Icky Thump is heel goed, net als Jack.
Icky Thump is gewoon een heel lekker album, beter of slechter dan de vorige albums maakt dan niet uit.
Wat Don opmerkt is natuurlijk ook , die sound , zijn stem en gitaar klinken zo lekker.

'Icky Thump' is inderdaad een erg goeie plaat, komt bij mij net na 'White Blood Cells'. Vandaag ook de liveplaat 'Under Great White Northern Lights' beluisterd, en ik sta toch wel versteld. Jack en Meg doen op die plaat eigenlijk waar ze voor gemaakt zijn: rock 'n roll tot op het bot.

Ik heb net Icky Thump beluisterd en deze bevalt me al een pak meer dan Elephant. Er zit meer gevoel in, meer afwisseling in zacht-hard, het doet me gewoonweg meer. Zeker het titelnummer is echt prachtig, naar het einde toe wilt het een beetje inzakken maar het is nog altijd stevig genoeg om mijn aandacht te houden. Deze plaat krijgt een 4* van mij, nu ga ik eens zien of ik nog tijd vind voor de 2de van The Raconteurs ofwel iets van The Dead Weather.

De afsluiter van 'Consolers of the Lonely' vind ik alvast fantastisch. Natuurlijk kende ik 'Steady as She Goes' al, en de hele debuutplaat in het verleden al wel 'ns afgespeeld. Maar die tweede is nog net iets beter, denk ik dan. Ondanks de lengte gaat het niet vervelen.

Black Sabbath, Jack White

Black Sabbath was gewoon saai dat ik na 4 liedjes, gewoon gestopt ben. Is dit nu het begin van metal? Ik had de indruk dat ik naar saaie Blues aan het luisteren was. Van Jack White ook een album beluisterd maar al geen goesting meer om het nog eens te draaien.

Dan maar begonnen met wat Nick Cave te beluisteren, bevalt me veel beter

Welk album van Black Sabbath heb je beluisterd, jassn?

Leuk topic dit, ga ik zeker aan meedoen.

Van Jack White ken ik vrij weinig behalve de hits en Blunderbuss. Hij gaf dit jaar wel een knallende show weg op Rock Werchter. Morgen zal ik Icky Thump en White Blood Cells eens gaan beluisteren.

En zo is het alweer zondag..

Drukke dagen gehad, dus weinig Jack White, ofwel: vandaag maar een inhaalslag. White Blood Cells al gedraaid, en het werk van the Raconteurs ken ik goed. Sterker nog: ik ken het werk van die formatie béter dan the White Stripes. Afijn, tijd voor verandering.

Nu draai ik Under Nova Scotian Lights, live, en die klinkt fijn hard en rauwig. Én opent met een intro met doedelzak. Wat wil je nog meer?

Paranoid

Op het debuutalbum is veel blues te horen maar op Paranoid niet meer. Je moet Master Of Reality eens proberen, dat is denk ik meer iets voor jou.

Tea and biscuits, perhaps?

Het was voor mij ook een drukke week, in het kader van de eindejaarlijstjes heel wat spul uit dit jaar herbeluisterd, waardoor er vrij weinig Jack White aan te pas is gekomen. Nu ken ik ook het merendeel van de platen die hij heeft gemaakt, solo en met verschillende bands. Deze week toch beide platen van The Raconteurs beluisterd, mijn twee favorieten van The White Stripes en een liveplaat van The White Stripes, en die vond ik behoorlijk straf. Ter verduidelijking: het gaat om 'Under Great White Northern Lights'.

Black Sabbath kwam op mij ook niet over als de duivelse, donkere band die sommigen er inzien. Het deed mij ook meer aan de omschrijving van jassn denken. Afijn, wellicht niet voor me weggelegd. Niet erg.

Maar, beste jassn, mag ik dan, als vervolgvraag na Don, vragen welk album van Jack White je beluisterd hebt? Ik denk dat de liveplaten wellicht meer indruk maken?

Netjes, toch? Voorbeeldiger dan ik, maar ik heb nog een dag. Kom maar op!

Die draai ik straks

Trouwens: de wanhopige zang zoals op Carolina Drama (>Raconteurs, Consolers of the Lonely ) vind ik fantastisch bij JW, een van z'n topnummers, wat mij betreft.

Elephant, maar White Stripes is nog nooit echt mijn bandje geweest en ook alleen vind ik hem niet meer dan gemiddeld en live albums beluister ik niet.

Hé, vind ik ook.

Ah, ik zie 't nu. We hebben ook zóveel gemeen

Aandacht, aandacht! Stilte voor volgende dienstmededeling:

In het kader van de jaarwisseling hebben Masimo en ik besloten deze week een rustweek in te lassen. Men kan dus naar believen duvels drinken, klinken op het nieuwe jaar, goede voornemens verzinnen, om dit vervolgens een maand vol te houden, en in de overige elf maanden weer met de voeten te treden zoals elk jaar. Men kan ook feesthoedjes opzetten (één per hoofd lijkt me wel genoeg), en veel, veel goeie muziek draaien. Ik denk dan aan David Bowie. Mark Kozelek. Björk. Charles Mingus. Fela Kuti. Neil Young. Autechre. El-P. Nina Simone. Sonic Youth. Nick Cave. Marc Almond. Black Sabbath. Jack White. Of kies zelf maar iets moois uit.

