Voor vraag 7 onthoud ik me even van individuele toelichtingen; ten eerste heb ik er helaas echt niet de tijd voor, ten tweede heb ik over (vrijwel) al deze platen elders op de site al eens lovende berichten geplaatst. Mocht je nieuwsgierig zijn dan raad ik aan de albumdiscussies zelf er eens op na te lopen. Anyway, without further ado:

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

Top 10 is:

1. Hijokaidan - Modern (1989)
2. Orchid - Chaos Is Me (1999)
3. Satoko Fujii - Toward, "TO WEST" (2000)
4. Yellow Power Scum (1991)
5. Girls' Generation - Love & Peace (2013)
6. Palace - Arise Therefore (1996)
7. The Gerogerigegege - Yasukuni Jinja (1996)
8. Elite Gymnastics - Ruin 2 (2011)
9. UA - Sun (2004)
10. World's End Girlfriend - Hurtbreak Wonderland (2007)

11-20 is:

11. Joanna Newsom - The Milk-Eyed Mender (2004)
12. Converge - Jane Doe (2001)
13. World's End Girlfriend - Hurtbreak Wonderland (2007)
14. Yasunori Mitsuda - Chrono Cross (1999)
15. The Cherry Point - Hairy Ghosts R Dead (2004)
16. Utada Hikaru - Deep River (2002)
17. Smog - A River Ain't Too Much to Love (2005)
18. Dempagumi.inc - World Wide Dempa (2013)
19. Songs: Ohia - Ghost Tropic (2000)
20. Incapacitants - Quietus (1993)

Et voilà! itchy, game on!

Wat een hopeloze discussie hadden wij daar zie ik nu
Maar eigenlijk wilde ik vooral de 3doc Hemelbestormers tippen, over Wilco van Rooijen met zijn expeditie naar de Cho Oyu top van afgelopen voorjaar, echt een must see.

Haha, ja, inderdaad zeg haha Tja, ik zei al in dit topic:


Strak plan geloof ik...

Klinkt als een uitstekende tip trouwens, ga ik checken!

Yay! Begrijpelijkerwijs sla ik morgenavond even over en begin ik 1 januari, tenzij de kater echt heel erg is, dan wordt het twee.

Mooie bijdrages aan de onderwerpen, Sven! Ik heb je antwoorden met genoegen gelezen.

Gegroet medeMuMe'ers, en Hello 2015, HELLO 2015 (Sonic Youth - Skip Tracer)

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?

2 december 2005 zegt mijn profiel, en dus vier ik eind dit jaar mijn decennium accounthouderschap van deze site en eigenlijk vind ik dat best bijzonder. Ik weet eigenlijk niet meer precies wat de exacte aanleiding was voor mijn registratie, maar ik weet nog wel dat Musicmeter regelmatig in de zoekhits terechtkwam als ik op zoek was naar info over mijn favoriete albums. Toen ik me registreerde had mijn muzieksmaak zich grotendeels al gevormd, maar de site heeft me vaak een zwiep in nieuwe richtingen gegeven. Mijn aanwezigheid hier jojoot nogal op en neer, vooral in het begin was ik actief bij allerlei spelletjes. Nu richt ik me wat meer op de albums.

In de loop van de tijd heb ik aardig wat gebruikers ontmoet en dat vind ik het leuke van deze site: er hangt een persoonlijke en gezellige sfeer. Op een gegeven moment weet je welke users je volgt om goede tips op te doen en als ik naar een concert ga van een band binnen mijn interessegebied loop ik vaak wel een Cygnus of Jazper tegen het lijf. En toen ik een tweetal (oud)users (het eerste MuMe koppel) een lift gaf van Lowlands naar Den Haag bleken zij enkele straten verderop te wonen. Een groot dorp, dat is het hier!

Nieuwsgierig geworden ondertussen.

Inclusief zingende bard Assurancetourix

2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?

Het is bijna niet meer voor te stellen, maar ooit was er geen internet en was de prille muziekliefhebbber aangewezen op de radio en de smaak van zijn familie en vrienden. In dit onverlichte tijdperk groeit kleine itchy op, in een dorp tussen Leiden en Den Haag.

Tot ik een jaar of 10, 11 was, was ik niet met muziek bezig. Pas toen er op de basisschool een playbackshow was en ik een nummer moest uitkiezen, begon ik naar de aan- en afkondigingen op de radio te luisteren. Uiteindelijk heb ik de shortlist weten terug te brengen tot Phil Collins' Sussudio en One Night In Bangkok van Murray Head. Het werd die laatste, een erbarmelijke keuze voor een playbackshow en daar kwam ik tijdens de uitvoering achter (ik was vergeten te repeteren). Ik zakte gelijk van de subtop naar de middenmoot op de populairiteitsladder van de klas.

