Prince - Sign 'O' the Times (1987)

De zon is bijna onder, dus hier mijn antwoord: ik ben inderdaad een jaar eerder op cd overgestapt. SOTT was 1 van mijn eerste cd's. Wel in een fatbox!

Die 'fatbox' heb ik ooit uit de bib geleend. Later het enkele doosje met twee cd's gekocht. Maar dat was al jaren negentig toen ik aan Prince begon. Nog veel later pas heb ik dus het album op vinyl gekocht. Maar dus wel vóór jou, west.

Die kocht ik in 1988 ook ja. Ik heb toen een jaar flink van de lp versie kunnen genieten alvorens ik hem verving op cd (een jaar later). Hoe ironisch dat ik nu die oude lp weer draai

De cd is helaas veel te zacht opgenomen. ... tijd voor een remaster.

Ik draai overigens ook altijd de lp.

Die klinkt inderdaad een stuk beter. Ik was aangenaam verrast.

Ja, ik was te vroeg met de cd en te laat met de lp...

Kan hier toch niet zo lyrisch over worden als de meesten hier. Vind vooral cd1 elke keer weer wat tegenvallen met slechts 2 of 3 echt goede tracks. Cd2 is wel erg sterk en haalt het niveau van zijn andere topplaten. Toch mis ik de absolute genialiteit van een When Doves Cry, The Beautiful Ones of Computer Blue (niet toevallig allemaal Purple Rain). Ik hoor wel een hoop plezier in deze plaat en dat maakt me vrolijk, maar een Magnum Opus vind ik het niet.

* Favoriete 80's artiest
* Favoriete Prince album
* Favoriete Prince song ("The Ballad of Dorothy Parker")
* Favoriete concert (ik zou een aparte vermelding kunnen doen van de voortreffelijke montage van de film)
* Favoriete Prince live songs ("Forever in My Life" en "Housequake")
____
Als dit geen 5 sterren materiaal is weet ik het niet meer.
Geniaal van A tot Z.

Naar aanleiding van het nieuwe album van D'angelo, en omdat er bij die plaat menigmaal naar Prince werd gerefereerd ben ik ( weer ) in het werk van Prince gedoken. Sign 'o' the Times schijnt een van zijn betere albums te zijn, maar ik moet zeggen dat ik na meerdere luisterbeurten toch enigszins teleurgesteld ben. Hoewel er een aantal mooie nummers op staan, vind ik het moeilijk om door de klinische jaren 80 sound heen te luisteren. Ik vind met name de drums gedateerd en echt niet mooi klinken, waardoor ik niet in dit album kan komen. Ik hoor wel dat Prince mooie songs uit zijn mouw tovert, maar het wil me maar niet raken. Misschien toch nog vaker luisteren, of ben ik juist met het verkeerde Prince album begonnen?

Denk het niet. Als je nog eerder werk gaat luisteren kom je alleen maar meer 80s sound tegen. Het kan ook je ding gewoon niet zijn.

Je bet met het juiste album begonnen, maar je zou ook met een andere kunnen beginnen. Als deze sound je nu tegenstaat, zou je een recenter album kunnen proberen. The Rainbow Children is vrij sterk. Deze heeft wellicht een sound die je beter ligt. Of je probeert een live-opname. Hij heeft niet veel regulier uitgebracht, maar one nite alone is vrij goed.

Pfff lastig.
Ik ken geen enkele Prince fan die dit album niet minimaal in zijn Prince top 5 heeft staan.
Als je dit niets vindt, dan is het waarschijnlijk gewoon je ding niet.

Ik ken jonge fans die 3121 ook erg goed vinden.

De drums & beats zijn - zoals bijna alle instrumenten - van Prince zelf, behalve op track 10 en 15: van Sheila E. die echt geweldig drumt. Ik lees net op de wiki dat meestal gebruik is gemaakt van de Linn LM-1 drummachine. Soms klinkt dat wat blikkerig, maar dat is ook weer bewust gedaan door Prince, zoals op It & Housequake. Alles is ook analoog en niet digitaal opgenomen. Mogelijk moet je er dus even aan wennen.

