David Bowie, een mooie kameleon om mee te beginnen. Zelf ben ik bekend met de 5 'grote' albums uit de 70s (Ziggy, Hunky, Low, Station en "Heroes") die nogal wisselend zijn van kwaliteit. Ook Space Oddity heb ik in een ver verleden eens een keer volledige beluisterd.

David Bowie, da's een Platinum box met singles, Ziggy Stardust en Low.

Maar vooral heel veel werk om overal door te worstelen.
Want ik kocht vorig jaar al zijn albums tussen 1971 en 1987,
maar beluisteren, dat kwam er dus nog nooit van, op die twee na.

Ik bekijk het vanop een afstand met enige nieuwsgierigheid.

Ben ook benieuwd. Er is veel op te halen over David Bowie. Over zijn albums is ook heel wat te zeggen

Masimo vroeg mij als expert inzake David Bowie op te treden, dus bij deze. Ik voel me vereerd met het verzoek, aangezien ik nog veel grotere Bowie-fans ben tegengekomen: op en buiten dit forum. Maar toch, over de jaren heen is Bowie wel mijn favoriete artiest gebleken en volgens mijn last.fm-statistieken ook veruit de meest gedraaide. Ik zal kort vertellen hoe het zover gekomen is en tenslotte wat albums tippen: de drie essentiële en drie minder voor de hand liggende.

De eerste keer dat ik iets van Bowie hoorde en dacht ‘ja, dit is goed!’ was in het begin van de jaren ‘90, toen hij een hitje scoorde met Jump They Say. Op de een of andere manier was dat een krachtig popnummer zoals ik ze nog steeds wel graag hoor: spannend en met een vleugje melancholie in de melodielijn. Toch duurde het nog even voordat ik mijn eerste Bowie-plaat in huis haalde: ik pikte ergens het prachtige Strangers When We Meet op en leende het bijbehorende album 1. Outside bij de plaatselijke bibliotheek. Later begreep ik dat dit min of meer Bowie’s comebackplaat was: dat hij een gevierde artiest was, maar in de 80s in een stevige creatieve impasse was beland. Ik zal dit straks bij een van mijn keuzes nuanceren, want zo eenvoudig ligt het wat mij betreft niet.

Lange tijd waren Outside en wat later ook opvolger Earthling voor mij meer dan genoeg Bowie, totdat ik via een goede vriend in aanraking kwam met Ziggy Stardust. Dat album had ik als jongeling al eens meegenomen uit de bibliotheek, maar toen kon ik er niet inkomen. Maar nadat ik eindexamen had gedaan vielen de Ziggy-kwartjes wel. Ik had in de 5e meegedaan aan een uitwisselingsproject met een school in Moskou en zo wat leuke mensen daar leren kennen. Na ons eindexamen ging ik met een vriend terug om er nog een aantal weken te verblijven en dat werd echt een hele leuke vakantie. Hij was nogal into Bowie en had o.a. Ziggy Stardust meegenomen. Hij hield ook nogal van zingen, dus bv. Five Years kwam ook regelmatig langs, of de CD nu op stond of niet. Uiteindelijk heb ik de plaat daar dus ontdekt en alhoewel het voor mij niet de beste Bowie-plaat is, is het wel degene waar ik de mooiste herinneringen aan heb.

Die kennismaking met Ziggy Stardust was ook een goede motivatie om me meer in Bowie’s oeuvre te ontdekken. Lange tijd heb ik hier een duidelijke strategie in gevolgd: ik kocht een Bowie-plaat en mocht pas een nieuwe kopen als ik hem compleet van buiten kende. Zo leerde ik ongeveer een plaat per jaar kennen, waarbij ik me richtte op de beroemde Berlijn-trilogie en de platen rondom Ziggy Stardust. Inmiddels ben ik wel enigszins van deze strategie afgestapt, omdat je nu via internet ook alles kunt downloaden/streamen, maar ik neem nog steeds de tijd zijn mij onbekende platen te leren kennen (inmiddels zijn het er nog maar een paar).

Dan drie essentiele albums. Als je ervoor kiest slechts drie platen van David Bowie te luisteren, laat het dan deze zijn.




