Die van Herman's Hermits

Meligheid is nog een understatement

Cool Nummer van de Herman Hermit's

Ik ben er vrij zeker van dat ik daar wel eens ben geweest. Snel maar weer eens naartoe, want het aantal cd-winkels in Nederland lijkt met de dag kleiner te worden .

Ik moet je teleurstellen, Dwejkk_, die winkel is niet meer. Kortgeleden er meer gestopt.

Ik bedoelde Cut Your Hair, was even in de war met Weezer

Meen je dat? Al een tijdje niet meer in Leiden centrum geweest. Da's erg jammer...

1200. Split Enz – I Got You (1980)

Album: True Colors
Genre: Beateleske synthpop



Net als de meeste anderen die de jaren tachtig niet (bewust) hebben meegemaakt, maakte ik eerst kennis met Crowded House en daarna pas met Split Enz. Eigenlijk is dat jammer; ik was wel benieuwd hoe ik de oeuvres van beide bands zou beschouwen als ik ze chronologisch had leren kennen. Zou ik dan net als veel wat oudere users prat gaan op Message to My Girl in plaats van Four Seasons in One Day? Zou ik Crowded House wellicht zelfs een slap aftreksel vinden van de vorige incarnatie? En hoe zou ik dan tegenover I Got You staan? Nu vind ik het misschien wel het meest Crowded Houseachtige liedje dat Split Enz gemaakt heeft. Niet zozeer vanwege de instrumentatie, die is typisch Split Enz. Maar die zang in dit nummer; dat ligt op een of andere manier dicht bij de toekomst. Maar zou ik dat ook vinden als ik eerst Split Enz kende en daarna pas Crowded House? Ik denk het niet. Want muziek staat of valt bij perceptie…

1199. The Waterboys – Some of My Best Friends Are Trains (1984)

Album: A Pagan Place
Genre: Waterboys doen de Talking Heads
Youtube

Ik heb dit altijd een beetje een atypisch nummer gevonden voor The Waterboys. Het is wat minder lyrisch en wat meer funky, om het zo te zeggen. Bijna Talking Headsachtig zelfs. Some of My Best Friends Are Trains is in een opzicht trouwens wel het schoolvoorbeeld van een Waterboysnummer. Die band blinkt er namelijk in uit om steengoede nummers niet in hun reguliere releases op te nemen, maar er later pas als bonustrack aan toe te voegen. Voorbeelden zijn er legio: Down Through the Dark Streets bijvoorbeeld, deze dus en dan heeft Fisherman’s Blues nog het 12 minuten durende Soon as I Get Home als extraatje. De man van de albumtracksballotage hebben ze hopelijk ontslagen.

1198. The Cars – Just What I Needed (1978)

Album: The Cars
Genre: pk-pop
Youtube

Wie alleen de aardige, maar toch ook wat slappe hit Drive kent, moet deze debuutsingle van The Cars eens luisteren. Die klinkt een stuk frivoler en enthousiaster; typische power pop die ergens tussen de new wave en classic rock ligt. Het opvallende synthloopje tijdens de coupletten is een van de zaken die het hem doet in dit nummer. De debuutplaat schijnt best gedenkwaardig te zijn, dus die moeten we hier ook nog maar ‘ns opsnorren.

1197. Laïs – (Houd uw) Kanneke (2001)

Album: Dorothea
Genre: mijn willeke
Youtube

Voor deze drie Belgische engelenstemmen heb ik toch wel een behoorlijke zwak. Van té lang naar dit soort Keltische folktraditionals luisteren wordt een weldenkend mensen enorm zenuwachtig, maar tegen een nummertje Laïs op de shuffle zeg ik zelden nee. Allereerst zingen ze met een leuk Vlaams accent en gebruiken ze termen als ‘zijn willeke’, ’schoon jongeling’ en uiteraard ‘proper’. Daarnaast hebben met een verrassende formule nog behoorlijk wat commercieel succes en worden muzikaal ook nog eens alleraardigst begeleid. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de dreigend snerpende cello in dit nummer. Ik mag ze misschien nog wel liever in het Frans horen, maar dit heeft toch ook wel wat.

