Toplijst 2: de songs.

Nog moeilijker dan de albums, maar ik waag een poging (geen uitleg dit keer, dat zou me alleen maar meer doen twijfelen:

1. Desolation Row (Highway 61 Revisited)
2. You're a Big Girl Now (Blood on the Tracks)
3. Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again (Blonde on Blonde)
4. John Wesley Harding (John Wesley Harding)
5. Sad Eyed Lady of the Lowlands (Blonde on Blonde)
6. Tangled Up in Blue (Blood on the Tracks)
7. Tombstone Blues (Highway 61 Revisited)
8. Standing in the Doorway (Time out of Mind)
9. Sara (Desire)
10. Like a Rolling Stone (Highway 61 Revisited)

Hm, album top 8 is eigenlijk gelijk met mijn top 8 .
Liedjes nr 1 en 2 zijn ook mijn favoriet.
Overigens voor de fan's, kenners, wetenschappers en slimmeriken , AOVV heeft Dylan eigenlijk al voor een deel gedaan op de albumpagina;s
En die foto die Masimo heeft geplaatst zou ik wel als Avatar willen

Bob Dylan is een erg veelzijdig artiest. Dat is wel het minste wat je kan zeggen, als je al z’n platen er bij haalt. Hij heeft zichzelf als artiest en als mens een aantal keer heruitgevonden, de ene reïncarnatie al wat geslaagder dan de ander. Dit zorgde telkens voor een schokeffect, waardoor oude fans op hem gingen spuwen, maar hij weer een nieuw publiek aantrok. In de studio deed en doet Bob steeds zijn zin. De enige die hem ooit een beetje heeft kunnen intomen, lijkt mij Daniel Lanois te zijn. Die heeft echt zijn eigen stempel op ‘Oh Mercy’ weten te drukken.

Op een dag werd Dylan geboren, zoals dat het lot is van alle mensen. Dylan groeide op in Minnesota, als zoon van een Joods gezin. Het anonieme Duluth is zijn geboorteplek. In deze stad, eens het toevluchtsoord van Dylan’s grootouders, wanhopig op de vlucht voor een pogrom in opdracht van de Russische tsaar, bracht hij z’n eerste jaartjes door. Toen Dylan vijf was, verhuisde het gezin Zimmerman naar het mijnwerkersstadje Hibbing. In zijn jeugd luisterde Dylan naar blues en country, maar vooral rock ’n roll. Hij trad enkele malen op onder het pseudoniem Elston Gunn, als pianist van Bobby Vee.

Begin 1961 liet Dylan Minnesota achter zich, en trok naar New York. Er waren plaatsen die erg hip waren in de folkwereld, die Dylan steeds meer begon te begeesteren. De zaken in Greenwich Village, daar wilde hij zich tonen aan de wereld. Twee jaar eerder begon hij voor het eerst zijn gevestigde artiestennaam te bezigen, al dan niet gebaseerd op de Welshe poëet Dylan Thomas. Bob spreekt zichzelf daarin tegen; eens zegt hij dit niet als invloed te onderkennen, dan weer geeft hij toe zijn artiestennaam te hebben gebaseerd op Dylan Thomas. Wat echter het belangrijkst is; Bob Dylan is een naam die vreselijk goed bekt.

Dankzij zijn enorm geestdriftige (maar soms toch ook behoorlijk bevreemdende) optredens en een gelukkige samenloop van omstandigheden, wist hij een contract te versieren bij het Columbia Records van John Hammond, alwaar hij lange tijd zou blijven. Dit zou ook nog leiden tot zware meningsverschillen met zijn manager Albert Grossman. Zonder deze ruzie zou het bizarre ‘Self Portrait’ misschien nooit zijn opgenomen. Grossman verdiende vijftig procent op elk nummer door Dylan geschreven, daarom bracht hij maar een plaat uit die vol live-versies en covers stond, en waar amper eigen, originele nummers op te vinden waren. Dylan, de keikop. Maar in quasi hetzelfde jaar kwam ‘New Morning’ uit, en dat was een ander paar mouwen.

‘You’re a Big Girl Now’ is een song die enorm in mijn waardering gestegen is, te danken aan het ontluikende karakter ervan. De schoonheid openbaart zich met kinderstapjes, maar is onverzettelijk; de uithalen zijn van buitenaardse emotie, haast. Dit nummer staat op zijn meest intense plaat, ‘Blood on the Tracks’. Het ging toen al niet meer zo goed tussen Dylan en Sara Lownds, zijn grote liefde en mama van onder andere Jacob Dylan. Bob Dylan is één van die artiesten wiens pseudoniem erfelijk is. Eén der groten.

