Omdat bijna niets zo leuk is als chroniqueur van de muziekgeschiedenis spelen, doe ik maar weer eens een hoogdravende poging. Omdat mijn vorige lijstje hopeloos achterhaald was door mijn eigen smaakontwikkeling, maar ook omdat ik me er toen wel erg makkelijk van heb afgemaakt door hele stukken zonder toelichting neer te plempen. Een tweede poging haalde het einde niet eens, maar dat zal me geen tweede keer overkomen. Al is het maar omdat de werkwijze wat anders is en ik inmiddels enkele honderden nummers vooruit heb gewerkt aan beschrijvingen.

Verder zeg ik wel dat het 1250 nummers zijn, maar in werkelijkheid kwam ik een paar weken terug tot precies 1205 nummers die hier niet mogen ontbreken. Terugbrengen tot 1.000 leek me maar niets, geforceerd aanvullen zag ik ook niet zitten. Maar ziedaar de oplossing voor mijn vorige probleem: die 45 overige plaatsen kunnen nog ingenomen worden door nieuwe ontdekkingen die ik er even snel tussen wil schuiven. We blijven per slot van rekening steeds op zoek naar mooie aanvullingen .

Om de lijst een beetje divers te houden, heb ik mezelf ditmaal het quotum opgelegd van maximaal vijf nummers per artiest en twee per album. Het totaal aantal vertegenwoordigde artiesten zal daarmee zo rond de 700 komen te liggen. De 1.205 nummers zijn als volgt over de decennia verdeeld:

Jaren 50: 1
Jaren 60: 99
Jaren 70: 190 (waarvan 111 in de laatste 3 jaar)
Jaren 80: 339
Jaren 90: 296
Jaren 00: 266
Jaren 10: 16 (alleen 2010, 2011 laat ik erbuiten)

Dat statistiekje tekent alvast mijn smaakontwikkeling van de laatste drie jaar. Ik ben vooral veel wijzer geworden op het gebied van (post)punk. Meest vertegenwoordigde jaar is 1998, niet toevallig het jaar waarin ik de hitradio ontdekte.

Nou ja, we starten maar eens. Tien nummers per dag, verdeeld over twee posts om niet al te lange lappen in één keer te krijgen. Want elk nummer krijgt ditmaal een stukje.

1250. The Alan Parsons Project – Silence and I (1982)

Album: Eye in the Sky
Genre: gelikte orkestprog



De nummer laatst van zo’n persoonlijk muzieklijstje is toch altijd een beetje symbolisch. De vorige keer was het R.E.M. met Losing My Religion, typisch zo’n nummer waar je als kind van de jaren negentig mee opgroeit. Maar nu ik mezelf een quotum heb opgelegd van vijf nummers per artiest, keert de grootste hit van Stipe en co niet meer terug in de lijst. De rode lantaarn gaat ditmaal naar The Alan Parsons Project. Op het moment dat ik me op deze site inschreef, was dat voor mij ongeveer de best denkbare muziek. Melodieus, rijk georkestreerd, maar wel een beetje glad. Hoewel mijn smaak zich inmiddels een heel andere kant op heeft ontwikkeld, blijft deze muziek me toch wel na aan het hart gaan. Al was het maar omdat het de favoriete band was van mijn overleden vader. Ondanks dat ik het nooit bewust heb meegemaakt dat hij naar Alan Parsons luisterde, speelt dat toch mee als emotionele component bij een toch vooral klinisch klinkende band.

1249. The Rapture – Out of the Races and onto the Tracks (2001)

Album: -
Genre: huilende danspunk
Youtube

Wie ooit nog een ontdekkingstocht door de wat minder voordehandliggende krochten van de post-punk wil beginnen, kan ik deze onvolprezen Rough Trade Shops-verzamelaar van harte aanbevelen. Het leuke is dat die niet alleen een aantal onbeminde undergroundklassiekers (u komt ze nog wel tegen hier) bijeenbrengt. Ook een aantal nieuwe bands die in het straatje pasten, hebben een plaats gekregen. Daarvan is The Rapture volgens mij met afstand het bekendst, al ben ik zelf nog niet verder geraakt dan dit nummer. Snel eens in verdiepen, want Out of the Races and Onto the Tracks is vier minuten heerlijke, dansbare emopunkgekte.

