De EP: staat gewoon op MuMe hoor: klik

De EP heeft 2 stemmen momenteel, waaronder een 4* van Graf.

Leuke nummers! Grappig, over Depeche Mode denk ik vrijwel hetzelfde, en is dat nummer ook één van mijn favorieten. Mooiste nummer van het rijtje vind ik Tribal Gathering. Pinback moet ik ook echt nog eens wat meer van gaan luisteren! Leuk nummer van Modern English ook! Alleen die van And Also The Trees kan ik niet vinden.

Leuke genre-aanduidingen.

Als ik wat meer tijd heb ga ik dit met alle gemak even doornemen. Leuke topic!

1230. 3 Doors Down – Kryponite (2000)

Album: The Better Life
Genre: meezinggrunge



Met een flinke sprong komen we weer terug in ‘mijn’ tijd, want zo beschouw ik die twee jaar dat ik de top 40 spelde. Aan het einde van die periode begon ik al iets meer naar de rock te hangen. 3 Doors Down was toen een welkome afwisseling tussen alle muziek waar ik me langzamerhand iets te groot voor begon te voelen. Singletjes kocht ik inmiddels niet meer en het album bleek bij beluistering in de platenzaak vrij matig. Het is dus bij dit nummer gebleven. En toen ik jaren later hun comebackdraak Here Without You langs hoorde komen, dacht ik: dat is maar goed ook…


1229. The Mark & Clark Band – Worn Down Piano (1977)

Album: Double Take
Genre: veilinghuisopera
Youtube

Kitscherig? Ja. Onuitstaanbaar? Misschien ook wel. Je kunt veel van Worn Down Piano zeggen, maar het is zonder meer een van de opmerkelijkste Top 2000-evergreens die jaarlijks hoog in de lijst terecht komen. Ik mag het wel, dit theatrale epistel van Mark en Clark. Waar al die progbands uit de jaren zeventig elkaar zo geweldig serieus nemen, komt dit duo aanzetten met een soort gimmick. Dat maakt dat ze met al dat bombasme een stuk beter wegkomen dan pakweg John Miles met Music.

1228. Squeeze – There’s No Tomorrow (1981)

Album: Eastside Story
Genre: Children of Nuggets
Youtube

Een van de leukste popalbums uit de jaren tachtig is wat mij betreft Eastside Story van Squeeze. Op die plaat is onder meer de geweldige single Tempted te vinden, die later in deze lijst nog wel ‘ns terugkomt. Maar daar blijft het niet bij. Squeeze maakt een leuke mix van licht-psychedelische Beatlespop, een scheutje ska-meligheid en wat ELO-achtige invloeden uit de jaren zeventig. There’s No Tomorrow zit vooral op de Beatlestoer. De prettig zoemende psychedelica wordt aangevuld met de ijle kopstemzang maakt dat het nummer zelfs een soort dreampoptintje krijgt. Terwijl die term toen echt nog uitgevonden moest worden .

1227. Eurythmics – Love Is a Stranger (1982)

Album: Sweet Dreams (Are Made of This)
Genre: ochtendgymmen-met-Olgapop
Youtube

Ik hou toch een flinke zwak voor de betere synthpopdeuntjes van begin jaren tachtig. Misschien omdat het de oerversie is van de eurodancehitjes die me in de jaren negentig muzikaal gevormd hebben (ahum). Of wellicht omdat ze gewoonweg niet te versmaden zijn. Natuurlijk klinken de Eurythmics, Yazoo en OMD soms wat overgeproduceerd, maar toch heb ik het idee dat ik hier met behoorlijk ambachtelijke popmuziek van doen heb. Bij de eerste twee bands hangt dat gevoel uiteraard samen met de geweldige zangeres. Annie en Dave komen later in deze lijst dus nog wel eens terug, want één notering is met zo’n hoop leuke hitjes gewoon te weinig.

