Bij Bökröt Rödebröt Trio - Bökröt Rödebröt Trio (2005):

Nu hun single "The Xypticon Parade" aan het doordringen is, bestaat er een kleine hoop dat de naam Bökröt Rödebröt Trio eindelijk wat bekendheid zal krijgen bij een Groter Publiek en dat hun debuutceedee "Bökröt Rödebröt Trio " het ook een beetje zal gaan maken. Want dat wordt verdorie toch wel tijd. De elpee van de fraaie, het op de binnenhoes enigszins op Clockwork Orange’s Alex lijkende Bökröt Rödebröt Trio is reeds nu al een in deze kontreien sterk onderschat meesterwerkje, laten we hopen dat dit vele luisteraars mag vinden

Laat ik er eens naar op zoek gaan. Ik ben altijd in voor Zweede avant-gardistische reggae.

Ja het is echt zeker de moeite waard, om met Rivella te spreken: Een beetje vreemd, maar wel lekker.

Bedankt voor de files Zach, hier smijt ik meteen 4,5* voor neer. Prachtige, grenzeloze cross-over van allerlei genres en stijlen, de meeste nummers met als basis een steeds ander Reggae-ritme, vaak door het vele (uitmuntend geproduceerde!) geexperimenteer niet meer te herkennen. Niet te geloven dat ze in het prille begin als een Suede-covergroep van start gingen. Maar geweldig om te horen hoe drie muziekfreaks (eerst vier?) uit Zweden hier een mondiaal meesterwerkje uitpoepen, dat wellicht in bijna elke cultuur geaccepteerd wordt. De erg mooie geelectrocuteerde gitaarlijnen moeten Higher Gear F.M. wel tot het mooiste nummer maken, voorlopig. In ieder geval de spannendste najaarsrelease tot nu toe, wat mij betreft.

Ik hoorde dat ze in Zweden al aardig populair waren.

Sja. Is ook logisch. Met al die heisa rond het gedwongen ontslag van het vierde bandlid Henne Anderson ... werd breed uitgesmeerd in de media aldaar. Sluisde groepsfondsen door naar z'n peperdure free-jazz studioëscapedes ... dat werd niet geapprecieerd door de rest van de groepsleden. Eéntje liep met verhaal naar de media ... en voilà ... je naam gonst in het rond

Als je het niet erg vindt, hou ik dit smakelijk stukje röggö nog even voor mezelf, want de eerste klanken beloven in elk geval veel goeds. Voorlopig hoogtepunt wat mij betreft : The Xypticon Parade, een nummer dat "down & dirty" haast tot kunst verheft.

Mijn oortjes moeten dit zootje ongeregeld nog even goed verwerken, maar dit smaakt zeker naar meer.

The Xypticon Parade is echt fantastisch, dat basloopje alleen al, hoe verzinnen ze het.. Toch ook wel het meest toegankelijke nummer denk ik, dus wat dat betreft ook een logische single

Sören Kammelsrud maakt van dat basloopje een waar feest

Inmiddels bijna gepindakaast, maar ik heb er toch een beetje een hard hoofd in... Röggö???

Noem het wat je wilt PH

Tjesis zeg, ik heb hem gisterenavond eens geluisterd. Ik dacht, zoverel goede woorden, dat moet wel iets zijn. Eerste nummer klonk inderdaad wel heeel lekker, maar daarna: . wat een over-ambitieuze baslijntjes en irritante gitaarriedeltjes het hele album door, ik kan er niet meer normaal naar luisteren, ik wordt er helemaal gek van. Higher Gear FM is wel het dieptepunt, het lijkt wel of ze de gitaarlijntjes in dat nummer spelen terwijl ze onder stroom staan, zo weinig leven zit daarin. Ik zal het misschien binnenkort nog 1 kans geven, al is het maar om het eerste nummer. Maar ik denk niet dat ik daar nog wat uit ga halen. Voorlopig zet ik hem in op 1,5* alleen door het eerste nummer.

Met eerste nummer bedoel dan toch zeker 'C'est une vie!', want 'If only one sparrow' kun je moeilijk een echt liedje noemen: anderhalve minuut lang een slide-gitaar die bol staat van de feedback met op de achtergrond kakafonisch potten- en pannengerammel, terwijl de zanger niet eens zijn best lijkt te doen om de hogen noten te halen...

Neej, ik bedoel toch echt "If Only One Sparrow", die hadden ze in Zweden oook als eerste single uitgebracht, is daar ook een redelijk succes geweest. En dat ie die hoge noten net niet haalt maakt het voor mij juist mooier. Waar de rest van het album als een geautomatiseerde gitaar-machine klinkt geeft dat het eerste nummer net dat beetje extra. Ook jammer dat je dat (zoals jij het zo mooi noemt) potten- en pannengeroffel niet vaker op het album tegenkomt. Ik heb geen moeite met een keer een lekker gitaartje, maar dit album slaat echt alles.