1. David Bowie - Hunky Dory (1971)
Niet de eerste goede Bowie-plaat (dat is The Man Who Sold The World), maar voor mijn gevoel wel de plaat waarop Bowie zijn muzikale vorm vindt na wat omzwervingen van 60s pop (debuut) naar hardrock (The Man Who...). De opener Changes zegt wat dat betreft al genoeg en zou ook een profetische song blijken: later in zijn carriere zou hij nog vaak genoeg het muzikale roer omgooien en zichzelf blijven heruitvinden. Een van zijn bijnamen is ook niet voor niets de chameleon. Over de muziek zelf: na een hardrockplaat is dit veel meer een singersongwritersplaat: veel rustige liedjes, veel piano. En met Life on Mars? staat hier ook een van zijn allerbeste nummers op. En met Queen Bitch ook een voorbode op de glamrockkant die Bowie hierna op zou gaan.

2. David Bowie - Ziggy Stardust (1972)
Het magnum opus van David Bowie: zijn ultieme album eigenlijk, elk liedje is hier raak. Op het eerste gehoor lijkt het misschien allemaal niet zo speciaal en pretentieus, maar dit zijn nummers waar je jarenlang plezier aan kunt beleven. Ik althans. Daarnaast is het een mooi conceptalbum over de fictieve artiest Ziggy Stardust, die het er op het einde niet levend vanaf brengt. Deze plaat staat vol klassieke liedjes, maar Moonage Daydream (let op de gitaarsolo!) is lange tijd mijn favoriet geweest.

En dan nemen we een sprong in de tijd: na Ziggy maakte Bowie nog wat glamrockplaten en weer wat later dook hij in de soul. Bowie werd een heel populaire artiest en verloor zich gaandeweg in de drugs, totdat hij samen met vriend en druggenoot Iggy Pop koos voor ‘A new career in a new town’. Dit zou in retrospect een van de beste beslissingen uit de pophistorie blijken te zijn, want de Berlijn-trilogie is misschien wel Bowie’s interessantste periode.

3. David Bowie - Low (1977)
Ik heb gekozen voor Low, omdat dat de eerste plaat is uit deze tijd, maar mijns inziens is Heroes niet veel minder. Bij deze platen is het goed in acht te houden dat dit oorspronkelijk op vinyl is uitgekomen, want er is een wereld van verschil tussen de eerste en de tweede helft van elk album: op Low staat de a-kant vol met briljante popnummers waarin vaak alleen de lijnen worden uitgezet. Melodieus is Bowie hier echt op zijn top, wat mij betreft. De b-kant is daarentegen een ander laken en pak: hier gaat Bowie, geinspireerd door krautrockers als Neu! en Kraftwerk en met hulp van ambientpioneer Brian Eno, de diepte in. Hoogtepunt van het album is voor mij Subterraneans, maar Sound and Vision is misschien wel zijn beste popliedje. Een tamelijk nonchalant nummer dat nooit meer uit je hoofd gaat als het zich daar eenmaal in genesteld heeft.

Dan de tip 3, drie platen die minder voor de hand liggen:




1. David Bowie - Aladdin Sane (1973)
De opvolger van Ziggy Stardust staat vol met vlotte glamrock: een plaat met minder pretenties dan de twee voorgangers, maar wel eentje die enorm lekker rockt. Op Time horen we Bowie op zijn meest dramatisch en dat vind ik dan ook een van zijn beste nummers.

2. David Bowie - Let's Dance (1983)
Bowie wordt vaak verguisd om zijn jaren ‘80 periode, maar mijns inziens is er weinig mis met hele goede popmuziek. En dat is wat je hoort op Let’s Dance. Modern Love, Criminal World en uiteraard het titelnummer zijn gewoon fantastische popmuziek. Voor mij is dit gewoon weer een van de petten die Bowie heeft opgezet: hardrock, folk, glam, soul, electronisch... daar kon pop ook nog wel bij. Hij zocht er ook wel weer de goede mensen bij uit, iets waarin Bowie sowieso altijd goed is geweest: in deze periode maakte hij o.a. muziek met Nile Rodgers (Chic), Queen, Giorgio Moroder, etc. Overigens werd het hierna wat mij betreft wel echt minder, totdat...

