17. Radiohead - Exit Music (For a Film)




Jaar: 1997
Album: OK Computer
Stem op album: 5*
Notering in 2009: 7
Speelduur: 4:24
Genre: MuMe-klassiekers

Chevy had het bij het rechte eind: er moest inderdaad nog een nummer van Radiohead volgen. Een groot fan van Thom Yorke en de zijnen ben ik zeker niet. OK Computer was mijn eerste kennismaking, heb ik veel gedraaid en blijft ijzersterk. Het is een plaat die een paar luisterbeurten vergt, maar die een mooie balans vindt tussen prachtige liedjes en toch ook wat experiment. Alles wat ik later van Radiohead heb beluisterd, is aan de standaard OK PC getoetst en is me uiteindelijk altijd lichtjes tegengevallen. De liedjes zijn al snel minder dan op onze MuMe-lijstaanvoerder, en dan kan Yorke me vaak ook wel als 'zeikerig' gaan tegenstaan. Ik heb verder geen enkele plaat meer hoger dan 3,5* staan, dat zegt genoeg denk ik. Exit Music, voor ik dat vergeet, is vooral geniaal vanwege de opbouw naar een climax. Een band als Muse heeft daar dan zijn halve oeuvre op gebaseerd...

16. The Doors - The Crystal Ship




Jaar: 1967
Album: The Doors
Stem op album: 3,5*
Notering in 2009: 17
Speelduur: 2:30
Genre: orgelminiatuurtjes

Ook hier een band waaran ik zeker niet alles even goed kan waarderen. Als we voor de ladderfinale gaan stemmen, belandt The End jaar in jaar uit op 32. Ik vind het elf minuten geneuzel dat werkelijk geen kant op gaat, en zelfs als experiment niet boeit. The Doors hoor ik liever een goed liedje maken, want dat kunnen ze als geen ander. Er is geen rockband uit de jaren zestig die in zo'n kort en krachtig nummer toch zoveel onheilspellendheid en diepgang kan stoppen. En de term 'Doors-orgeltje' is natuurlijk niet voor niets een soort van muzikaal begrip geworden.

Ik bedoelde Kicked It in the Sun

15. X-Ray Spex - Identity




Jaar: 1978
Album: Germfree Adolescents
Stem op album: 4,5*
Notering in 2009: -
Speelduur: 2:22
Genre: valse saxofoonpunk

De punkgolf bracht wel meer revoluties met zich mee, maar een daarvan was toch ook dat de feminisering van de rockmuziek écht op gang kwam. Vrouwen in de pop zaten tot 1977 naar mijn idee veelal in de soul, folk en pop, maar écht rocken deed slechts een enkeling. Grace Slick in Jefferson Airplane, Janis Joplin natuurlijk, Nico... Veel verder kom ik niet. De punk en postpunk brachten veel meer rockchicks voort. X-Ray Spex is bijvoorbeeld een band-met-frontvrouw die met schreeuwerige vocalen en ontstemde saxofoons een aantal even verwoestende als onverwoestbare punkanthems hebben neergezet. IIIIIII-den-ti-téééééééé!

Wat is de gemiddelde speelduur van jouw lijst, weet je dat?

Nee, geen idee. Zoek ze voor deze laatste nummers één voor één op en heb dat nergens genoteerd staan.

14. Of Montreal - The Past Is a Grotesque Animal




Jaar: 2007
Album: Hissing Fauna, Are You the Destroyer?
Stem op album: 4*
Notering in 2009: -
Speelduur: 11:52
Genre: indie met epische speelduur

Ah, wat een timing. Nog net op tijd voor een klein uurtje sluikreclame, want Of Montreal strijdt net mee in de Ladder, waarin hij vorig jaar trouwens jammerlijk buiten de lijst belandde. Of Montreal past enigszins in hetzelfde straatje als Animal Collective, maar dan wel met iets meer pop/rock (en funk, trouwens) en iets minder bliepjes. Die vorige zin moet u overigens niet interpreteren als 'conventioneler', want de muziek zit voor met rariteiten. The Past Is a Grotesque Animal is zo grotesk als de titel doet vermoeden. Van de bijna twaalf minuten is er echter geen seconde te veel aan. Het nummer heeft met al zijn themaatjes en koortjes de tijd hard nodig.