Ik snap je niet, Scientist. Aan je niet echt onderbouwde reacties te horen kan ik concluderen dat je er maar met een half oor naar hebt geluisterd. Als je het openingsnummer al goed vindt, dan moet je de rest toch zeker kunnen waarderen. Avant-garde muziek moet meestal groeien, geef het hele album nog minstens 3 kansen!

Het verbaast me dat dit album door sommigen zo enthousiast onthaald wordt. Dit is namelijk echt één van de experimenteelste platen die ik in tijden heb gehoord, maar ja, wat wil je met de onwaarschijnlijkste der combinaties: reggae en avantgarde. En dan ook nog uit Zweden. Nou is dat reggae-verhaal in zoverre waar dat de rollen van bas en gitaar in normale rockmuziek hier worden omgedraaid: de bas is het leidende instrument. Maar het andere kenmerk van reggae, de gesyncopeerde ritme's, zijn slechts in een aantal nummers te vinden: de fantastische single 'The Xypticon parade', een helse voortstuwing van hetzelfde basloopje, culminerend in een glorieuze finale waarin we zelfs een voorzichtige doedelzak horen op de achtergrond, die vreemd genoeg erg op zijn plaats klinkt. Andere noemenswaardige reggae-nummers zijn 'Jah', dat losjes lijkt te zijn gebaseerd op Hendrix' 'Highway Chile', 'Thor in jail, reincarnated?', redelijk recht-toe-recht-aan voor deze band, en uitschieter 'Higher gear FM' (Ik snap je niet, Scientist ).
De instrumentatie is veelzijdig en de heren hebben hoorbaar veel plezier in hun experimenten. De echte avantgarde workout van het album is 'Willy Goris' begging old man blues', een hermetisch nummer met een misleidende titel, dat melodie en ritme schuwt en dmv dissonantie een ingewikkeld psychologisch spel speelt met de luisteraar. Wees gewaarschuwd: dit is duidelijk niet aan iedereen besteed. De overige nummers zijn minder succesvolle avantgarde-experimenten, behalve de afsluiter 'Plausible', dat het dichtst van alle in de buurt komt van een bluesrocknummer, en lijkt op een ode aan de Grateful dead.
Tja, de conclusie is: wat een onsamenhangend -, maar ook: wat een interessant album in deze inspiratieloze jaren waarin innovatie ver te zoeken is. Daarom verdient deze band alle lof en beloon ik het met een 3,5/5.

Ik heb er toch echt vol naar geluisterd, alleen in een stoel zitten, biertje erbij en deze muziek op. Ik kan gewoon niet goed tegen die eeuwig-durende gitaarriedeltjes. Het wordt wel redelijk goed gespeeld allemaal, maar ik mis een beetje het leven, de sfeer in dit album. Het klinkt allemaal zo uitgewerkt, wat overgeproduceerd. En bij het eerste nummer heb ik dat idee dus niet.





Daar heb je dan weer gelijk in, ik zal het vanmiddag nog eens proberen.

Niemand een link naar een mp3 of een geluidsfragment ofzo? Google lijkt ze nog niet te kennen.

Ik ben het wel met Scientist eens wat betreft Higher Gear FM, een beetje een vreemd nummer. Om nou te zeggen dat ze onder stroom staan is misschien ietwat overdreven maar het klinkt inderdaad nogal levenloos. In plaats van dat ze een tandje bijschakelen (zoals de titel zou moeten doen vermoeden) gaat het eerder de andere kant op. Mooie gitaarlijnen.. ok.. maar dat typische avantgardistische geneuzel er door heen is normaal gesproken precies de reden waarom dat genre me nooit zo aanspreekt. Het vreemde steeds sneller herhaalde outro helpt ook niet echt mee (al zal dit ook wel de gedachte achter de titel van het nummer zijn, steeds een tandje erbij). Erg experimenteel natuurlijk allemaal, maar klinkt eigenlijk nergens naar in dit geval.

Maar goed, die fout vergeef ik ze, het is natuurlijk ook niet makkelijk om deze twee genres foutloos te combineren.. verder vind ik alle andere nummers wel gewoon goed, en vooral ook erg leuk. Het speelplezier straalt er bij vlagen vanaf. Ik ga deze zeker nog vaak luisteren en ik hou het voorlopig op 4*.

Ik heb hem nu een tweede keer geluisterd, en ik moet zeggen, hij verbetert wel iets, maar nog niet veel. Waar ik de eerste keer door het avant-gardistische deel de reggae niet meer zag begint die inmiddels wel een beetje op te komen. Ook zie ik nu meer de betekenis van die gitaarlijnen. Zo is die in "Thor In Jail, Reincarnated?" volgens mij een impressie geeft van het leven van de God Thor, nogal onstuimig, met af en toe heerlijke rustige punten erin. Dat nummer begin ik nu ook wel te waarderen. Nog steeds snap ik echt voor geen halve meter waarom "Higher Gear FM" zo hoog gewaardeerd wordt. Ik vind het echt een droog eentonig deuntje, continu datzelfde loopje, 3 minuten lang. En wat er in de andere 31 seconden gebeurt is ook niet om over naar huis te schrijven. Het lijkt wel of er iemand zijn gitaar kapotslaat tegen een drumstel (wat nog niet eens een heel gek idee zou zijn). Ik gooi er een halfje bij maar ik ben bang dat het niet verder gaat komen.

