2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?

Dat moet, volgens mij, de eerste cd van Samson & Gert zijn. Als kind was ik een hartstikke grote fan van die sprekende bobtail en zijn baasje. Elke dag zat ik voor de buis naar de avonturen te kijken van dit duo en hun infantiele/neurotische vrienden. Ieder nummer kende ik vanbuiten en kon ik naar hartelust meezingen!

In de zomer van 2011 ging ik voor de eerste keer kamp geven aan een groep 6-10 jarigen, wat me de gelegenheid gaf om mijn Samson-cd vanonder het stof te halen. Die nummers herbeluisteren was alsof ik in een teletijdmachine stapte terug naar mijn onbezonnen kindertijd. Om het in Musicmeter-termen uit te leggen: Samson & Gert - Samson & Gert 1; 5*

Samson en Gert Ook in mijn kindertijd essentieel. We hadden de eerste acht albums op cassette en die hebben mijn zus en ik helemaal kapotgedraaid. In mijn herinneringen was die eerste de meest constante qua niveau, maar op volumes 2 tot 6 vind ik de hits beter (en dat waren er altijd vier à vijf per album).

Daarna werd het niveau elk album een stukje minder. Samson wilde toen meer gaan experimenteren met geluid, Gert had echter het grote geld geroken en zag dat dus minder zitten. Hij maakte handig gebruik van de drugsverslaving van Samson om zijn controle op het Samson & Gert-geluid op te voeren, waardoor de hits minder werden en de chemie tussen de twee (een grote factor in hun succesverhaal) wegebde...

Ja, precies.

Haha Arthur, genius!

Gert is de John Cale van Belgie, Samson duidelijk de Lou Reed, wat een helden toch.
Het debuut van Samson en Gert hoort dan ook gewoon in de toplijst thuis.

Dat album waarop ze na lange tijd weer eens samenwerkten ter ere van een gezamenlijke vriend is anders ook een hoogtepunt: "Songs for Dralberto".

Die stem van Samson werd nog voor een tijdje gedaan door Bruce Dickinson van Iron Maiden.

3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.

Vinyl: Mja… Ergens vind ik het wel charmant dat de grote hoezen bijna kunstwerken op zich zijn en dat een platenspeler je kamer een retro-look kan geven, maar verder ben ik er niet zo’n grote fan van. Dat er liefhebbers bestaan kan ik zeker begrijpen, maar zélf heb ik liever…

Cd: … cd’s, dus. Ik heb een kastje vol cd’s van bands die ik enorm waardeer, waaronder alle Daft Punk’s, drie van Elbow, R.E.M., Radiohead, Beach House, Pink Floyd, … Het oogt uiteraard mooier om met een originele Pink Floyd-plaat te pronken dan met een gewoon cd’tje, maar buiten dat “fier pronken” zie ik niet veel voordeel aan vinyl. Het zal zeer goed kunnen dat dit komt omdat ik nooit met platen ben grootgebracht en er dusdanig niks nostalgisch aan vind.

Mp3: dát is vooral mijn ‘dada’. Tijdens het animeren (ik studeer animatiefilm) kan ik lukraak mijn iTunes openen en de vele albums/artiesten/afspeellijsten afgaan die op dat programma staan. Nummertje kiezen en iTunes doet de rest. Simpel!

Single/Verzamelaar: Buiten Get Lucky van Daft Punk heb ik geen enkele single in mijn kast/iTunes zitten. Wél bezit en bijgevolg beluister ik graag verzamelaars, vandaar dat ik beide termen neem. Zo heb ik bijna de hele reeks van De Afrekening van Studio Brussel op mijn computer staan: dankzij verzamelaars als deze heb ik nieuwe bands (MGMT, Grandaddy) leren kennen. Ook bezit ik gaarne Greatest Hits van bepaalde artiesten/bands om bekende nummers (singles) te hebben of te ontdekken. Dus: verzamelaars, ik ben er wel voor te vinden!

