Nou komt vaker voor in dit boek, zit 'm waarschijnlijk of ze een volle of gedeelde pagina krijgen.
Dit album moet zijn pagina's ook delen met andere albums, VU debuut krijgt zijn eigen pagina.
Overigens prachtig boek, net als zijn broertje 1001 song you must hear before you die.

Een goede verklaring vind ik dat niet, want vooraleer de Banaan eraan komt zit er zelfs nog een pagina met meerdere albums. En een paar pagina's na de Banaan ook weer. Met allemaal albums van '67.
Dat het soms met de opmaak te maken heeft dat een album niet helemaal chronologisch juist staat zal wel kloppen, maar dit is volgens mij gewoon een fout door nalatigheid. In ieder geval wel suf als je leest dat Nico al bekend was van The Velvet Underground en hun debuut dan pas 14 pagina's later komt.
Maar goed, het is inderdaad een mooi boek.

Oh, mee eens hoor staat regelmatig niet chronologisch, dat zou wel logisch zijn.
Ik weet niet of dat nu de intentie van de samenstellers is, in ieder geval wel op jaartal.
Tja als je het boek netjes op volgorde leest denk je dus dat die banaan niet meer komt

Waarschijnlijk moest die plaatsmaken voor het überbelangrijke Beach Samba.

De Velvet Underground zonder Nico is voor mij als aardbeien zonder cassonade, of als een pilsje zonder kraag...
Doch, alleen suiker, zonder de aardbeien, of alleen de schuim, zonder het bier, is ook maar niks.
En wat met Nico?
Nog niet eerder solo geprobeerd. Zal ik nu dus snel te weten komen.

Ik verwachtte er ook niet veel van maar ben aangenaam verrast.

Smaakt beter dan alleen suiker of schuim.

Sssst, even tussen ons, Lou maakte zijn beste VU album toen die Nico en die welshman weg waren.
Niet verder vertellen.

http://s7.postimg.org/pwglom6ez/nico.jpg

Nico


Zoals ik al schreef is Chelsea Girl voor mij een meevaller geworden. Een album dat vooral weemoed en nostalgie oproept maar ook unheimlich klinkt. Bij de tweede luisterbeurt lijkt het alsof je het album al je hele leven kent.
Ik heb het volgende werk van Nico ook even beluisterd, maar dat vind ik minder interessant. Te nadrukkelijk naargeestig misschien. Chelsea Girl is meer als een David Lynch film. Het ziet er netjes en lieflijk uit, maar de demonen zijn altijd voelbaar. Deze gaat op mijn verlanglijstje.

- 4,0*

- Tussenstand: 2 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 12 (reeds in bezit)

78. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Hoewel The Beatles steeds meer gingen experimenteren was Sgt. Pepper meteen een groot succes. Het stond maar liefst vijftien weken op de eerste plaats in de hitlijsten.
Het album is gevuld met grensverleggende muziek, waarvan elk nummer een pareltje is. Naast psychedelische elementen (Fixing a Hole en Lucy in the Sky with Diamonds) en Oosterse invloeden (Within You Without You) sprankelen energieke en aangrijpende popsongs zoals het openingsnummer en She's Leaving Home. Al dat moois wordt nog eens overtroffen door de briljante afsluiter, A Day in the Life.
En dan is er nog de iconische hoes met kartonnen figuurtjes. De impact van het album was gigantisch en veranderde de popwereld voorgoed.

http://s18.postimg.org/7c8jgy9rd/image.jpg

The Beatles


Sgt. Pepper is een album dat ik al wel een jaartje of twintig ken. Als jonge twintiger ging ik me wat meer in popmuziek verdiepen en The Beatles horen daar dan uiteraard bij. Eigenlijk vond ik al snel alles goed van deze band maar ik was het al bijna even snel weer beu. Behalve dit album dan.
Intussen ben ik ook hier minder enthousiast over. De muziek klinkt nogal oubollig vaak, maar dat lijkt me de bedoeling. Een bewuste keuze om nostalgie op te roepen.
Within You Without You vind ik niet in dit geheel passen. Dat Indisch gejengel op een sitar vind ik überhaupt weinig aan. Lovely Rita en Good Morning mogen wat mij betreft ook tot de draken gerekend worden.
Maar verder blijf ik dit best een genietbaar en vooral uniek album vinden, met af en toe geniale momenten. Hoogtepunten zijn A Day in the Life en She's Leaving Home. Het titelnummer in beide versies zet de toon.
Wellicht zal dit mijn favoriete Beatles blijven. En mogelijk juist omwille van dat wat oubollige karakter dat de Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band heeft.