1248. Death in June – My Rhine Atrocity (2008)

Album: The Rule of Thirds
Genre: nare griezelfolk
Youtube

De combinatie van voortdurende flirts met de dood en het zwarte, een zweem van geruchten over (neo-)nazisme en het de daarbij weer volstrekt misplaatste openlijke homoseksualiteit maakt Death in June nogal een bevreemdende band. Net als overigens genregenoten uit de Engelse industrial/neofolkscene waartoe ook Coil en Current 93 behoren. Als echt gezellige lui staan deze bands niet bekend, al klinkt de muziek uit die hoek vaak naast onheilspellend vooral breekbaar. Zo’n onheilspellend folkliedje is ook My Rhine Atrocity (geen idee wat ze met die titel bedoelen trouwens), afkomstig van hun album The Rule of Thirds uit 2008.

1247. Fischer-Z – So Long (1980)

Album: Going Deaf for a Living
Genre: zeurwave
Youtube

Een wat bekendere naam dan weer: Fischer-Z. De voor new wave atypische stem van John Watts geeft die band toch een volstrekt unieke plaats in het muzieklandschap. Want zeg nou zelf: als je de beste man hoort zingen, zou je hem toch eerder in een progrockband plaatsen. Het geeft Fischer-Z een aparte touch mee, die het midden houdt tussen theatraal en onbeholpen. Dat klinkt wat negatief, maar de goede verstaander begrijpt dat dat zo niet bedoeld is . So Long is hun bekendste nummer, afkomstig van de tweede plaat Going Deaf for a Living. In vergelijking met de voorganger en opvolger klinkt die mij wat mager en bedeesd in de oren. Zelfs op dit nummer, de absolute uitschieter, valt nog wel wat aan te merken. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik ermee aan moet. Soms is het prachtig, soms ook vooral erg zeikerig. Maar voor die goede afspeelbeurten mag-ie dan toch nog net mee deze lijst in…

1246. Steppenwolf – Born to Be Wild (1968)

Album: Steppenwolf
Genre: ROCK!
Youtube

In hoeveel reclamespotjes en tv-series zou Born to Be Wild inmiddels al gebruikt zijn? Ik heb geen idee, maar dat mijn hoofd er ondanks dat nog steeds bij op en neer blijft bewegen, is in dat licht bezien meer dan verdienstelijk. Born to Be Wild is dan ook meer dan alleen maar een oerkreet. De coupletjes zijn misschien wat mij betreft misschien zelfs het hoogtepunt van het nummer; lekker melodieus. En let vooral ook onder de heerlijke drumroffel onder de bekende oerkreet. Jawel, ook voor een heuse Top 2000-klassieker is in deze lijst zo hier en daar plaats.

1245. Eels – P.S. You Rock My World (1998)

Album: Electro-Shock Blues
Genre: begrafenismuziek



De eerste twee platen van Eels blijven toch twee volstrekt op zichzelf staande meesterwerkjes. Wat mij betreft heeft Beautiful Freak de betere nummers, maar is Electro-Shock Blues als soort-van-conceptplaat minstens zo geslaagd. Dat maakt wel dat de favorieten op die plaat moeilijker aan te wijzen zijn en het lastig is om de losstaande nummers uit de context op hun waarde te schatten. Omdat P.S. You Rock My World na drie kwartier aan hartverscheurende depressie toch dat sprankje hoop biedt, leek me dit een passende keuze. Met de toevoeging dat ook een Cancer for the Cure hier zeker niet had misstaan…

1244. Beach House – Walk in the Park (2010)

Album: Teen Dream
Genre: lome zomerdagpop
Youtube

Typisch een nummertje voor een net te warme zomerdag. Lekker klungelige dreampop die zijn werk goed doet, want ik moet er altijd een beetje van gapen. Niet omdat het saai is, maar wel omdat het zo extreem laidback klinkt. Teen Dream is dan ook een prima plaat om op zo’n zomerdag vredig in slaap te vallen zonder meteen te baden in het zweet. Verder is dit het eerste nummer in de lijst dat ik ook al eens live heb gezien. Daar had ik best geluk mee, want toen Beach House vorig jaar op Primavera Sound stond, viel dat precies tussen twee andere dingen die ik wilde zien. In het voorbijgaan had ik precies tijd voor één nummer. En laat dat nou net Walk in the Park zijn geweest, dat ik toen al als favoriet had aangestipt.