Album: Dit is echt heel afwisselend: soms beluister ik hele albums en soms kies ik één nummer uit een album en zoek ik dan een volgende. Echter, af en toe zijn er ook albums waar je moeilijk één nummer uit kan pikken: XX (The XX), Wintermusik (Nils Frahm), Ágætis Byrjun (Sigur Rós), Ok Computer (Radiohead), sommige soundtracks, … beluister ik liever in haar geheel, omdat één nummer uit zo’n album net niet zo sterk overkomt dan als je het hele plaatje erbij neemt. “No Surprises” op Ok Computer is zéker een goed nummer, maar laat deze track afspelen nét nadat je het hardere “Climbing Up The Walls” hebt gehoord en alles klopt meer, alsof je het gevoel hebt dat je de zware storm hebt getrotseerd en nu veilig en met voldoening kan uitrusten.

4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.

Toevallig alledrie op Best Kept Secret 2014!

3. Nils Frahm
Frahm had op BKS het talent om in zijn ééntje met twee keyboards een hele zaal te doen omver blazen. Soms teder, soms bombastisch, soms ingetogen, soms melodieus, … de man gaf een wondermooi spektakel dat me nog heel lang was bijgebleven.

2. CHVRCHES
Ik kende alle nummers van The Bones of What You Believe vanbuiten, wat me de gelegenheid gaf om volledig los te gaan bij deze electropopband. Het zweet liep van mijn rug, beide benen deden pijn van het op en neer springen en door de uitbundigheid botste ik af en toe eens tegen mede-festivalgangers. Het hoge, vertederende stemmetje van Lauren Mayberry (“Thanks guuys!”) was daarbij de ultieme kers op de taart.

1. Elbow
Maar niks kon opwegen tegenover de band waar ik het meest naar uitkeek en wat vóóral de reden was waarom ik naar BKS ben gegaan: Elbow. Ik had al een uur op voorhand een plaatsje helemaal vooraan ingenomen om de band zo goed mogelijk te kunnen zien.

Het optreden begon met een geweldige introductie: je zag de vogeltjes op de achtergrond vliegen terwijl “This Blue World” door een orkest werd gespeeld. Het optreden was nog geen minuut bezig of ik was al helemaal verkocht.
The Birds, Lippy Kids, The Bones Of You, Fly Boy Blue / Lunette, … het éne geweldige nummer na het andere passeerde de revue. Met “One Day Like This” als afsluiter had ik het meest geweldige en memorabele optreden ooit beleefd!

Mooie nummer 2 en 3 Pepino, stonden allebei in mijn top 5 van Best Kept Secret 2014! Elbow deed me dan zelf veel minder maar dat had er deels mee te maken dat ik geen goede plek meer kon bemachtigen.

Dankje Gretz!

Leuk Pepino, die optredens heb ik ook alle drie meegemaakt. CHVRCHES deed me heel weinig maar die andere twee waren voor mij ook de hoogtepunten van het festival. Vooral Elbow was te gek met die hele enthousiaste menigte op het strand.

Ja, dat was me het festival wel, BKS 2014!

Ik heb voorlopig niet veel tijd om de volgende vraag te beantwoorden, ik beloof dit deze week nog goed te maken door 2/3 vragen tegelijk te nemen!

5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
Hoewel ik zelden reageer (ik ben meer een “stille lezer”) zoek ik vaak naar de gemiddelde score die een album gekregen heeft en lees ik de reacties/meningen van dat album. Ook vind je me regelmatig bij “de top 100 van”, om nieuwe liedjes te ontdekken en/of om de mening van iemand te weten omtrent een (on)bekend nummer.

6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
Momenteel kan ik maar 2 albums bedenken...