- 4,0*

- Tussenstand: 2 (verlanglijstje), 12 (gekocht), 13 (reeds in bezit)

79. Country Joe & The Fish - Electric Music for the Mind and Body (1967)

Student en links activist Joe McDonald (zanger/gitarist) werd onmiddellijk opgenomen in het folkwereldje toen hij in San Francisco aankwam. In deze broeiplaats voor psychedelische bandjes onstond ook zijn Country Joe and the Fish. Al voor deze debuut langspeler werden de akoestische instrumenten ingeruild voor elektrisch versterkt materiaal, dat meer mogelijkheden bood.
Electric Music for the Mind and Body introduceert ons tot wat de komende twee jaar zou volgen. Blues, country, rock en folk gaan een geestverruimend hippiehuwelijk aan. De gitaren klinken schel en dan weer troostrijk. Acid weerklinkt in de muziek en teksten van deze pioniers en vormt een soundtrack van de Summer of Love. Eind jaren zestig zou de stemming in het land nog erg veranderen.

http://s18.postimg.org/bsy572p49/band3.jpg

Country Joe & The Fish


Dit album is weer niet veel soeps vind ik. Het zal wel zijn invloed hebben gehad maar nu klinkt het hopeloos voorbijgestreefd in mijn oren. The Masked Marauder begint wel aardig en doet aan The Doors denken. Als de zang inzet wordt het echter lachwekkend slecht. Bij de afsluiter Grace moest ik aan Nick Drake denken, hoewel de zang zeker niet zo goed is. Het voortdurende gejengel van de elektrisch versterkte gitaar bracht dan weer The Byrds in gedachten.
Op zich is het geen slechte plaat maar amper genietbaar voor mij. Snel doorspoelen en op naar de volgende dus.

- 3,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 13 (reeds in bezit)

80. Buffalo Springfield - Buffalo Springfield Again (1967)

Het voortbestaan van Buffalo Springfield was al bij voorbaat onzeker doordat het meer een verzameling van singersongwriters (met grote ego's) was dan een echte band. Ten tijde van dit tweede album waren het vooral Neil Young en Stephen Stills die in een strijd om het meeste tijd en ruimte verwikkeld waren.
Elk van hen was dus vooral op de eigen songs gericht en zowel bij Young als Stills horen we reeds iets van de latere stijl op hun soloalbums.
Springfields folk - en country achtergrond gecombineerd met het hardere rockgeluid inspireerde vele bands van de Westcoast, zoals The Eagles.

Ik heb deze Retrospective in huis waarop verschillende nummers van dit album staan. En verder nog hun laatste, Last Time Around.

Country Joe & The Fish, ik vrees dat als het album nu uit was gekomen niemand het had opgemerkt.
*** vind ik nog wel ok.

Voor zo'n middelmatig album vind ik het hier op MusicMeter wel hoog scoren met 4* (76 stemmen).

Ik heb Electric Music for the Mind and Body al een ruimere tijd, en vrij veel gedraaid ook,
en ik blijf het vooralsnog en erg wisselvallige verzameling songs vinden.
Een score kan ik er dan ook nog steeds niet op plakken.
Het blijft maar tussen de 3 en 3,5 schommelen, met individuele uitschieters van 2 tot 4.
Gelukkig is een score "plakken" geen essentiëel onderdeel van mijn muziekbeleving....

Hop naar de volgende, weer een kwak cultuurplamuur...

Dat laatje met BoerenJan kan zo weer dicht - de twee songs in de film over Woodstock volstaan als samenvatting van een relatief weinigzeggende band - behalve dan dat ze hipjesfavoriet waren; al vond ik van de hippie fave bands Iron Butterfly meer te bieden hebben.

Buffalo Springfield: het puberoor op de late avond aan de radio gekluisterd voor: Superclean Dreammachine - scdm.nl Expecting to Fly werd een tijdlang als begintrack gedraaid. Tsjonge dat was andere koek, prachtig. Ook Broken Arrows draaide Ad (TopPop Yeah) Visser regelmatig; zijn programma was een soort gids naar underground en betere popmuziek.

Het jeugdwerk van m.n. de heren Furay, Stills en Young is van een hoge kwaliteit.

De nummers Mr. Soul, Expecting to Fly, Bluebird, Rock & Roll Woman en Broken Arrow staan op de verzamelaar Retrospective die ik heb. Dat is al de helft van het album dus. Ik ben benieuwd of de andere helft het voor mij de moeite maakt Buffalo Springfield Again aan te schaffen. Wellicht niet, omdat de nummers van Neil Young mij het meest bevallen en die heb ik dus al. Ook nog op de verzamelaar Decade overigens.

Je hebt gelijk. Normaliter check ik wel even via zoeken. Heb het ook maar verwijderd.

Geen idee - als je een liefhebber bent van Young en demo's zou ik je zeker deze aanraden: Buffalo Springfield - Buffalo Springfield Box Set (2001) nu tweedehands (als earbook) bij amazon uk voor ca 20 euro en da's een koopje; heb destijds - voor het longbook - 90 betaald (en ik was blij met die box; al hebben de diehards er wel wat aanmerkingen op).

Terwijl het juist wel een box voor diehards lijkt. Ik ben zeker een liefhebber van Neil Young's muziek maar heb er al vrij veel van in huis.

http://s14.postimg.org/pi3na1tfl/Buffalo_Springfield_D3.jpg

Buffalo Springfield


Mooi album, maar zoals ik al verwachtte zijn voor mij vooral de nummers van Neil Young de moeite. De stijl van Stephen Stills neigt soms wat meer naar The Beatles. Op de verzamelaar Retrospective staan wel echt de vijf beste nummers denk ik. Maar die ken ik ook al jaren dus is het nogal moeilijk te beoordelen. Het album klinkt me ietwat wisselvallig in de oren. Maar slecht wordt het nergens.