1226. Pavement – Cut Your Hair (1994)

Album: Crooked Rain, Crooked Rain
Genre: underground?
Youtube

Al zou Pavement perfect in mijn straatje moeten passen, het heeft nooit echt geklikt. Misschien is het me iets te rommelig, misschien ken ik er ook wel gewoon net de verkeerde platen van… Wie zal het zeggen. Op de een of andere manier luister ik graag naar de Pixies of Modest Mouse, maar wil het met Pavement niet lukken. Desondanks zit er in zo’n oeuvre altijd wel een liedje dat beklijft, en in dit geval geldt dat voor Cut Your Hair. Dat blijft in tegenstelling tot wat ik verder van Pavement hoor nu eens wel in mijn hoofd hangen. Sympathiek liedje.

1225. Boudewijn de Groot – Jimmy (1973)

Album: Hoe Sterk Is de Eenzame Fietser?
Genre: daar wordt-ie alleen maar slechter van



Nederlandstalig is in deze lijst de spreekwoordelijke speld in de hooiberg. Eigenlijk is dat natuurlijk gek, want het is volkomen vanzelfsprekend om muziek in je eigen taal te beluisteren. Tot pakweg mijn tiende deed ik niet anders… Waarom ik het dan toch zo weinig doe? Misschien omdat ik muziek niet direct luister voor de teksten; de stem is in mijn beleving meer een instrument. Een fijn instrument, want het brengt vaak houvast en structuur aan in een nummer. Hoewel ik prima Engels versta, is een Nederlandstalige tekst bij beluistering voor mij veel manifester aanwezig. Waarom Boudewijn de Groot dan de uitzondering op die regel is? Ach, misschien wel gewoon omdat zijn teksten deugen…

1224. Thelonious Monster – I Live in a Nice House (1992)

Album: Beautiful Mess
Genre: maar toch in de goot beland
Youtube

De opener van hun bekendste plaat Beautiful Mess, waarop ook een geweldig duet met Tom Waits staat (u hoort nog van mij). Bij die plaat vallen ook meteen de verhalen op over alle taferelen die hun nogal verslaafde zanger ooit op Pinkpop uithaalde. Ik ga er dan maar vanuit dat die kloppen, en in dat geval onderschrijf ik deze conclusie volledig: . Want I Live in a Nice House is gewoon een fijnzinnig popnummer dat qua stijl ergens tussen Dylan en jangle pop in hangt.

1223. Madness – One Step Beyond (1979)

Album: One Step Beyond
Genre: doe maar gewoon ska
Youtube

Wat moet je hier nu nog van zeggen? Misschien dat het eigenlijk een wonder is dat ik nog nooit naar het debuutalbum van Madness heb gegrepen. Misschien is het de vrees dat zo’n plaat met fantastische singles als One Step Beyond en Baggy Trousers alleen maar tegen kan vallen. De notering van dit nummer geeft me in ieder geval de kans om nog even te zeuren over de aparte genrevermelding ‘ska’ op deze site. Waarom maken we daar niet gewoon pop/reggae van, ofzoiets?

1222. Prefab Sprout – Faron Young (1985)

Album: Steve McQueen
Genre: niet eens zo heel soft
Youtube

Paddy McAloon is wat mij betreft de meest briljante songsmid van de jaren tachtig. De productie van de Prefab Sproutalbums is af en toe wat aan de zoete en gladde kant, maar dat mag de pret slechts een heel klein beetje drukken. Met Steve McQueen en Jordan: The Comeback heeft de band twee klasseplaten gemaakt. Eigenlijk maakt Prefab Sprout een soort omgekeerde shoegaze. Bij shoegaze moet je even door de gitaarmuur heen luisteren om de prachtige liedjes die eronder liggen te ontdekken. Bij Prefab Sprout moet je juist even door het laagje suiker heen om de geniale onderlaag te kunnen waarderen. Faron Young is wat dat betreft een van hun makkelijkere nummers: niet al te zoetjes en een heerlijk outro met snerpende mondharmonica.