3. David Bowie - 1.Outside (1995)
In de jaren ‘90 vond Bowie zijn muzikale inspiratie weer terug. Na wat mindere albums en de band Tin Machine, waarmee hij een aantal albums maakte, kwam het mysterieuze weer terug in de muziek van Bowie. Dat kwam ook door ‘Berlijn’-maatje Brian Eno, die hier ook weer van de partij was. Het concept van Outside was topzwaar en het album is een van zijn minst toegankelijke, maar toch blijf ik hier ook na 17 jaar nog nieuwe dingen ontdekken. Mijn favoriete songs zijn The Heart’s Filthy Lesson, We Prick You en I’m Deranged.

--

Goed, dat waren mijn tops en tips. Best een lange post, maar gezien het enorme oeuvre van Bowie heb ik het nog extreem kort gehouden. Mensen die al bekend zijn met zijn albums en meer willen weten kan ik van harte dit blog aanraden: Pushing Ahead of the Dame - bowiesongs.wordpress.com
Hier worden al zijn songs erg uitvoerig en op chronologische volgorde besproken. Wat mij betreft de ultieme Bowie-site.

Zo! Dat is nog eens een bijdrage! Een gedroomde start alleszins van ons topic, en een voorbode voor nog veel moois! De platen die je aanhaalt, heb ik allemaal 'ns een keertje beluisterd ('Hunky Dory' en 'Ziggy Stardust' nog een pak meer dan dat). Over 'Let's Dance' ben ik minder enthousiast, maar slecht is het zeker niet. De jaren '90-plaat die je daar noemt, heb ik nog niet genoeg beluisterd, zeker niet, maar ik kan wel zeggen dat ik er erg moeilijk in kon komen. Dat is intussen al een poos geleden, misschien kan ik er nu meer van maken, omdat ik nu ook veel meer muziek ken.

In ieder geval, ontzettend bedankt, Herman. Hulde!

Ik ken Ziggy en Low, meer ken ik niet van deze man Ik ga naar aanleiding van dit topic Hunky Dory dan ook maar eens proberen, want eigenlijk vind ik alles dat ik tot nu toe van David Bowie heb gehoord erg goed.

Mijn eerste kennismaking met David Bowie was The Jean Genie, uiteraard in Toppop begin 1973.

Ik vroeg mij later of hoe het kwam dat dat relatief laat was, omdat Hunky Dory en Ziggy Stardust daar nog voor zaten.
Maar eigenlijk waren dat geen cd's met grote hits. Volgens mij werd Bowie met The Jean Genie ook meer een vertegenwoordiger in de Top 40, waar hij dat in een eerder stadium (Space oddity uit 1969 daargelaten) minder prominent was.

Daarna David Bowie altijd blijven volgen maar ik heb, eerlijk is eerlijk, een enorme blunder gemaakt in inschatting van zijn muziek.
Eigenlijk ben ik afgehaakt na Never let me down (1987) na een paar missers van David Bowie, o.a. ook de albums Tonight en Let's dance.

Dat wordt eigenlijk mijn "waarschuwing" van de dag: verlies hem niet uit het oog. Aanvankelijk wordt het in de jaren '90 met bijvoorbeeld de Tin Machine niet veel beter. Maar Bowie heeft een geweldige eindsprint gemaakt met zijn formidabele laatste trio Hours, Heathen en Reality aan het einde van de 20e, begin van de 21e eeuw.

Ik betreur het nog steeds oprecht dat het jaren heeft geduurd voordat ik die platen eens wilde oppikken.

Want het is zelden dat iemand na zo'n bewogen carriére als David Bowie nog op dit niveau met dit soort albums wist terug te komen. Maar hij heeft het gedaan.

We hebben al bijna 10 jaar geen nieuw studio-album meer gehad van David Bowie. Ik denk dat dat onder andere komt doordat hij zelf ook geen genoegen meer wil nemen met minder dan dat trio. Dat hij dan liever helemaal niets (meer) uitbrengt. Bovendien weet ik niet hoe goed hij er vocaal, compositorisch aan toe is, hij blijft redelijk angstvallig uit het nieuws.