1. Sigur Rós
Ik kende Sigur Rós alleen van naam en had niet meteen de neiging om iets van deze IJslandse band te beluisteren. Toen ik zag dat “( )” op 9 stond in de top 250, werd ik er toch nieuwsgierig naar en beluisterde zodoende dat album. Echter, buiten “Untitled 3” vond ik er niet zo veel aan: dat volenska was voor mij eerder kattengejank en ik vond het merendeel veel te lang en bombastisch. Ik beluisterde het nog enkele keren, maar mijn mening bleef nagenoeg hetzelfde.
Toen ik op een zekere dag nieuwsgierig was naar jullie mening over “( )” en de lovende kritieken las, gaf ik het album nog een kans; maar vond het nog steeds niet zo bijzonder. Tóch voelde ik de dag nadien de neiging om er nog eens naar te luisteren, en de volgende dag nog eens, en nog eens, en nog eens, … Er ontstond een zekere aantrekkingskracht, maar kon niet goed plaatsen waarom ik er bijna verslaafd aan werd. Nog wat later werd het me opeens duidelijk: Sigur Rós wist een bepaalde, unieke sfeer te creëren die weinig andere artiesten/bands konden evenaren. De muziek zorgt voor een reis door al wat moeder aarde te bieden heeft: van rustige beekjes tot donkere bossen tot woeste sneeuwstormen tot vulkanen die openbarsten. Je raakt bijna in een soort van trance, alsof je overweldigd wordt door de kracht van de natuur. Sigur Rós is subliem.




2. Alt-J - An Awesome Wave
In 2012 was Alt-J dé band die iedereen goed moest vinden: klasgenoten spraken er over, de radio speelde continu Breezeblocks en meer dan vijftig van mijn vrienden vond de Facebookpagina leuk. Ik heb in mijn leven vaak de neiging gehad om afstand te nemen van hypes, om ze dan pas véél te laat te ontdekken. Zo gebeurde dat ook bij Alt-J: toen de (media-)aandacht nog volop aanwezig was, besloot ik om “An Awesome Wave” op te zetten en maar eens voor mezelf te zien what the fuss was about. Het bleek niet meteen muziek te zijn waar ik een hekel aan kon hebben, maar vond dat enthousiasme over die band zeer onnodig en overdreven (zie ook mijn reactie op de albumpagina toen). Dat arty-farty willen zijn door enkele albums [Untitled] te noemen, dat vreselijk valse “She she she she only ever ver ver ver ver”; wat de f*cking hell had iedereen toch met Alt-J?! Hoe groter de hype werd, hoe meer ik de band begon te verachten.
Toen ik anderhalf jaar later de lovende reacties over “An Awesome Wave” op Musicmeter las, besloot ik om de band toch nog eens een kans te geven. Tóen pas begon ik in te zien dat Alt-J toch beter was dan ik initieel dacht en na nog enkele luisterbeurten begon ik écht de aandacht te begrijpen. “An Awesome Wave” had iets uniek, het was een verfrissend plaatje vol tegendraadse pop, klaterende melodieën en aangenaam gebruikte electronica. Helaas: eenmaal ik dat begon in te zien, was zoals steeds de hype grotendeels verdwenen.

Twee absolute parels, mooi om te zien!

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

Een goeie, maar moeilijke opdracht: je top 10 kan je ten allen tijde nog wijzigen, maar een reactie is maar een halve dag aanpasbaar Weet dus dat de laatste tien albums momenteel mijn selectie is en misschien morgen, volgende week, volgend jaar, … weer (volledig) anders kan zijn..

11. Air - Moon Safari
12. Gorillaz - Demon Days
13. Sigur Rós - Ágætis Byrjun
14. Dire Straits - Brothers in Arms
15. Nirvana - MTV Unplugged in New York
16. Sigur Rós - ( )
17. Daft Punk - Discovery
18. Arcade Fire - Funeral
19. Nils Frahm - Wintermusik
20. The XX - xx

Ziezo, dat was het dan! Ik vond het fijn om te doen, ondanks dat het soms wat te lang op zich liet wachten.. Dan geef ik nu, volgens mij, het stokje door aan -SprayIt-

Mooie top 20, Pepijn! En ook gewoon een leuke interviewreeks!

Leuk interview. Nu erg benieuwd naar die van -SprayIt-.

Zelfde hier, toch wel een van de users waar ik het meeste raakvlakken mee heb qua muziek

Ik kom één dezer dagen met een eerste reeks antwoorden!

Hier nog één. Dat maakt het lezen van de antwoorden toch wel extra leuk.

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?