Men mag mooie kleren dragen, speciaal gekocht voor één acte de présence. Men mag ook eens lekker over de schreef gaan, zoals die keer dat u thuis kwam zonder tijdsbesef, geld en witte onderbroek. Men mag doen wat men wil, het is oudjaar. Morgen is het nieuwjaar. Face it. 2013 gloort achter de kim.

Een gelukkig nieuwjaar, alvast, beste volgertjes. Feest ze!

Dit was een dienstmededeling van de organisatie.

Dansen!

Dan ga ik mijn achterstand proberen weg te werken. Beginnen met Bowie

Zoals het hoort, is het hier nu heerlijk rustig.

Vertel

Ik heb alleen Ziggy Stardust en ''Heroes'' beluisterd, vooral de eerste is erg goed! Ik moet toch echt meer van David Bowie gaan beluisteren, gelukkig heeft mijn pa wat platen in huis

Een nieuw jaar, een nieuwe week, en weer een nieuwe artiest..

.. Of toch niet? Neen! Wel, een nieuw jaar is het zeker, en een nieuwe week is het ook, maar verder zal dit topic een tikkeltje anders verlopen dan de voorgaande weken, want: ditmaal is het geen artiest die centraal staat, maar een label!

Waarom? Wel, dat past beter bij de muzikale richting die we deze week in zullen slaan. Welk genre dat precies zal zijn kan ik jullie niet exact vertellen, omdat ik geen fatale fouten in benaming durf te maken. En die eventuele fouten worden door liefhebbers van deze muziek genadeloos bestraft. Wel, ik waag het erop: dance! Afijn, en om die reden zullen we deze week werken adhv een label, omdat je bij het kiezen van een artiest al snel zou vallen in een oeverloos zoeken naar het obscuurste van de - vaak al - obscure platen.

Wie dat dan wel met precisie uiteen zal zetten? Wel, dat is er niet één, maar twee. Na het lieftallige hipperdiehopduo Rob en Nelis, is het nu tijd voor de heren Tit en Teun, die samen een Titanen Tweetal zullen vormen, en ons kennis zal leren maken met het label R&S, waarop onder meer James Blake en Aphex Twin te vinden zijn.

Een uitdagende week dus, met, in ieder geval voor AOVV en moi, een hoop nieuwe, verse muziek. Schroom vooral niet, en ontdek met ons mee!

En hierbij dan de ruimte voor Teunnis (vanavond al) en Titmeister om ons kennis te laten maken met.. R&S!

ReteStrak weekje gaat dit worden

Tof dit!

Aphex Twin & de rest

Ben benieuwd!

Renaat & Sabine

Nou, daar gaat ie dan. Het startschot van een weekje R&S Records. Wat later dan de bedoeling. Ik durfde het niet in mijn eentje aan (zie mezelf meer als enthousiasteling) en vroeg om Titmeister's hulp (die er ook daadwerkelijk wat verstand van heeft), die hier eigenlijk niet veel tijd voor had. Zo bleek deze avond wel, want helaas komt Titmeister zijn verhaal nog later.

Allereerst wil ik even de keuze voor een label toelichten. De dancewereld zit complex en anders in elkaar dan de rockwereld. Ten eerste draait het in deze wereld niet om reguliere albums. Nee, hier maken artiesten naam door in clubs te draaien, door mixen uit te brengen of door gedraaid te worden in deze clubs of mixen. Ten tweede heeft deze scene nogal een hoop subscenes en is het soms lastig door de bomen het bos te zien. Toen ik zo'n tweeënhalf jaar geleden voorzichtig mijn eerste stapjes in de dancewereld zette wist ik eerst ook niet zo goed hoe te beginnen. Maar ik kwam er langzaamaan achter dat die wereld en stuk overzichtelijker werd als je in labels ging denken in plaats van artiesten.* Zo vond ik een geweldig nummer van Petter, maar zijn discografie bestaat maar uit twee EP's. Toen ik erachter kwam dat hij net als James Holden en Nathan Fake bij Border Community zat, wist ik dat BC verder ontdekt en gevolgd moest worden. Label-denken is bij dance een stuk belangrijker dan in de rockwereld. Ik zal niemand enthousiast maken als ik kom vertellen dat Universal een nieuwe single heeft uitgebracht. Als ik daarentegen vertel dat BPitch weer eens wat nieuws heeft zal dat direct de interesse wekken bij bijvoorbeeld herman.

*Een andere en misschien nog wel betere manier om de bomen te kunnen zien: sets/mixen. Als je een artiest hebt gevonden die je tof vind, beluister dan een mix album of een live set van hem (soundcloud barst ervan, zoek anders naar FACT, RA of Fabric). Noteer de leuke nummers die je tegenkomt in die set of mix en ga op zoek naar de artiesten achter die nummers. En als die je bevallen kan je weer op zoek naar mixen van hen, etc.

Hier vertelt Tit wat over R&S.