Het kan ook zomaar dat hij stiekem 5 albums heeft opgenomen in de afgelopen 10 jaar. Het blijft gissen. Maar ik zou in ieder geval deze drie albums aan je collectie toevoegen:

Ik kon Bowie al uit mijn jeugdjaren en veerde altijd wel op als hij met iets nieuws kwam.
Een onderscheidend artiest, een blijvertje en zijn discografie is grillig, eigenzinnig, maar vaak ook briliant.
Sinds kort ben ik echt in het repertoire van Bowie gedoken. Station To Station stond al heel lang in mijn cd-kast, naast een verzamelaartje.
Veel's te weinig natuurlijk en ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik er zo lang mee gewacht heb.
Ik ben wel het type dat pas veel later de herontdekking induik, dus echt vreemd is het nu ook weer niet.
Ik herinner mij vaag dat ik Bowie voor het eerst zag in Toppop (wat anders toendertijd ?)
Het nummer John I'm Only Dancing kwam voorbij. Een merkwaardige wat kille clip met een Bowie zoals hij er uitzag rond 1973/74.
Ik ben toen niet echt met Bowie doorgegaan. Ik vond Mud en nadien vooral Queen helemaal het einde, maar..... ik hield hem in de gaten.
De albums zijn toen grotendeels langs mij heengegaan.
Echter Station To Station niet. Dat was een album die mijn broer in de collectie had.
Ik was overdonderd vooral door de titelsong met dat geweldige intro en die hypnoserende riff.
Het album is mij al jaren heel dierbaar en staat ook bekend als een briliante Bowieplaat.
Ziggy en Hunky Dory zijn platen die ik al wat langer ken en behoren ook absoluut tot de betere.
Let's Dance hoorde ik wat langer geleden, maar afgezien van de uitstekende singles, boeide de strakke wat gladde produktie mij minder, maar ook deze gaat in de herkansing.

Eigenlijk via de fantastische live dvd A Reality Tour wist ik dat er wat moest gebeuren.
Via dit forum ben ik eens gaan checken hoe het stond met meningen, reactie's en hoe het zat met de inhoud en stijl van Bowie's platen.
Stapsgewijs ben ik gaan luisteren, adviezen van kenners opgevolgd wat de beste volgorde zou zijn, en natuurlijk mijn bevindingen geregistreerd.
Inmiddels zijn er aardig wat Bowiealbums de revue gepasseerd en gaat er eigenlijk geen dag voorbij dat ik wat draai. Alladin Sane, Diamond Dogs, Low, Heroes, Lodger en Scarry Monsters en tussendoor nog Earthling, een latere plaat , maar ook erg lekker. Voor de late avonden is er nog altijd Hunky Dory.
Inmiddels ook het meeste van bovenstaande aangeschaft op cd.

En zo gaat de zoektocht verder , want ik ben nog niet klaar.
The Man Who sold The Earth lijkt me ook een interessante plaat.
De jaren 90 Bowie,Hours en Heathen...... Reality ken ik inmiddels en dat vind ik ook een hele goede Bowie. Nog altijd zijn laatste.

Kortom het voelt goed om Bowie's muziek te horen en ben erg verheugd dat ik die stap heb genomen.
Bowie is geen doorsnee artiest. Een genie durf ik hem wel te noemen. Een kunstenaar die durfde, het lef had om radicaal te veranderen( zowel in muzikaal opzicht en als artiest in al zijn hoedanigheid.)
Tuurlijk ging hij een paar keer flink op zijn bek en lieten ook de verkoopcijfers het afweten, maar dat hoort er bij en zijn revanche was voorbeeldig, ook al duurde het even voordat hij de juiste vorm te pakken had.
Zonder hem was de popmuziek toch een stuk saaier geweest.

Dank, expert Herman! Aan het einde van de week leggen we natuurlijk jouw top-3 naast de top-3 die wordt gegenereerd door lijstjes en gemiddeldes daar van, en bekijken we de verschillen. Deze komen uiteindelijk in een overzicht te staan, om zo lijstjesverschillen/overeenkomsten te krijgen (en daar houden lijstjesfreaks van, lijkt me) En bedankt voor de tip-lijst, waarvan ik er nog geen ken, daaruit zal ik zo het een en ander gaan pikken. Sterke opening, dhr expert v/d week!