Geregistreerd: 12 september 2007

Toch wel spannend, als persoon achter de usernaam de aandacht krijgen. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om een zogenaamde ‘trip down memory lane’ te maken. Want waar komt mijn liefde voor muziek eigenlijk vandaan? Mijn ouders luisteren en luisterden nagenoeg geen muziek, mijn broertje en zusjes weten ongetwijfeld niet wie Miles Davis is. “Zet dat zenuwachtige gedoe eens af wil je, doe maar iets van Coldplay, ofzo”. Mijn jeugdvrienden luisterden uitsluitend artiesten als Kane, Robbie Williams en Spice Girls. Van mijn 10e tot mijn 15e was ik grenzeloos fan van Michael Jackson. Tien tot vijftien keer Bad, Thriller of Dangerous achter elkaar draaien. Elke dag. Elk snikje en elke ‘hiihiiii’ meermaals op rewind. Dat kaliber fan.
Op mijn 15e hakte wat anderen puberteit noemen er stevig in. Ik noem het de verwezenlijking van de rechterhand van de duivel. Van ‘Heal the World’ naar ‘Angel of Death’ in enkele weken. Slipknot, System of a Down, Slayer, ze vulden de gaten in mijn ziel met zwart gal en het voelde goed. Mijn vader kwam op een dag woest de kamer instormen, rukte mijn cdspeler open en brak de cd van Marilyn Manson doormidden. Hij stoorde zich enigszins aan lyrics als: “I want to fuck you like an animal” en "I'm not in love, but I'm gonna fuck you 'Til somebody better comes along". Achteraf begrijpelijk, maar hij staat wel weer in de cd-kast.
HAVO 4; blijven zitten. Ik zat in de klas bij een klein bebrild mannetje. Roelof. Klein qua postuur en indertijd een beetje ‘geeky’, maar altijd scherp en ontzettend slim. Hij leende mij op een dag enkele cd’s, volgens mij Deftones - Adrenaline en Sigur Ros – ( ). Of had je ze voor me gebrand? Vooral het laatstgenoemde album was voor mij een openbaring. De opbouw, de duur van de tracks, het bombast, de emotie. Muziek! Echte muziek. Tot op heden in mijn top 10 (2) te vinden, mede door de gevolgen van dit sleutelmoment. Veel tips en ontdekkingen volgden, Beirut, Red Hot Chili Peppers, Fleet Foxes, Gorillaz, Daft Punk. Met je 265kb mp3-spelertje in de bus. Rond die periode kreeg ik een vriendengroep die into nederhop en hiphop waren. Een leuke periode met optredens van o.a. Jawat!, Opgezwolle en The Game.
Op het moment dat ik mij op deze website inschreef was ik, zover ik mij herinner nog relatief weinig met muziek bezig. Ik was 20 jaar. Rond 2012 ben ik muziek als hobby gaan zien, het lezen over, het verzamelen van, het ontdekken, ik vind het simpelweg één van de leukste dingen om te doen. Op totaal onverwachte momenten pareltjes ontdekken, die vanaf de eerste luisterbeurt een grote rol gaan spelen in je leven en dat van mensen om je heen. Prachtig. Sindsdien ben ik bij gaan houden wat ik luister, af en toe een mening ventileren of aanhaken bij een discussie. MusicMeter wordt dagelijks minstens 3 tot 10 keer geopend. Vandaag nog in de cdwinkel, even op mijn mobiel de MuMe-beoordeling checken, wat zegt GrafGantz erover, wat is de mening van tuktak?

2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?

