--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Will Oldham/Palace Brothers/Palace Songs/Palace/Palace Music/Bonny Billy/Bonnie 'Prince' Billy
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zoals al gezegd door AOVV, zal ik deze week fungeren als ‘expert’, waar ik informatie zal deponeren omtrent Oldhams muziek. Een 'expert' zijn vind ik wat grote taal, en ik zal niet beweren dat ik dé uitgekozen kenner ben, maar het valt wel te stellen dat Oldham een van de belangrijkste pilaren is voor dat wat mijn (huidige) muzieksmaak representeert, en anders zal het in de toekomst deel uitmaken van de fundering van mijn smaak. Afijn: vergeef me eventuele onvolledigheden – zeker op gebied van obscure singeltjes, alhoewel ik wel denk te kunnen beweren dat ik het overgrote deel van zijn werk al wel heb beluisterd. Ik zal in staat moeten zijn een redelijk beeld te schetsen van wat Oldham allemaal heeft uitgebracht, en zal daar deze week dan ook m’n best voor doen.

De komende week zal ik chronologisch de carrière van Oldham bespreken, en vertellen over de muziek die hij hierin gemaakt heeft. Ik zou het natuurlijk ook over z’n participatie als acteur (oa als gorillatemmer in Jackass, en samen met Zach Galifianakis als sexy gangster in een videoclip van Kanye West) kunnen hebben, maar dat is wellicht meer onderwerp voor de andere metersite, alwaar dan nog wel een soortgelijk topic gestart moet worden.

Wills muzikale werk valt onder te verdelen in meerdere periodes, waar absoluut een onderscheid gemaakt kan worden tussen het Palace-werk en het werk dat later onder ‘Bonnie’ uitgebracht zou worden. De keuze voor de frequente verandering van naam is gestoeld vanuit het principe dat ‘een anders klinkende plaat, met andere mensen’ eveneens een andere naam zou moeten krijgen ‘om mensen bewust te maken dat het werk van elkaar verschilt’.

Afijn.

Waar te beginnen is altijd een lastige zaak, alhoewel het begin meestal wel een logische start schijnt te zijn. Met die gedachte zal ik starten met een (wellicht wel, wellicht minder) beknopt beginnetje, waar het werk onder Palace Brothers besproken zal worden. Ook zal ik wat toplijstjes plaatsen, zodat ieder zich hiermee kan verrijken, en wellicht zo interessante platen kan uitkiezen, of juist platen kan vermijden (waarvoor ik dan ook een ‘negatief’ geladen lijstje zal posten).

Ik denk dat ik vooral zal mikken op het beschrijven van het geluid van een plaat, en de omschrijving van de muziek, en minder zal focussen op Oldham zelf. Niet alleen omdat ik daar zelf meer op gefocust ben, maar ook omdat ik denk dat dit interessanter is om te lezen – in elk geval bij de keuze voor een plaat, met het doel deze te beluisteren. En dat ‘ie bevalt. Ik zal bij sommige besprekingen een trackpick droppen, zodat er hierdoor vluchtig een keuze gemaakt kan worden.

Het eerste stuk volgt vlug hierna, tezamen met de toplijstjes!

------------------------------------------------------------------------
Open it Wide, Break the Hinges, Rifle its Pearls
------------------------------------------------------------------------

Bij deze, een cursus 'Oldhammen'.

Afijn, om met de deur in huis te vallen: het eerste wapenfeit volgt uit de ambitie om acteur te worden, maar waarin hij niet volledig slaagt. Een bijkomstigheid is dat dit, als resultaat van deze poging, wel leidt tot een van zijn eerste aanwezigheid op een 'song': hij is als gastzanger te horen is in het refrein van liederen in de film 'Matewan'. Hier weet ik verder bijzonder weinig over te vertellen, maar het 'begin' vermelden lijkt me toch een must.
Afijn, zo slaan we vervolgens nog wat gastbijdrages over, en noem ik hele vroege bandjes (Box of Chocolates), noem ik nog even de (lichtelijk matige) samenwerking met Callahan als 'The Sundowners', en vervolgen ik het verhaal bij de eerste belangrijke 'eigen' release: een single van Oldham onder de naam ‘Palace Brothers’ genaamd 'Ohio River Boat Song'. We treffen hier een groepje muzikanten dat uit de eerder gevormde formatie ‘Palace Flophouse’ kwam, waaronder broer Ned, Brian McMahon (later Slint) en Rich Schuler, en, uiteraard, Will zelf behoren. Hierop staat de gelijknamige titelsong, waarop McMahon voor de tweede stem zorgt. Dit gebeurde op het (overigens fantastische) label Drag City, waarop hij later nog meer werk zou uitbrengen, alhoewel Oldham ook op andere labels te vinden is (oa Domino).




