Ik zet er wel 5 Bowie-platen in, want er zijn verder toch geen albums die veel draai op dit moment.

3 x BOWIE via een OMWEG

Voor ik goed en wel een Bowie album tot mij nam,
was hij mij al minstens drie keer incognito gepasseerd.

1. Bauhaus - Ziggy Stardust
Mijn eerste kennismaking met Bowie na zijn hits uit 1983, 1984 en 1985
was deze Bauhaus cover. Er wordt weinig aan het origineel toegevoegd, te vergelijken
met de manier waarop Echo & The Bunnymen People Are Strange van The Doors coverden.
Peter Murphy doet trouwens erg zijn best om op Bowie's maatje Iggy Pop te lijken.

2. Joy Division - Warsaw
Het verhaal gaat dat Joy Division zich aanvankelijk Warsaw liet dopen
op basis van Bowies albumtrack Warsawa uit Low (1977). Nog belangrijker
dan de bandnaam is de song Warsaw, waarin Ian Curtis zichzelf als oog-getuige
(war-saw, geen toevallige woordspeling) en ziener profileert. Zie talloze andere JD songs.

3. Kraftwerk - Trans Europe Express
Dat het viertal uit Düsseldorf de doortocht van Bowie in Berlijn niet was ontgaan,
getuigden ze in de titeltrack van hun meest complete langspeler. De afstand tussen
Station to Station (1976) en Trans Europe Express (1977) is een spoorweg. Toen de Sex Pistols
schreeuwden dat er geen toekomst meer was, verkenden Bowie en Kraftwerk nieuwe wegen.

Voila, mijn huiswerk voor vandaag is klaar.

David Bowie - Low (1977)

Als dit topic zo per artiest ook maar één geïnspireerde bespreking weet los te weken, dan ben ik al zeer, zeer tevreden!

Supertopic dit! Echt zeer interessant om de teksten van Herman, maar ook van onder andere musician en bikkel2 te lezen. Tof om het leven, de hoogtes en laagtes van de artiest te leren kennen nog voordat ik er een album van beluisterd heb. Morgen, of vanavond nog, begin ik alvast met Hunky Dory!

Leuk initiatief Masimo en AOVV! Uitgebreide reviews ga ik niet geven, dat is toevallig geen van mijn kwaliteiten, maar ik zal dit topic zeker aandachtig volgen en meegenieten en - ontdekken!

Imo is het gerechtvaardigd om te stellen dat je met een gerust hart alle albums van Bowie vanaf 1970 t/m 1980 kunt aanschaffen; pas daarna wordt het wat minder consistent. Ik zou ze geen van alle uit die periode willen missen - een topdrie van zijn gehele oeuvre is voor mij onbegonnen werk

De twee opeenvolgende Live albums David Live en Stage (dubbel-lp op blauw vinyl alhier) tonen duidelijk de veranderingen live.

Toen Lulu een aantal jaren niet succesvol was geweest, bood Bowie deze song bij haar aan. Hij speelde zelf de sax bij de opname, maar verschijnt helaas niet in de clip (in Top of the Pops wel).

Begin jaren 90 werden de Bowie albums met bonustracks heruitgebracht.
Op de 1999 remasters (mijn collectie) ontbreken die bonustracks weer.

Vraagje: bestaat er een rarities collectie uit 1999 waarop die bonustracks zijn samengebracht?

Morgen mag u hier een bijdrage van mij verwachten, vandaag had ik het echter de druk met het maken van een mooie tekening voor mijn achternichtje, zij is jarig vandaag. Daarom heb ik ook vanavond geen tijd want dan vind uiteraard het verjaardagsfeestje plaats. Tot slot is er nog later op de avond de interland België - Kroatië, van levensbelang voor de Rode Duivels. Uiteraard zal die interland mijn kostbare tijd in beslag nemen. Ik wilde het maar even mededelen.

Wat voor soort bijdrage het gaat worden, dat weet ik nog niet. Meestal is dat ook voor mij een raadsel. Enfin, het kan vanalles zijn.

Ik heb net mijn eerste Bowie-album gehoord. Zie de eerste impressie bij het album zelf.

Low. Ik ben bezig met het bericht.

had het ondertussen al gevonden en dacht het al dat je nog bezig was

Leuk, Don. Extra leuk dat 't beviel!