1221. The Replacements – Alex Chillton (1987)

Album: Pleased to Meet Me
Genre: recht-op-het-doel-af-pop
Youtube

Het is me eigenlijk een raadsel waarom The Replacements niet wat bekender zijn bij het grote publiek. Want zeg nou zelf: zo’n nummer als Alex Chillton is toch bijna gegarandeerd een radiohit op 3FM-achtige zenders. Veel pakkender kun je een pop/rockliedje toch niet in elkaar steken. En zo hebben ze er meer op hun naam staan. Intelligente popmuziek met een vleugje punk: daarvan kan er nooit genoeg zijn op de wereld.

Het is natuurlijk knap dat deze nummers in de lijst voorkomen, maar plaats 1229 voor The Mark & Clark Band is natuurlijk niet zo heel hoog

Niettemin is het leuk om te lezen, dus ga zo door.

Haha, ik kan me helemaal vinden in je omschrijving van het 'veilinghuisopera'-nummer van de Mark & Clark band. Ook ik heb er altijd een zwak voor gehad. Dat heb ik doorgaans ook voor prog, maar in dit nummer klinken de broers inderdaad of ze zichzelf niet al te serieus willen nemen, in tegenstelling tot de uitvoerenden van veel semi-prog-achtige popnummers. Dat makt dit nummer een stuk beter verteerbaar.

Ik schrik wel even van je constatering dat de synthpop van begin jaren tachtig (in dit geval Sweet dreams van the Eurythmics) misschien wel de oerversie belichaamt van de eurodancehitjes van de jaren negentig. Die laatste categorie vond ik verschrikkelijk, terwijl ik de eerste categorie over het algemeen met gevoel, intelligentie en muzikaliteit gemaakt vond. Ik heb die link zelf nooit eerder gelegd, maar het is wel eens leuk om zoiets te zien vanuit het perspectief van iemand die met die eurodancehitjes is opgegroeid.

Ik herken het in zoverre dat ik zelf ook een zwak heb voor veel van de meuk uit eind jaren zeventig, begin jaren tachtig, dus jeugdsentiment zal hierbij zeker een rol spelen. Gelukkig constateer je zelf ook dat het hier uiteindelijk om 'behoorlijk ambachtelijk gemaakte popmuziek' gaat. En de stem van Annie is er natuurlijk inderdaad een uit duizenden. Geen europopbandje dat daar ook maar in de buurt komt...

En verder: iedereen die én Prafab Sprout én een minder voor de hand liggend nummer van East side story in zijn persoonlijke lijst zet (ook al is het op nummer 1228 ) kan bij mij al nauwelijks meer iets fout doen. Dit gaat een leuke lijst worden.

Je hoort mij dan ook niet zeggen (of beter: ziet niet typen) dat we in de jaren negentig te maken hadden met een vervolmaking van het synthpopgeluid in de jaren tachtig. Natuurlijk is veel eurodance vrij flauw en stelt het muzikaal niet al te veel voor (al kan het uit jeugdsentiment natuurlijk nog steeds erg leuk zijn). Maar de invloed van synthpop à la Eurythmics/Yazoo/OMD etc. is wel duidelijk hoorbaar. 't Zijn ook artiesten die in de jaren negentig regelmatig gecoverd of bewerkt zijn. Wat dan weer niets afdoet aan de kwaliteit van hun muziek

Ik treed Lukas bij. Don't Go en Situation van Yazoo zijn so nineties als de pest.

Baggy Trousers staat niet op het debuutalbum, wel de fantastische single Nightboat to Cairo.

Overigens link je bij Faron Young naar een livefilmpje die een stuk minder klinkt, ben hem daarom maar op Spotify gaan luisteren.

Leuk lijstje weer!

¡Brighten The Corners!