Vandaag nog kennisgemaakt met Of Montreal. Dope shizzle hoor, dat nummer.

Hij is 3de geworden

13. Suicidal Tendencies - Institutionalised




Jaar: 1983
Album: Suicidal Tendencies
Stem op album: 3*
Notering in 2009: -
Speelduur: 3:50
Genre: de-hele-wereld-is-tegen-mij-punk

Echt zo'n band om tijdens het skateboarden in je zwarte bandshirt op je ghettoblaster te beluisteren. Met Suicidal Tendencies heb ik verder eigenlijk helemaal niets, maar dit nummer is dé soundtrack voor boze tieners (en ouder). Fantastische tekst, heerlijke boze punk. De a-ritmische zang in het refrein is ook tamelijk briljant. Het gaat te ver om te zeggen dat dit nummer voor mij rebellie, het afzetten tegen, vertegenwoordigt. Maar het komt in elk geval enigszins in de buurt...

12. Kate & Anna McGarrigle - Heart Like a Wheel




Jaar: 1975
Album: Kate & Anna McGarrigle
Stem op album: 4,5*
Notering in 2009: 366
Speelduur: 3:04
Genre: familiefolk

Een product van een van de muzikaalste families van de hele wereld. Kate McGarrigle (in 2010 overleden) was getrouwd met songwriter Loudon Wainwright III, samen zijn zij de ouders van Rufus en Martha Wainwright. Anna is dan weer de zus van Kate, en dus de tante van dier kinderen. De zussen zijn in Nederland vooral bekend van Complainte Pour Ste. Catherine. Het merendeel van hun nummers is echter 'gewoon' in het Engels, waaronder hun allermooiste. Heart Like a Wheel is niet voor niets zo vaak gecoverd, onder meer door The Corrs, Billy Bragg en Linda Ronstadt. Prachtige compositie, die prachtige stemmen van de gezusters doen de rest. Het hele titelloze album uit 1975 is trouwens weergaloos.

Fijne uitslag. Maar dat de muziek van deze band op Animal Collective lijkt, neem ik voorlopig maar even voor waar aan, want dat heb ik er niet aan af gehoord.

11. Nick Cave & The Bad Seeds - The Mercy Seat




Jaar: 1988
Album: Tender Prey
Stem op album: 3,5*
Notering in 2009: 6
Speelduur: 7:18
Genre: schuimbekken maar

Het leuke van een goede compositie is dat-ie onder alle omstandigheden overeind blijft. Het origineel van Cave is natuurlijk een dollemanstrip, maar ik heb The Mercy Seat ook wel eens gehoord in de versie van een tamelijk lief folkzangeresje. En dat werkt dus ook. Een hiphop of metalversie? Ik zou me er nog best een voorstelling bij kunnen maken ook. Alleen The Mercy Seat als dansvloervuller lijkt me wel een lastige uitdaging. Juist de multifunctionaliteit van dit nummer - Cave voert 't zelf zowel als ballade als schuimbekkend uit - maakt dit tot hét sleutelnummer in 's mans oeuvre.

Doe mij maar de schuimbekkende versie

Merkwaardig dat je Sebastian van Cockney Rebel op 19 hebt staan terwijl je een hekel hebt aan Music van John Miles. Nochtans zitten ze in dezelfde muzikale hoek nl. symfonische rock met een vleugje kitsch (edelkitsch). Beide nummers hadden destijds (en nu nog steeds) grote voor- en tegenstanders (waarbij de voorstanders tenslotte aan het langste eind trokken gezien hun status) en werden vaak in één adem genoemd.