Ben nu bezig met Diamond Dogs, en ben van plan - het hierboven veel geprezen - 'Station to Station' te draaien. En daarna weer met studie verder, en zo.

Vandaag heb ik Low ook maar weer eens gedraaid. Ben ik één van de weinigen die kant A veel beter vind dan kant B? Ik heb altijd het gevoel gehad van wel.

Nee, ik vind kant A ook beter.

Het is als geheel wat mij betreft erg geslaagd. De opbouw naar de mysterieuze ambient sfeer.
Maar ook de songmatige eigenzinnige stukken beginnen steeds beter op zijn plek te vallen.

Voor de users die begonnen zijn met Low is Heroes het meest logische vervolg.
Een plaat die de zelfde sfeer uitademt en een vergelijkbaar verloop heeft op het tweede gedeelte van Low.
Ongetwijfeld als iets minder verrassend onthaalt toendertijd, maar in kwaliteit van het zelfde niveau.
Tot nu toe heb ik een lichte voorkeur voor Heroes. Ik vind het songmatige materiaal iets sterker, en de ambient stukken zijn afwisselender in het instrumentale.
Maar het ligt kwalitatief akelig dicht bijelkaar.

Dit is interessant. Nog nooit in mijn leven een volledige plaat van David Bowie gehoord, ik ken enkel wat hits. Jullie zorgen ervoor dat ik wat moois zal ontdekken vermoed ik!

Waarom Bowie niet in mijn top 10 staat

De titel van dit stuk spreekt meteen de kernvraag uit: waarom staat Bowie niet in mijn top 10? Nu zou ik daar heel kort op kunnen antwoorden, met het simpelste argument der argumenten, en vaak ook het meest logische en terechte. Omdat er minstens 10 platen van andere artiesten zijn die ik beter vind dan de beste van David Bowie. Maar die uitleg vind ik te makkelijk, ik maak het mezelf graag moeilijk. Daarom zal ik proberen in een paar alinea’s mijn beeld van Bowie te schetsen, van eerste kennismaking (voor zover ik me die nog herinner) tot vandaag de dag.

Bowie is een bijzonder populair artiest, en omdat ik te jong ben om hem te kennen uit zijn glorietijd bij Top of the Pops, heb ik Bowie pas echt leren kennen toen ik al een jaar of 14 à 15 was. Zoals zovelen, heb ik hem leren kennen aan de hand van één song, maar dat was wel meteen een erg goede; ‘The Jean Genie’, uit het album ‘Aladdin Sane’. Nogmaals, ik heb dit nummer niet ontdekt in zijn albumcontext, maar als losstaande song, die toevallig op de radio werd gedraaid. Ik vroeg me af wie dat was, want ik vond het best een lekker nummer. Ik vroeg het aan mijn ouders, maar omdat die mensen niet zoveel kaas hebben gegeten van muziek (mijn vader is meer into classic rock, denk: Deep Purple, Status Quo, Queen; mijn moeder, tja…), was ik genoodzaakt om het zaakje uit eigen beweging uit te zoeken. En daar ben ik heden zeker niet rouwig om.

Dat was het prille begin dus, mijn eerste kennismaking zeg maar. Tot voor een jaar of vijf, zes geleden was ik iemand die enkel losse songs beluisterde, zonder al te veel besef te hebben van begrippen zoals concept en context. Ik wist natuurlijk wel dat artiesten albums maakten, ik had er zelf wel een paar, maar ik luisterde zo goed als altijd naar losstaande songs, en dan vooral bekende nummers. Mijn ontdekkingsdrang stond toen nog niet op punt. Nu hoor je me niet beweren dat David Bowie één van mijn allerfavoriete artiesten is, maar hij heeft er toch wel toe bijgedragen dat ik albums ben gaan beluisteren, zij het in minieme mate.

Het eerste volledige album dat ik van Bowie beluisterde, was ‘Ziggy Stardust’. Zijn bekendste worp, uit een decennium waarin hij, zo weet ik nu, nauwelijks zwakke of zelfs matige platen heeft afgeleverd. Daarna volgde ‘Hunky Dory’, ‘Aladdin Sane’ en de Berlijnse trilogie. Meteen viel me op hoe divers zijn oeuvre is. En dan kende ik nog maar één decennium.