------------------------------------------------------------------------

There Is No-One What Will Take Care Of You
Het eerste album onder Palace Brothers is iets waar ik wat dieper op in zou willen gaan, en fungeert als een ijkpunt waar ‘de eerste toon gezet’ moest worden. Het resulteert in een bijzonder ‘losse’ plaat, waarop country-invloeden te horen zijn. Wellicht zijn hier wel de meest onvaste vocalen uit Oldhams oeuvre te vinden, en die ‘losse’, rammelende sound is typerend voor het gehele album, en levert een sound die zowel samengaat met de vrolijke als met de wat somberdere songs. Het levert een van zijn meest karakteristieke platen op, met enkele belangrijke Oldhamklassiekers (oa Riding, dat later nog in een elektrische versie op ‘Lost Blues & Other Songs te vinden zou zijn, en ook op ‘Greatest Palace Music’, en (het meest recent) op (het wat mij betreft verschrikkelijke) ‘The Marble Downs’).

Daarbij zou ik ook nog willen zeggen dat men moet uitkijken voor de opener van het album, als men liever niet onderworpen wil worden aan een permanente plaats in het brein voor dit lied: bij mij zijn de tekst en melodie daar chronisch genesteld, en het is een van de liederen die zo nu en dan (op willekeurige momenten) naar boven schiet. Bijzonder aanstekelijk deuntje.

Trackpick: (het al genoemde) ‘Riding’

------------------------------------------------------------------------

An Arrow Through The Bitch
Na de eerste plaat volgt een EPtje genaamd ‘An Arrow Through The Bitch’, op Domino, waarop de country-sound verlaten wordt, en een wat donkerder geluid wordt neergezet, grotendeels beïnvloed door de donkerdere instrumentatie (hierin oa de prachtige lage cellopartij op ‘Come In’). Leuk feit is dat, en dat heeft user ‘dj mouse’ al bij de desbetreffende albumpagina geplaatst, op Horses de gehele band Slint te horen is als begeleidingsband.

Trackpick: Come In

------------------------------------------------------------------------

Days in the Wake
En dan volgt een van mijn favoriete platen van Oldham: het uiterst kale ‘Days in the Wake’, waarop prachtige songs staan, die in hun eenvoud tegelijkertijd bijzonder eerlijk zijn. Hierop ook Bryan Rich (die later met de EP Black/Rich nog een mooie bijdrage zou leveren door het merendeel te schrijven en componeren), en ook familie Oldham (Ned, Jennie, Paul) is weer present. Alhoewel het voornamelijk als soloplaat van Oldham gezien moet worden, waarop hij, zijn stem, en zijn gitaar de absolute hoofdrollen van het stuk spelen.




Hier valt Oldham te horen vanuit zijn slaapkamer (waarvan ook een foto is op de binnenhoes van de LP, met een nog piepjonge Will met apparatuur, hierboven geplaatst), waar hij minimale, prachtige songs ter gehore brengt. Hier ontpopt zich voornamelijk de emotionele kant van Oldham, al te beginnen met de opener ‘You Will Miss Me When I Burn’, waar een bedroefde Oldham zichzelf gerust lijkt te willen stellen met een wijze liefdesles: ‘When you have no one, no one can hurt you’. Er volgt nog een heel pak nummers in dezelfde stijl: kaal, emotioneel, puur, met zo af en toe een klinkende kraak van Oldhams stoel, of het geluid van het schuiven naar andere akkoorden, en het levert al met al Will ‘op z’n persoonlijkst’ af. Een van mijn favorieten.

Trackpick: You Will Miss Me When I Burn

------------------------------------------------------------------------

En dit zou de laatste plaat zijn die de formatie 'Palace Brothers' uit zou geven, waarna er een EP zou volgen onder 'Palace Songs' (met de mooie LC-cover, weet ge wel?), maar daarover meer in de volgende update, waarin ik de rest van de 'Palace-periode' zal behandelen. Genoeg getypt, vooralsnog.

Hierna volgen nog de toplijstjes, en dan duik ik m'n bed in.