En de berichten van musician en bikkel2 zijn natuurlijk ook top!

En daarbij nog een boodschap voor alle users: draai en plaats vrolijk mee.

Ik denk dat ik Low of Station To Station als eerste ga beluisteren.

Low gaate gij tof vinden.

Dat is mooi om te weten.

^O^

Ik heb zojuist, en dat zal mijn eerste plaat zijn van dit topic, Aladdin Sane opgezet. Emotioneel moment.

Low-fanboy

Joechei, heb vanochtend tijdens het stofzuigen een Bowie-verzamelaar gedraaid. Nu gaat het het weergaloze Outside worden. Zijn er meer mensen die op dat album gestuit zijn dankzij de film Se7en? Bij de opening klinkt het magistrale Hearts Filthy Lesson namelijk; dat zet de perfecte sfeer voor die film...

En we zijn nog maar net begonnen

Leuk !!!

Ik draai tijdens het stofzuigen meestal hiphop.
En tijdens het blenderen Mariah Carey.


On topic: kent er iemand de film Labyrinth? Jeugdsentiment waarbij ik voor het eerst kennismaakte met Bowie en 'k ben al een tijdje op zoek naar de soundtrack daarvan...

Oei, da's wel problematisch. Oplossing: tijdens 't Bowie-luisteren stofzuigen?

Je bedoelt op CD, of neem je ook genoegen met digitale bestanden?

Euhm... 'k ben een beetje 'originele cd'-freak, maar om eens voor te luisteren kan ik daar wel even genoegen mee nemen

De film Labyrinth ken ik wel, die had ik als kind op VHS. Ben er geen Bowie-fan door geworden, maar heb hem wel een keer of 10 gezien.

Aha, en we zijn vertrokken.

Morgen plaats ik even wat info. Hoe ik in contact kwam met Bowie. Welke platen ik als z'n beste beschouw. Welke som onterecht vergeten worden, en welke dan net teveel vermeld.

Enkel nog even wat comment op de post van herman, wat zeer fijn om lezen was (toffe inbreng). De top drie is natuurlijk een goeie keuze. Drie van de betere werken van Bowie, hoewel niet representatief voor z'n oeuvre. Drie platen uit de '70's. Eén uit z'n elektronische periode, maar Hunky en Ziggy liggen voor mij nog te dicht bij mekaar (glam) om een variërende top te hebben. Nu ja, 't is ook te zien of je daar echt rekening mee wil houden. Het kunnen evengoed simpelweg jouw persoonlijke favorieten zijn, en dan heb je alvast een puike smaak.

De tip drie is andere koek. De derde is veruit één van de beste Bowies, maar Sane en Let's Dance vind ik teleurstellende platen. Let's Dance is niet slecht natuurlijk, hij krijgt het hard te verduren omdat het een Bowie is. Maar het is te vlak, te gladjes. Het énige wat me echt aanspreekt is China Girl, door die zwoele sfeer. Sane heeft me nooit aangesproken, morgen meer erover.

Dit wordt een leuk topique, nietwaar Slowgaze?

Alvast m'n complimenten aan Nick en Tomas.

Zou het niet handig zijn, mocht in de titel de artiest van de week zichtbaar zijn?

Nog even over Bowie zelf dan.
Ik ga de tips van herman eens ter harte nemen
en op zijn minst Ziggy Stardust en Low nog eens beluisteren.
En misschien ook Hunky Dory en Let's Dance ... dat lijkt me een goed begin.

Ik heb altijd een love hate relatie gehad met de kameleon van de pop.
Misschien wel vooral omwille van dat kameleon gedrag. Artiesten die zichzelf
met overtuiging heruitvinden, zijn op zijn minst intrigerend. Maar zo'n metamorfose
dreigt al gauw potsierlijk te worden als ze niet meteen lukt of aanslaat natuurlijk.

Toen ik als adolescent actief was in het jeugdhuis, was Tin Machine hot.
Ik vond er dus helemaal niks aan. Een slechte start natuurlijk om een artiest
beter te leren kennen waarvan ik enkel de jaren 80 pophits kon meezingen.