Tja, dat ervaar ik dus anders. Bij de jaren negentig denk ik aan een platte remix van Don't go, waarbij de beats de melodie en de inventiviteit van het nummer helemaal naar de achtergrond drukken. Want dat waren de nineties vooral voor mij: verkeerde remixen, vervelende house- en technobeats en een algehele muzikale vervlakking, in elk geval in de hitparade.
Maar het kan heel goed zijn dat die perceptie het gevolg is van mijn eigen muzikale ontwikkeling. In die tijd begon ik me zo'n beetje los te maken van alles wat in de hitparade stond. Dat zal mijn perspectief wel gekleurd hebben.

Ik herinner me de jaren '90 remixes van Don't Go nog wel, die was inderdaad wat steviger en platter dan het origineel. Maar in essentie volg ik de opmerking van dazzler wel: eigenlijk zijn het 90's liedjes in een 80's jasje.

En qua Pavement: probeer eens Shady Lane van het door Omsk genoemde album. Vind je vast wel leuk. Zelf heb ik dan nog nooit echt naar Modest Mouse geluisterd...

1220. The Doors – Love Her Madly (1971)

Album: L.A. Woman
Genre: nachtmuziek



Mijn favoriete Doorsnummers stroken meestal niet met die van de echte fans. Zo’n elf minuten durend epistel als The End: ik kan er helemaal niets mee. L.A. Woman? Duurt me ook al een paar minuten te lang en is me bovendien wat te saai en repetitief. Nee, geef mij maar de korte, melodieuze popliedjes van Morrison. Die springen er vaak uit door prachtige gitaar- en orgelmelodietjes en zijn niet zo saai en bluesy als de Doors ook wel eens kunnen klinken.

1219. Tracy Chapman – Fast Car (1988)

Album: Tracy Chapman
Genre: androgyne negerinnenpop
Youtube

Wil degene die dit een kutnummer vindt zich hier melden? Het bijzonder aan Fast Car is namelijk dat het volgens mij alleen vrienden en geen vijanden heeft. Het is algemeen bekend, er zijn er maar weinig die het werkelijk baanbrekend vinden, maar toch denkt bijna iedereen (toch?) ‘tjee, wat een leuk liedje eigenlijk!’ En dat is het ook. Hier is niets op aan te merken, zelfs niet dat het te makkelijk, te zoet of te middle of the road is. Een prestatie op zich, en dus mag dit in de lijst. Maar ook weer niet te hoog. Enfin, u begrijpt wat ik bedoel .

1218. Tears for Fears – Suffer the Children (1983)

Album: The Hurting
Genre: OldSkool synthpop
Youtube

Tears for Fears staat nogal eens bekend als een van de lelijke eendjes van de jaren tachtig. Dat heb ik eigenlijk nooit zo begrepen, want ik vind zelfs het alom afgebrande Shout een prima single. Ik mag het graag spontaan inzetten onder de douche. Maar waar het op latere albums toch vooral bij een paar leuke singles blijft, is The Hurting de enige van begin tot eind geslaagde Tears for Fearsplaat. Het was daarom een nek-aan-nekrace welk nummer deze eervolle 1218de plek mocht innemen. Watch Me Bleed? Lekker catchy, maar die uithalen zijn toch wel heel fout. Pale Shelter? Mooi nummer, maar blijft net niet genoeg hangen. Nee, ik ga dan toch voor een wat minder vanzelfsprekende favoriet: Suffer the Children. Vooral dankzij het heerlijke einde.