Toplijsten:

------------------------------------------------------------------------

'TipTopTri': (voor de 'beginnende' Oldhamianen)

1. Bonnie 'Prince' Billy - I See a Darkness (1999)
2. Palace Music - Viva Last Blues (1995)
3. Bonnie 'Prince' Billy - The Letting Go (2006)

------------------------------------------------------------------------

'De platen die vermeden moeten worden':
(en nee; zie dit niet als stiekeme reden deze alsnog uit nieuwsgierigheid te beluisteren. En anders kan je niet zeggen dat ik niet gewaarschuwd heb.. )

1. Trembling Bells & Bonnie 'Prince' Billy - The Marble Downs (2012)
2. Tortoise & Bonnie 'Prince' Billy - The Brave and the Bold (2006)
3. Bonnie "Prince" Billy / Brightblack - Pebbles and Ripples (2004) (alhoewel hierop wél de sterke track 'Babylon System / I Can't Live Without You' aan te raden is)

Met nog een prijs voor de slechtste Oldham-track op 'Pebbles and Ripples': Lullaby of Spring
Daarbij behoren 'Beware' en 'What the Brothers Sang' ook niet tot mijn favorieten.

------------------------------------------------------------------------

Persoonlijke Top 5 albums:
1. Bonny Billy & Marquis de Tren - Get the Fuck on Jolly Live (2001)
2. Palace Music - Viva Last Blues (1995)
3. Palace Brothers - Days in the Wake (1994)
4. Bonnie 'Prince' Billy & Matt Sweeney - Superwolf (2005)
5. Brian Harnetty & Bonnie 'Prince' Billy - Silent City (2009)

------------------------------------------------------------------------

Persoonlijke top-10 songs:
1. You Will Miss Me When I Burn
2. New Partner
3. Nomadic Revery (All Around)
4. 64 (LXIV)
5. Beast for Thee
6. I Am a Cinematographer
7. One With The Birds
8. Strange Form of Life
9. Raining in Darling
10. Werner's Last Blues to Blokbuster

------------------------------------------------------------------------

Platen die vermeden moeten worden..
1. Trembling Bells & Bonnie 'Prince' Billy - The Marble Downs (2012)
2. Tortoise & Bonnie 'Prince' Billy - The Brave and the Bold (2006)

Met die laatste ben ik het deels eens waarde vriend Masimo.
Bonnie kent zo zijn gekheden en dat gaat aardig gepaard met de licht(mag ik dat zo zeggen?) avant-gardistische band Tortoise. De makkelijke nummers op dat album zouden zo op een (misschien wel mindere) Oldhamplaat kunnen staan, maar voor het experiment zou ik dit niet slecht noemen.

Trembling Bells, die hier wordt afgeserveerd door Masimo... nein nein nein.
Op de Marble Downs laat Oldham een totaal anders geluid horen dan we gewend zijn.
Van Psychedelica tot traditioneel Engels klinkende hymns. Echter heb ik wel het gevoel dat de vocalen van Oldham los zijn opgenomen, want die zweven er soms wat doorheen. De stem van de zangeres van Trembling Bells vind ik ook een erg goede zangeres, zoveel sfeer en emotie. Maar de combinatie wordt gekenmerkt door rommeligheden, en dat is jammer want het had inderdaa wel beter kunnen zijn, de kansen zijn voornamelijk op productioneel vlak blijven liggen. Nu ga ik lekker het beste nummer van de plaat, als mijn geheugen mij niet in de steek laat, hier onder plaatsen om iedereen toch dat album te laten belusiteren, want slecht is het helemaal niet. Het is gewoon niet de Oldham die we kennen.

Het is dus naar, want die staat potnondeju niet op Youtube.. het ging om 'Every Time I Close My Eyes (We're Back There)'. Ik plaats nu een ander nummer dat er wel opstaat, dat grijpt terug naar oude Engelse Hymns.

In my defence: klik

Tortoise vind ik los van Oldham trouwens wél een toffe band.

Voor de plaat met Tortoise heb ik wel een zwak, hoewel het niet te betwisten is dat het een wat vreemd uitstapje is. Toch kan ik me niet helemaal vinden in de hoon die het album vaak ontvangt. De split met Brightblack is inderdaad belabberd; de plaat met Trembling Bells heb ik niet gehoord, maar op basis van het nummer van Ducoz post mis ik daar ook niks aan - totaal niet mijn ding..

Verder: tof dat Oldham deze week het onderwerp is. Voor mij ook een heel bijzondere artiest, en lange tijd de aanvoerder van meeste platen in mijn collectie geweest met een stuk of 35. Na Lie Down in the Light is mijn interesse echter een beetje getaand en is mijn collectie ook niet echt meer gegroeid. Wat ik heb gehoord van de platen na The Letting Go en Ask Forgiveness heb ik steeds niet echt bijster interessant meer gevonden; sowieso verkoos ik altijd al het werk van Palace (en ook de dingen die onder Oldhams eigen naam werden uitgebracht, zoals Joya), hoewel ik The Letting Go en - in mindere mate - I See a Darkness ook heel mooi vind.