Want na het ontdekken van zijn jaren ’70-platen kwam ik erachter dat ‘Let’s Dance’ een nummer van Bowie was. Verhip, dacht ik, hoe kan dat nou? Bowie werd allang de kameleon genoemd, en dat werd ie toen ook voor mij. Een artiest die zijn grenzen durft te verleggen, en niet tot in den treure blijft vasthouden aan een bepaald recept. Bowie is ook een rasartiest; zijn laatste platen zijn zeker niet slecht, maar het is al een tijdje geleden dat ie nog ‘ns iets nieuws heeft gemaakt. Maar ik vermoed wel, dat als hij nog met iets nieuws komt, het erg goed gaat zijn, want Bowie wil zichzelf altijd heruitvinden, herontdekken, verbeteren. Een mens is nooit te oud om te leren.

Maar om bij het verhaal te blijven, ‘Let’s Dance’ was voor mij een beetje een afknapper. Popmuziek, jaren ’80, ik vond het helemaal niet spannend of uitdagend. Het is dan ook niet de enige zwakke plaat die Bowie heeft afgeleverd, naar mijn smaak. Maar ik focus me liever op de sterke platen. Zo is ‘Ziggy Stardust’ ooit aardig dichtbij een plaatsje in mijn top 10 gekomen, die plaat heb ik lange tijd echt fenomenaal gevonden, en ondanks het feit dat ik er nog steeds van hou, heeft het album toch aan kracht ingeboet; het concept zit natuurlijk als gegoten, en er staan fantastische songs op zoals de opener, de titeltrack en ‘Moonage Daydream’, maar die klik die er zat aan te komen, die finale klik die nodig is om een top 10 plek te rechtvaardigen, die is er nooit gekomen. Inmiddels is ‘Ziggy Stardust’ dan ook nog eens voorbijgesneld door ‘Hunky Dory’.

Die plaat zal er, vermoed ik, ook nooit komen. Mijn favoriete Bowiesong staat er nochtans op, ‘Changes’, en er staan nog meer verschrikkelijk goeie nummers op, en ook de hoes is iconisch, maar ik weet niet wat het is met Bowie, er is altijd wel iets dat me ervan weerhoudt het echt magisch te vinden. De schuld daarvan ligt hoogstwaarschijnlijk eerder bij mij dan bij Bowie. Kijk, artiesten als Dylan, Lennon, Waits, daar heb ik echt een band mee, ik ken hen en hun liedjes beter dan die van een ander, ik ben er ook al veel langer intens mee bezig dan met Bowie. Dat vloeit in de eerste plaats voort uit een bijzondere bron van interesse. Bowie is een kleurrijk figuur, zonder meer, maar voor mij misschien net wat te kleurrijk. En dat stoot me af. Maar niet in die mate dat ik zo’n plaat van Bowie niet weet te waarderen.

Bowie is een groots artiest, met een groots oeuvre. Dat zal geen mens ontkennen, ik ook niet. Maar geen enkele van zijn platen hebben voor mij die persoonlijke meerwaarde, het ontbeert hen aan een hechte band tussen plaat en luisteraar (that’s me). Dit stukje is geschreven op de tonen van ‘Station to Station’ (de plaat), heerlijk op de achtergrond, ook mooi op de voorgrond. Misschien haalt die plaat het wel ooit? Joost mag het weten.

Mooi stukje Nick en ik begrijp wel wat je bedoeld.