Maar vanaf dat moment volgde ik de top-40. Het gedrukte exemplaar daarvan kon je elke week ophalen in de lokale electronica/platenzaak en ik werd daar kind aan huis. Niet om iets te kopen, maar wel om de top-40 te halen en hoezen te kijken. De LP-hoezen toverden een enorme aantrekkingskracht op me uit en ik wist dat ik platen wilde hebben. Maar omdat mijn budget nog geen LP's mogelijk maakte maar singletjes wel, werd mijn eerste aankoop het werkelijk onsterfelijke Popie Jopie van Pisa, dat ik mede door de videoclip erg lollig vond.



Spaan en Vermegen waren destijds mijn helden, ook al begreep ik het waarschijnlijk maar half. Dat singletje heb ik veel later naar de kringloop gebracht. Wat ik er nu van vind... ik heb het nog een keertje geluisterd en OMG. 1 ster voor het sentiment. kopje koffie glazenwasser? daarentegen... puur goud

Ondertussen hadden mijn twee neven, die vlakbij woonden, een collectie AOR en glamrock op cassettebandjes weten op te bouwen. Die bandjes mocht ik lenen om te kopiëren (meestal op TDK D90) en dus draaide mijn smaak richting spandex, haarlak, panterprints oftewel Bon Jovi, Poison, Cinderella, Def Leppard, Europe, Motley Crüe etcetera etcetera. Die tapes verslond ik, en ook de teksten voor zover mijn beperkte Engels dat toestond (het AOR-genre staat natuurlijk ook bekend om haar diepzinnige en filosofische lyrics). In mijn fantasie was de Dorpsstraat de Sunset Strip. Ik luister dat soort muziek niet meer maar sommige dingen smaken me nog erg lekker als het langskomt. Maar dan het liefst hoe fouter hoe beter.

Tussen die cassettebandjes zat ook een uit de toon vallende, van ene Bruce Springsteen die net op dat moment een knoeperd van een hit had met Dancing In the Dark, een nummer dat me raakte zoals tot dan toe nog nooit een nummer me had geraakt. Het bandje van Born in the USA werd grijsgedraaid, maar er was een probleem: er stonden maar 5 nummers op de cassette, die waren gebruikt om de resterende tape na een ander album op te vullen. In de platenzaak zag ik dat er 12 nummer op de hele LP stonden. Ik wist dat ik die plaat moest hebben!

Na wat zakgeld opsparen kon ik eindelijk de LP kopen. Net als sxesven vond mijn eerste koopactie plaats in V&D (in dit geval in Leiden) met één der beide ouders (mijn vader) die me probeerde te ontmoedigen ("wat als kant B nou tegenvalt?"). Gelukkig had ik genoeg benul om te bedenken dat dat nooit zo kon werken (mijn vader is nogal een muzieknitwit). En daarom werd mijn eerste LP Born in the USA van Springsteen. Die ik op deze site van 4.5* heb voorzien, wat genoeg zegt. Elk nummer op deze plaat klopt, alleen met Cover Me heb ik niks.



Hierna is mijn smaak enorm veranderd en één voor één zijn de artiesten waar ik toen naar luisterde weggevallen. Alleen in de vroege muziek van BS zit iets wat me altijd zal blijven boeien. Alles van het debuut tot en met BITUSA heb ik verslonden. Helaas kan ik maar enkele platen na BITUSA echt goed waarderen.
Het noemen van Springsteen in muzikale kringen waar ik me nu in beweeg kan regelmatig leiden tot hoon & spot, maar fuck dat.

Oh, jij was er toch wel jong bij met Springsteen, ik was al over de 16 toen ik aan Born to run (1e Springsteen) begon.
Aan de andere kant toen ik 11 was had die knaap ook nog geen album uit

Mooi verhaal

Dank je

Vooral het gedeelte dat je Springsteen "knaap" noemt is erg sterk

Inderdaad, het doet me zelfs afvragen waarom zijn bijnaam niet "the knaap" is in plaats van "the boss". Zo veel krachtiger!

Hm, The knaap klinkt eigenlijk best goed.
He's the knaap, bekt prima, jammer dat the greatest hits van Bruce Spingsteen al gespeeld is, was een mooie introductie.
The knaap, begint echt te wennen.
Look im not like a knaap, i 'm the knaap.

Hahahahaha schitterend, zowel het verhaal als de reacties erop

Bij mij is Bruce ook al sinds mijn prille muziekliefhebberij een vaste waarde, hoewel hij waarschijnlijk niet echt prominent in mijn muzikale levensverhaal aanwezig zal zijn. Born In The USA was ook zijn eerste album die hard aankwam bij mij, al vind ik I'm Going Down de mindere god daarop. Cover Me is ook geen topper, maar luistert verder wel prettig weg volgens mijn oren.

Al ga je op je kop staan, ik zing niet

Dan binden we je vanwege je grappen wel aan een boom

Dat gedrukte exemplaar van de top 40 halen elke week is iets wat elke jonge muziekliefhebber in die tijd toch wel deed. Soms dacht ik wel eens 'ze zullen wel denken daar heb je hem weer'

Klopt ja. Gelukkig had je indertijd ook nog erg veel platenzaken (en (generatiekloofje!) Rabobanken), dus je kon je bezoeken wat spreiden.