Ziggy Stardust gaf ik een eerlijke kans, en dat album was okee.
Maar kapot was ik er nooit van en een recente luisterbeurt gaf mij het gevoel
dat ik vroeger zelfs te veel mijn best had gedaan om die plaat geniaal te vinden.
Ze klonk (zoals voor mijn part veel muziek uit de begin jaren 70) nogal ... gedateerd.

Later nog, waagde ik mij dan toch aan Low.
Want Low was de plaat met Warsawa en dat nummer inspireerde Joy Division.
Maar ... Low was ook Sound and Vision, de onverhoopte Benelux top 3 hit uit 1977.

Low viel weliswaar erg goed mee. En die plaat slaagde er wel in
om mij te doen begrijpen waarom Bowie een inspiratiebron was voor new wave.
Meer dan Ziggy Stardust me deed (misschien ben ik teveel een kind van de jaren 80).

Met de meeste hitsingles van Bowie heb ik ondertussen geen problemen meer.
De brave man heeft behoorlijk wat klassiekers op zijn naam staan.

David Bowie dus: een trendsettende kameleon of een handige harlekijn?
Ik ben er nog niet uit, al blijf ik Ashes to Ashes met een videoclip die de hele
new romantic scene profetisch aankondigt nog altijd zijn beste wapenfeit vinden.

kan ik me verder ook nog als geinteresseerde aanmelden?

Alleen al het feit hoe Bowie zijn oevre opbouwde, uitdiepte en tenslotte achter hem liet.
Verschillende fases, waar ik vooral zijn Berlijn trilogie ongelofelijk boeiend vind.
Een bijna uitgeholde Bowie, die misschien de realiteit niet meer onder ogen zag.
De verzonnen personages zogen hem als het ware op. Bijna eng.
Bowie leek uitgeblust en dat platen als Young Americans en Station To Station nog zo vitaal klinken mag gerust een wonder heten. Bowie zag er in die tijd erg slecht uit, hield er merkwaardige denkwijzes en leefstijl op na en was erg verslaafd aan de cocaine.

De merkwaardige sprong naar een plaat als Low, is misschien ook wel therapeutisch bedoeld geweest.
Bowie was nu gewoon Bowie. Feitelijk geen personage meer. Hij kon nu zichzelf zijn en ook zonder de extravagantie verder gaan.
De glamdays waren over, Ziggy was begraven, Aladdin Sane opgeborgen en The Thin White Duke ging niet mee naar Berlijn.
Bowie gooit duidelijk iets overboord hier. Een andere omgeving, een nieuwe samenwerking , in dit geval met generatiegenoot Brian Eno. Een andere koers en een ander tijdperk.
Misschien wel zijn moeilijkst te doorgronden album. Je moet het luisteren om het te geloven.
Herman verwoord het helder in zijn keuze voor de 3 belangrijkste albums.

De Berlijn trilogie zal ongetwijfeld terugkeren in dit topic. Het is wat mij betreft een indrukwekkende periode die Bowie als mens veranderde ( en wellicht redde van een naderende ondergang) en zijn artistiek vermogen in een nieuw daglicht stelde.
De groei was in volle gang.

Nu je het zegt, ik heb onze vrind Maarten hier nog niet gezien.. Maar 'ns PM-en.



Bedankt. Het idee spookte al langer door onze hoofden, gevoed door de artiestendag die we soms samen houden. Maar nu hebben we het idee geconcretiseerd en.. nu ja, het topic is er.

Laat ik dan maar eens een lans breken voor mijn favoriete Bowie: Station to Station. Natuurlijk heeft Low alles, perfecte pop op de eerste helft, donkere ambient op de B-kant. Daartegenover zet Station to Station enkel pop, maar wat mij betreft qua uitwerking nauwelijks geëvenaard. Neem alleen het openingsnummer al: een intro met van links naar rechts bewegende treinen (waar zal GYBE! het toch van hebben?), swingende bas, rockende gitaren en ook nog eens een geheel nieuw Bowie-personage.
Ik denk dat vooral de swing en funk die overal in dit album opgesloten liggen Station to Station voor mij zo'n geweldig album maken. Want hoewel Golden Years en Stay duidelijk wat luchtiger zijn dan de rest van het album, gaat het tempo er nooit uit. Enkel bij de ballad Wild Is the Wind (ook bekend van Nina Simone, maar geschreven door Dimitri Tiomkin en Ned Washington) gaat de vaart er wel uit, maar qua intensiteit doet ook dit nummer weer niets onder. Sterker, met Subterraneans misschien wel mijn favoriete Bowie-song.
Als je nog weinig kent van Bowie, zou ik naast de drie albums die Herman als favorieten noemt dus zeker ook Station to Station luisteren.