Thanks voor de tip! The Rainbow Children vind ik al heel wat minder klinisch klinken dan al het andere werk van Prince dat ik tot nu toe heb gehoord.
Moet wel zeggen dat ook dit album langzaam begint te groeien. Vooral The Cross, maar ook Sign 'o' the Times zijn wel echt top nummers.

Dat zijn het ook, maar er valt zoveel meer te genieten op dit album..

De vooruit gezongen koortjes op het "Forever in my life", met op het eind dat gitaartje over het mechanisch aanhoudende "locomotief ritme", de geniale ballad "if i was your girlfriend" (die wat dof klinkende ritmes zijn juist perfect) met wederom een fantastisch einde. De mysterieuze laatste 2 minuten van 'It", de sax en sowieso de aparte mix van jazz, funk, rock en 80's synthesizers in "Hot thing", het instrumentale middenstuk op "I could never take the place of your man", het kale maar lieve Beatle-eske "Starfish and Coffee", het extreem funky "Housequake", de 9 minuten jazz/funk feest van Beautiful night, de geniale jazzy (in de zin van vrije) structuur "Dorothy parker", en ga zo maar door.

Misschien helpt het dat ik het bewust heb meegemaakt, maar daar ben ik in dit geval maar wat blij om.
Zelf vind ik de hele periode '84 t/m '88 van "Purple Rain" t/m "Lovesexy" zijn het beste ("Around the world in a day" bijvoorbeeld!) maar als je om wat voor reden ook moeite heb met zijn 80's sound, dan zou ik je uit de 90's "The Gold Expercience" (meer gitaar/pop) of "Graffiti bridge" (funkier) aanraden. Het jazzy "Old Friends 4 Sale" met een verzameling nummers die door de jaren heen nog op de plank waren blijven liggen vind ik persoonlijk ook heel leuk.

Wat betreft de 00's inderdaad "The Rainbow children" en het live album "One nite alone".
"Musicology" en "3121" werden zowaar weer goed verkocht.

Hoe gek kan het lopen. Nadat ik in eerste instantie niet zoveel kon met dit album en al helemaal niet met de artiest Prince, ben ik nu volledig om. Wat een grandioos divers en heerlijk album is dit. De afgelopen maanden ben ik blijven luisteren naar Sign o the Times en hoewel dit album (nog ) geen plek in mijn top 10 krijgt, begint het zo langzamerhand toch steeds specialer voor me te worden.
De drums en beats klinken vet en misschien hier en daar wat gedateerd, maar tegelijkertijd hoor je waar Teddy Riley de mosterd vandaan haalde voor zijn new jack swing sound. Daarnaast kan ik me voorstellen dat Prince met deze plaat zeer vernieuwende muziek bracht in 1987. De mengelmoes aan stijlen, en de manier hoe Prince zijn melodieën en stijlen aan elkaar plakt, is ronduit verbluffend. Wat dat betreft ben ik haast jaloers op mensen die Prince bewust hebben meegemaakt in hun tienerjaren. Hoe geweldig moet het zijn als Sign o the Times tot een van je jeugdherinneringen hoort.
Dit weekend heb ik dit album op dubbel vinyl gekocht, om er nog lang van te genieten. Sing O the Times, een meesterwerk!

Ik ga nu toch in meer Prince albums duiken.
Te beginnen met Parade. Phoe wat een rijkdom, straks word ik nog fan

Dat was het in die tijd zeer zeker


Heel geweldig ja. Nog steeds zie ik het concert in Utrecht (als 17-jarige) Als één van de mooiste momenten in mijn leven. Dat gevoel!
Daarom vind ik het ook wel jammer dat hij tegenwoordig niet meer van de bijzondere albums maakt.