1196. The Beach Boys – I Get Around (1964)

Album: All Summer Long
Genre: retro zomerhits
Youtube

Dit nummer kan ik niet horen zonder even aan de Dirkjan-strip te denken waarin Van Druten luid zingend het strand op komt lopen om babes te versieren. Vooral de heerlijke tweede zanglijn in de refreinen maakt dit een van de fijnste Beach Boysnummers die ik ken. Typisch jaren zestig natuurlijk, maar toch zou zo’n nummer nu volgens mij ook nog een hit worden. De kracht van het melodieuze popliedje, zullen we maar zeggen.

1195. The Pogues - A Pair of Brown Eyes (1985)

Album: Rum Sodomy & The Lash
Genre: Ierse pubmuziek



Geen idee waarom, maar het wil maar niet echt lukken tussen Ierse bands en mij. U2? Leuk voor een enkel nummertje. My Bloody Valentine? Heeft zijn momenten, maar ik ben er nooit helemaal doorheen gekomen. The Cranberries? Genoeg leuke nummers, maar je moet er niet de hele dag naar luisteren. Zachary Glass zou zich omdraaien in zijn comateuze MuMe-toestand. Ook tussen The Pogues en mij zal de ware liefde nooit opbloeien. Het tweeluik A Pair of Brown Eyes en Sally McLallaine uitgezonderd dan, want met die twee nummers heb je wat mij betreft een prima samenvatting van hun album Rum Sodomy & The Lash. Meer hoeft van mij niet, hun andere hoog aangeschreven plaat vind ik nog een tikje minder. Het is me allemaal iets te veel van hetzelfde en te clichématig. Geef mij dan maar gewoon het beste nummer uit de rij, dan hou ik het lekker daarbij.

1194. Midlake - Roscoe (2006)

Album: The Trials of Van Occupanther
Genre: spokenwordfolkpop
Youtube

Hoewel The Trials of Van Occupanther typisch zo'n plaat is die ik vijf jaar geleden steengoed had kunnen vinden, ging die release geruisloos aan me voorbij. Pas bij The Courage of Others werd ik wat Midlake betreft wakker. Het verschil tussen beide platen is opmerkelijk. Hun laatste staat vol met retrofolk, terwijl bij de voorganger veel meer pop komt kijken. De tweede sound ligt me wat beter, maar is erg veel van hetzelfde. Wat dat betreft is het verfrissend om de band met een wat andere inslag Roscoe te horen uitvoeren. Al had ik Midlake jaren eerder moeten ontdekken om er echt kapot van te zijn, dit nummer verdient toch een plaats in mijn eigen canon...

1193. The B-52's - Planet Claire (1979)

Album: The B-52’s
Genre: [quote=”Zachary Glass”] Spitante stripverhaal-pop [/quote]
Youtube

Ik heb nooit zo goed begrepen waarom een nummer als Love Shack altijd in allertijdenlijstjes opduikt, terwijl het debuut van The B-52's blijkbaar bij het grote publiek in de vergetelheid is geraakt. Juist daarop staan namelijk een paar potentiële klassiekers die de radio is vergeten. Rock Lobster is daarvan het beste voorbeeld, maar ook de doeltreffende pretwave van Planet Claire verdient wel wat extra fans.

1192. Blackfield - My Gift of Silence (2007)

Album: Blackfield II
Genre: softprogpop
Youtube

Als je groeiplaten hebt, moeten er welhaast ook krimpplaten bestaan. De tweede van Blackfield komt wat mij betreft voor die betiteling in aanmerking. Toen ik hem voor het eerst hoorde, klonk het allemaal prachtig. Georkestreerde kwaliteitspop met een symfonisch tintje, precies zoals je van dit Steven Wilsonproject zou mogen verwachten. Pas daarna kwamen de ergernissen, zoals de wat irritante nasale stem van Aviv Geffen en het wat klinische geluid. Voor mij bleven er na verloop van tijd nog maar een paar nummers overeind, namelijk die waar de prachtige melodieën de overhand hielden. My Gift of Silence is daarvan het beste voorbeeld.