- 4,0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 13 (reeds in bezit)

http://s22.postimg.org/k2qql54xd/image.jpg

81. Captain Beefheart and His Magic Band - Safe as Milk (1967)

Dit debuut van Captain Beefheart and his Magic Band zit vol Delta blues, waardoor sommigen ten onrechte dachten dat het een bluesband was. Maar de avontuurlijker wegen die later zouden bewandeld worden zijn hier ook al hoorbaar. Invloeden uit jazz, folkrock, psychedelica en soul passeren de revue. Toch is het best een radiovriendelijk album. De slidegitaar van Ry Cooder draagt daar aan bij.
Het openingsnummer is gebaseerd op Muddy Water's Rollin' and Tumblin', terwijl Don van Vliet's stem aan die van Howlin' Wolf doet denken. De titel Abba Zapa verwijst naar de favoriete bar van de Captain.
Een groot succes was het album niet, maar in Europa scoorde het beter dan het in de V.S. deed. En de impact was er zeker. Onder andere de Beatle John Lennon was een fan. Het nummer Electricity werd gecoverd door Sonic Youth.
Safe as Milk is een veelomvattend album dat toch coherent blijft.

Abba Zaba ( niet Zapa dus ) "was named after Beefheart's fave childhood candy" volgens het verhaal bij de MONO CD. Candy bar dus misschien ?

Inderdaad, 'Abba Zaba', de 'candy bar'.

http://s7.postimg.org/4knfqbtvv/abba_zaba_candy_bars_125009_box.jpg

Waarmee ook ineens duidelijk is waar de geel en zwarte vierkantjes op de achterkant van de hoes naar verwijzen.

http://s18.postimg.org/3qp217qih/100_1180.jpg

Captain Beefheart and His Magic Band


Nu dat vervelende WK voetbal er bijna opzit heb ik weer wat tijd om hier verder te gaan. Safe as Milk is een ijzersterk debuut. Van de verwarring die het toen moet hebben veroorzaakt blijft nog altijd iets over vind ik. Enerzijds klinkt het album vrij traditioneel maar anderzijds zit het toch al vol met typische Beefheart fratsen. Dat maakt het moeilijk te plaatsen. Een album waar ik niet altijd zin in heb maar nog altijd niet op uitgeluisterd ben. Het blijft me verrassen.

- 4,5*

- Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 14 (reeds in bezit)

82. Moby Grape - Moby Grape (1967)

Een band binnen een jaar de top laten bereiken en dan weer kopje onder laten gaan, dat krijgt alleen de platenmaffia voor elkaar. De indruk die dit debuut nalaat is er niet minder om. Het maken ervan kostte 11000 dollar en Moby Grape werd voorgesteld als de nieuwste sensatie.
De gedreven en uitbundige stijl sprak aan. Maar vijf singles tegelijk werden uitgebracht. Van het goede teveel. Ook de bandleden zelf hielpen niet mee. Omgang met minderjarige meisjes en drugsgebruik leverde een arrestatie op. De ondergang was al snel een feit.

http://s21.postimg.org/ouxxn82dj/group_1.jpg

Moby Grape


Moby Grape kende ik nog niet. Had de naam al wel eens voorbij zien komen in de lijstjestopics. Soms lekker pittig, dit album, maar zoals ik eigenlijk al verwachtte niks voor mij. Net als bij The Byrds weer die jengelende gitaar en net als bij The Byrds weer die Beatles-achtige samenzang en melodieën. Wat een geluk dat mijn jeugd niet in de tweede helft van de jaren 60 was.
Het valt des te meer op hoe uniek Beefheart was. Nog even en Jimi Hendrix komt eindelijk eens duidelijk maken voor welk geluid een electrische gitaar bedoeld is.

- 3,0*

- Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 13 (gekocht), 14 (reeds in bezit)

83. Love - Da Capo (1967)

Love moet wel goed zijn, want The Doors waren ooit hun voorprogramma. Maar het grote succes bleef uit, al is Arthur Lee, oprichter en zanger, toch een bekende (of eerder beruchte) naam geworden.
Da Capo is hun tweede album. (Bijna) nieuw voor die tijd was een nummer dat de hele b-kant van de lp vulde, het bijna twintig minuten durende Revelation. Maar vooral de eerste helft is sterk, met 'She Comes in Colors' als mooiste nummer. Het manische 'Stephanie Knows Who' en proto-punkrockende 'Seven and Seven Is' zijn andere hoogtepunten. Dit laatste, een hitsingle in de V.S., was zo energiek dat men om beurt drumde bij de opnamen van het nummer.
Eigenlijk is het alleen de overdadige b-kant die verhindert dat Da Capo een echte klassieker is geworden.

Wel een goede tip, het allereerste album van Captain Beefheart. Zal me er eens naar laten verstaan. Lijkt me erg moeilijk verkrijgbaar.