Ik heb dat zelfde gevoel ook gehad bij Bowie. Dat ik 'm bijzonder vind staat buiten kijf en een nieuwe single van Bowie ging eigenlijk nooit aan mij voorbij.
Maar om mij helemaal in Bowie op te gaan, is mij eigenlijk ook nooit gelukt.
Sinds kort ben ik mij pas serieus gaan verdiepen in zijn oevre, terwijl ik hem al bijna 40 jaar ken.
De priroriteiten lagen kennelijk anders bij mij.
Misschien ging Bowie te snel voor mij. '' Changes'' dat is dus duidelijk van toepasing op de artiest Bowie.
Ik ging eerder voor Queen, daarna The Stones, Beatles... een poosje progrock , maar kennelijk is het nu tijd voor Bowie.
Maar als je dan bezig bent met het uidiepen van zijn repertoire, weet je wat je toen gemist heb.
Ik ben minder onder de indruk van zijn 80's capriolen.
Vanaf Let's Dance leek het of Bowie wat gemakzuchtiger werd. De spanning en de eigenzinnigheid hoor je wat minder terug op veel van zijn 80er jaren werk.
In de jaren 70 was hij het produktiefst en behoorlijk geinspireerd. Er valt ook weinig te klagen.
Young Americans ( zijn flirt met soul) is het wat zwakkere album, maar m.i verre van slecht.
Hij valt alleen lichtelijk tegen als je weet wat voor moois er voor was verschenen en wat er nadien nog kwam.

Een interessante herontdekking en Bowie behoort nu definitief tot mijn favorieten.

Wat maakt Bowie, zeker ten tijde van Jean Genie, dat die niet prima tussen dat rijtje past?

Geef toe dat ik mijn best doe, als doorsnee Bowie liefhebber.

David Bowie - Ziggy Stardust (1972)

Net Station To Station geluisterd en die beviel me beter dan Low.

Mooie stukken Dazzler.

Ik draai nu Young Americans en zit daarmee op een gemiddelde van 3 Bowies per dag. Moet zeggen dat ik ook niet veel andere muziek meer luister momenteel. Morgen zet ik de chronologische koers voort met Station to Station.

Dat zijn bands die praktisch niet buiten die lijntjes kleuren, terwijl Bowie al x verschillende richtingen is ingeslagen tijdens zijn carrière. Daarenboven waren het die bands die gespeeld werden in de cafés die mijn vader frequenteerde toen hij jong was en uitging, en Bowie werd daar niet gespeeld. Dan blijft zoiets wel hangen, natuurlijk. Het zou me niet verbazen, mocht hij geen enkel nummer van Bowie kennen.

Station To Station is toegankelijker en misschien ook wel gestroomlijnder.
maar bovenal een klasse plaat.

Waarschijnlijk wel mijn favoriete Bowie.

Van 'Low' valt me ook wederom (ik heb de plaat vroeger ook al beluisterd) dat tweezijdge karakter op. De A-kant is totaal verschillend van de B-kant. Maar ze bieden allebei wel iets, vind ik, dat heb ik daarstraks nog ervaren tijdens het hardlopen. Het ging even goed op kant A als op kant B. Ik ben uiteraard niet vies van een beetje experiment, daarom zal de plaat me ook wel liggen. Maar die vlieger gaat niet geheel op, want onze vrind Don Cappuccino is ook niet vies van een beetje experiment.

Ik sluit me aan bij hetgeen bikkel2 hierboven zegt: 'Station to Station' is toegankelijker, en behoort ook tot mijn favoriete Bowieplaten.

Laat ik ook maar eens vertellen over mijn ontmoeting met David Bowie. Het is eigenlijk best wel een grappig verhaal...

Vroeger, voor het internet, was ik afhankelijk van muziekzenders MTV en later ook TMF om nieuwe muziek te leren kennen. Alhoewel, 'nieuwe'...

Maar wacht, ik moet eerst nog even iets anders kwijt: in de periode dat mijn muziekobsessie begon was ik een vervelende, betweterige snotneus die een heel vastomlijnd beeld had van welke muziek ik wilde luisteren. En die muziek was: pure jaren '80-pop. Inderdaad, terwijl ik geen kans onbenut liet om de popmuziek van dat moment te bespotten en mijn gal spuwde over elke nieuwe hit op de radio, luisterde ik stomweg naar de voorgangers van die artiesten. En ik had toen helemaal niet door hoe stom dat eigenlijk wel was

Long story short: in plaats van mij simpelweg open te stellen voor alle vormen van muziek en de (toen nog uitstekende) programma's op MTV e.a. te gebruiken om vanalles en nog wat te ontdekken, keek ik uitsluitend naar programma's die oude clips uitzonden, omdat ik ervan overtuigd was dat alleen dat soort muziek deugde. Dat ik zo heel wat kansen gemist heb, mag wel duidelijk zijn. Ik herinner me nog dat ik Pulp's Disco 2000 voorbij zag komen, en gewoon het geluid uitzette omdat het duidelijk een 90's-nummer was. En dat terwijl die band nu gewoon op nummer drie staat in mijn top 10!