1191. Alela Diane - Tired Feet (2006)

Album: The Pirate’s Gospel
Genre: citroenraspfolk
Youtube

In het golfje van zeer gewaardeerde nieuwe Amerikaanse folkdames in deze eeuw heeft Alela Diane toch een beetje een status aparte. Ten opzichte van genregenoten als Marissa Nadler, Espers en Mariee Sioux heeft Alela een wat rauwer en rasperiger stemgeluid, waarmee ook haar muziek meteen een andere klankkleur meekrijgt. Die stem klonk ook prachtig toen ze op Primavera Sound 2010 met dit nummer opende. Helaas liep dat optreden toen uit op iets te veel overbodige jodelpartijen, maar dat doet aan de kwaliteit van My Tired Feet en het album The Pirate's Gospel natuurlijk niets af.

Citroenraspfolk

Geweldige lijst al tot zover, lekkere diverse smaak heb je, Lukas

The Pogues, Midlake en Alela Diane allemaal

Wanneer komt de volgende update

En graag meer Midlakejes

Goed teken dat mensen zich al roeren als ik een dag oversla wegens te laat thuis . Ook vandaag lange dag, maar er komen er weer tien aan later op de avond. En Midlake komt hogerop nog terug...

Dat kan helemaal niet, je hebt het beste Midlake nummer al gehad.

1190. Beth Hart - L.A. Song (1998)

Album: Screamin’ for My Supper
Genre: eigenlijk een soort Anouk



Nu we toch bij de zangeressen zijn aanbeland: verrassend genoeg werd Beth Hart een paar jaar geleden ten tijde van Leave the Light on ineens omarmd door de vaderlandse publieke omroep. Dan vond ik haar oude hitje L.A. Song leuker. De thematiek van weg willen vluchten en heimwee krijgen ligt er wat dik bovenop, maar dat maakt het ergens ook wel weer een sympathiek liedje. Verder nooit zo'n behoefte gehad om me in deze dame te verdiepen, maar dit blijft zo af en toe toch leuk om te horen.

1189. MARS - Helen Forsdale (1978)

Album: No New York
Genre: no wave, maar toch geen rimpelloze vijver
Youtube

MARS is een van de legendarische no wavebands die op de No New York!-compilatie van Brian Eno is vertegenwoordigd. De no wave kwam vanuit de punk en kenmerkt zich door een elementair gitaarnoisegeluid en spaarzame, monotone en vaak schreeuwerige zang. De langere gitaarstukken in het genre liggen me niet zo, maar de punky nummertjes vind ik vaak erg leuk, zoals deze. In Helen Forsdale kun je bijna een op een horen waar Sonic Youth zijn gitaargeluid vandaan heeft; die band wordt met zijn eerste platen dan ook vaak onder de new wave geschaard.

1188. Hüsker Dü - Don't Want to Know If You're Lonely (1986)

Album: Candy Apple Grey
Genre: punkfestivalmeezingers
Youtube

Weer een band uit de categorie ik-ken-er-eigenlijk-maar-één-nummer-van. Hoewel Hüsker Dü toch een behoorlijk grote naam is in de punk, ben ik nog steeds niet naar een van hun albums gezogen. Iets zegt me dat ze me tegen gaan vallen. Waar dat op gebaseerd is? Geen idee eigenlijk, in ieder geval niet op Don’t Want to Know If You’re Lonely. Want dat lijkt me een typische festivalmeezinger die bovendien eerder aan pakweg The Replacements doet denken dan aan echte punk. Vraag aan de kenners: wat kan ik verder van deze band verwachten?

1187. The Dukes of Stratosphear - Vanishing Girl (1987)

Album: Psonic Psnuspot
Genre: XTC doet de jaren zestig na
Youtube

The Dukes of Stratosphear is eigenlijk gewoon de psychedelische popalias van XTC. Hun nogal op de jaren zestig teruggrijpende EP en album zijn een stuk minder bekend dan de platen van het moederschip. Dat is jammer, want The Dukes-EP is wat mij betreft beter dan al het XTC-werk. Deze komt van het album met de al lekker psycheledische titel Psonic Psnuspot. Vanishing Girl is eigenlijk het minst vage dat de band onder deze naam te bieden heeft; gewoon een lekker fris popliedje met jaren zestiginslag. De rest van hun werk is wat vager en absurder, maar ondanks dat het eigenlijk een grote grap is toch zeker serieus te nemen!