Assen, mijn geboorteplaats. Het mag zich hoofdstad noemen, maar het is niet veel soeps. Nogal een saaie stad met een opvallend hoog percentage bejaarden. Wel een stad met, in die tijd (rond 2001 gok ik), veel cd-winkels. Ik ga er in mijn hoofd langs 4. Je mocht er uren luisteren naar plaatjes en zonder aankoop naar huis gaan. Ik maakte er graag en gretig gebruik van. Elke zaterdag; bibliotheek, cd-winkel 1, cd-winkel 2, FEBO, cd-winkel 3, cd-winkel 4 en net op tijd voor het avondeten aan tafel schuiven. Rond mijn 15e kreeg/nam ik een bijbaantje, groente en fruit verkopen op de markt. Hard werken voor je geld. Vooral vervelend dat ik mijn zaterdag niet meer in de cd-winkels kon doorbrengen.
Het was in de zomer van 2003, denk ik. Mijn vader was aan het schoffelen in de tuin en ik ging op de fiets de stad in. Ik was die dag vrij, misschien had ik net ontslag genomen. 20 gulden los in de zak, ik ga een cd kopen! Oh, wat was de twijfel groot, het moeten kiezen maakte me misselijk. Jaren uitgekeken naar de aanschaf van een eigen cd. De volgende albums waren serieuze opties: Rahzel – Make the Music 2000 (beatboxen was toen al superstoer), Bloodhound Gang – Hooray for Boobies (tieten, poep en pies, hoesten en kotsen, wat wil een puber nog meer?) en Red Hot Chili Peppers – Californication. Het is het laatstgenoemde album geworden. Klein zakje erom, snel op de fiets naar huis!
Ik heb het album altijd als zeer gevarieerd en goed geproduceerd ervaren. Maar liefst 15 tracks, elke track met een eigen sound en verhaal. Ik ken van het album Californication alle lyrics uit mijn hoofd en waardeer het album tot op heden met 4,5*. Luidkeels meezingen met de track Californication maakt nog steeds fijne stofjes vrij bij mij. Favoriete track is de laatste jaren Road Trippin'. Deze track luisteren we altijd in de auto, op standje 10, wanneer we op vakantie gaan of met vrienden een weekend weg gaan. Scar Tissue en Otherside zijn en blijven klassiekers.
Dat gevoel dat ik kreeg bij mijn eerste aanschaf is gebleven. Ik koop elke week cd’s en of er nou een postpakketje binnenkomt of ik in de Plato afreken, elke aankoop is genieten.

Lekker vlotte stukkies, -SprayIt-! Leuk om te lezen.

Oeh dat zijn verdomd leuke stukken om te lezen zeg!!!!! Ik blijf erbij dat je dat te weinig doet hier

Terugkomend op vraag 2: misschien had ik 20 euro i.p.v. gulden in mijn zak in 2003. Ik denk het.

3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.

Vooral het grotere formaat hoes is voor mij een aantrekkelijk gegeven bij lp’s. Ik heb een opleiding als grafisch ontwerper genoten en verzamel sinds enkele jaren kunst. Ik hou van mooie plaatjes. Hoe groter hoe beter, over het algemeen. Staan die lp’s dan voor de sier in je huiskamer? Ja. Ik heb mijn platenspeler verkocht, die stond sporadisch aan en vaak zelfs in de weg. Wel ben ik gek op de sound van vinyl, zeker bij platen die gemaakt zijn om op dit medium af te spelen. Nadeel is het zoeken/vinden; dunne randjes, dus slecht leesbare titels, binnenhoezen die meekomen en scheuren, krassen en deuken en 19 euro voor een tweedehands plaat? Misschien heb ik het geduld, het geld en de tijd als ik later groot ben.

Ik ben opgegroeid in de tijd van de cd, ik kan me niet herinneren in de cd-winkels lp’s te hebben zien liggen toen ik jong was. Het mooie aan het beluisteren van een cd is voor mij als het lezen van een boek. Je slaat niet alleen je favoriete hoofdstuk keer op keer open. Geen losse nummertjes, zo is het (vaak) niet bedoeld. Er is een opbouw, een verhaal, misschien wel iets lelijks voor en/of na dat prachtige stuk, het is onderdeel van een geheel, die ene track. Cd opzetten en niet skippen dus. Het verzamelen van cd’s is eigenlijk pas rond 2012 begonnen, ik had destijds zo’n 20 cd’s gok ik. Ik tel er vandaag 794. Mijn duurste aanschaf is Gridlock – Formless geweest, momenteel mijn nummer 1 in de top 10. Ook de box van William Basinski – Disintegration Loops was prijzig, maar elke euro waard. Mijn beste vriend heeft een kast voor mij gebouwd, waar ze met 75 op een rij, tien rijen dik naast elkaar staan. Elke keer weer genieten om met het hoofd een kwartslag gedraaid langs de voor mij bijzondere albums te schuifelen en er eentje uit te pikken voor het komende uur. Daar kan voor mij geen Spotify tegenop.