1217. Linkin Park – In the End (2000)

Album: Hybrid Theory
Genre: meeschreeuwen voor stoere jongetjes
Youtube

Of het nu jeugdsentiment is of een rare kijk op muziek, toch vind ik In the End nog steeds wel een lekker nummer. Desalniettemin was de schrik groot toen mijn vader (voor de trouwe lezers van de eerste post die nu in de war raken: eigenlijk stiefvader) een jaar of drie terug aan kwam zetten met een ‘leuk bandje dat een beetje als U2 klonk’. Linkin Park bleek zijn laatste ontdekking te zijn, dus die zullen dan tegenwoordig wel vooral als U2 klinken? Ik heb me er sinds 2001 echter niet meer aan gewaagd, want buiten In the End was dit toch vooral een middelmatig schreeuwbandje. Al waan ik mij als ik ze hoor weer even terug op de middelbare school…

1216. The New Age Steppers – Fade Away (1981)

Album: The New Age Steppers
Genre: proto-triphop
Youtube

Bijzonder nummer dit. De New Age Steppers maken een soort mix van reggae en new wave. Die mix geeft anno 1981 al een geluid dat heel dicht bij de triphop van zo’n vijftien jaar later ligt. Dit nummer is trouwens gezongen door Ari Up, de zangeres van The Slits en de stiefdochter van Johnny Rotten. Zij overleed vorig jaar aan kanker, nadat ik haar eerder dat jaar nog zou hebben kunnen zien spelen op Primavera Sound in Barcelona. Ware het niet dat ik een ander optreden verkoos en daar met terugwerkende kracht toch een klein beetje spijt van heb.

Fade Away !! wat een nummer toch. Goeie plaat ook waar 't opstaat..

In the End kan er mee door, maar zou ik nooit in zo'n toplijst zetten, maar de andere vier zijn goed. Laatste kende ik nog niet, fijne ontdekking. Fast Car is uiteraard een erg fijn nummer.

Net voor jouw tijd natuurlijk ook. Daar was je toen nog te klein voor

1215. Julian Cope – World Shut Your Mouth (1987)

Album: Saint Julian
Genre: …maar Julian mag blijven zingen



Dan weer iets van de nodig-nog-eens-verder-in-verdiepen-lijst: Julian Cope. Ik kom niet verder dan dit nummer, en dat terwijl de man zowel met The Teardrop Explodes als solo een forse discografie heeft opgebouwd. World Shut Your Mouth is in ieder geval een heerlijke single van het type arbeidsvitamine, maar dan wel in de goede zin des woords. Meezingbaar, up-tempo, maar toch geenszins plat(gedraaid).

1214. ABBA – Voulez-Vous (1979)

Album: Voulez-Vous
Genre: songfestivaldisco
Youtube

Een album lang ABBA staat me een beetje tegen, dus ik heb nog nooit een plaat van ze uitgeluisterd. Maar alleen aan briljante hitsingles is hun oeuvre al behoorlijk indrukwekkend. Op een enkele sentimentele draak (Fernando…) na bevallen die me meestal uitstekend. En dus komt dit koddige Zweedse viertal in deze lijst gewoon aan de maximale vijf noteringen! De eerste daarvan is er een uit hun discojaren. Voulez-Vous stampt heerlijk door en de blazers zijn niet te versmaden.

1213. Pixies – Monkey Gone to Heaven (1989)

Album: Doolittle
Genre: dikke schreeuwlelijkerds
Youtube

If man is five, if man is five, then the devil is six and if the devil is six then GOD is seven! Dat moet toch wel ongeveer de lekkerste meeblèrtekst ooit zijn. Ik mocht het vorig jaar al eens meeblèren op het inmiddels meermaals ter sprake gekomen en onvolprezen Primavera Sound Festival. Met Debaser en Monkey Gone To Heaven hebben de Pixies hun beste twee nummers op meeblèrgebied op Doolittle staan. Toch staat in mijn hiërarchie het nog wat frissere en speelsere Surfer Rosa ruimschoots bovenaan.

1212. Sting & Cheb Mami – Desert Rose (1999)

Album: Brand New Day
Genre: Sinaïpop
Youtube

Waar velen Sting graag hadden zien stoppen toen The Police ermee ophield, draag ik de eerste twee soloplaten van Sir Sting een warm hart toe. Daarna werd het op een enkel nummer na al snel minder (in het geval van Sting betekent dat meestal: slaapverwekkend). Dat enkele nummer moet dan dit Desert Rose zijn. Met wat oosterse arrangementen en een beetje hulp van een Arabische schone krijgt hij in elk geval mijn handen nog wel op elkaar voor dit nummer. De bijbehorende plaat Brand New Day heb ik nooit geluisterd, maar ik kan me zo voorstellen dat die geheel terecht geflopt is.