Maar ik wilde het dus hebben over David Bowie. Wel, onvermijdelijk kwam Let's Dance ook eens langs bij zo'n retroprogramma. Ik was meteen om en vind het nog steeds een geweldig nummer. Dankzij dat nummer ontstond bij mij het idee dat David Bowie een beroemde jaren '80 popmuzikant moest zijn. Wat ik toen nog niet wist is dat hij zoveel meer is dan dat...

Bij mijn volgende bibliotheekbezoek nam ik twee cd's mee van Bowie. Het onvermijdelijke Let's Dance, en het op goed geluk uitgekozen Outside. Die eerste cd ging erin als zoete koek bij mij, en ik verwachtte ook op Outside hetzelfde soort pop te horen.

Dat hoorde ik dus niet, en mijn kinderachtige onverdraagzaamheid indachtig gaf ik het album helemaal geen kans. Ik keek in het cd-hoesje en wat zag ik: het was een jaren '90-cd. En ik dus weer denken dat het daarom een slechte cd was. Zucht...

Ik gaf David echter niet op en ben nog een cd van hem gaan lenen. Opnieuw op goed geluk: Hunky Dory. En hoewel dat ook niet bepaald een Let's Dance-achtige cd is vond ik die wel heel sterk. Sterker zelfs dan Let's Dance. En zo begon mijn ontdekkingstocht door het oeuvre van Bowie. Ik ontdekte dat de beste man eigenlijk helemaal geen popmuzikant was, maar als het ware een genre op zich. Ik was heel erg Bowie-gek tussen pakweg mijn 15de en 18de, want het is een geweldige artiest om uit te pluizen natuurlijk. Eerst begon ik met zijn seventies- en eightieswerk, en toen ik mijn onjuiste denkbeeld over de jaren '90 eindelijk liet vallen toen dat decennium ook zo goed als gepasseerd was, begon ik ook zijn post Tin Machine-platen te luisteren. Al vind ik dat nog steeds zijn 'minste' periode.

Tegenwoordig heb ik Bowie nog altijd hoog zitten, al is de liefde wel een beetje bekoeld. Nog steeds geniet ik met volle teugen van zijn beste platen, alleen zet ik ze niet al te vaak meer op. Zo gaat dat soms...

Hulde - Young Americans: Bowie's meest onderschatte album; kwam na Pinups (een tussendoortje) en Diamond Dogs: was totaal onverwacht en een regelrechte stijlbreuk. Fame, Fascination, Young Americans en Across the Universe (wat een wanhoop) nee die pasten echt niet in een glamrockstramien en eenieder die ooit een Fender of Gibson in zijn handen heeft gehad weet hoe de simpel lijkende licks van Carlos Alomar uiterst effectief zijn. Qua manier van spelen doen ze sterk denken aan die van de sologitaar op Live at the Apollo van Soul Brother nr1, James Brown. En dat voor een witte, voorheen glamrock-artiest.

En zo toegankelijk is Station to Station ook weer niet: het album begint met ongeveer een minuut vervormde gitaar

Kan er mij iemand vertellen waarom ik voorheen deze artiest altijd heb laten links liggen? Bedankt aan de makers van dit topic, want anders was ik er nooit aan begonnen. Dit worden mooie tijden vol ontdekkingen!

Leuk topic, ik heb flink wat bowie geluisterd de afgelopen dagen en hij is terug in mijn top 10 met Ziggy Stardust.

Ik waardeer David Bowie vooral om zijn veelzijdigheid en drang naar avontuur en hij heeft verschillende prachtige albums uitgebracht. Ik leerde hem kennen door de hits The Jean Genie en Rebel Rebel maar kocht pas later albums van hem (Low, Heroes). Ziggy Stardust, Hunky Dory en Low vind ik zijn beste albums gevolgd door Diamond Dogs, Station to Station, "Heroes", Scary Monsters en het latere Reality. Zijn jaren '80-albums vind ik globaal minder maar hij bleef prima hitsingles uitbrengen. Pas met 1.Outside bracht David Bowie weer een sterk album uit die ik onmiddellijk kocht.