Ja dat deed ik ook heel bewust

Ik ging ook wekelijks naar de Rabobank of de platenzaak voor dat blaadje

Toch wel opmerkelijk dat dit blijkbaar nog lang gangbaar is geweest. Ik praat over de jaren '80, en zo te zien aan de leeftijden is dat nog lang daarna blijven bestaan

In het muzikale reis-topic bleek hetzelfde, toen ik daarvan melding maakte. Springsteen is mij onontkombaar deelgenoot geworden in de early 80s: met een Zweedse vriend toerde ik de Mercedes Benz 380 SL cabrio (van zijn vader) door Zweden en Springsteen was de soundtrack voor dit cruisingdoor het wijdse open Zweedse landschap; ik herinner me ook een vage UK-dipso band, maar The Boss ruled (2*): want een paar jaar later toen The Boss Nya Ullevi aandeed, waren we nét in Zweden op vakantie en fietsten we over het viaduct daar vlakbij, max 200 m en hoorden hem beginnen met Born in The USA - kleine 2 uur stil gestaan

Dan heb je amper de helft vh concert gehoord

Ja hoor 'ns - de boot was al een uur te laat en we moesten nog fietsen naar de camping op Tjörn (tent opzetten, koken etc).

Ik praat over 96/97. Toen stopten ze er bij Rabobank mee. Vanaf 99 werd het een boekje, met de mega top 100 enzo geloof ik

3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar

Euhm, wat een droge vraag. In het kort: leve de afwisseling.

Vinyl is de constante in mijn verzameling. De overgang naar cd's was nog net niet in volle gang toen ik actief platen begon te kopen en alle eerste aanschaffen waren op LP. Er zat ook nog helemaal geen cd-speler in mijn stereotorentje. Maar ook toen ik daar over beschikte bleef ik vooral platen kopen. Gedurende de hele jaren '90 kocht ik meer vinyl dan CD's. Dat alle cd's werden meegenomen bij een inbraak (en later opdoken bij de Plaatboef) terwijl die zware platen bleven staan maakt ook dat die me veel dierbaarder zijn.

Regelmatig keerde ik mijn spaarpot om en ging shoppen bij Distortion in Amsterdam en Perfect Sound Forever, een walhalla in Delft dat helaas maar enkele jaren heeft bestaan. Die twee winkels waren gespecialiseerd in mijn smaak, die zich onder invloed van het tijdschrift Opscene had ontwikkeld tot de obscuurdere alternatieve gitaarmuziek.
Tegenwoordig koop ik nog amper CD's, als het even kan op vinyl. Al mijn cd's heb ik mappen gestopt en die neem ik mee naar mijn fotostudioruimte of in de auto, thuis wordt uitsluitend nog vinyl en radio gedraaid. Omdat ik vroeger wel te makkelijk LP's kocht, mijn ruimte beperkt is en om mijn collectie op hoog niveau te houden hanteer ik voor platen voorlopig het "er moet iets uit als er iets bij komt" principe, en dat bevalt erg goed.

Singletjes kocht ik vroeger veel, maar nu niet meer. Ik heb er niks mee, tenzij het een bijzondere uitgave is van een band die ik erg goed vind. Ook als het exclusieve nummers zijn hou ik me in, die verschijnen ooit wel op een verzamelaar.

Maar met verzamelplaten heb ik een haat/liefde verhouding. Ik probeer ze zo weinig mogelijk te kopen. in elk geval niet als het een standaard "the best of" is, vol singles die ook op albums te vinden zijn. In die categorie heb ik niet veel, een band waarvan het alleen de moeite waard is een verzamelaar aan te schaffen vind ik vaak sowieso niet interessant.
Verzamelaars in de zin van reissues mét alle B-kantjes, tracks van verzamelalbums en extra materiaal, daar kan ik wel van smullen. Schoolvoorbeelden van hoe het moet zijn de Pavement-reissues (meer dan compleet, met dikke boekjes extra info van de bandleden zelf) en de recente boxen van mijn favoriete band Unwound (meer dan compleet met schitterende boekwerken; alleen op LP lekker puh).

Komen we bij de digitale muziek... een externe harddisk vol MP3's, die ik op mijn telefoon zet om te luisteren in de trein ofzo. Als het bevalt koop ik het. Maar het afgelopen jaar heb ik het gemak van Spotify en Soundcloud ontdekt, waardoor het pindakazen een stuk minder is geworden.

Als laatste: de ideale albumlengte is voor mij 30 á 40 minuten. ik hou van compacte nummers en platen, uitzonderingen daargelaten (Godspeed, Swans). Voor mij tien keer liever een 31 minuten vol stuiterende fijnheid dan een topzwaar bakbeest van 76 minuten.