1211. 22-Pistipirkko – Bubblegum Couple (1992)

Album: Big Lupu
Genre: Finse rivellapop
Last.fm

Ik heb mij laten vertellen dat 22-Pistipirkko in het Fins ’22-stippige lieveheersbeestjes’ betekent. Als dat zo is, hebben we hier alvast te maken met de meest briljante bandnaam uit de lijst. Bij die eigenzinnige naam hoort dan ook een eigenzinnig Fins bandje, dat vrij toegankelijke psychedelische popliedjes fabriceert. Een beetje vreemd zijn die liedjes wel, maar toch vooral ook erg sympathiek en plezierig. Hun naar verluidt beste plaat Big Lupu ontdekte ik enkele maanden geleden en die verschaft genoeg aanleiding voor een flinke duik in het verdere oeuvre.

Lukas Sterke lijst hoewel ik zeker niet met alles even veel vrede heb. 3 doors down vind ik bijvoorbeeld tien keer niks. Desondanks ontdek ik nu wel echt een leuk nummer van ene Julian cope.

Je kunt zo'n topic ook gewoon anoniem in je updates plaatsen, maar er een post aan wijden geeft de noeste arbeider ook wel weer moed. En ik vond al twee redenen tot reactie.

Omschrijving die wat mij betreft vooral van toepassing is op openingsnummer Someone's Calling. Met andere woorden: ik hoop dat die ook nog voorbij komt.

Ha fijn, nog een fan voor dit vaak als te melig weggezette nummer.

Ben overigens zelf ook al een tijdje aan een lijst bezig, maar de hier neergepende epistels leggen de lat wel hoog.

Love Her Madly nachtmuziek? Bij The End of Riders On the Storm zou ik me dat nog wel kunnen voorstellen, maar Love Her Madly?

Overigens hulde voor Worn Down Piano.

Worn Down Piano is edelkitsch op zijn best net als bv. Music (John Miles) en Sebastian (Cockney Rebel).
The Doors zou ik ook niet meteen nachtmuziek noemen (al is het goed geschikt op een late avond).
The Replacements en Julian Cope kende ik nog wel maar was ik vergeten (mooi dat Lukas die in zijn lijst plaatst), van hen zal ik een album beluisteren.
Enkel de aanwezigheid van Linkin' Park doet mijn wenkbrauwen fronsen. Destijds vond ik het wel leuk maar heeft de tand des tijds niet goed doorstaan.

Voor mij was dit ook lange tijd mijn favoriet Doors-nummer, na het een keer diep in de nacht gehoord te hebben bij het uitgaan. Daar werkte het voor mij op zijn best. In de genre-omschrijving kan ik me dus wel vinden.

En ook hier...

...kan ik me wel in vinden. Ik heb jarenlang gedacht dat Tracy een man was.


Daar heb ik ook wel een beetje spijt van.

Haha, heb ik ook altijd gedacht. Ik vergeet ook altijd wat ze ook alweer was .

hier nog een... dit jaar bij de ladder werd het pas duidelijk

Verder geweldig topic Lukas, ik ben groot fan van je schrijfstijl en genres. Hoop van harte dat je het vol kan houden, en dat er nog redelijkerwijs 45 nummers tussen te proppen zijn.

Kryptonite, Buddy Holly, In the End, Love Her Madley, Monkey Gone to Heaven, Alex Chilton

Mooie lijst hoor

Waar zie jij Buddy Holly?