Laatst vond ik mijn verloren gewaande exemplaar van de live-plaat ‘Hard Rain’, waar het eigenlijk allemaal mee begon voor mij. Hierin kan ik ook verwijzen naar mijn muzikale reis, in een heel ander topic. Het lijkt wel een andere wereld. Deze plaat bewijst dat Dylan live ook een kanjer is, en ik had ‘m graag in de jaren ’60 of 70’s zien optreden. Het moet magisch geweest zijn. Nu is de man de 70 voorbij, en het kan natuurlijk nog steeds de moeite zijn, maar het zal wel nooit meer zo vitaal of krachtig zijn als in zijn beste jaren. De basis ligt uiteindelijk toch nog in het studiowerk.

Ach, en wat dat betreft, mogen we zeker niet klagen. Dylan heeft, vooral in de beginperiode, veel nummers geschreven, veel platen uitgebracht, in een schrikbarend hoog tempo. Dat was toen de trend, The Beatles deden het ook. Nu wordt het blijkbaar veel meer tijd in gestoken, wat vreemd genoeg zelden tot betere resultaten leidt. Er zijn nog wel van die hyperproductieve meesterbreinen en songsmeden, maar als je weet dat Dylan in minder dan vier jaar tijd achtereenvolgers ‘Bringing It All Back Home’, ‘Highway 61 Revisited’, ‘Blonde on Blonde’ en ‘John Wesley Harding’ heeft uitgebracht, en die platen ook nog eens allemaal wereldplaten blijken te zijn, verdient dat ons grootste respect. En, wat nog vreemder is, ik heb Dylan nooit als workaholic gezien. De man doet het gewoon erg graag, wordt ook bewezen door wat iedereen zijn Neverending Tour noemt.

Niemand weet me zo te bewegen als Dylan. Neil Young komt in de buurt, Jason Molina ook. Het lijkt wel of de beste man alles zelf heeft uitgevonden, het wiel incluis. Toch heeft ook hij zijn helden, en wist hij heel goed waar de beste mosterd te halen was, mede dankzij zijn enorme fascinatie voor al wat ouder is dan hij, en kennissen als Dave Van Ronk, een wandelende encyclopedie. Ik zal het moment dat ik ‘Highway 61 Revisited’ kocht, thuiskwam en het zilverkleurige schijfje meteen in mijn CD-speler propte nooit vergeten. Bijzonder tevreden en instemmend meeknikkend lag ik op mijn bed, armen relaxed achter mijn hoofd gevouwen, als een geïmproviseerd hoofdkussen. Ik had een licht gezien, en wilde het ten volle absorberen. Ik luisterde naar een pracht waarvan ik het bestaan nimmer had geraden. Ik luister naar Bob Dylan.

Ook eens een lijstje:

4,5*
Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)
Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975)
Bob Dylan - The Bootleg Series Vol. 5: Live 1975 (2002)
Bob Dylan - Bringing It All Back Home (1965)
Bob Dylan - The Bootleg Series Vol. 4: The "Royal Albert Hall" Concert (1998)
Bob Dylan - The Bootleg Series, Vols. 1-3 (Rare & Unreleased) (1991)
4*
Bob Dylan - Desire (1976)
Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)
Bob Dylan - John Wesley Harding (1967)
Bob Dylan - The Times They Are A-Changin' (1964)
Bob Dylan - Nashville Skyline (1969)
Bob Dylan & The Band - The Basement Tapes (1975)
Bob Dylan & The Band - Before the Flood (1974)
Bob Dylan - Good as I Been to You (1992)
Bob Dylan - The Freewheelin' Bob Dylan (1963)
Bob Dylan - Another Side of Bob Dylan (1964)
Bob Dylan - Bob Dylan (1962)
3,5*
Bob Dylan - The Other Side of the Mirror: Bob Dylan Live at the Newport Folk Festival 1963-1965 (2007)
Bob Dylan - Planet Waves (1974)
Bob Dylan - New Morning (1970)
Bob Dylan - The Bootleg Series Vol. 8: Tell Tale Signs (2008)
Bob Dylan - The Bootleg Series Vol. 6: Live 1964 (2004)
Bob Dylan - Live at the Gaslight 1962 (2005)
Bob Dylan - Time Out of Mind (1997)
Bob Dylan - Tempest (2012)
Bob Dylan - The 30th Anniversary Concert Celebration (1993)
Bob Dylan - Oh Mercy (1989)
3*
Bob Dylan - Pat Garrett & Billy the Kid (1973)
Bob Dylan & The Grateful Dead - Bob Dylan & the Dead (1989)
Bob Dylan - Infidels (1983)
Bob Dylan - At Budokan (1979)
Bob Dylan - Hard Rain (1976)
Bob Dylan - MTV Unplugged (1995)
Bob Dylan - Street-Legal (1978)
Bob Dylan - Slow Train Coming (1979)
Bob Dylan - Love and Theft (2001)
Bob Dylan - Self Portrait (1970)
Bob Dylan - Dylan (1973)
2,5*
Bob Dylan - World Gone Wrong (1993)
Bob Dylan - Real Live (1984)
Bob Dylan - Modern Times (2006)
Bob Dylan - Together Through Life (2009)
Bob Dylan - Saved (1980)
Bob Dylan - Shot of Love (1981)
2*
Bob Dylan - Under the Red Sky (1990)
1,5*
Bob Dylan - Christmas in the Heart (2009)

x2

Morgen op bezoek bij freundin en die verleiden tot het opzetten van Dylan, dan wat plaatjes draaien, en dan wellicht ook nog wel wat Dylan in het weekend, wellicht een songspotifylist. Mooie lijstjes, allemaal, ook die van Stijn neem ik onder de loep

Wordt het niet eens tijd om de titel van het topic aan te (laten) passen?

Hunter S. Thompson over Bob Dylan (en anderen): Column - That's rum! Hunter S Thompson's best observations on music - News - QTheMusic.com - news.qthemusic.com

Mijn fout!

Dit moet geen tweede keer gebeuren, Arrie!

Dylan

Albums:
1. Blonde on blonde 5/5
2. Highway 61 revisited 5/5
3. Bringing it all back home 4/5
4. Desire 4/5
5. Time ouf of mind 4/5
6. Bootleg series vol. 4: Royal Albert Hall 4/5
7. John Wesley Harding 3,5/5
8. Blood on the tracks 3,5/5
9. The freewheelin' Bob Dylan 3,5/5
10. Oh mercy 3,5/5

Songs:
1. Desolation row
2. Sad eyed lady of the lowlands
3. Gates of Eden
4. A hard rain's a-gonna fall
5. Visions of Johanna
6. I want you
7. Like a rolling stone
8. Girl from the North country
9. Tombstone blues
10. 4th time around

Dylan, deze was wel erg voorspelbaar

Bob Dylan is wat mij betreft een muzikant die op een alternatieve Mount Rushmore hoort te staan.
1 van de grootste, misschien wel de allergrootste der muzikale titanen uit de 20e eeuw

Just Like A Woman 1966 video
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=YwSZvHqf9qM[/embed]
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=y_XTYYFr8Fc#![/embed]
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=aKAOHX_55B8[/embed]
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=vnKYn8866OM#![/embed]
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=8pf3zkTZ5Kw[/embed]
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=jxq3NmaRQAM#![/embed]
[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=FSuJzXODaIo#![/embed]

Ik was net bezig met mijn afsluitende stukje, maar ik heb per ongeluk het vakje gesloten (nog maar eens het bewijs dat je dit soort dingen in Word of iets dergelijks moet maken), dus om dit nu allemaal weer te gaan reproduceren, dat zal me niet lukken. Stom, stom, stom, ik ben echt boos op mezelf!

Zuur! Ik ken het gevoel - of dat je iets op google opzoekt in een tabblad, en dat je dan je tekst perongeluk sluit, net zo vervelend.

Is er een korte samenvatting te maken? Wellicht alleen in een compacte zin waar het in ieder geval over ging?

Gisteren drie Dylanplaten opgezet: Blonde on Blonde, wiens openingsnummer me wel wat afschrikt als ik 'm draai, Desire, die ik opvallend beter vond dan ik me dacht te herinneren, en Blood on the Tracks, een mooi album. Deze drie kende ik allen al, dus vanavond zal ik ook wat (voor mij) nieuw spul draaien - Nick raadde me Street-Legal aan, dus afijn, die dan!