Er staan rond de 70.000 mp3’tjes op mijn pc, rond de 600GB. Nee, die zijn niet allemaal gekocht. Sterker nog, ik heb nog nooit iets gekocht op alleen mp3. Wel eens per ongeluk via Bandcamp. Denk je dat je een cd besteld, koop je de download. Dat zijn voor mij de mindere dagen. Als ik het goed vind, wil ik iets in handen hebben. Ik beluister mijn muziek op de computer via Foobar2000, ik heb een oude versterker van Pioneer aangesloten op een setje JBL’s. Die zijn kraakhelder en gaan vrij diep, ze komen uit een café. Ik ben niet zo audiofiel dat ik erg bezig ben met FLAC of high-fidelity etc. Ik luister mp3’tjes en wanneer een album beklijft, bestel ik de cd en in sommige gevallen de lp.

Ik zou heel graag willen schrijven dat ik niets heb met singles. Dat zijn toch die dunne cd’tjes met een nummertje en daar dan 2 slechte remixen bij? Vroeger was dat het helemaal, bij de Free Record Shop stond de hele top 40 op een rij. Ik luister eigenlijk alleen maar albums, er staan nog zo’n 40 in de wachtrij om te beluisteren. Toch komt er af en toe een single tussendoor glippen die me grijpt en niet loslaat. Zo luister ik Tame Impala - 'Cause I'm A Man de laatste dagen met enige regelmaat minimaal 3 keer achter elkaar. Wat is dat een prachtige track, zeg. Nu ik er over nadenken koop ik heel af en toe wel eens een verzamelaar, maar alleen van artiesten die ik wel o.k. vind. Liever een regulier album. Ik denk dat ik zo’n 10 verzamelcd’s heb en die zijn vooral van muzikanten uit de jaren ’50 en ’60. Zoals ik eerder schreef, ik vind het juist mooi dat een album in elkaar zit zoals de muzikant het heeft samengesteld.

4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.

Ik ben niet zo’n live-liefhebber. Na zo’n 20 minuten begin ik ongemakkelijk heen en weer te bewegen, pijn in de rug. Ellebogen in de rug, een tree-bier-boven-het-hoofd passing thru, waarom is precies die man voor mij 2 meter en heeft iemand hier een scheet gelaten? Vaak denk ik na een drie kwartier, laat ik de cd kopen en thuis lekker op de bank gaan liggen. Ik woon in Groningen. Op de Oosterpoort en de Vera na weinig tot geen leuke concertzalen. In de wijde omtrek is het minimaal te noemen, Assen heeft volgens mij nog nooit een echte artiest mogen verwelkomen. Leeuwarden, Drachten, Heerenveen? Nee. In ieder geval niet wat ik zoek. Laatst naar Fink geweest, leuk. Maar niet echt een optreden om nog lang over na te praten. Bonobo, sfeervol, maar memorabel? Nauwelijks. Ik zou graag naar meer experimenteel electronische acts willen, maar het aanbod ontbreekt. Hierbij een top 3 die wel indruk hebben gemaakt:

3. Jónsi – Go Live in de Oosterpoort Groningen
Sigur Rós is één van mijn favoriete bands. Nooit live gezien tot op heden. Toen Jónsi in de agenda verscheen in mijn woonplaats was er geen twijfel. Gaan! Timber Timbre als voorprogramma, helemaal niet slecht. Jónsi kwam op, meteen duidelijk dat het een lieve, zachte en ietwat onzekere man is. De visuals waren prachtig, zijn stem als van een engel. Ik heb iets met mannen met hoge stemmen (Antony & the Johnsons, Irrepressibles, Perfume Genius). Het album Go kan niet tippen aan Ágætis Byrjun of ( ), maar toch heb ik zeker anderhalf uur met kippenvel staan luisteren, voor mijn gevoel heb ik niet geknipperd met mijn ogen. Zeker de afsluiter Grow Till Tall hakte erin, de hele band volledig los, waarna de aanwezigen beduusd en voldaan achterbleven in extase. Naar huis, zonder Jónsi. Ik zet Go Live weer even op!
https://c2.staticflickr.com/6/5043/5221879909_35c5319a75_b.jpg