1186. The Search - Through the Walls of Ice (2004)

Album: The Search
Genre: MuMe-wave
Last.fm

Ook voor een van de meest gedenkwaardige MuMe-platen is een plaats in deze lijst. Voor wie het destijds gemist heeft: onder de bezielende leiding van the viking ontstond een paar jaar terug een ware hype rond The Search. De volstrekt onbekende Zweden kregen dankzij zijn lobbywerk snel aanhang binnen de wavekliek op deze site. Ook daarbuiten steeg de waardering, waarop de zanger van de band zich zelfs op de site meldde om mee te discussiëren. De muziek van The Search is, op basis van het bovenstaande niet verrassend, geworteld in de jaren tachtig en laveert tussen The Cure, Cocteau Twins en Echo & The Bunnymen.

1185. Electric Light Orchestra - Livin’ Thing (1976)

Album: A New World Record
Genre: nichtenprog



ELO zit wat mij betreft op het randje van pompeuze, verschrikkelijke kitsch, maar toch heb ik wel waardering voor deze mannen. Als er één band is waarbij je het eigen geluid al op een kilometer afstand kunt herkennen, is het wel dit Electric Light Orchestra. Dit nummer is hun archetype. Een flink aangezet strijkersintro, synths erbij, poppy zanglijntjes. Al maakte ook ELO conceptalbums, hun focus op popliedjes is gezien het muzieklandschap in hun hoogtijdagen bijna tegendraads te noemen. Dat het dan af en toe wat over the top gaat, zal mij verder een worst wezen.

1184. The Chills - Purple Girl (1986)

Album: Kaleidoscope World
Genre: eindeloze intro’s
Youtube

Uit de grillige beginjaren van The Chills stam(p)t ook dit instrumentaaltje. The Chills is de aanvoerder van de levendige popscene die in de jaren tachtig in Nieuw-Zeeland actief was. Die bands blonken bijna allemaal uit in prettig in het gehoor liggende jangle pop. Het hoogtepunt van de band zou later in 1990 volgen, toen ze met Kaleidoscope World een prachtige popplaat in elkaar zetten. Het vroege werk is bij vlagen aardig, maar mist wat lijn. Purple Girl is een soort oneindig intro, waarbij je elke keer denkt dat de zanger gaat invallen maar waarbij dat toch steeds niet gebeurt. Totdat later met toenemende intensiteit ‘purple girl’tegen de riff op wordt geroepen. Leuk muziekje dus!

1183. Neutral Milk Hotel - Song Against Sex (1996)

Album: On Avery Island
Genre: ik-kan-niet-zingen-indie
Youtube

Ergens ver in de schaduw van In the Aeroplane over the Sea heeft Neutral Milk Hotel nog een plaat op het conto staan. En al is die wat wisselvallig, ook daar is het gevoel van Jeff Magnum voor pakkende indiepop al goed te horen. Song Against Sex kan met de heerlijk om de zuivere noot zwevende zanglijst en de onweerstaanbare trompetjes moeiteloos mee met het niveau van het magnum opus (jawel, ik maak hem toch) van deze band.

1182. Donovan - The Season of the Witch (1966)

Album: Sunshine Superman
Genre: vooruit, een heel klein beetje psychedelisch
Youtube

Waar veel singer-songwriters uit de jaren zestig dramatisch aan hun eind kwamen,, is Donovan zowaar nog in leven. Sterker nog, hij heeft tot in deze eeuw platen opgenomen en is zelfs al meer dan veertig jaar getrouwd. Met de ex van een Rolling Stone, dat dan weer wel. Dat wil niet zeggen dat Donovan niet rock’n-roll is. De plaat Sunshine Superman is volgens sommigen zelfs de eerste aanzet tot de psychedelische rock. Dat lijkt me dan weer wat vergezocht, al is deze man zeker meer dan de Dylan-imitatie waar hij door sommigen ook wel voor werd aangezien. Al is het maar omdat zijn muziek zo niet klinkt.

1181. Steven Wilson - Harmony Korine (2008)

Album: Insurgentes
Genre: zo Porcupine Tree als het maar zijn kan
Youtube

Steven Wilson is in deze lijst ruim vertegenwoordigd. We kwamen hem net al tegen met zijn band Blackfield. Ook solo mag hij een zich alvast warmdraaien voordat zijn hoofdproject Porcupine Tree een aantal keer aan bod komt. Sterker nog: al is Harmony Korine de openingstrack van Wilsons bloedeigen Insurgentes, het nummer klinkt bijna nog Porcupine Tree-achtiger dan de band ooit geklonken heeft: Sfeervol, melodieus en licht-progressief. Dit had dan ook zo op In Absentia of vooral Stupid Dream kunnen staan.