R&S bracht begin jaren '90 (net als bijna elk dancelabel in die tijd) voornamelijk singles en EP's uit. Daarvan werden er een aantal enorme klassiekers die de rave feesten in de jaren '90 een geluid gaven. Op de verzamelaar In Order to Dance staan de grootste klassiekers uit die tijd op één cd'tje. Dit is een mooi overzicht van waar R&S destijds voor stond en geeft volgens mij - ik was er niet bij - ook een goed beeld van hoe de feestjes destijds waren (in bepaalde clubs dan). De verzamelaar begint rustig en waarschijnlijk kunnen de meesten hier daar nog wel doorheen komen. Speciale aandacht voor het derde nummer; dit is misschien wel de grootste klassieker van R&S en uit ons eigen kikkerlandje. Halverwege de cd gaat het een stuk harder en vanaf hier is het bevorderlijk om je kamer om te toveren in een dansvloer (ben goed uit mijn dak gegaan met een paar vrienden in mijn kamer; lichten uit en glowsticks in de hand ). Dominator en Mentastm zijn de allereerste tracks waar de hoover sound te horen is. Sinds The Bloody Beetroots en Steve Aoki dat geluid overnamen in hun hit Warp 1.9 hoor je dit zelfs terug in nummers van Lady Gaga en Rihanna. De tweede helft is heftig als je geen techno gewend ben, dus ik snap heel goed dat mensen sommige nummers helemaal niks vinden. Toch zijn deze nummers essentieel wil je je in techno verdiepen. Dit album staat overigens (nog) niet op MuMe, maar wel op Spotify
. Op de tweede cd staan remixen van die nummers door hedendaagdse producers, maar ik vond ze weinig boeiend.

Nu vertelt Tit jullie over de andere kant van R&S. In een notendop: Ze waren belangrijk voor IDM en onder Apollo Records brachten ze rustiger werk uit, waaronder Selected Ambient Works 85-92 van Aphex Twin. En misschien heeft hij ook nog wat andere tips over het eerste leven van R&S dat in 2000 eindigde.




In 2008 besloot R&S weer opnieuw te beginnen. Nog één keer keken ze terug naar het verleden door de eerder genoemde verzamelaar In Order to Dance uit te brengen (en nog wat remixen van oude nummers), maar daarna was het tijd om vooruit te kijken. Een van de eerste artiesten waarmee ze een stap in de toekomst zette was James Blake. In 2010 bracht hij twee EP's uit bij R&S: CMYK en Klavierwerke. De EP's vielen goed in de smaak bij BBC en Pitchfork en het vervolg kennen we denk ik allemaal wel. De eerste EP, CMYK, klinkt anders dan zijn bekende debuutalbum. De titeltrack is mijn favoriete nummer van James Blake. Twee R&B-samples (van Kelis en Aaliyah) en dubstep; post-dubstep stond vanaf hier definitief op de kaart. De tweede EP komt een stuk dichter in de buurt bij het geluid van zijn debuutalbum. Breekbare pianoliedjes met toch nog een (post-)dubstepproductie. Deze EP is wat consistenter dan de eerste, maar de twee beste nummers komen van de eerste EP (naast CMYK is ook Postpone een geweldig nummer).

Met CMYK EP gaf R&S heel duidelijk het signaal dat ze niet met heimwee terug zijn gaan kijken naar het verleden, maar dat ze meegaan met de tijd. Sterker nog, ze zijn net als in de beginjaren een van de trendsetters geworden. Niet alleen James Blake, maar ook labelgenoten Pariah, Lone en Blawan, maakten de afgelopen jaren duidelijk dat post-dubstep en future garage de toekomst heeft. Vooralsnog kan ik ze geen ongelijk geven.

Hopelijk kan Tit jullie nog wat vertellen over die andere moderne artiesten. Ik kan jullie alvast dezelfde tip meegeven als die ik mezelf net heb gegeven. Ik zie namelijk dat ze zijn begonnen met R&S-mixen: klik. Ze hebben er nu nog maar twee. Eentje van Lone, daar ga ik eerst zijn langspeelplaat van luisteren, als die bevalt ga ik die mix luisteren. De andere is van de voor mij onbekende Klaus. Maar de tracklist ziet er interessant uit (o.a. Mogwai en Fennesz). Verder is Blawan zeker de moeite waard om wat van te proberen.


Tot slot nog mijn tien favoriete nummers uitgebracht op R&S:

1. Jaydee - Plastic Dreams
2. Aphex Twin - Xtal
3. James Blake - CMYK
4. Aphex Twin - Heliospan
5. Joey Beltram - Energy Flash
6. Blawan - What You Do with What You Have
7. Outlander - Vamp
8. James Blake - Postpone
9. Lone - Crystal Caverns 1991
10. Capricorn - 20Hz

Mijn doel voor deze week is dat ik aan het eind ervan op zijn minst één EP of album heb geluisterd van iedereen die na de doorstart bij R&S is gekomen. En zoals ik al zei ga ik Lone - Galaxy Garden luisteren en die twee mixen.

Vondelpark

Geen Nederlanders maar Britten overigens, maar ze maken prima muziek.