1243. Japan – Ghosts (1981)

Album: Tin Drum
Genre: new wave met oosters geneuzel
Youtube

Over laidback gesproken… maar dan wel op een heel andere manier. Want zo niks-aan-de-hand als een wandelingetje in het park is dit natuurlijk niet. Al hou ik Japan vaak moeilijk een hele plaat uit, toch ben ik wel een beetje fan van de bevreemdende geluidscollages van Sylvian cum suis. Mede vanwege de heerlijke tegendraadse zangmelodie in wat je met enige fantasie het refrein zou kunnen noemen is dit een van mijn favorieten van deze band.

1242. Roxy Music – More Than This (1982)

Album: Avalon
Genre: het beste van Sky Radio
Youtube

Een beetje softrock gaat er zo nu en dan best in hier. Roxy Music was in 1982 misschien erg Sky Radiofähig, maar dan wel in de goede zin des woords. Er hangt een fijne ontspanning over dit nummer. Let vooral ook op het heerlijke outro, dat zowat de helft van het nummer beslaat maar er nou ook weer niet zo verschrikkelijk veel aan toevoegt. Dat hoeft echter niet, want dit luistert heerlijk weg en daar gaat het in dit geval om.

1241. Tame Impala – Desire By, Desire Go (2010)

Album: InnerSpeaker
Genre: Psychedelic Pink Floyd anno 2010
Youtube

Echt vernieuwend is het allemaal niet, wat deze Australiërs vorig jaar op het album InnerSpeaker ten gehore brachten. Maar dat hoeft een uiterst plezierige luistertrip natuurlijk niet in de weg te staan. Denk aan een niet eens zo heel veel modernere versie van Pink Floyd in de eerste jaren en je hebt Tame Impala wel ongeveer te pakken. Desire By, Desire Go is wat mij betreft hun beste. Typisch psychedelische melodieën en refreinen die heerlijk de hoogte in gaan. Daarmee staat hun hele plaat trouwens vol. Al zijn de nummers daarop redelijk inwisselbaar, lekker klinkt het allemaal wel.

Tof dat je zo veel tijd stopt in deze lijstjes!

Ben nu zelf ook bezig met een kleintje, het gaat over sprookjesachtige albums.

Eels is uiteraard zeer goed, ben er over aan het denken om ze binnenkort toch te bezoeken in Eindhoven.

Tin Drum heeft een heerlijk sfeertje over zich, hoewel ik niet zo van de 80's ben.

Roxy Music en APP heb ik zelf niet zo veel mee.

Ah kijk eens aan, een nieuw Lukas-toplijst-topic, met veel tekst erbij. Dat gaan we volgen!

Altijd leuk, de lijstjes van Lukas . Originele genre-aanduiding .

Leuke verhaaltjes zeg! Niet altijd mijn muziek, maar de verhaaltjes maken veel goed.

Is het een vliegtuig? Is het een mus? Nee het is Lukas' twinkelende top 1250-topic.

Dat ziet er hier allemaal veelbelovend uit.
Vooral onderhoudend geschreven. Ik ga dit topic zeker volgen.

Alleen ... hoe slagen mensen erin om 1250 nummers te lijsten?
Ik kan er ook wel zoveel opsommen, maar ze rangschikken is wat anders.

Voor mij is een top 10 al een hele klus, laat staan een top 1250.

Het is wellicht niet zo dat nummer 1 daadwerkelijk 1250 keer beter is dan de laatste.

Neem ik aan ...

Deze lijst ga ik ook wel met regelmaat volgen, de toelichting bij de eerste tien nummers is in ieder geval erg leuk, en er staan toch wat nummers tussen die ik niet ken.

The Alan Parsons Project en The Rapture kan ik vrij weinig mee, de eerste zeg je zelf al: gelikte orkestprog... wat mij betreft is dat niet echt positief. En die tweede.... tja, wat te schreeuwerig. Maar voor de rest prima nummers! Leuk dat je More Than This er ook in hebt gezet... hoorde ik dat nummer maar eens op Sky Radio...