Op de eerste plaat en EP snoeiharde hardcore, maar ook het door Therapy? bekend gemaakte Diane.
Op de overgangsplaat Zen Arcade een mix van bovenstaande, popparels als het jouw bekende nummer en psychedelica.
Op de latere platen prachtige powerpop. Mijn favoriet: Flip Your Wig, die hele plaat is één punky meezingfestijn.
Hüsker Dü had geheel in Lennon/McCartney-stijl twee begenadigd zanger/songschrijvers die baas wilden spelen, Grant Hart en Bob Mould. De door jou uitverkoren song is gecomponeerd en gezongen door Hart. Mijn voorkeur gaat uit naar de songs van Mould, die ik net wat scherper vind.
Check ook Copper Blue van Bob Moulds latere band Sugar, een erg sterke en fijne plaat.

Dat nummer van de Cars is trouwens , en de hele eerste plaat is inderdaad in die stijl.

Een erg fijn topic dit!

Ik wil je woordgrap niet verpesten, maar... de zanger van Neutral Milk Hotel heet Jeff Mangum, niet Magnum.

Geen woordgrap. Drie dagen terug postte ik nog het volgende bij In the Aeroplane over the Sea:



Dit stukje heb ik al eerder gefabriceerd en niet meer aangepast, vandaar

Met woordgrap doelde ik op 'magnum opus'.

Ja, daar maken we dan maar een mangum oeps van

1180. Neil Young - Only Love Can Break Your Heart (1970)

Album: After the Gold Rush
Genre: zeurfolkrock



Van Neil Young hoor ik het liefst zijn wat kortere (pop)liedjes, zoals deze. Mijn favoriete plaat is dan ook After the Gold Rush, dat dergelijke nummers als hoofdbestanddeel heeft. Op een of andere manier wil het met de langere gitaarstukken niet zo lukken; dan vind ik Neil Young al snel wat saai en zeikerig worden. Al mag ik graag naar allerlei bands in zijn voetsporen luisteren (ik noem een Built to Spill) zal ik nooit een echte Youngadept worden. Jammer, want met zo’n discografie heb je er anders in een keer een hoop favorieten bij .

1179. Boney M. - Ma Baker (1977)

Album: Love for Sale
Genre: Disco 1977
Youtube

Ik vind Ma Baker niet alleen stiekem erg leuk, maar toch ook een stuk minder fout dan men vaak wil doen voorkomen. Het nummer kent een ijzersterke synths/strijkersmelodie die het ook twintig jaar later nog prima zou hebben gedaan in de hitlijsten. Sterker nog, ik kan me uit mijn eigen topveertigtijd herinneren dat een remake uit 1999 nog een hitje was. Verder valt me al jaren op dat Ma Baker van Boney M nogal op Cambodia van Kim Wilde lijkt; laatstgenoemd nummer is (in de coupletten) bijna de mineurversie van Ma Baker.

1178. Rory Block - Lovin’ Whiskey (1988)

Album: Best Blues and Originals
Genre: maakt meer kapot dan je lief is
Youtube

Blijkbaar is deze zangeres uit de platenkast van mijn vader in de rest van de wereld toch echt in de vergetelheid geraakt. Waar je dit nummer in Nederland nog regelmatig op de radio hoort (blijkbaar heeft Anouk het ooit gecoverd), komt Lovin’ Whiskey bijvoorbeeld niet verder dan een schamele 700 last.fm-plays in de afgelopen zes maanden. Dat is jammer, want dit staat toch als een huis. De rest van wat ik van haar gehoord heb is erg bluesy en ligt me daarom niet zo. Dit is echter meer een sfeer- en soulvolle rockballad voor bij het kaarslicht over de alcoholverslaving van haar toenmalige man. Een nummer dat het niet verdient om vergeten te worden!