Toch gaf Palace hier de doorslag. Instapplaat I See a Darkness kocht ik jaren terug eens om al de lof die de plaat kreeg, en hoewel ik hem altijd wel oké vond, werd het ook niet veel meer dan dat (en met het alom geroemde titelnummer heb ik al helemaal niks). Toen ik een tijd later op de gok Viva Last Blues kocht was het wel direct raak; dat was ook de aanleiding om me serieus in Oldham te gaan verdiepen. Heb toen een periode heel veel aangeschaft, veel beluisterd, en de beste man natuurlijk ook live gezien.

Palace geniet bij mij dus veruit de voorkeur. Veelal wat rauwer, soms wat experimenteler, en sowieso urgenter, navranter - kwaltieiten die ik zeker op, bijvoorbeeld, Ease Down the Road en Master and Everyone - verder lang geen onaardige platen - toch heel erg mis.

Albums:

1. Palace - Arise Therefore (1996)
2. Palace Music - Viva Last Blues (1995)
3. Bonnie Billy & the Marquis de Tren - Get the Fuck on Jolly Live (2001)
4. Will Oldham - Joya (1997)
5. Palace Brothers - Days in the Wake (1994)

Songs:

1. Palace Music - New Partner
2. Palace - You Have Cum in Your Hair and Your Dick Is Falling Out
3. Will Oldham - Bolden Boke Boy
4. Will Oldham - Idea and Deed
5. Palace Brothers - You Will Miss Me When I Burn
6. Bonnie 'Prince' Billy - Nomadic Revery (All Around)
7. Palace Brothers - I Am a Cinematographer
8. Palace Music - The Brute Choir
9. Will Oldham - The Risen Lord
10. Bonnie 'Prince' Billy - Then the Letting Go

Leuk dat jullie er bij zijn

Overigens leuk te vertellen hoe ik bij Oldham ben geraakt:

Eens zei een vriend van me dat ik absoluut iets moest beluisteren, ene 'Oldfield', een muzikant. Fair, dacht ik, is best, dus dat hield ik in m'n hoofd, en datzelfde hoofd lijdt nog wel eens aan een zekere vergeetachtigheid. Afijn, er gingen een paar dagen overheen, en de naam 'Oldfield' veranderde langzaamaan in een onduidelijke brei aan half herinnerde letters, waarvan eigenlijk enkel het eerste deel me nog bijstond: 'Old', en dan 'nog-wat'.
Dus ik op zoek, en via de cover van Cash kwam ik terecht bij Will Oldham. O, ja, die 'moest ik nog beluisteren'. Een wat vreemde stem, met een vrij kaal, vreemd liedje (A Minor Place) van 'I See a Darkness'.
Maar toch, als de vriend zei dat het goed was, zou er vast wel wat inzitten, en zo beluisterde ik het meer, en was geïntrigeerd door de vreemde stem, en de mooie muziek op het album. En daarna raakte ik dus verslaafd aan de man die op dit moment tot mijn favorieten behoort.
Dank, Mike Oldfield.

Mooi begin, Masimo. 'You Will Miss Me When I Burn' op één? Bijzonder mooie keuze, het is een nummer dat je niet niet kan raken! Ben benieuwd naar het vervolg.

Oldham schiet er - net als Molina - elke keer bij in. Was eigenlijk van plan (eindelijk) eens te stemmen op een aantal krautrockalbums. Even zien of ik wat kan schuiven in de agenda.

Verbaas me wel eens over de toch wat milde waardering voor Beware. Hele mooie countryplaat.

Oei, Stijn, dat wordt lastig, want ik vrees dat je volgende week ook weinig tijd gaat hebben..

Morgen probeer ik een volgend stukje te plaatsen, Palace-werken, dus. Dan vrijdag Bonnie, en zaterdag/zondag nog wat rariteiten, denk ik.

Afsluitend toch maar The Beatles?

Top-10 en rotatielijst ook maar 'ns aangepast.

Trouwens, Stijn, wellicht dat 'Funtown Comedown' je wel bevallen kan, toffe bluegrassinslag., incl. luxe tuinbroek Dan zal ik Beware nog een draaibeurt geven. En, nee, Ducoz, dit werkt niet met the Trembling Bells.

Nope, gaat hem niet worden. Heb een werkstuk, ik kijk wel wanneer ik de volgende post plaats.

Draaien jullie door?

Ja, hier word ik helemaal blij van. Ik ga 'm opzoeken.

Compleet.