Persoonlijke favoriet is Beach House (al vond ik er live niet zo veel aan). Heerlijk dromerig, ik hou daar van. Wat betreft Eels ben ik het met je eens, maar ik vind het hoogtepunt van Electro-Shock Blues eigenlijk net voor P.S. You Rock My World liggen, met Climbing to the Moon, Ant Farm en Dead of Winter.

Het nummer van Japan is wel lastig te doorgronden. Het spreekt me wel aan, maar ik moet dat nummer zeker nog eens vaker beluisteren. Enne: Born to be Wild!

De volgorde wordt naar onderen toe uiteraard steeds willekeuriger. Ik ga daar echt geen dagen mee lopen schuiven. De nummer 1000 zou net zo goed op 700 kunnen staan denk ik. Maar niet op 300. Zo moet je het zien

Spannend hè . Zou Teardrop op 1 staan?

Nee. Maar The Gates wel.

Leuk nummer, die van The Rapture.

Ik zal je lijst ook volgen, ondanks dat Rop de nummer 1 al heeft verklapt.

Ik ben fan van je genre aanduidingen. Beetje volgen dan maar

1240. Motorpsycho – The Other Fool (2000)

Album: Let Them Eat Cake
Genre: Noren met violen



Motorpsycho klonk zelden zo liedjesachtig als in deze periode. Hoewel de wat meer uitgesponnen structuren van Angels and Daemons at Play of Trust Us me bij deze band wat beter liggen, blijft dit toch wel een prachtig nummer. De strijkers vallen in dit nummer in eerste instantie het meest op, maar The Other Fool staat of valt toch echt bij de heerlijke bas die het nummer werkelijk naar een grotere hoogte draagt. Toch een van de beste dingen die deze Noren op plaat hebben gezet…

1239. Pinback – Off by 50 (2007)

Album: Autumn of the Seraphs
Genre: feelgoodindie
Youtube

Pinback maakt al een jaar of dertien ambachtelijke en bescheiden indiepop met een zeer karakteristiek, helder gitaargeluid. Over hun laatste plaat uit 2007, Autumn of the Seraphs, zijn de meningen onder de fans het sterkst verdeeld. Het gebruikelijke Pinbackgeluid is op die plaat iets voller aangezet, alsof er een scheutje classic rock overheen gegoten is. Toch bevalt die kleine koerswijziging mij helemaal niet zo slecht, getuige dit extatische popliedje waarmee Pinback zijn vierde studioplaat passend afsluit.

1238. The Byrds – Tribal Gathering (1968)

Album: The Notorious Byrd Brothers
Genre: countryrock met tempowisselingen
Youtube

Nog eens een oudje dan maar, en tevens het eerste nummer in deze lijst dat is vernoemd naar een MuMe-user . Over het algemeen vind ik The Byrds vaak wat aan de gezapige kant, maar dit is echt zo’n nummer waar je dan even van wakker schrikt. Door de stevig aangezette gitaren, natuurlijk, maar vooral ook door de afwijkende maatsoort van het nummer.

1237. Ragnarök – Dagarnas Skum (1976)

Album: Ragnarök
Genre: zondagmorgenprog
Youtube

Een overblijfsel van mijn progperiode van een paar jaar geleden. Ragnarök is een op deze site blijkbaar volstrekt onbekende Zweedse band. Ik ken maar een plaat van ze; daarop maken ze niet al te ingewikkelde, maar wel lekker wegluisterende instrumentale muziek. Melodieus gitaargetokkel, een panfluitje hier en daar; de plaat – en vooral dit nummer – kenmerkt zich door een lekkere zondagmorgensfeer. Aanrader voor fans van bands als pakweg Gryphon en Jethro Tull, lijkt mij zo.