1177. The Kinks - A Well Respected Man (1965)

Album: A Well Respected Man [EP]
Genre: ironiepop
Youtube

Van alle Engelse groepen uit de jaren zestig is The Kinks misschien wel mijn favoriet. De met ironie doorspekte popliedjes maken de band zo’n beetje het Blur van toen. In de geschiedenisboeken zullen ze altijd wel in de schaduw van The Beatles blijven staan, al is dat wat mij betreft niet helemaal terecht. Met You Really Got Me maakten The Kinks al eerder een in de geschiedenis van de popmuziek werkelijk memorabel nummer. Hun singles in de jaren daarna vind ik vaak sterker dan die van The Beatles. Alleen de titels A Well Respected Man of A Dedicated Follower of Fashion al: die hebben bijna iets Annie M.G. Schmidtachtigs...

1176. The Police - Spirits in the Material World (1981)

Album: Ghost in the Machine
Genre: spiritska
Youtube

Tussen de soms toch ook wat flauwe deuntjes van The Police vind ik dit een van hun meest interessante singles. Het klinkt wat tegendraadser en mystieker dan veel andere nummers die ik van ze ken. Al ben ik geen reggaefan, bij The Police ga ik toch vaak voor de nummers die voor mijn gevoel het dichtst bij Jamaica liggen. In de repetitieve muzikale begeleiding van Spirits in a Material World is verrassend veel te ontdekken, bijvoorbeeld de heerlijke synthesizerriff die op 1.35 invalt en langzaam een prominentere rol krijgt.

1175. Talk Talk - It’s My Life (1984)

Album: It’s My Life
Genre: door-de-neuswave



Bij Depeche Mode had ik het net over een van de bands die bij het grote publiek heeft bepaald hoe ‘de jaren tachtig’ klonken. Als ik nog een band moet noemen die dat heeft gedaan, is het Talk Talk wel. Verschil is dat bij Depeche Mode de muziek leidend is bij die conclusie, terwijl bij Talk Talk de stem van Mark Hollies bepalend is. Zijn nasale, verkouden zang zorgt ervoor dat zijn nummers bij de meesten in het langetermijngeheugen gegrift staan. Je moet ervan houden, en dat doe ik.

1174. Bel Canto - Shimmering, Warm & Bright (1992)

Album: Shimmering, Warm & Bright
Genre: poolcirkelsynthpop
Youtube

Bel Canto is een band die op MuMe wel wat meer aanhang verdient. De Noorse band maakt sfeervolle synthpop met als sterke punten prachtige melodieën en de verleidelijke zang van Anneli Drecker. De eerste drie albums hebben alledrie in meer of mindere mate hun momenten, maar voor mij is Bel Canto toch vooral een band met een dozijn onontdekte hitsingles. Shimmering, Warm & Bright, titelnummer van hun derde plaat, is er zo eentje. En dat ondanks het feit dat Geir Jenssen, de grote man achter Bel Canto, de band toen al verlaten had. Hij ging meer de electronic/ambientkant op onder de naam Biosphere, een project dat hier op MuMe dan weer wel de nodige aandacht krijgt.

1173. You’ve Got Foetus on Your Breath - Gums Bleed (1982)

Album: Ache
Genre: industrial rock ‘n’ roll
Last.fm

Als het woord Foetus in de bandnaam voorkomt, kun je er bijna zeker van zijn dat de Australische noiserock- en industrialpionier J.G. Thirlwell in het spel is. De laatste vijftien jaar houdt hij het bij voorkeur op ‘Foetus’, daarvoor handelde hij al onder de aliassen Foetus Corruptus, Foetus Interruptus, Scraping Foetus Off The Wheel en You've Got Foetus On Your Breath. Onder de laatste naam valt ook dit vroege werkje, dat zich na een Depeche Mode-achtig intro verliest in vuige rock-’n’-roll. Weer eens een oeuvre dat ik nog wel eens wat uitgebreider mag bestuderen.

1172. Feist - 1234 (2007)

Album: Reminder
Genre: superhits
Youtube

Het failliet van de Nederlandse hitlijsten wordt toch wel heel erg duidelijk als je je bedenkt dat een van de knapste hitsingles van de laatste tien jaar tot nummer 97 reikte. 1234 is namelijk typisch zo’n zeldzaam nummer waarvan je van tevoren denkt: dit is leuk en kan zélfs het grote publiek wel bekoren. Dat deed het ook; Feist scoorde in veel landen een redelijk grote hit, dook op in I-podreclames en jaarlijstjes. En in de Amerikaanse Sesamstraat, waar kinderen samen met Feist én Elmo tot vier leerden tellen. Maar goed, in Nederland is ons het spaarzame genoegen van een leuke radiohit helaas niet ten deel gevallen. Maar wij hebben Nick & Simon...