Wij zijn als een leuke pub, niemand verplicht je te komen, of meldt zich aan, maar we hopen dat je vaak blijft hangen. - wij zorgen dat het bier koud staat.


Wellicht wel een goed idee, ik vrees dat onze onaffe alliteratie daarvoor wel plaats zal moeten maken. Och, voor wat hoort wat. We gaan in diep beraad.

Verder, goed alle stukjes te lezen! Jullie draaien toch ook wel wat mee?

Door de week heen zullen ook AOVV en ik jullie nog bezighouden met nutteloze stukjes tekst, met betrekking tot de artiest. Wat die stukjes tekst dan zullen zijn, zien jullie dan wel.

Geen gitaarsolo gaat zo door merg en been. Wat een gevoel, wat een sfeer, wat een emotie! Absoluut mijn favoriete solo. R.I.P. Mick Ronson.

Het zou jullie sieren mochten jullie per week een mooie alliteratie maken obv de artiest van de week.

Voor wat het waard is, mijn bevindingen:
Bowie is zeker geen artiest die mijn hitlijsten verovert, maar het is nou eenmaal wel een man waar je niet omheen kunt. Veel sterke nummers gemaakt, maar toch ook wel wat missers. Zo staat bv. een Hunky Dory ook vol met meuk waar ik weinig van moet hebben (wie weet dat ik inmiddels een andere mening toegedaan ben). Ziggy Stardust is de enige plaat, tot nu toe, die ik echt met veel plezier draai. Niets dan ijzersterke nummers staan daar op. Station to Station is ook een album dat ik graag hoor, maar die draai ik liever niet zo vaak. Voor de volledigheid heb ik Low zojuist gedraaid en ook maar even van een stem voorzien (wat mij betreft in de categorie Station to Station, goed, maar toch iets te... ongrijpbaar). Tot zover mijn kennis van de albums. Als brave muziekliefhebber concentreerde ik me eerst op de onvolprezen meesterwerken uit met name de 70s.
Nu ben ik op het punt gekomen om ook eens wat later werk te proberen (of gewoon een oudje die ik nog niet ken), zijn er tips? Liefst wel een beetje op mijn smaak gericht, uiteraard.

Verder complimenten voor de opstart van dit topic, een mooi excuus om eens wat dingen te (her)ontdekken. Uiteraard hoop ik op een Dire Straits-weekje (aangevuld met zijn solowerk heb je dan een mooi divers oeuvre ).

P.S. Over een song-bespreking zal ik me misschien later in de week nog eens buigen.

Dit leken me de drie belangrijkste albums, waarbij met name Ziggy Stardust en Low buiten kijf staan. Als derde keus twijfelde ik tussen Station to Station, omdat dat een schakelplaat is tussen zijn soul- en Berlijn-periode, maar ik gaf uiteindelijk de voorkeur aan Hunky Dory omdat Bowie daar voor het eerst zijn eigen idioom vindt (naar mijn idee).

Mijn drie favoriete albums van hem zijn denk ik: Low, Heroes en Ziggy Stardust, maar Heroes en Low noemen vond ik wat dubbelop.

Verder heb ik vandaag zijn eerste drie albums gedraaid: het debuut vind ik een hele leuke popplaat die me een beetje aan dingen als The Kinks doet denken. Het tweede album vind ik wat stug op de een of andere manier, al is Space Oddity wel een prachtsong. Het derde album rockt wel lekker weg, maar vind ik ook nog geen echte hoogvlieger (wel de eerste 4*). Ik zal eens kijken of het me lukt al zijn studio-albums te draaien deze week.

Bestormt Bowie deze week de Rotatielijst? Aan mij zal het niet liggen...