1236. Buggles – Video Killed the Radio Star (1979)

Album: The Age of Plastic
Genre: melige retrowave
Youtube

Dit zal de meesten dan weer een stuk bekender in de oren klinken. Logisch, want het is in de loop der jaren zo’n beetje de soundtrack geworden voor de opkomst van MTV en daarmee de videoclip. Los daarvan is het gewoon een erg geinig new wavehitje zoals er in die tijd wel meer waren en waarvan er ook nog wel een hoop gaan tegenkomen in deze lijst. Voor mijn gevoel ligt dit nummer stijltechnisch bijvoorbeeld precies in tussen twee jaargenoten: Laugh and Walk Away van The Shirts en Rock Lobster van The B-52’s. Maar zoals gezegd, daar hoort u later nog van…

1235. Kraftwerk – The Model (1978)

Album: The Man Machine
Genre: Eurodance-avant-la-lettre



Nu we toch aan het einde van de jaren zeventig beland zijn, kan er nog wel eentje bij. Ik moet bekennen dat Kraftwerk nog altijd een soort blinde vlek is in mijn muzikale ontwikkeling. Ik interesseer me over het algemeen niet bovenmatig voor krautrock of electronic/dance, dus echt veel kaas van hun pioniersfunctie heb ik niet gegeten. Neemt niet weg dat je in dit nummer bijvoorbeeld zo ongeveer één op één het onvolprezen eurodancehitje Blue (Da Ba Dee) van Eiffel 65 terughoort. Dit is echter een stuk leuker, al moet ik de Duitse versie nog eens opsnorren. Die moet bijna wel beter zijn, want mijn enige kritiekpunt is dat het steenkolenengels hier wat al te koddig is.

1234. Modern English – I Melt With You (1982)

Album: After the Snow
Genre: meezingrefreinwave
Youtube

Alsof het zo bedoeld is rollen we vanuit de jaren zeventig langzaam verder de new wave in. Dat doen we met dit spaarzame hoogtepunt op het wat mij betreft verder wat bleke After the Snow van Modern English. I Melt With You voorkomt echter eigenhandig dat deze band lukraak op mijn stapel met niet erg interessante vergeten wavebands terechtkomt. Grappig vind ik dat je bij dit nummer zowel de stem van Bono als die van Robert Smith in je achterhoofd kunt houden. Ofwel: dit zou zowel een aardige U2-hit als een The Cure-hit kunnen zijn. Mooiste moment is als de synths ineens invallen tijdens het refrein, ongeveer op 2.50 minuten.

1233. And Also the Trees – The Horse Fair (1989)

Album: Farewell to the Shade
Genre: middeleeuwse wave zonder meezingrefrein
Last.fm

Aan de donkere kant van het wavespectrum vinden we dan weer And Also the Trees trees. Deze nog altijd actieve Engelsen gingen in eerste instantie een beetje dezelfde weg als The Cure. Hun titelloze debuut doet vooral denken aan Pornography; voor mij niet direct een aanbeveling, want beide platen vind ik nogal drammerig en vervelend. Later gaan ze meer de akoestische kant op. Met enige fantasie zou je hun plaat Farewell to the Shade uit 1989 dus wel hun Disintegration kunnen noemen. Met fantasie zeg ik, want inmiddels had And Als the Trees ook wel zijn eigen, kenmerkende sound gevonden. Gothic/wave, veelal akoestisch dus, met een scheutje folk. The Horse Fair is een uitgesproken voorbeeld van dat stijlfiguur.

1232. Meja – All ‘Bout the Money (1998)

Album: Seven Sisters
Genre: romdomdadadomdom
Youtube

Het leuke van zo’n lijst is dat je na een paar nummers die gevoelsmatig op elkaar aansluiten weer eens op iets heel anders uitkomt. Op mijn eerste singletje bijvoorbeeld. Ik weet het nog goed: nadat ik dit bij de onvolprezen rubriek ‘Maak ’t of kraak ‘t’ op Radio 538 hoorde langskomen, kwam voor het eerst de aandrang in mij boven om zelf een exemplaar van dit nummer te bemachtigen. Er zouden er nog enkele tientallen volgen tot ik tot de conclusie kwam dat nieuwe singletjes à 10 gulden kopen een wel erg makkelijke manier was om van je zakgeld af te komen. Ik geloof dat Meja nog wel ergens bij mijn ouders op zolder ligt. In tegenstelling tot het overgrote deel van die andere singletjes is dit nummer me toch ook wel bijgebleven. Niet alleen omdat het mijn eerste was, maar ook omdat All ‘Bout the Money nog altijd wel overeind staat als een van de leukere radiohitjes uit die tijd. Stiekem had ik er toch al wel een beetje kijk op in 1998 .