Ik ben dan toch maar weer begonnen aan het hele stuk - in Word dit keer - die keren dat ik de energie heb om zulks in elkaar te flansen, moet ik er optimaal gebruik van maken.

Mooi dat het openingsnummer van 'Blonde on Blonde' je afschrikt; volgens mij is dat Dylan's bedoeling gewoon. Of toch deels.

Ik heb wat live-platen uit de Bootleg Series gedraaid (nu The Rolling Thunder Revue uit 1975; zeer indrukwekkend, en weer totaal anders). De werken uit de Bootleg Series zijn wel van lange duur, zodat het niet zo makkelijk is om hier tijd voor te vinden. De eerste uitgave (Vol. 1-3) zal ik wel moeten opsplitsen in drie delen, vermoed ik. Misschien ga ik ze ook nog wel kopen, als ze me bevallen; Vol. 4 & 5 althans wel.

4 en 5 zijn zeker mooi, maar 1 t/m 3 is een ongekende Dylan snoepjesdoos

Voor hun die de vocale kwaliteiten van Dylan in 2013 nog een warm hart toedragen, hierbij de link naar Soundcloud van Bob's complete optreden gisteravond in Amherst.

Wat Rudi zegt, is correct. Ik voel dan ook niet de behoefte om dit allemaal nog ‘ns te gaan bespreken, dit lezen jullie wel bij de albums zelf (al ben ik nog lang niet klaar). Ik wil wel nog een afsluitend stuk schrijven. Dylan heeft een heleboel collega-artiesten, en mensen in het algemeen, beïnvloed en geïnspireerd, maar hij heeft natuurlijk ook zijn eigen helden. Hieronder zet ik enkele van die helden in de spotlights.

Woody Guthrie

Als ik over de helden van Bob Dylan begin, denken de meeste mensen in de eerste plaats aan Woody Guthrie, zou ik denken. De bewondering van Dylan voor deze folklegende is diepgeworteld, en is al begonnen toen hij nog in Minnesota vertoefde. Het was zelfs één van de drijfredenen om naar New York te komen. Toen Dylan daar zijn best deed om door te breken, lag Guthrie in het ziekenhuis, met wat later de Ziekte van Huntington bleek (artsen hielden het op o.a. schizofrenie, maar raakten er niet wijs uit). Dylan ging meerdere malen op bezoek bij zijn ultieme held, en speelde liedjes voor ‘m, veelal liedjes van Guthrie zelf. Ook schreef hij één van zijn eerste songs als eresaluut aan Guthrie; ‘Song to Woody’, dat op zijn eerste plaat verscheen.




Guthrie werd geboren in 1912 in het rurale Oklahoma, dat in de jaren ’30 zou geteisterd worden door de Dust Bowl, één van de belangrijkste tekstuele thema’s in Guthrie’s werk. Hij werd vernoemd naar de net verkozen Amerikaanse president Woodrow Wilson (Guthrie heette dus voluit Woodrow Wilson Guthrie). Toen Dylan furore begon te maken, was Guthrie aan zijn laatste levensjaren toe. Hij was, hoewel nog niet overdreven oud, zwak geworden, maar de venijnigheid die zijn stem ooit had, en het daarbij passende roestige mondharmonicaspel hadden in het prille begin, toen Dylan nog optrad in diverse clubs in Greenwich Village, een enorme invloed op hem.

Guthrie stierf in 1967 aan de gevolgen van Huntington. Op 3 oktober was dat; een dikke twee maand later zou Dylan met John Wesley Harding zijn achtste studioplaat uitbrengen. Guthrie is ook nog bekend om de tekst die op zijn gitaar prijkte: “This machine kills fascists”.




Hank Williams

Een andere vroege oerinvloed, zeg maar, was countryzanger Hank Williams, ook een legende in zijn soort, natuurlijk. Deze invloed valt vooral op te meten in de teksten. Williams heeft in zijn bitter korte leven genoeg hartzeer gekend om op 29-jarige leeftijd in 1953 (op nieuwjaarsnacht nog wel) te sterven aan een morbide combinatie van drank, pijnstillers en morfine. Zelfs dat deed Luke the Drifter in stijl; op de achterbank van een Cadillac.