1210. Counting Crows – Goodnight L.A. (2002)

Album: Hard Candy
Genre: American smartlaps



Toen ik een jaar of zestien was, heb ik Hard Candy van de Counting Crows een tijdje helemaal grijsgedraaid. In dat licht bezien is het misschien iets minder verrassend dat de enige notering van Duritz en co van die plaat komt. Hard Candy wordt vaak als zeer matig bestempeld, maar ik kan er eigenlijk nog steeds prima naar luisteren. Ik vind het persoonlijk wel fijn dat er iets van die enorme pathos is verdwenen en daar wat vrolijkheid voor in de plaats is gekomen. Hoewel ik mezelf daar dan misschien weer in tegenspreek, want met Goodnight L.A. kies ik uitgerekend het meest pathetische nummer uit dat er op Hard Candy te vinden is. Hoe dan ook, dit is gewoon een lekkere smartlap…

1209. Tim Hardin – If I Were a Carpenter (1967)

Album: Tim Hardin 2
Genre: timmermansblues
Youtube

Toen ik voor de verandering een keer wél naar de tekst van een nummer probeerde te luisteren, viel me op dat dit eigenlijk een soort Common People van Pulp is. De thematiek van het liefdesliedje over klasseverschillen komt hier bijna op dezelfde manier terug. Verder is het verhaal van Tim Hardin niet veel rooskleuriger dan dat van tijdgenoten als Nick Drake en Jackson C. Frank. Hij maakte ambachtelijke folkliedjes, raakte aan de drugs en aan lager wal en overleed op 39-jarige leeftijd aan een overdosis. Ach ja, dit soort muziek is er natuurlijk ook niet voor de gezelligheid…

1208. The Band – Up on Cripple Creek (1969)

Album: The Band
Genre: muziek met een baard
Youtube

Je hebt van die nummers die een sterke associatie oproepen met een bepaalde plaats. Dit is er zo een: wie regelmatig in Leiden komt, kent dat stoffige platenzaakje in de Vrouwensteeg wel. De eigenaar heet Pieter en hij laat zijn winkel – laten we zeggen – nogal op zijn beloop. Hij accepteert alle inkoop, legt ze in steeds groter worden stapels op de cd’s die er al staan en verkoopt er af en toe ook weer een paar. Voor platen geldt precies hetzelfde. Ik mag er graag af en toe de stapels met nieuwe tweedehandsjes doornemen. Dan koop ik er zes voor 25 euro, vaak dingen die ik nog niet ken. Hij blij, ik bij. En waarom dan die associatie met The Band? Het moet raar lopen wil hij ondertussen geen Neil Young, Bob Dylan of daaraan enigszins verwante americana op hebben staan.

1207. Seal – Kiss from a Rose (1994)

Album: Seal
Genre: suikersoul
Youtube

Noem het een guilty pleasure, maar ik heb een zwak voor dit nummer van Seal. Het is mierzoet, maar de prachtige melodie vergoedt dat ruimschoots. Zingen kan de beste man ook wel, jammer dat de rest van zijn hitjes toch eerder in de categorie ‘muzak’ valt (op Killer na dan). Verder valt vooral op dat Seal zijn kunstgebit niet in lijkt te hebben bij het matig gearticuleerde ge-pa-da-da in het intro.

1206. Magazine – Rhythm of Cruelty (1979)

Album: Secondhand Daylight
Genre: glampostpunk
Youtube

In eerste instantie klonk Magazine me helemaal niet zo bijzonder in de oren, maar daar heb ik inmiddels toch wel een beetje van terug moeten komen. Niet alleen waren ze er vroeg bij in de enorme golf met new wave en postpunkbands, ook halen ze op de eerste twee platen een constant hoog niveau dat maar weinig tijdgenoten ze hebben nagedaan. Rhythm of Cruelty is een van hun meer punkachtige nummers, maar Magazine komt ook in twee versnellingen lager nog prima tot zijn recht (luister bijvoorbeeld maar eens naar Parade). Ook weer een band die de maximale vijf noteringen in de wacht heeft weten te slepen.