Heb er een eerste luisterbeurt van I See A Darkness opzitten. Ik hoor veel wat me aanstaat, maar over het algemeen vind ik het soms een tikkeltje té slepend. Het titelnummer neemt bijvoorbeeld pas echt een vlucht op het einde, dat is jammer.

Vind Beware beter, maar hij mag er zijn.

Arise, Therefore vind ik wel wat overschat op MuMe. Oldham is niet bang om vals te zingen als dat de expressiviteit ten goede komt, maar op een nummer als 'The Sun Highlights the Lack in Each' gaat dat wel erg ver. Dat lijkt eerder op onkunde.

De neerslachtige sfeer die wordt neergezet bevalt me, maar de composities zijn wel erg eentonig. 'A Sucker's Evening' is wat dat betreft helemaal erg.

Tot dusver verloopt mijn Oldhamweek nog niet helemaal zoals gepland.

Mijn tijd is en was wat kariger dan ik dacht, maar hier toch een vervolgje kunnen typen. Morgen hoop ik de rest te doen, anders pik ik nog wat maandag in.

Zie hier:

----------------------------------------------------------
Palace Songs / Palace Music / Palace
----------------------------------------------------------
Nadat de laatste noot onder ‘Palace Brothers’ was uitgebracht, transformeerde Oldham naar de naam ‘Palace Songs’, waar onder die naam slechts één EP uitgebracht werd, maar wel een bijzonder goede EP.
----------------------------------------------------------

' Hope'
Zes songs, waaronder een bijzonder geslaagde cover van Cohen (Winter Lady) en een van mijn favorieten van Oldham’s oeuvre (Werner’s Last Blues to Blokbuster). Na de laatste, vrij kale, plaat onder Palace Brothers, keert Oldham hier weer terug naar een wat breder geluid: er klinkt een piano, er zijn achtergrondkoortjes, er hompen wat drums mee, er brobbelt een gitaartje, maar uiteraard wel weer authentiek rommelig, met mooie kronkels in de zangpartijen van Oldham.

Trackpick:
Winter Lady

----------------------------------------------------------




----------------------------------------------------------

'Viva Last Blues'
Palace Songs was maar een kort leven beschoren, en al gauw (hetzelfde jaar) veranderde Oldham de naam naar ‘Palace Music’, waaronder hij een van de toppers van zijn oeuvre uitbracht: Viva Last Blues. Geproduceerd door Steve Albini, overigens.

De sound op dit album is bijzonder gevarieerd, en is wellicht wel de meest gevarieerde plaat die hij uberhaupt heeft uitgebracht: zowel zwaar als luchtig, zowel harder als zacht: vergelijk het wat vuigere ’Work Hard/Play Hard’ maar eens met het verstilde ‘We All, Us Three, Will Ride (dat overigens wel erg gelijkend is met Dylan’s ‘Blowin' in the Wind’, maar dat geeft uiteraard niet, oordeel zelf maar..) Ook de rustige afsluiter ‘Old Jerusalem’ is prachtig, weeral een teken dat Oldham (na oa ‘I Am a Cinematographer’ en ‘Werner's Last Blues to Blokbuster) bijzonder mooie afsluiters maakt.
De plaat is over het algemeen wat elektrischer , een bluesy, country inslag, weeral rammelig en rommelig, en daar ligt de charme van dit album ook wel. Aan het einde vertrekt de band naar huis, en speelt Oldham nog twee persoonlijke, kalere songs.
Topper is wellicht ‘New Partner - vroeger op de basisschool, en op de middelbare school wellicht ook, kan ik me herinneren dat ik vaak de opdracht kreeg ‘sleutelwoorden’ in een tekst te moeten zoeken, opdat je zo een tekst gemakkelijk kon samenvatten, en ook makkelijker onthouden kon. Eigenlijk is ‘New Partner’ zo’n sleutelwoord – dé ‘sleutelsong’ in Oldham’s oeuvre, wat mij betreft.

Trackpick:
New Partner

----------------------------------------------------------

'Arise Therefore'
Een jaar later – hoe productief toch! – poepte Oldham weer een nieuwe alias uit (simpelweg ‘Palace’), vergezeld met een nieuw album (Arise Therefore). De plaat is wat droger, kaler, minimaler, en bijzonder zwaar. Zeer belangrijk voor de plaat is de aanwezige drumcomputer, die een groot deel van de sound creëert: op het eerste gehoor klinkt het wellicht wat klinisch, maar draagt vooral heel erg bij aan de sfeer: donker. Laat ik Sven quoten, het is tenslotte zijn lievelingsplaat van Will:

Afijn, ongevraagd quoten. Ik hoop dat de schrijver het nog steeds met zijn bericht eens is..

