4. Crowded House - Four Seasons in One Day




Jaar: 1991
Album: Woodface
Stem op album: 3,5*
Notering in 2009: 26
Speelduur: 2:53
Genre: XTC schreef ooit het liedje This Is Pop

Och, wat kan een simpel popliedje toch mooi zijn. Crowded House is niet de meest bijzondere band op aarde. Geen frontman met een pak charisma, geen uitgesproken eigen sound, geen instrumentale uitspattingen. De sound is neutraal, bijna grijzemuizerig. Maar de liedjes zijn vaak zo verschrikkelijk goed dat al het voornoemde niet nodig is. Four Seasons in One Day is een liedje waarvan The Beatles mochten willen dat ze het zouden hebben geschreven. Die eer is echter voorbehouden aan Neil Finn, als het puur op het schrijven van mooie liedjes met glans mijn favoriete muzikant. Four Seasons in One Day is misschien wel het nummer dat ik het meest gedraaid heb in mijn leven. De best of Recurring Dream heb ik tijdens de middelbare school letterlijk kapot gedraaid. Die kocht ik ooit dankzij de aanwezigheid van Four Seasons... op een MTV Unplugged-cd. Het nummer is altijd mijn favoriet geweest. En denk nu niet dat het zo hoog gaat uit sentimentele overwegingen. Dit is popmuziek.

Nope. Deze track doet het ook al niet voor mij.

Als deze het al niet doet, ligt dat aan jou, Rob. Sorry dat ik het zeg.

Dit verdient toch wel enige verduidelijking. Het schijfje hield er op een gegeven moment gewoon mee op?

Je kunt wel inpakken Rop...

Dat doet deze track ook al niet voor mij.

Ja. Blijven hangen, overslaan, die dingen.

Als je er een afspeellijst van gaat maken mag je het van mij hier altijd laten weten.

3. Noir Désir - Le Vent Nous Portera




Jaar: 2001
Album: Des Visages, Des Figures
Stem op album: 4,5*
Notering in 2009: 1 (maar er was dat jaar een nummer 0...)
Speelduur: 4:45
Genre: om Francofiel van te worden

Toen Esperanza in 2001 uitkwam, was ik een tijdje behoorlijk in de ban van Manu Chao. In die tijd maakte hij ook een nummer met de Franse band Noir Désir. Het leidde tot een klein hitje, en tot groot enthousiasme bij mij. Het klonk in alles anders dan dat ik uit de hitparade gewend was. En ook met de kennis van nu vind ik het nog steeds een behoorlijk uniek nummer. De muziek van Chao is bij vlagen geniaal, maar mist wat urgentie omdat die vaak wat in ideetjes blijft hangen. Die urgentie heeft dit nummer wel, de kenmerkende Chao-latingitaarsound ook, maar dan in een melancholisch liedje. Voeg daarbij nog de weergaloze klarinetsolo en je hebt een nummer waarbij ik zou willen dat het op mijn begrafenis gedraaid wordt.

Ik zal me er zelf wel eens over buigen

2. The Black Heart Procession - A Light So Dim




Jaar: 1999
Album: 2
Stem op album: 5*
Notering in 2009: 0 (1 dus...)
Speelduur: 7:53
Genre: doomindiefolk

Er is geen nummer waarbij ik zo'n haarscherp beeld op mijn netvlies krijg als ik het hoor. A Light So Dim roept de associatie op van een desolate, verlaten rivier ergens op de dorre vlakten in het midden van de Verenigde Staten. We varen daar op een piepend en krakend bootje in de aardedonkere nacht. Het is bovenal een onheilspellende setting, maar juist door die ongemakkelijkheid van een bijna tranentrekkende schoonheid. Precies zó klinkt voor mij deze muziek. Het kraakt, het piept, het zucht, maar dan wel met een haast onaardse pracht. Het wordt tijd dat ik dit nummer eens live ga meemaken wat dat is het enige dat het nummer van de eerste plaats houdt. Mensen die mij muzikaal goed kennen, weten daarmee meteen ook wat er op één gaat komen.

Heb even je nummer twee beluisterd. Mooi

en hopelijk weet ik zo enkele pareltjes te ontdekken. Als ik je tekstjes lees zouden dat er veel moeten worden

Op nummer één Razzmatazz?

edit: die stond al op 206 zie ik nu.
edit2: ah, ik denk dat ik het al weet, over iemand die gespecialiseerd is in revanche

Een haarscherp beeld in de aardedonkere nacht. De poëzie is hier niet van de lucht

Ja.
Een paar witregels
En ik ben net
Deric


Raven

Ik denk het ook...

Die nummer 2

1. Pulp - I Spy




Jaar: 1995
Album: Different Class
Stem op album: 5*
Notering in 2009: 4
Speelduur: 5:55
Genre: je favoriete nummer duw je geen hokje in

Ik kan een samenvatting geven waarom dit nummer op één staat, maar nog beter kan ik gebruik maken van het enthousiasme nadat ik in 2011 eindelijk Pulp live had zien spelen. Daarom hier maar het integrale verslag. Helaas is er geen goed filmpje van het optreden te vinden. Wel een matige. Die zet ik er dan ook maar bij:




Herman en ik hadden het er al dagen over: Primavera Sound herbergt best wat aardige bandjes, maar bij Pulp, daar moeten we pas écht vooraan staan. En dus stond ik bij een overigens weer tamelijk geweldig optreden van Shellac op mijn horloge te kijken. Een half uur tevoren wilde ik bij het hoofdpodium gaan posten. Dat moest toch ruim op tijd zijn. Dus sms'te ik Herman waar hij stond. ' Helemaal vooraan op de vijfde rij, maar ik denk niet dat je daar nog komt', was het antwoord.

En inderdaad, dat bleek een naïeve gedachte. Want als Pulp na een klein decennium weer eens bijeen komt, dan is dat in Barcelona een kolfje naar ieders hand. En dus stond ik een beetje beteuterd te wachten in een uithoek van het publiek. Nog redelijk vooraan probeerde ik in te steken, dat wel, het zal de dertigste rij geweest zijn. Een beetje centraal bleek echter een onmogelijke opgave, want nog voor de box links van het podium liep ik me al vast. En dus stond ik met slecht zicht en dramatisch geluid te wachten op wat er komen ging. Gedeelde smart is halve smart, want naast mij ontwaarde ik ineens obsessed die zijn droomplek ook al in rook had zien opgaan.

Nu heeft zo'n plek in de marge vaak nog het voordeel dat je om je heen nog een 'comfortable zone' weet te houden. Zo niet hier. Bewegen was ondoenlijk. Het was nog een wonder dat er door de immense horizontale pressie in de massa geen mensen hulpeloos omhoog plopten en meters de lucht in werden geslingerd. 'Nou, maar dan hebben we straks wél Pulp gezien', zei ik nog cynisch.

Nou ja, om ter zake te komen: om klokslag veertien voor twee was het uur U aangebroken. Na een kort muzikaal intro kwam Jarvis op en begon hij Do You Remember the First Time te zingen. En dus ging iedereen springen. En dus ontstond er een van de grootste moshpits die ik ooit gezien heb, want er was helemaal geen plaats om iedereen te laten springen.

Nu heb ik het niet zo op moshpits, want ik hou er in mijn vrije tijd nog een carrière als matig getalenteerd wedstrijdloper op na. Daardoor kom ik in dat soort gevallen nogal wat kilo's te kort, hetgeen de vrees voor een lullige blessure nog eens extra gegrond maakt. Ik kon dan ook alle begrip opbrengen voor de stroom beduusd kijkende meisjes die al spoedig het vege lijf probeerde te redden. Maar ja, dit was Pulp, dus ík had geen keus. Het was de dood of de gladiolen.

Na één minuut Jarvis op het podium begon het voordeel van zo'n pit me dan toch te dagen. Voor ik het wist, stond ik al tien plaatsen verder naar rechts. Aan het eind van de opener was ik al rechts van de geluidsbox beland, hetgeen in elk geval al voor een vijftig procent beter geluid zorgde. Tijdens Pink Glove en Pencil Skirt, het tweede en derde nummer, kwam ik weer een beetje vast te staan. Het was mooi om te zien hoe iedereen om me heen zowel geestverwant als concurrent was. Iedereen sprong omdat Pulp toen al alle verwachtingen overtrof, maar moest tegelijkertijd voortdurend aan zelfbehoud denken. Het was een harde, maar faire strijd. Mooi om te zien was wat er gebeurde toen mijn buurman zijn bril van zijn neus sprong. Tien man vormden in een fractie van een seconde een menselijk schild om die plek, een buurvrouw scheen wat telefoonlicht bij. De bril stond weer op de neus en we konden weer verder waar we gebleven waren.

En toen kwam Disco 2000. Het springen van iedereen die om mij heen stond, bereikte nog maar eens een volgende dimensie. Wat er toen gebeurde is moeilijk in woorden te omschrijven. Kwam er een oerkracht in mij los? Had ik mijn vizier scherper staan dan iedereen om mij heen omdat ik nog maar twee bier op had? Of had God mij uitverkoren vanwege de jarenlange toptienplaats van Different Class op deze site? Hoe het ook zij, ondanks dat ik niet dezelfde initialen heb als Jezus, boog alles om mij heen opzij en kon ik even over water lopen. Zonder al te veel misdaden tegen de menselijkheid stond ik ineens naast Herman vooraan, die dat pas minuten later doorhad omdat een ferme tik op de schouder in het geheel niet te onderscheiden was van de rest van de krachten die er in het publiek loskwamen.

De rest van het concert was een soort tunnel. Jarvis zong en sprong, wij sprongen en zongen mee. Ik kan het niet helemaal meer navertellen, maar nadat ik vooraan was beland kwam half Different Class achter elkaar voorbij. Sorted out for E's & Wizz, F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E. En toen I Spy, mijn absolute favoriet. Ik kan normaal best enthousiast worden van een concert. Maar op dat moment moest ik bijna janken van geluk, zelfs weer nu ik dit intik. Precies het soort van fanboigedrag waar ik altijd een beetje besmuikt om moest lachen en waarvan ik dacht dat ik het niet in me had. Nou, leer mij mezelf kennen...!

In het vervolg kwamen alle favorieten langs: This Is Hardcore bijvoorbeeld, en ook Underwear verdient het apart genoemd te worden. En dan nog Common People: het is een wonder dat er geen doden vielen.

Daarna krabden wij ons collectief achter de oren. Want als Common People geweest is, komt er dan nog wel een toegift? Ik schoot Herman nog eens aan met een wild plan. Als we nou eens heel hard Razzmatazz gingen roepen, zou iedereen om ons heen dat mee gaan doen? Het werd een tamelijk sneue poging, want er deed natuurlijk niemand mee omdat we in de menigte volstrekt onverstaanbaar waren. En toen kwamen ze dus toch gewoon terug. Voor Razzmatazz.

Pulp is terug in 2011. Voor iedereen die ook maar enigszins vooraan stond, moet het een overweldigende ervaring zijn geweest. Ik spreek in elk geval vast van het beste concert ooit. Ik zou totaal geen recht doen aan deze ervaring als ik het nu heel clichématig een 11 zou geven, omdat een 10 niet genoeg is. Ik maak er dus maar afgerond een 12,5 af, en dan ben ik nog streng. Halfje eraf omdat de toegift maar uit één nummer bestond.

Daarna begon Het Grote Nagenieten. Battles stond vooraf op mijn lijstje van dingen die ik heel graag wilde zien, maar het hoefde niet meer. Het kon niet meer. Frank heeft dan toch gelijk met de woorden die hij eerder na PiL sprak: we kunnen naar huis!

Lukas, wat een formidabel concertverslag

Is het al mei?

Blijft prachtig inderdaad

Kom er al Spotifylijstmakend nu pas achter dat Transparent Radiation van Spacemen 3 een cover is...

Het origineel is een stuk minder, in dit geval. En ook erg anders.

De top 100, voor zover aanwezig, staat nu in een Spotifylijst

Top 2000 Lukas by Lukas van der Storm on Spotify - open.spotify.com

Niet theatraal? Hoe noem je dan iemand die nauwkeurig uitgelicht en gecoiffeerd met een purperen stropdas voor een symphonieorkest dramatisch staat te zingen en declameren? De jaren tachtig zijn nog lang niet voorbij... inspirerend lijstje overigens

Ik vind de cover juist erg anders...

Het is natuurlijk ook weer niet zo dat ik vies ben van enig theater. Maar het is voor mij geen rode draad of doorslaggevende factor. Denk ik dan toch .

Mooie top 5. I Spy vind ik (veruit) het beste nummer op Different Class.

De nummer één is top

Lukas, bedankt voor dit leuke topic en je slechte top 10.

Dan zal ik binnen nu en een paar weken mijn top 500 hiphop maar eens beginnen.

Je bent zelf een slechte top 10...

Voor de vijf liefhebbers: de Spotifylijst is inmiddels uitgebreid tot de top 500, de rest volgt nog