Dylan heeft, net als Johnny Cash en vele anderen, een aantal songs van Williams gecoverd. Hieronder een video uit de film 'Don't Look Back':




Martin Luther King

Dylan is een artiest die – zeker in het begin van zijn carrière – fel begaan is met de mensenrechten. De rassengelijkheid was lange tijd een heikel punt in de Verenigde Staten, daar heeft zelfs de Burgeroorlog geen permanent einde aan kunnen stellen. Het afschaffen van de slavernij (abolitionisme) in de Zuiderse staten was één van de belangrijkste motivaties voor Lincoln om de strijd tot een goed eind te brengen. De zwarten werden door de Southies destijds massaal tewerkgesteld in enorme plantages en dergelijke, en door velen zelfs niet als mensen behandeld. Zelfs in de vorige eeuw heeft dit nog zijn weerslag gekend, en er bestond natuurlijk een actieve burgerrechtenbeweging, waarvan Martin Luther King één van de meest prominente vertegenwoordigers was.




King was een fervent voorstander van geweldloos protest, en dat is wat Dylan eigenlijk ook in grote mate deed, hoewel hij halsstarrig weigert zichzelf als protestzanger te beschouwen, zoals hij in de eerste jaren van zijn carrière toch werd neergezet door de media. En terecht, trouwens, want ook toen was Dylan al veel meer dan dat. Het is echter lange tijd een molensteen rond zijn nek geweest, en toen Dylan iets anders ging doen (het befaamde “Dylan goes electric”-verhaal), keerden vele mensen zich af tegen dit rebelse gedoe. Toch kan men niet ontkennen dat Dylan vele sociaal en politiek geëngageerde liederen heeft geschreven, met hierbij misschien wel één van de meest aangrijpende:




Martin Luther King was een zeer inspirerende spreker, getuige zijn wereldberoemde toespraak die opgebouwd was rond de woorden “I have a dream”. Ook won hij de Nobelprijs voor de Vrede, en zag hij in 1965 dat de meeste van zijn eisen werden ingewilligd doordat president Johnson de Voting Rights Bill tekende. Op 4 april 1968 werd King doodgeschoten, het is nog steeds onduidelijk wie de dader is. James Earl Ray, die bekende op advies van zijn advocaat, om zo de doodstraf te ontlopen? Loyd Jowers, die beweerde dat hij de moord had gepleegd in opdracht van de maffia? Op toch een heuse samenzwering? Enfin, het opzet van deze daad is in ieder geval niet geslaagd, en dankzij deze moedige predikant en zijn vele volgers zijn zwarten sindsdien gelijk voor de wet. Een mens zou voor minder een nationale feestdag verdienen.

Arthur Rimbaud

Een grote bron van invloed op tekstueel vlak, is een Franse dichter, grote vernieuwer en aanhanger van het symbolisme. Arthur Rimbaud is de naam, en Dylan zou o.a. de titel ‘Just Like Tom Thumb's Blues' hebben gebaseerd op één zijner gedichten.




Rimbaud was niet de enige dichterlijke invloed die Dylan heeft gekend, dat is ook logisch, als je naar ’s mans teksten kijkt. T.S. Elliot, Charles Baudelaire, Paul Verlaine, Dylan Thomas, de beat poets, noem ze maar op. Ook Shakespeare behoort tot die ruime groep. Dylan heeft wel altijd zijn geheel eigen draai aan alles gegeven, en zijn teksten komen ook echt over als zijn teksten. Heel sterk, als je zoveel invloeden kent. Maar Rimbaud is zonder twijfel één van de grootste invloeden op Dylan geweest. Zeker in de periode 1964-1966 is dit het geval geweest, met de geheel nieuwe schrijfstijl die Dylan ging gebruiken, veel vager en minder verhalend, met absurde personages, gebeurtenissen en verwijzingen. ‘Desolation Row’ is de kroon op het werk, met zijn fantastische, letterlijk onnavolgbare tekst. Het heeft simpelweg geen zin om hier een betekenis aan te verlenen, omdat er tegelijkertijd zoveel verschillende betekenissen en helemaal geen betekenis in te vinden zijn.




Ook Rimbaud is gestorven toen hij nog relatief jong was, maar heeft toch heel wat nagelaten aan de wereld. Bij leven bracht hij slechts één werk uit, ‘Une Saison en Enfer’, bestaande uit deels poëzie en deels proza. Het handelt onder meer over de stormachtige liefdesrelatie tussen Rimbaud en Paul Verlaine, die in 1886 nog ‘Illuminations’ zou publiceren, waarin Rimbaud vooral vrijelijk experimenteert. Vooral dit werk heeft Dylan goed bestudeerd, heb ik de indruk.