Trackpick:
The Weaker Soldier

----------------------------------------------------------

Tot nu toe is 'Arise Therefore' ook mijn favoriete plaat van Oldham. Al heb ik op zo goed als geen enkele plaat van de man een cijfer staan (zelfs geen enkele, denk ik). Het heeft iets zwaar-op-de-maags..

Mooi, en wat mij betreft heb je groen licht voor maandag Masimo, ik ben nog eventjes bezig met m'n muzikale reis.

Klik

Yay yay, awesome

Ik denk dat het album Lie down in the Light je wel zal bevallen.Een goed geproduceerd evenwichtig album met een luchtige toon (richting country/folk). Bovendien is Oldham op deze plaat goed bij stem.

Beetje saai isie ook wel

En dóór gaan we, dóór!

----------------------------------------------------------
Dat ik een ijverig werkende artiest heb gekozen moge wel duidelijk zijn - waar z'n werk wat rommelig en stuntelig klinkt, en alsmede niet voor ijver door zou kunnen gaan, zit die desbetreffende ijver wel in het tempo waarin hij zowel albums uitbrengt. Ook de periode 'Palace' mag, naast de EP 'Mountain', overigens vóór Arise Therefore uitgebracht, uiteindelijk maar één studioalbum op haar conto schrijven, waarna Oldham alweer verder struinde, ditmaal met open vizier - in '97 brengt Oldham een album onder eigen naam uit, 'Joya' geheten. En Palace was niet meer. En is niet meer. Wellicht is dit album wel de overgangsfase te noemen tussen Palace, en zijn vervolmaking tot ‘Prince’, afijn:
----------------------------------------------------------

’Joya’
Met Joya weet ik het niet zo goed, op de een of andere manier komt het op mij altijd neer als een album dat ik niet goed duiden kan, en een bepaalde ‘speciale’, excentrieke sfeer ontbreekt: het heeft niet de hupsigheid van het debuut, of de kaalheid van Days on the Wake, de vuigheid van Viva Last Blues, of de verstildheid van Arise Therefore, maar is ook nog niet geraakt bij het donkere ‘I See a Darkness’, dat hij later bij zijn nieuwe functie zou schrijven. Voor mij is het wellicht teveel een tussenstation om werkelijk fantastisch gevonden te worden, dus eigenlijk zou ik niet de aangewezen persoon zijn om een stukje over dit album te schrijven. Toch zou ik wél graag willen wijzen op de laatste drie songs. Die zijn mij ooit aangeraden door Sven, die opmerkte dat ‘Joya’ tijden lang in mijn stemmenlijst ontbrak. Afijn, waar ik de liederen aan het begin van het album niet bijzonder genoeg vind, en waar ik halverwege enkele wat ‘mindere’ tracks ontdek, maakt het einde behoorlijk wat goed. Aldaar is het drieluik ‘I Am Still What I Meant to Be’ – ‘Bolden Boke Boy’ – ‘Idea and Deed’, dat bijzonder mooi is.

Trackpick: Idea and Deed

----------------------------------------------------------

Verder zou hij in zijn periode zonder alias nog wat EP’s uitbrengen, waarvan ik de kleine versie van Joya helaas niet ken, maar de andere twee EP’s wel. Hieronder behoren ‘Western Music’ en ‘Black / Rich Music’. Die laatste EP bevat een hoop orgeldeuntjes, die wellicht niet voor iedereen weggelegd zijn, maar fungeert voornamelijk als de huisbaas van een prachtig nummer, ‘The Risen Lord’, waar Oldham een gedicht van D.H. Lawrence op muziek zet. Verder zou Oldham ook later in zijn carrière nog wat EP’s onder eigen naam uitbrengen, waartoe ‘Ode Music’ en ‘Seafarers Music’ behoren. Op de laatst genoemde EP staan vier instrumentale tracks, waarop rustig – mijn vermoeden is op een eenzaam nachtje, op een oude stoel, in het donker – getokkeld wordt op een gitaar. Niets meer, niets minder, maar toch een bijzonder fijne EP. Kabbelen, en zo.
Dan geraken we nu bij de periode ‘Bonnie ‘Prince’ Billy’, een alias waarbij Oldham zich in het verdere verloop van zijn carrière schijnbaar wel goed voelt, want hij zou hem aanhouden.

Allereerst een quote, om dit pseudoniem te verklaren:

Ik zal de periode ‘Bonnie’ in stukjes hakken: alhoewel er wellicht voor een pre-Cairo Gang-periode gesproken zou kunnen worden, hak ik het gewoon in stukjes vanwege de tijd die ik nu, en nog morgen heb. Tot Greatest Palace Music ga ik, en niet verder.