1171. Current 93 - The Signs in the Stars (1998)

Album: Soft Black Stars
Genre: pianofreakfolk
Youtube

Vuige industrial, IJslandse klanktapijten, folky gitaargetokkel: Current 93 heeft in een jaar of 25 tijd al op allerlei manieren een plaat gemaakt. Toch is het basisingrediënt altijd wel hetzelfde: de theatrale spoken wordzang van David Tibet. Op Soft Black Stars, wat mij betreft een van hun beste platen, bestaat de omlijsting uit rustige pianobegeleiding. Dat maakt het album tot een kalme, maar intense begrafenisfolkplaat. De liveversie van dit nummer, inclusief stemmige cello, is misschien nog wel mooier dan het origineel.

Ligt eraan, Young Bride en Head Home doen amper onder voor Roscoe. Alle 3 top 100 materiaal voor mij.

Mooie updates weer hoor met Kinks, Police, Talk Talk, Feist, Neutral Milk Hotel en Neil Young, en the Chills.

Song Against Sex

On Avery Island (dat ándere album van Neutral Milk Hotel) is ook een zeer goed album, staat natuurlijk in de schaduw van het meesterwerk, maar is zeker de moeite van het beluisteren waard. Verder inderdaad weer leuke updates.

Goh, dat nummer van Bel Canto is een mooie ontdekking, zeg! Fijne zangeres ook, hier moet ik eens wat meer van gaan zoeken (ook gezien Geir Jenssen in de band zat natuurlijk).
Current 93, zo'n band waar ik nog niks van kende, maar me altijd al eens in wilde verdiepen... en dat lijkt terecht. Erg mooi nummer!

Oké, ik vind deze lijst er nogal interessant uitzien, maar het ontbreekt me aan tijd om alle updates bij te houden. Daarom ga ik gewoon vanaf het begin alle nummers rustig per vijftal beluisteren, als ik tijd heb, en plaats ik op mijn eigen tempo mijn bevindingen.

1250. The Alan Parsons Project – Silence and I
Nummer kende ik niet, de clichéhits van de Parsons Project zijn wel een soort guilty pleasure voor me. Dit soort muziek ligt ook nogal ver buiten mijn interessegebied, hoewel ik de kwalificatie 'klinisch' een beetje oneerlijk vind, omdat dat woord een soort emotieloosheid impliceert die ik hier niet van toepassing vind. Wel heeft het last van een wat kunstmatige productie, oké. Verder: supermooi nummer eigenlijk.

1249. The Rapture – Out of the Races and onto the Tracks (2001)
Kende deze band alleen van 'naam weleens ergens opgevangen'. Lekker nummer, dit! Van mij hadden ze het wel na drie minuten ook al mogen afklokken.

1248. Death in June – My Rhine Atrocity (2008)
Ook onbekend. 'Nare griezelfolk' klinkt voor mij dan wel weer als een aanbeveling, maar eerlijk gezegd vond ik alleen de akoestische gitaar in dit nummer wel goed. Beetje interessantdoenerij, zei hij arrogant, na 1 luisterbeurt.

1247. Fischer-Z – So Long (1980)
Klinkt alsof het best goed gemaakt is, maar op een of andere manier gaat dit soort muziek altijd mijn ene oor in en de andere weer uit. Sommige soorten muziek passen gewoon niet bij je hersens, dat blijf je toch houden.

1246. Steppenwolf – Born to Be Wild (1968)
Eigenlijk niets toe te voegen aan je commentaar, Lukas. Sommige clichés zíjn ook gewoon niet kapot te draaien.

overgestapt naar de marathon?

Ma Baker! Maar eerlijk is eerlijk, die gesproken stukjes zijn toch wel behoorlijk fout.

Komt er nog meer van Boney M, Lukas?

Pfoe, dat is pas een klus, zeg. Ik heb hier één voordeel namelijk: ik ken alle nummers al

Nee. Ma Baker leek me wel weer genoeg...