af zou likken.

En het begon zo goed: de eerste single van Rochelle Runnells, Debra Anderson en Janice Williams was de titelsong van de soundtrack van Which way is up, een filmkomedie met Richard Pryor, die al even snel vergeten werd als de dames van Stargard zelf. Toch schopte deze Norman Whitfield-productie het tot de eerste plaats in de Amerikaanse hitparade, waarmee het tevens het laatste wapenfeit was van de legendarische Motown-producer.
Hun tweede LP was zelfs nog beter, maar hun derde en vierde album waren een beetje 'hit and miss'. Vandaar dat een 'best of'-compilatie me zo'n goed idee lijkt. Maar het zal er wel nooit van komen, ook al omdat die platen voor drie verschillende labels zijn gemaakt.

Ik heb gezocht naar Wear it out, maar deze track is bijna net zo funky. Van hun tweede (en beste) album What you waitin' for. Ook opgenomen door Rose Royce, maar deze versie is beter. Met die space costumes zijn ze natuurlijk duidelijk gemodelleerd naar LaBelle (dat krap een jaar eerder ophield te bestaan als trio, dus dat kwam goed uit). Maar ik vind dat ze er toch wel een eigen draai aan geven. Wat mij betreft steken ze qua funkiness LaBelle zelfs naar de kroon.

Maar met funkiness alleen red je het niet.
Labelle is denk ik sowieso meer op de 'soul' gericht dan op de 'feet'.

Daar heb je wel gelijk in - dat is een belangrijk verschil tussen LaBelle en deze dames. De muziek van Stargard is vooral gericht op de dansvloer (zoals trouwens veel van de nummers op mijn lijstje), terwijl LaBelle verhoudingsgewijs eigenlijk weinig echt dansbare nummers had. Maar er zat altijd wel een diepere laag in, die hun muziek wat intenser maakte.

Toch mag ik ‘in defense’ van de dames van Stargard nog graag verwijzen naar de melancholieke ballad Blue Rain en het slotnummer van de What you waitin’ for LP: het stemmige, jazzy Chameleon lady. Helaas niet op YouTube te vinden, maar mocht je deze plaat eens in de uitverkoopbakken tegenkomen…

28. Alphonse Mouzon - Snowbound (1974)



Weer zo'n grensgeval op het snijvlak van jazz, rock en funk. Het meest funky nummer van Alphonse Mouzon's album Mind transplant - de enige plaat die ik van de man heb. Heerlijk plaatje, al komt dit nummer waarschijnlijk het best tot zijn recht in de context van het hele album.

Dit album geniet ook in rock-kringen een zekere faam omdat stergitarist Tommy Bolin (o.a. ex-Deep Purple) erop meespeelt, kort voor zijn overlijden. Heel wat anders dan DP natuurlijk, maar het past precies in de tijdgeest, omdat de jazz-rock toen een flinke commerciële opleving doormaakte. De jazzrock-albums van bijvoorbeeld Jeff Beck en Billy Cobham waren midden jaren zeventig zeer succesvol, en ik heb nou eenmaal wel iets met dat genre, mits het een beetje gestructureerd en song-gericht blijft.

Alphonse Mouzon was drummer en percussionist in de eerste samenstelling van de jazzrock-groep Weather Report, speelde met grootheden als Eric Clapton, Stevie Wonder, Santana en vele anderen, en ontwikkelde zich later ook tot producer en arrangeur. Zijn latere platen zijn echter nogal disco-achtig - over het algemeen nogal een slappe hap, voor zover ik het kan beoordelen.

27. Teena Marie - Behind the groove (1980)



Ze is een paar keer genomineerd voor een Grammy Award, al heeft ze er nooit een gewonnen. Maar op haar bekendheid in Nederland heeft dat nauwelijks positieve invloed gehad. Want de gemiddelde muziekliefhebber heeft nog nooit van Teena Marie gehoord, denk ik.
Jammer, want deze Amerikaanse R&B-artieste heeft heel wat mooie platen gemaakt, en hoewel ze bij Motown aanvankelijk onder de hoede stond van Rick James, schreef en produceerde ze veel zelf en bespeelt ze ook diverse instrumenten (ritmegitaar, keyboards en conga's).