Groot verschil voor mij is dat Sebastian bol staat van de spanning, terwijl Music vooral bol staat van misplaatst en spuuglelijk bombast...

De enige overeenkomst tussen beide nummers is voor mij ook de vettige jaren 70-productie. Qua klankkleur en opbouw vind ik Sebastian veel meer te vergelijken met nummers als - ik vergelijk even met andere platen die ik hoog in deze lijst heb gezet - The Mercy Seat, Jism en in mindere mate Red Army Blues.

Dat is correct.

Ik hoor in beiden spanning én bombast alleen is Music dan weer een stuk gladder, misschien de reden waarom dit iets meer in de smaak van het grote publiek valt (werd overigens in de jaren '80 met veel succes heruitgebracht).

Overigens bracht Marco Borsato ook zo'n nummer uit in die stijl (Rood) maar dat is wel een schoolvoorbeeld van holle bombast en werkelijk over de top kitscherig.

Iéts gladder???

Idd Sebastian is van zichzelf een redelijk klein liedje met een sterke climax, waar een door de tijdsgeest ingegeven bombastische productie achter is gezet. Music is een nogal pompeuze opzet tot het incorporeren van alle facetten van de popmuziek in een nummer en dat maakt het nogal een pretentieuze brok, al moet ik persoonlijk zeggen dat ik er niet zo enorme hekel aan heb als sommigen hier. Dan vind ik in hetzelfde genre Worn Down Piano veel erger... Of Rood inderdaad, gadverdamme

Roberto Borsato

Het leuke aan Worn Down Piano vind ik dan weer dat dat nummer niet al te serieus bedoeld is/lijkt en daardoor juist wél weer leuk is.

Even mijn zwemspullen pakken want we duiken zo de top 10 in!

and the Scooters?

Worn Down Piano is nog wat meer kitscherig en theatraler dan Music en soms over de top maar ik denk ook niet dat dit serieus bedoeld is.

10. Bran Van 3000 - Afrodiziak




Jaar: 1997
Album: Glee
Stem op album: 4,5*
Notering in 2009: 18
Speelduur: 4:39
Genre: doe ze allemaal maar

En hierbij onthullen we meteen ook de winnaar in het hiphopklassement: Afrodiziak van Bran Van 3000. 'Who the fuck?' Hoor ik de hiphopminnende MuMe-populatie al denken. Want net als Mart Smeets kan ik gedachten lezen. Bran Van 3000 dus. Voor wie van verfrissende muziek houdt, is hun plaat Glee een absolute aanrader. Met een verbazingwekkende vanzelfsprekendheid komt zo ongeveer elk denkbaar muziekgenre wel een keer aan bod. 'You can take a trip around the world, without leaving your easy chair', klinkt het aan het begin van het album. En dat maken ze geheel waar. Van soulkoortjes tot metalriffs, het komt allemaal langs. De nummers zijn moeilijk buiten de context van het plaat te zien, op de twee hitjes Drinking in LA en Afrodiziak na. Laatstgenoemde springt er dan toch wel behoorlijk uit, vooral dankzij de geweldige beat.

Dit is echt een geweldig nummer Lukas. Niks "who (of wat) the fuck?" Gewoon genieten. Ik was al even bang dat je voor iets van JMT of IT ging kiezen, maar dan is dit dus stukken beter. Nummer dat past in het straatje van Anticon en Strange Famous Records (twee platenlabels, o.a. Sage Francis, B. Dolan). En het doet ook een beetje denken aan het betere werk van AWOL One en Buck65.

Ja, Rob. Maar jij bent natuurlijk wel hiphopminnend, maar geen populatie. Dit om misverstanden te voorkomen .

Ik ben toch samen met jou de enige echte hiphoppopulatie in dit topic. Micha herkent nog geen straat al staat hij er met zijn slippers (en een föhn) bovenop.

Stiekem leest JLJuju mee. Weet ik zeker.