Nog genoeg moois te ontdekken dan en misschien vallen de nieuwere albums omdat je er nu mee begint wel mee voor jou.

Ja, maar vernieuwende muziek brengen was toen nog redelijk gewoon.

Adore...die groove, de instrumentatie, dat 'gekrijs' van Prince op het einde My god wat een nummer, kippenvel!
Ik denk denk dat mijn buurman Adore inmiddels ook helemaal mee kan zingen...

Dan zou ik zeker naar het gekrijs op The Beautiful Ones op het album Purple Rain gaan luisteren. Nog veel mooier

Gaaf als je zo'n plaat anno 2015 nog kan ontdekken... en dan de tocht naar de rest... mooi!

Veel plezier!

Tja lennon kwestie van open staan voor goede muziek. Al moet ik zeggen dat ik veel naar Sly, Parliamant en D' Angelo luister, Prince ligt voor mij toch wel redelijk in die lijn. Prince heb ik wel echt bij mezelf door de strot moeten duwen, maar het kwartje is dus gevallen

Prince is net als Rivella... een beetje vreemd, maar wel heel erg lekker.

Hoe meer je gaat ontdekken, hoe meer je dat zult beamen. D'angelo heeft weer heel erg goed naar Prince geluisterd... zijn Untitled bijvoorbeeld is echt zo enorm Prince (luister maar eens naar Do me, baby van Controversy)

Met dit album heb je wel Prince op zijn hoogtepunt te pakken. Studio wise dan. Velen zullen het met me eens zijn dat Prince live een totaal ander niveau is dan Prince op plaat. (velen malen hoger)

Waar hij op studio albums nu gewoon ok klinkt, is ie live nog steeds ongeslagen en de allerbeste!

Grijp je kans als ie nog een keer komt! Je gaat er geen spijt van krijgen!

Ook heel mooi ja, al moet ik dat nummer nog vaker luisteren om echt op waarde te schatten.



Staat helemaal bovenaan mijn lijstje, dus als hij weer komt ga ik er zeker heen!

BAM! Ik zet dit meesterstuk op 5 sterren, en zoek naar een mooi plekje in mijn top 10

En zo kan dat blijkbaar gaan: van teleurstelling naar top 10. Dat zijn vaak de leukste albums.

Niet te lang zoeken, gewoon bovenaan zetten

Ik dacht precies hetzelfde Ik ben maar wat blij dat ik Prince al in 1983 ontdekte!

Ach vooruit, maar weer eens bovenaan gezet.

Waar ik in 1984 al enorm liefhebber werd van 's mans muziek en al 3 platen in bezit had, was dit album toch echt de plaat die me de grote fan maakte die ik nu nog ben. Nummer 1 in mijn top 10 (zie hem er ook niet meer vanaf gaan) Prince op zijn hoogtepunt. 1987 was een super jaar. Ook qua andere releases, maar Prince was geen Prins.. hij was de wereldleider.. Wat een muzikant, wat een mannetje, wat een baas! Dit is het werk van de man wat over 100 jaar nog gewaardeerd gaat worden.

Prince had the Revolution ontslagen (wat ik erg betreurde) en huurde nieuwe muzikanten in (op dr Fink na, die mocht blijven) maar Sheila E is toch wel de beste toevoeging aan deze band. Zowel live als op plaat drukt ze een mooie stempel op de muziek. Tof wijf! Toch is the Revolution nog te horen op de plaat. Veel van de tracks waren van origine bedoeld voor het Dream Factory album, wat in 1986 had moeten uitkomen. Dit was (grotendeels) een project van Prince met Wendy & Lisa, maar dus ook nog met the Revolution. Dat had echt een fantastisch album geworden (er zijn zat bootlegs van te krijgen in zeer goede kwaliteit) maar ze passen erg goed op dit album. In feite is dit een verzameling van 3 niet uitgebrachte albums (allemaal uit 1986) te weten Camille, Crystal Ball en Dream factory. Dit geeft meteen aan hoe enorm productief de man in deze periode was (en dan laat ik de Madhouse opnamen nog even met rust)