En ze zingt natuurlijk - en niet onverdienstelijk voor een blanke zangeres die het in een 'zwart' genre probeert te maken. Nou ja, blank, volgens Wikipedia vloeit er zowel Belgisch (!), Portugees, Iers als 'native' Amerikaans bloed door haar aderen. Nadat ze onenigheid kreeg met Motown, maakte ze in de jaren tachtig albums voor CBS (het tegenwoordige Sony Music).
Ze maakt nog steeds platen, en allang niet meer alleen op het snijvlak van funk, disco en R&B). Met name haar ballads zijn af en toe bloedstollend (probeer Fire and desire, haar duet met Rick James maar eens te vinden op YouTube), maar ik heb gekozen voor een uptempo nummer.
Ze wordt in hiphopkringen niet alleen gesampled, maar ook gerespecteerd, omdat ze een van de eerste mainstream-artiesten was die een rap integreerde in haar nummers. Aan de andere kant: dat deden Blondie en The Clash ook al in 1981.

Deze Teena Marie heb ik nooit veel aan gevonden. Dat is bij dit nummer eigenlijk ook weer zo. Sorry.

En om nog even terug te kijken:
Alphonse Mouzon - Snowbound klinkt verdomde goed. Heerlijke groove en ritme zit er in dat nummer zeg!

Stargard is voor op z'n tijd wel leuk. Zo ook met dit nummer. Klinkt goed

Alphonse Mouzon is toch een naam om te onthouden precies.

Teena Marie kende ik enkel van wat idd vaak gesamplede nummers, waaronder dat fantastische 'Square Biz'. Deze song grijpt me niet meteen zo, maar is op zich wel ok. Ik wist trouwens niet dat ze Belgisch bloed had

26. Kool & the Gang – Caribbean festival (1975)



Je kunt de carrière van Kool & the Gang gemakkelijk in twee helften verdelen. Van 1969 tot 1978 maakte dit veelkoppige gezelschap funk op de klassieke manier, met staccato-riffs en een priemende blazerssectie en niet zelden grotendeels instrumentaal. Dat leverde hen wel wat succes op (o.a. twee Amerikaanse top 10 hits met Jungle Boogie en Hollywood swingin'), maar de crossover naar het grote publiek werd toch pas vanaf 1979 ingezet met de nieuwe zanger J.T. Taylor en de megahits Ladies night en Celebration.

De hele reeks hits die volgde, maakte dat veel mensen de band alleen kennen van de cleane popfunk die ze vanaf die tijd maakten. De meeste verzamelalbums van de band bevatten zelfs alleen nummers van ná 1978.
Er is weinig mis met die hits, maar ze overschaduwen de uitstekende platen die ze al in de jaren zeventig maakten. Als je daar iets van mee wilt krijgen, is de compilatie The best of Kool & the Gang 1969-1978 een aanrader. Het is het broertje van Celebration: The best of Kool & the Gang 1979-1987. Als je ze allebei koopt, heb je meteen een mooi totaaloverzicht.

25. Ike & Tina Turner - Funkier than a mosquito's tweeter (1971)



Zowel Ike als Tina behoeven nauwelijks introductie. Van Ike wordt wel gezegd dat hij met Rocket 88 uit 1951 de allereerste rock 'n' rockplaat heeft gemaakt. Vanaf die periode was hij in elk geval een van de belangrijkste pioniers voor de muziek die we jaren later als rock, soul en funk zouden leren kennen.

Behalve als gitarist, pianist, arrangeur, componist en producer maakte hij ook naam als talentscout en zijn grootste ontdekking was natuurlijk zijn latere vrouw Anna Mae Bullock, die veel beroemder werd als Tina Turner.

Jammer dat de 'legacy' van de in december 2007 overleden Ike wordt overschaduwd door alle onverkwikkelijke dingen binnen het huwelijk van die twee, alsmede zijn latere cocaïneverslaving, maar hij is natuurlijk wel een grootheid die met recht legendarisch genoemd mag worden.
Op de plaat werkte de combi tussen Ike en Tina in elk geval heel goed, blijkens de talloze opzwepende en funky nummers die ze hebben opgenomen. Soms covers van bekende hits (Come together, Proud Mary), maar ook zelfgeschreven nummers en onbekend werk. Dit funky pareltje, geschreven door Tina's zus Alline Bullock, komt van het album Working together uit 1971.

EDIT: zoekend naar het nummer op CD kwam ik deze compilatie tegen - een aanrader waarvan ik de aanschaf op dit moment sterk overweeg. Afgaand op de samples is dit de CD met het beste funky werk van Ike & Tina.