----------------------------------------------------------

’I See a Darkness’
Het eerste album dat Oldham uitbrengt onder deze nieuwe naam, is wellicht wel de Oldham-klassieker te noemen, en met zekerheid de meest populaire Oldham te noemen. Wellicht is dat wel vanwege de Cash-cover, waarop Will zelf ook meezingt. Ik heb de cover altijd ook mooi gevonden, dus geen haat. En is overigens ook het eerste werk dat ik van de heer kende. De titel ‘I See a Darkness’ spreekt wat mij betreft al wel voor zichzelf – met dit album gaat een donkerheid, somberheid gepaard, waar Oldham niet schroomt om zijn emoties er in te leggen – vanuit zijn ‘minor place’ zingt hij zwartgallig over alles en wat – every terrible thing is a relief, right?

Mijn favoriet is ‘Nomadic Revery (All Around)’ – I just need an evening with someone nice to hide me. Oh, boy, wat een ‘sombaard’ toch, die Will!
Trackpick: ‘I See a Darkness’ (alhoewel niet de beste, wel de song die ‘centraal’ staat)

----------------------------------------------------------




----------------------------------------------------------

Dan volgen twee albums die ik persoonlijk wat minder vind, en volgens mij ben ik daar niet de enige in. Ik zou graag Sven willen quoten, een paar berichten hierboven:
Deze twee platen (Ease Down the Road en Master and Everyone) missen ‘tanden’, en zijn wat te gezapig om tot de ‘topwerken’ van Oldham te rekenen.

----------------------------------------------------------

’Ease Down the Road’
‘Ease Down the Road’ opent wel mooi, met ‘Careless Love’ en ‘A King at Night’, maar zakt verder een beetje in. Het album is allemaal wat zoeter: Oldham neemt hier een compleet ander geluid aan – en dat vind ik niet altijd volledig goed uitpakken - soms is het wat te gezapig.

Trackpick: ’A King at Night’

----------------------------------------------------------

Master and Everyone
Rustig, stil, en bijzonder ‘folky’, en ondanks dat het album die ‘tanden’ mist, staan er toch bijzonder mooie liedjes op. Het is allemaal wat zoetsappiger, zijn stem heeft amper ‘randjes’ meer, er zingt een lieve vrouw mee, er klinkt af en toe een mooie viool, en er rammelt vooral bijzonder weinig.

Als gezapig en negatieve ‘tandloosheid’ zou ik hier ‘Lessons from What’s Poor’ willen noemen, om als voorbeeld te dienen. Desondanks zijn ‘Wolf Among Wolves’, ‘The Way’ en ‘Ain’t You Wealthy, Ain’t You Wise?’, wat mij betreft, geslaagde Oldham-songs te noemen. Voor het eerstgenoemde lied werd dan ook hevig gesmeekt tijdens het concert in Tivoli afgelopen jaar(?), een lied dat hij uiteindelijk niet gespeeld heeft. Hardhoofdige weigering van artiesten - dat vind ik altijd stiekem wel leuk.

Trackpick: ‘The Way’

----------------------------------------------------------

Greatest Palace Music
Laten we zeggen, een album dat dient als ‘samenvatting’, maar dan wel vanuit een vreemd, maf, mal Oldham perspectief, waar hij laat horen dan toch nog over vreemde kronkels te beschikken: na de twee rustigere platen volgt een Nashville-sound, waar Oldham-klassiekers in een nieuw jasje worden gestopt. Mijn oom, toen ik hem ooit meer werk van Oldham liet horen, vond de rest van Oldham allemaal niet zo geslaagd als deze plaat. Dat zou ik absoluut niet durven te beweren, maar toch is het een leuke plaat te noemen. Eigenlijk meer een verzamelalbum te noemen, met alternatieve versies. Stiekem vind ik het wel een leuke plaat, terwijl de Oldham-liefhebber in mij schreeuwt dat niks van deze plaat ook maar in de buurt komt van de originelen. Och, hoeft ook niet altijd.
Afijn, leuk als vreemde samenvatting, wat mij betreft. Even de balans opmaken, en zo!

Trackpick: The Brute Choir

----------------------------------------------------------




----------------------------------------------------------

En morgen hoop ik de rest van de ‘hoofdlijnen’ te bespreken. De ‘rarities’ heb ik dan wellicht geen tijd voor. Och, maakt ook niet zo heel veel uit, alles is natuurlijk op eigen initiatief te beluisteren. Ik ben er voornamelijk voor de sier, natuurlijk. Voor mezelf voelt het ook een beetje als een ‘balans opmaken’. Best prima.