Dit is wel even wennen zeg, wat een maffe cd. Het kost me een beetje moeite om het album in een keer uitluisteren, maar ik kan het zeker waarderen.

Bus to Böstrop en The Xypticon Parade zijn, na 2x luisteren, de uitschieters. Vooral dat basloopje en het einde van The Xypticon Parade is echt geniaal. Over Higher Gear F.M. ben ik het wel met de mensen hierboven eens, dat nummers mist een beetje het gevoel wat de rest van de cd wel heeft. Ook met Willy Goris' Begging Old Man Blues kan ik nog zo veel, het nummer gaat te lang door en is een beetje te hystirisch. De rest van de cd vind ik wel goed.

Ik zet hier voorlopig maar een 3,5 neer, ik weet niet echt hoe ik dit album moet waarderen.

The Xypticon Parade is wel vrij hitgevoelig ja, wel een van de eerste nummers die opvallen, maar vind het toch niet echt goed, hoewel dat basloopje wel briljant is. Alleen de zang vind ik wel erg irritant worden, en de gitaren ook. Een beetje atmosferische sfeer is goed, maar dit is te overdreven.

Pleonasme-alert!

Zo maf vind ik deze muziek nu ook weer niet

Fruitige muziek, die helemaal niet geforceerd klinkt Nu, zoals Jonnie reeds vroeger schreef: ze zijn begonnen als Suede-covergroep. Ik hoorde op de Belgische Radio 1 bassist Sören Kammelsrud een interview weggeven: hij had het over z'n bewondering voor sixties westcoast pop. Dat hoor ik er op een manier wel in

Nu is crossover meestal identiteitloze meuk, zonder smoel - maar deze muziek heeft toch duidelijk een eigen stempel . Dit is dan ook geen crossover muziek, vind ik

Ik hou normaal gesproken helemaal niet van Reggae. Maar de mannen van (het zijn toch allemaal mannen ?) Bökröt Rödebröt Trio weten me van het eerste nummer te boeien. Hoogtepunt voor mij voorlopig het lang uitgesponnen Willy Goris' Begging Old Man Blues. Ik vind dit nummer alles behalve hysterisch (shame on you KoenR) . Ik denk dat we nog veel van deze band gaan horen. Het enige minpunt is dat ik voorlopig alleen de beschikking heb over de cd zonder bonustrack. Openingsbod van 3,5*

Tja, dat is niet zo vreemd natuurlijk. Die bonustrack staat alleen op de Japanse editie (Kwam geloof ik 2-3 maanden eerder uit, en die heeft een voorzichtige eerste persing gekend van 500 exemplaren). Aangezien de markt in Japan dit werkje absoluut niet heeft opgepikt, is er geen 2e serie gekomen en zijn er bij mijn weten geen digitale (lees: pindakaasbare) kopieën te vinden. De enige manier is om er één te importeren uit Japan. Of je kunt natuurlijk de band schrijven, misschien kunnen zij iets voor je regelen.

Zanger/gitarist/fluitist Björn Hollmer (Inderdaad, de zoon van Lars Hollmer, frontman van Zweden's bekendste progressive rockgroep uit de jaren '70, Samla mammas manna) schijnt trouwens al wilde plannen te hebben voor een nieuw album. De misschien wat overambitieuze (de tijd zal dat leren) frontman schijnt zinnens te zijn het over een andere boeg te gooien. Meer klassieke instrumentatie (denk hierbij aan cello, fagot en zelfs harp) en langere nummers.
Helemaal zonder wrijving zal dat niet gaan, aangezien drummer Per Ulmqvist, die in dat geval op het nieuwe album een mindere prominente rol zou gaan spelen, heeft aangegeven onwelwillend tegenover zulke plannen te staan, dit in een interview in de Zweedse pers: "Dit is voor mij ook nieuws. Ik hoor het van jou voor het eerst. Maar dit is een democratische band, althans zo is het begonnen, en als Björn het in zijn hoofd haalt zelf dit soort beslissingen te nemen, die ons alledrie aangaan, dan kan hij de pot op."
Bassist Sören Kammelsrud heeft zich desgevraagd van commentaar onthouden.

Hmm... Lees je niks over het vierde bandlid Henne Anderson die uit de band was geknikkerd? Dat vond ik wel een komisch verhaal.

Nee, rond hem is het muisstil, althans er stond niks over hem bij.

He Paalhaas, waar is je vriend de muziekjournalist gebleven?