1.Sign "☮" the Times(4:56)
Origineel bedoeld voor het Dream Factory album uit 1986.
Het intro met de drumcomputer, de ontzettend lekker bas, en het typische gitaargeluid... in het refrein een Synth. Prince zet er een fantastisch nummer neer. De plaat is nog geen 1 minuut aan t spelen, en ik word al weggeblazen. Dat was toen ik 14 was, en nu nog steeds. Sterke tekst, die nog steeds mee kan in de huidige tijd. Een van Prince's beste songs wat mij betreft. De verise die hij in 87 live deed had wat meer gitaar, en vond ik waar mogelijk nog mooier! Het nummer werd in 1993 tijdens de Act II tour ook volledig gespeeld, en dat was echt fantastisch. Nu zit ie veelal in de sample set en worden we geteased met 1 minuut van dit nummer... jammer.

2.Play in the Sunshine (5:05)
Opgenomen voor de Crystal ball 3 lp set, die het daglicht niet te zien kreeg. Prince heeft zin om buiten te spelen. Ik vind het best, als ie zijn gitaar maar meeneemt. En dat doet ie met dit nummer. Een vrolijk nummer wat er lekker op los rockt.

3.Housequake (4:42)
Prince met versnelde stem, ofwel Camille. Het nummer had op het nooit uitgebrachte Camille album uit 1986 moeten komen staan. Daar het album het niet haalde, is het doorgeschoven naar dit project. Een heerlijke funky stamper, wat Prince nog steeds (deels) live gebruikt. Op de b kant van ü got the look" maxi single staat een remix die grotendeels instrumentaal is, en een stukje meer jazzy klinkt. Maar zeker net zo lekker.

4.The Ballad of Dorothy Parker (4:01)
Origineel bedoeld voor het Dream Factory album uit 1986, maar ook dat album zag het daglicht niet, en dus kwam het op deze plaat terecht. Heerlijk laid back nummer, en een van mijn favoriete tracks. (en van velen)

5.It (5:09)
Wederom een track van het Dream Factory album. Prince is weer op de geile tour, en wil "het" overal doen. Fantastisch in zijn simpelheid qua instrumentatie. Dit nummer moet altijd hard. Zacht is kansloos voor dit nummer. Prince schreeuwt zijn behoeftes luid eruit, en dat moet worden gehoord. Wat een lekker nummer!

6.Starfish and Coffee (2:50)
Wederom een track van het Dream Factory album, maar net in een iets andere vorm. (De wekker zit er daar niet in) Gewoon een vrolijk deuntje met een grappige tekst. Geen hoogvlieger.

7.Slow Love (4:22)
Als ik dan toch een track moet kiezen die ik niet zo goed vind, dan is het deze.. het is traag, als dikke stroop, komt niet op gang... De tekst maakt dat niet goed. Ook live vond ik dit wat saai. Niet mijn favoriete Prince track. Wederom origineel voor het Dream Factory album opgenomen.

8.Hot Thing (5:39)
Opgenomen voor de Crystal ball 3 lp set. Een strippers tent sfeer komt meteenop je af als je de 1e tonen hoort. En zo'n nummer is het ook. Prince ziet een lekker ding van net 17, en vind haar lekker. Het resulteert in een typisch sexy Prince nummer. Hier zijn ook nog 2 andere versies van verschenen op de b-kant van "I couild never take the place of your man" maxi single. De lange versie is absoluut interessant, maar haalt 't niet bij deze versie. Wel bevat de langere versie een lekkere gitaar aan het eind van de song, die je niet hoort in deze versie op het album.