Ik ben een zwak mormel - de loodzware taak de gehele discografie van Oldham op deze manier uit elkaar zetten is mij qua tijd niet gegeven; of is het zwakte van doorzettingsvermogen? Ik weet het niet, maar de waarheid zal in het midden liggen. Mijn excuses, maar ik beloof, althans, ik neem me voor deze bespreking voort te zetten op albumpagina's, het liefst bij elk dingetje iets. Afijn, beloftes, beloftes - het is jammer deze week in een (onverwacht) drukke week te hebben getroffen. Maar genoeg smoesjes over tijd en soortgenoten, nu verder met iets anders:

----------------

Ofwel: deze week is het de aller-aller-allerlaatste week van onze editie van dit topic, die wij afsluiten met de 'weken van de gastheren', waar nu mijn trouwe kompaan aan zet is: zijn artiest voor deze week zal jullie wellicht niet verrassen, maar de artiest zelf heeft dit in zijn loopbaan wél vele malen gedaan (wat een bruggetje!)

Ofwel: Bob Dylan is de naam, en er wacht ons een veelbewogen week, aan de hand van dirigent AOVV, die ons als Dylanopoot de weg wijzen zal. Hiep hoi!



(twee vliegen in een klap)

uH, Bob wie???, ben benieuwd

BOB DYLAN, mijn waarde Rudi. De man die iedereen wel kent, is het niet van 'Like a Rolling Stone', dan wel van protestsong 'Blowin' in the Wind'. Ik zou graag beginnen met enkele toplijstjes, wat de meeste mensen pas op het eind plachten te doen; omgekeerd werken heeft ook zo zijn charmes, denk ik dan maar.

Toplijst 1: de albums.

Dylan heeft in zijn lange carrière veel albums uitgebracht, ik zal me hier beperken tot enkel de studioplaten, dat is al lastig genoeg. Een top tien:

1. Highway 61 Revisited: zoals velen weten, is dit de beste plaat die ik ooit heb gehoord. Daar kan uiteraard altijd verandering in komen, maar ik zie het niet gauw gebeuren. Zowel tekstueel als muzikaal een onbetwist hoogtepunt.

2. Blonde on Blonde: uit dezelfde periode, gewoon de opvolger eigenlijk. Een dubbelaar, met een leuke, subtiele verwijzing in de titel (waar ik ook nog niet zo lang achter ben). Het niveau ligt hoog, en er staat geen minder nummer op. Straf, voor zo'n lange plaat.

3. Blood on the Tracks: Misschien wel de meest intense plaat van Dylan. Een mooie terugkeer ook, na wat magerder jaren.

4. John Wesley Harding: bijzonder sobere plaat, met verhalende teksten over diverse vreemde personages. Maakt het ongelooflijk boeiend, en muzikaal ook ontzettend prettig.

5. Time out of Mind: De beste plaat die Dylan de laatste 35 jaar heeft gemaakt. Rauw is zijn stem geworden, nog meer op het randje dan vroeger. Maar hij maakt er op een hemelse manier gebruik van.

6. Desire: De plaat die na 'Blood on the Tracks' kwam, verschilt fundamenteel hiervan, maar is in één opzicht diens evenknie: de klasse kwam voor een tweede keer op rij bovendrijven. Voor de teksten kreeg Dylan hulp van Jacques Levy; elkaar inspirerend leverden zij bijzonder sterk werk af.

7. The Freewheelin' Bob Dylan: De eerste echte plaat van Bob, als we zijn debuutje niet mederekenen. Een plaat met protestliederen, maar vooral messcherpe teksten. Dylan profileerde zich ook meteen als een artiest met een uniek geluid.

8. Bringing It All Back Home: Nog een plaat uit het prille begin, ditmaal de voorganger van 'Higway 61 Revisited'. Hierop ging Dylan voor het eerst elektrisch, en alleen daarom al is deze plaat legendarisch.

9. Modern Times: Het derde deel van de trilogie waar Dylan met 'Time Out of Mind' aan begon. Daartussen ligt nog 'Love and Theft'. Deze plaat echter heeft een nog meer uitgesproken rauwe sound. Love it.

10. Oh Mercy: Ook nr. 10, geproducet door Daniel Lanois, verdient de 4,5 sterren. Velen zien het als Dylan's heropstanding na een reeks mindere platen. In mijn chronologisch verlopende besprekingskoers ben ik er nog niet aan toe gekomen, wat niet wegneemt dat ik de plaat fantastisch vind.