1205. Herman’s Hermits – I’m Henry the VIII, I Am (1965)

Album: Herman’s Hermits
Genre: meligheid



Tot ontzetting van een enkeling die niet van meligheid uit de jaren zestig houdt, heb ik hier in mijn vorige lijstje ook al eens speciaal melding van gemaakt. Verwacht hier geen tweede No Milk Today. Welnee, dit is namelijk eigenlijk het flauwste deuntje ooit. Maar dan wel met de sterkste dichtregel ooit gehoord: ‘second verse, same as the First!’ Het enthousiasme werkt voor mij in ieder geval aanstekelijk, want ik kan dit nummer niet horen zonder een forse glimlach om mijn mond te krijgen.

1204. The Gathering – Strange Machines (1995)

Album: Mandylion
Genre: wapperendejurkenrock
Youtube

Als we in Nederland op muzikaal gebied érgens groot in zijn, dan is het met onze DJ’s en met onze gothic-sprookjesmetal-met-een-jurk-aan. Waar de rest van ons muzikale spectrum toch maar weinig succes heeft buiten de landsgrenzen, spreken bands als The Gathering en Within Temptation een enorm publiek aan. Sterker nog: voeg er Nightwish aan toe en je hebt de grootste namen uit de scene wel gehad, dunkt me. Soms vind ik het wel wat hebben, die Kate Bushnummer met een flinke gitaar eronder. En aan de mooie stem van Anneke van Giersbergen ligt het ook al niet. Dikverdiende 1204de plek derhalve.

1203. The Pretenders – Brass in Pocket (1980)

Album: Pretenders
Genre: toch nog best wel punk toen
Youtube

The Pretenders vind ik toch ook wel een bijzondere band. Een soort van ontbrekende schakel tussen de punk en Fleetwood Mac, eigenlijk. Ik ken niet veel meer dan een handvol sterke singles en het grijsgedraaide kerstliedje 2.000 Miles. Tsja, als je 1.250 favoriete nummers stuk voor stuk langsgaat, wordt de to-listenlijst ook weer een stuk langer… Want de eerste albums van de Pretenders horen daar zeker op thuis.

1202. Mano Negra – Mala Vida (1988)

Album: Patchanka
Genre: Manu Chao
Youtube

Manu Chao was een van de grote namen uit mijn middelbare schooltijd. Esperanza was toen mijn favoriete plaat en ook nu staat die me nog steeds na aan het hart. De combinatie van radiofragmentjes en latindeuntjes maakte het tot een ongewoon werkje. Esperanza bestond niet uit losse nummers, maar eigenlijk gewoon uit een soort eindeloze straatmuziekmix. Dat Manu Chao al zo lang in het vak zat, werd me pas later bekend. Vermoedelijk omdat zijn eigen platen redelijk inwisselbaar zijn, is Esperanza altijd mijn favoriet gebleven. Zijn oude band Mano Negra staat weliswaar hoog aangeschreven, maar ook dat is me na Esperanza altijd een beetje tegengevallen. Een leuk liedje hier en daar, maar ook een beetje richtingloos. Het zal wel weer jeugdsentiment zijn dat ik een andere favoriet heb dan de meeste anderen…

1201. Tom Waits – Yesterday Is Here (1987)

Album: Franks Wild Years
Genre: grafstemblues
Youtube

Zeker nu ik de afgelopen jaren wat dieper in de jaren tachtig ben gedoken, vind ik het grappig om te zien hoe Tom Waits in die tijd wars van alle trends musiceerde. Uitgerekend in een tijd dat de singer/songwriter nogal naar de achtergrond verdween, speelde hij met folk, blues, jazz en Beefheart. Yesterday Is Here is een van zijn mooiste doorrookte kroegballades. Maar kijk eens naar die tracktijden op de Waitsplaten uit die tijd en visualiseer eens hoe een Waitsnummer in een ander jasje zou klinken. En realiseer je dan dat zelfs Tom Waits eigenlijk gewoon punk was…