9.Forever in My Life (3:30)
Weer een Crystal Ball nummer.
Prince lijkt ook toe aan het serieuze leven, blijkt uit de tekst van dit nummer. Een liefdesverklaring aan iemand, waarin hij eeuwige trouw belooft. Wie het was? Ik weet het niet, maar de tekst vind ik erg mooi. De versie in de film Sign "☮" the Times is werkelijk super. Je ziet daar een fantastische zanger aan 't werk, die werkelijk alles, maar dan ook alles uit zijn tenen haalt om dit nummer tot een weergaloos einde te brengen...

10.U Got the Look (3:47)
Sheena Easton mocht opdraven om dit nummer met Prince te zingen. Een leuke combi. Het nummer lijkt speciaal opgenomen voor dit album. De lange versie bevalt me iets beter dan deze album versie.

11.If I Was Your Girlfriend (5:01)
Een nummer van het Camille album. Ik wist niet wat ik hoorde als jochie van 14.. De helium stem was bijzonder, en toch ook onwennig.. maar wat was en is dit mooi zeg! Het nummer was ook een single, en dat vind ik een bijzondere keuze. het is namelijk geen makkelijk top 40 nummer. Toch deed ie 't wel aardig (volgens mij) de hoes voor de single vind ik overigens echt heel erg mooi. (zoals de hele stijl met deze plaat en bijbehorende singles)

12.Strange Relationship (4:01)
Origineel van Dream factory, maar wel in een andere versie. De versie op dit album lijkt dus deels weer herzien te zijn speciaal voor deze plaat. Heerlijk nummer. Werd in 2002 nog tijdens de ONA tour gespeeld, en kreeg een fantastsiche funky vibe door toedoen van de bas van Rhonda Smith.

13.I Could Never Take the Place of Your Man (6:29)
Origineel van Dream factory, maar ook in een andere versie. Wederom een heerlijk nummer, waarbij het fenijn wat mij betreft in de staart zit. Het instrumentale einde met de gitaarsolo voorafgaand vind ik heerlijk. Het nummer zelf vind ik ook erg ok, maar ik hoor het liefst het deel waar de 7 inch single wordt afgekapt. Wederom een vreemde keuze voor een single overigens. Tegenwoordig speelt ie dit nummer weer live, maar dan in een werkelijk super mooie langzame versie. En eigenlijk wordt het nummer daar nog beter van. Dat tekent een goede compositie!

14.The Cross (4:48)
Origineel van Dream factory, Prince wil even prediken, en als ie dat op deze manier doet, vind ik het goed. De opbouw van dit nummer is zo enorm mooi. Weer die volumeknop op 10. Knallen met dit nummer.

15.It's Gonna Be a Beautiful Night (9:01)
Opgenomen tijdens de Parade tour in Frankrijk. Het was het laatste wat op tape kwam met the Revolution. Als je de originele opname hoort, is duidelijk te horen dat het nummer voor een groot deel hetzelfde op deze plaat is terecht gekomen, alleen is de super gave rap (met leuke tekst) door Sheila E er (duidelijk) bij gemixt, en wat koortjes van Prince zijn erbij gemixt. Ook zijn er een aantal dingen uitgehaald, maar dat snap ik wel, niet echt relevant. Lekker nummer, en laat goed horen hoe goed the Revolution als live band was. Ik mis ze....

16.Adore (6:30)
Het mooiste liefdeslied ooit geschreven wat mij bertreft. Die tekst is werkelijk waar te mooi.. dat verzin je toch niet? Bij het Crystal Ball project kreeg het nog de subtiel (Until the End of Time) mee, die is vervallen voor deze plaat. Maar dat boeit niet. De titel Adore geeft al genoeg weer..

En Adore, dat is wat ik doe met dit album. Ondanks de wat zwakkere broeder "slow love" vind ik dit een 5 sterren (plus) plaat. Zo maken "ze" ze niet zoveel, en Prince helaas ook niet meer. Alles klopt aan dit album.. een dubbelaar nog wel, voor die tijd helemaal knap. Want probeer je publiek maar eens te boeien met 2 lp's. Prince deed het, en bijna 30 jaar later nog steeds.