2. Ben Frost – TodaysArt 2014 Den Haag
Vorig jaar met mijn vriendin in een tentje verbleven op een hippiecamping slash surfersdorp te Scheveningen. Ongeveer 2 kilometer verderop was het vier-daagse evenement TodaysArt. Electronische muziek en kunst, dat is wel een combi waar ik blij van word. Op dag 1 stond Ben Frost op het programma. Niet echt wetende wat we konden verwachten liepen we het Zuiderstrandtheater binnen. Eén en al beton, vooral mensen boven de 30. Direct door naar de zaal, we moeten wel een mooi plekje vooraan scoren. Bij binnenkomst verbazing; slechts zitplaatsen! Op electronische muziek moet gedanst kunnen worden, toch? Nee dus. Ben Frost komt op, 5 enorme speakers achter zich. Een brommend geluid werd ingezet, wat uiteindelijk uitliep op een belachelijke geluidsmuur. Ik heb tot op de dag van vandaag niet zo iets hards gehoord, met hoofdletter H. Alsof we met een spaceshuttle gelanceerd werden, werden we de stoelen ingedrukt. Onheilspellend, diep en duister, een horrorfilm in geluid. Een speciale ervaring, wat je bij het draaien van de cd of lp nooit zal krijgen. De optredens van Nils Frahm (4*), Kiasmos (3,5*) en SOHN (3,75*) waren trouwens ook goed.
http://3voor12.vpro.nl/.imaging/stk/3voor12/photo/media/3voor12-lokaal-den-haag/den-haag/2014/september/TodaysArt/donderdag/Jan-en-Stephan/BenFrost_-_TodaysArt_20140925_-_Jan_Rijk_IMG_1438/original/BenFrost_-_TodaysArt_20140925_-_Jan_Rijk_IMG_1438.jpg

1. Darkside – Pitch 2014 Amsterdam
Het magische duo Nicolas Jaas en Dave Harrington hebben in 2013 een tijdloze klassieker afgeleverd met Psychic. De live uitvoering op Pitchfork festival staat wekelijks op hier in huis. Ook mijn vrienden zijn zonder uitzonderingen verslingerd aan deze plaat. Vorig jaar met een groepje van 8 man naar Amsterdam, vooral voor deze act. Op tijd naar de Westergasfabriek, een mooi plekje vooraan. De zaal stroomt vol, wij zitten op de grond. Een goede vriendin van mij tovert uit haar tas een doosje met lachgas en een handvol ballonnen. Net voor aanvang van het optreden inhaleren wij gezamenlijk onze ballon. Mensen die dit eens gedaan hebben weten wat er dan in het koppie gebeurt. Hogere sferen, alle zintuigen wagenwijd open. Nicolas zet de set in, Dave bouwt een gitaarsolo uit en opeens uit het niets explodeert je hoofd door de misselijkmakend harde bass. Een lichtshow om spontaan epilepsie van te krijgen en een opbouw in één rechte lijn naar boven. Als je denkt dat het niet dieper kan, schepje erbovenop. We keken elkaar aan, we hoefden niets te zeggen. Hier leven we voor. Letterlijk met tranen in onze ogen, arm in arm, springend de laatste tonen aangehoord. Daarna trouwens op de trein van Richie Hawtin gesprongen, terwijl op het grote scherm Nederland in een zinderende wedstrijd via penalties won van Costa Rica. Onze dag kon niet stuk en ik denk er nog regelmatig aan terug.

Het geeft nog geen 1% aan van hoe het was, maar voor een impressie:



De moeite waard: