Maar hij is analfabeet!

Ach, liever analfabeet dan Anastacia...

Ja, of een muggenbeet.

Of je broek in de fik...




Aanrader voor Lukas bovendien, wat een nummertje.

Best fijn. Ik zet hem op 2453.

Ik weet heus wel iets van Yahtzee hoor.

Precies, de heren nemen zichzelf niet zo serieus. Kom daar ons voor bij M. Borsato.

9. Great Lake Swimmers - Merge, a Vessel, a Harbour




Jaar: 2003
Album: Great Lake Swimmers
Stem op album: 4,5*
Notering in 2009: -
Speelduur: 4:44
Genre: kraakheldere ruisfolk

Tony Dekker, de grote man achter Great Lake Swimmers, heeft een van de mooiste zangstemmen die ik ken. Zijn geluid doet denken aan een groot meer met kraakhelder, intens blauw water waarin je meters diep naar beneden kunt kijken. Dat contrasteert dan weer prachtig met de ruizige producties van de debuutplaat van deze folkband, die - laat u niet afleiden door de gemiddelden hier op MuMe - nog altijd met enige afstand hun beste werk is. Merge, a Vessel, a Harbour heeft een hemeltergend mooie melodielijn. En Dekker bewijst intussen dat emotie overbrengen in folkmuziek echt niet alleen met een intens doorleefde stem mogelijk is.

Edit: oh ja, dit filmpje danken we aan onze oud-user basketballerke, zie ik

Deze is heel mooi inderdaad.

8. R.E.M. - Country Feedback




Jaar: 1991
Album: Out of Time
Stem op album: 3,5*
Notering in 2009: 10
Speelduur: 4:09
Genre: hé, die kan ík zelfs spelen op een gitaar

Tijd voor een lijstje in een lijstje. Met 20 noteringen was R.E.M. de meest genoteerde artiest in deze lijst. Hierbij dus ook meteen mijn R.E.M. Top 20:

2000. Fall on Me
1852. Radio Free Europe
1790. Überlin
1713. Stand
1622. Driver 8
1450. The Great Beyond
1260. How the West Was Won and Where It Got Us
1021. Old Man Kensey
1005. Find the River
961. What's the Frequency, Kenneth?
674. Imitation of Life
620. It's the End of the World as We Know It (and I Feel Fine)
596. Carnival of Sorts (Box Cars)
491. We Walk
431. So. Central Rain
337. Swan Swan H
243. The One I Love
173. Orange Crush
115. Leave
8. Country Feedback

En waarom dan Country Feedback? Zoals uit dit lijstje blijkt kan ik met de ballads van Stipe wel aardig uit de voeten. Hij heeft, zoals de beste smartlappenzangers dat ook allemaal hebben, die snik in zijn stem. Dat rasperige geeft zo'n Find the River, Old Man Kensey, Überlin of The One I Love toch nog net even iets extra's mee. Op Country Feedback gaat Stipe ook nog eens heerlijk de hoogte in. Ja mensen, dat trekt tranen...

Hey, is ineens spannend hier. Leuk, maar eens op mijn gemak de top 100 doornemen binnenkort.

R.E.M. is wel verschrikkelijk zeg.

Ha, leuk, Imitation of Life. Die heb ik nog op single

7. Japan - Nightporter




Jaar: 1980
Album: Gentlemen Take Polaroids
Stem op album: 3,5*
Notering in 2009: 2
Speelduur: 6:59
Genre: oosterse nachtmuziek

Het moet gezegd, een eigen sfeertje neerzetten is aan David Sylvian wel besteed. De oosterse tinten in zijn muziek hebben een haast meditatieve klank, die mij persoonlijk overigens niet altijd even goed ligt. Een heel album kan ik maar moeilijk uitzitten; op een gegeven moment vervalt het naar mijn smaak wat te veel in geneuzel, ook wel door het stemgeluid van Sylvian. Maar er zijn momenten waarop alles op zijn plaats valt, waarop de mysterieuze zang juist van enorme waarde is in plaats van dat die me tegenstaat. Dat levert heel aardige nummers op, en één absolute 24-karaats klassieker: Nightporter.

REM ballads
Hairshirt van Green , echt heel mooi

Daar is Lukas het zo te zien niet mee eens.

Het zal ook wel schelen dat er niet zoveel tekst in dit nummer zit. Vind ik wel ten minste.

En R&P ook niet, trouwens ik heb ook lang niet zo'n goede smaak als Lukas hoor.

Nightporter

Ja, maar R&P kan weer heel goed pinguïns slaan.

Hairshirt stond me niet direct bij, dus maar even opgezet. Op zich mooi, maar ik heb bij bands die ik ooit als liedjesbands ben gaan waarderen toch altijd wel behoefte aan kop en staart. Dat ontbreekt hier een beetje. Om dezelfde reden hebt ik het ook nooit zo erg op Into Temptation van Crowded House.

6. The Associates - Nude Spoons




Jaar: 1982
Album: Sulk
Stem op album: 5*
Notering in 2009: -
Speelduur: 4:21
Genre: manisch depressief

Blijkbaar hecht ik als het er écht op aan komt toch vooral aan schoonheid in muziek, want ik verklap alvast dat dit het laatste echte herrienummer in de lijst is. Als je muziek luistert om je humeur wat op te vijzelen, doe je er goed aan ver bij het album Sulk vandaan te blijven. Als er één plaat is waarin er demonen worden bevochten, dan is het deze wel. De plaat is een fascinerende trip door de manische depressie van zanger Billy McKenzie. Als er sprake is van vrolijkheid, dan is dat de misplaatste pseudo-vrolijkheid van een gekwelde geest die de weg kwijt is. De band is echter op zijn allerbest als het beangstigend en creepy wordt, met een doordreinend ritme en wanhopige zangpartijen. Donkerder kan muziek niet worden.

Interessant lijstje, met een hang naar het theatrale. What's next? Anthony, Frank Sinatra, Klaus Nomi, Bjork?

Ik verwacht nog wel een keertje Pulp in de top 5.

Ik verwacht nog Noir Désir en The Black Heart Procession.

Hmm, hang naar het theatrale herken ik niet echt bij mezelf, eigenlijk. Ben je niet in de war met aERo ? Ik snap de link wel (vooral bij The Associates, Cockney Rebel en in mindere mate Japan en Cave), maar de 'theaterfactor' is bij mij nooit echt een doorslaggevend criterium. The Associates waardeer ik vooral als ziedende postpunk. Voor het theater had ik beter een nummer als Party Fears Two kunnen gaan .

Antony kan ik trouwens slecht hebben, dat is me te weeïg. Sinatra heb ik me nooit in verdiept, Klaus Nomi ken ik niet en Björk is sinds plaats 503 afgezwaaid. En Pulp... we zullen het zien. Waarop de psychologen zullen zeggen: 'als ze niet meer terugkwamen, zou hij hetzelfde posten als bij Björk'. Maar daarop zeggen de omgekeerd psychologen dan weer: 'dan zou hij dit er weer niet achter zetten...'. Afijn...

ik gok toch van wel

Leuk, Afrodisiak. Sowieso misschien maar eens de top 100 een keertje Spotify-en ofzo.

5. Jackson C. Frank - Milk and Honey




Jaar: 1965
Album: Jackson C. Frank
Stem op album: 4,5*
Notering in 2009: 3
Speelduur: 3:39
Genre: folk voor gekwelde zielen

Jackson C. Frank was niet echt een benijdenswaardige man. Als kind overleefde hij een grote schoolbrand waarbij veel anderen omkwamen. Wel raakte hij ernstig verminkt. Tijdens zijn herstel begon hij muziek te maken. Dat ging hem goed af, want ongelukkige zielen maken meestal de beste muziek. En ongelukkig was Frank, want zijn jeugdtrauma kwam hij nooit meer te boven. Uiteindelijk zou hij slechts één plaat opnemen, maar wel een prachtige én invloedrijke. Daarna raakte hij - bijna clichématig - aan de drank en in de goot. Arme Jackson, een leven vol milk and honey zou hem van harte gegund zijn geweest. Aan de andere kant: dan had dat prachtige nummer waarschijnlijk nooit bestaan...

Ha Lukas. Ik verwacht nog wel leuke nummers hoor. Beter je best doen.