Marc Chagall

Dylan schreef niet enkel liedjes, hij hield ook van schilderen. In deze kunstvorm is hij nooit doorgebroken, hij deed/doet dit dan ook vooral om het plezier ervan. En om wat tegengewicht te hebben voor die stortvloed aan liedjes die hij schreef, zou ik denken. Ook in dit aspect van zijn artistieke leven kende Dylan invloeden, en één van de voornaamste is Marc Chagall, een Franse kunstschilder met Russische roots.




Het werk van Chagall wordt vooral geassocieerd met de surrealistische stroming binnen de kunstwereld, al kan je het niet echt in een bepaald hoekje situeren. Ook Dylan’s werk is niet echt te classificeren (wat ook geldt voor zijn schilderijen, hoewel deze wel voornamelijk naar surrealisme hangen), en uiteindelijk heeft het surrealisme ook een grote invloed gehad op zijn teksten (samen met de hierboven besproken dichter(s)). De bonte kunst van Chagall (ik citeer Picasso: “Chagall is de enige kunstenaar die nog weet wat kleur is”, al zei die dit niet in het Nederlands, natuurlijk) maakte een verpletterende indruk op Dylan (op mij ook best), getuige dit werk van Dylan’s hand (link):

Paintings and drawings by Bob Dylan - dylanstubs.com

Toegegeven, niet de meest technisch perfecte schilderkunst, maar het heeft wel iets. Het zuigt me naar de artiest in kwestie toe. Net als Dylan’s songs dat doen.

Exact 50 jaar geleden gaf Dylan 1 van zijn meest legendarische concerten, namelijk op 12 april 1963 in Town Hall in NYC.





Town Hall 1963

Dit past hier ook wel: How the US nearly turned to Bob Dylan to destroy communism - Telegraph - telegraph.co.uk

'Last Thoughts on Woody Guthrie' is overigens fantastisch!

Vandaag 47 jaar geleden gaf Dylan een optreden in Sydney.


Sydney Stadium
Sydney, New South Wales, Australia
13 April 1966

Johanna's Visions

Hier ben ik het hartgrondig mee eens. Begrijp niet waarom deze plaat zo negatief wordt beoordeeld. Vind deze plaat juist wel geslaagd in tegenstelling tot de plaat met Trembling Bells en Dawn McCarthey bijvoorbeeld. The Calvary Cross is een kippenvelplaat. En Daniel, Love is Love en Some Say (I Got Devil) zijn ook prachtig.

Eigenlijk moet hier wel een vervolg op komen, een van de hoogtepunten op deze site!

Zijn er meer hier die er wel wat in zien om dit topic weer op te pakken?

Lijkt me leuk, deric raven! Mijn voorkeur zou dan gaan naar mensen die dit topic overnemen, zodat je ook een andere insteek krijgt bij de keuze van artiesten, een andere invalshoek.

Iemand moet hier gewoon een kloek/passioneel/bevlogen/duidend verhaal schrijven en dan is het topic weer geopend en gaande.
Wat AOVV plaatste is natuurlijk waanzinnig

Ik was al een tijdje op zoek naar dit topic, moet mogelijk zijn om hiermee verder te gaan.
Altijd een leuk topic gevonden.

Ja daar zijn we het over eens, deric raven. Maar iemand moet gewoon beginnen met hier een bevlogen verhaal te schrijven over diens muzikale held. Anders komt het nooit op gang.
Ik heb een writersblock voor lange verhalen. Sorry.

(Maar uiteindelijk zal hier Hanoi Rocks, Slayer, Wild Romance of bijvoorbeeld Ratt uitvoerig besproken worden. En nog zoveel meer bands die voor een mooi topic als dit in aanmerking komen).

Ik ben er ook voorstander van dat andere mensen dit topic oppikken. Ik wil op termijn ook nog wel 'ns wat schrijven (naast Dylan kan ik over een aantal andere artiesten ook nog wel 'n boompje opzetten; Jason Molina bijvoorbeeld), maar belangrijk is nu volgens mij inderdaad wat buizen zegt.

Laat de bevlogenheid maar binnenvliegen!