1231. Depeche Mode – Never Let Me Down Again (1987)

Album: Music for the Masses
Genre: dé jaren tachtig
Youtube

Een groot fan zal ik nooit worden, maar een knappe band is Depeche Mode wat mij betreft zeker. Hoewel ze een volstrekt unieke en herkenbare sound hebben, zijn ze bij velen toch zo ongeveer bekend als het archetypische geluid van de jaren tachtig, sterker nog dan The Cure denk ik. Dat lijkt me een groot compliment, als mensen het geluid van een bepaald tijdsgewricht aan jouw band koppelen... Zelf vind ik Some Great Reward de enige Depeche Mode plaat die er echt bovenuit steekt (al ken ik niet alles). Verder kom ik zeker nog tot een handvol singles en anderszins lekker nummers die in een lijst als deze zeker niet misstaan. Never Let Me Down Again is er daar één van.

Leuk topic Lukas

Echt zo'n nummer dat alleen tijdens het hoogtepunt van de hippie periode gemaakt had kunnen worden. PS bedachtzaam klinkt wat sympathieker dan gezapig.

Die genreaanduidingen zijn echt briljant gekozen.
Er staan absoluut een paar geniale nummers in!
Overigens is The Main Thing van roxy music nog een betere track dan Avalon en more then this!

Heel leuke topic, ik zou zelf nooit aan zo'n lijst kunnen beginnen en die genre-aanduidingen zijn goed gevonden.
Er staan inderdaad een aantal prachtige nummers tussen die misschien ook in mijn top-1250 zouden terechtkomen zoals die van Steppenwolf, Fischer-Z, the Byrds, Kraftwerk ... Dat van Beach House vind ik ook prachtig, dit album moet ik mij eens aanschaffen.

Ik zit eigenlijk wel eens te wachten op iemand die zijn hart hier uitstort over een nummer/plaat of 20.... waar hij dan ook echt een hoop over/bij vertelt... (zelf kan ik daar neit boeiend genoeg wat van maken)... bij 1250 raak ik altijd wel ergens het spoor bijster omdat het me niet boeit, er is ook zoiets als 'te veel'... al zitten er al wel een hoop fijne nummers hierbij

Toffe lijst, erg leuk nummer van The Rapture ook. Wist niet dat nog iemand het kende op de site. Door de riff doet het me een beetje aan Gang of Four denken.

Ben benieuwd naar wat er allemaal komen gaat, lijkt me wel een enorm karwei dit samen te stellen en al die tekstjes te schrijven. Ik ben zelf al ruim een half jaar bezig met mijn top 500++ van de 00s.

Dat van the Rapture is tot nu toe het enige nummer in de lijst van Lukas dat mij niets doet, dat heeft veel met de zang te maken. Sommige nummers die ik niet kende moet ik aan wennen (Japan, And Also the Trees bv.) maar klinken wel interessant.
Ragnarök is ook een ontdekking (doet mij inderdaad aan Jethro Tull denken maar is relaxter).

Ik ga dit volgen op mijn tempo ...

Nummer van Japan is prachtig, maar inderdaad wel eentje om aan te wennen (zoals met het meeste van Japan voor mij).

Lukas is kennelijk een kind van de jaren negentig, maar aan deze lijst zou je dat niet zeggen. Want het is een heerlijk aansprekend allegaartje uit bijna alle tijdsgewrichten en genres die de popmuziek rijk is. Dat maakt het ook voor iemand als ik, die in de jaren zeventig en begin jaren tachtig groot werd (ja ja, ik deed er lang over) interessant om dit topic een beetje te gaan volgen.

Beurtelings word ik verrast met een feest der herkenning van nummers die ik al lange tijd niet gehoord had (want het zijn zeker niet de meest voor de hand liggende keuzes) en met nummers en artiesten die me helemaal niets zeggen, maar die me toch vaak positief verrassen (Tame Impala, Ragnarök, allebei nooit van gehoord) en een enkele keer negatief (zoals The Rapture en Death in June) maar je kunt niet alles hebben.

Leuke, gevarieerde lijst kortom. Ik blijf 'm volgen.

Mooi, weer een Lukas-lijst. In de updates

Leuk, over een jaar komt er weer een nieuwe lijst neem ik aan?