Prince - Sign 'O' the Times (1987)

Mooi, nou is dit best al een "redelijk" plaatje, maar ik krijg nu gelijk zin om hem op te zetten.

Mooi verhaal/recensie Leo!

I Could Never Take The Place of Your Man vond ik in De Galgenwaard een enorm hoogtepunt met dat effect over de diverse speakers in het stadion. Wat was dat gaaf zeg.

Na het lezen van ruim 17 pagina's lof over dit album zou je als buitenstaander toch wel wild en (seksueel) opgewonden moeten raken als de kleine paarse meester zelf. Zelf kan ik mij vanaf zo rond 1987 dat deze 2 LP en CD set uitkwam alleen enkele grote hits herinneren en dat het een aaneenschakeling is van dansbare funknummers afgewisseld met ballades. Heb de LP destijds uit nieuwsgierigheid dan ook een geleend uit de plaatselijke bibliotheek, waren het toen (als jonge 20 er) vooral de wat stevigere dansbare nummers die mij konden bekoren als toch wel rockliefhebber, en daarbij had ik het al helemaal niet op met die voor mij toch wel R&B klinkende ballades.
Maar toch stiekem bleef dit album wel mijn aandacht trekken als ik er fragmenten van hoorde of ik zag hem ergens op een (ja hoor) rommelmarkt liggen. Iets in mij zei altijd dat dit album een ''verborgen muzikale schat'' moest bevatten, maar om die vinden moest ik het album wel vaker beluisteren om hem te leren vinden. Laat ik afgelopen week toevallig in mijn vaste tweedehands platenwinkel zijn geweest waarbij de verkoper mij een paar kratten met nieuwe CD aanwinsten liet zien die hij van een verzamelaar had opgekocht, daar zaten vrijwel alleen eerste CD persingen van allerlei artiesten, waaronder de losse 2 CD uitgaves van deze titel (met een matrix 01 code) en toevallig wilde ik wat eigen CDs verkopen, maar we hebben geruild en ik nam de 2 losse CDs mee, meteen na thuiskomst de speler in met disc 1 en het openingsnummer Sign "☮" the Times herkende ik meteen (leuk detail drummer Billy Cobham heeft dit nummer ook gecoverd op zijn album Pictures This) . Aangekomen bij het tweede nummer laat je meteen ervaren dat Prince zijn werk als all round muzikant series neemt en dat wordt al helemaal duidelijk vanaf Housequake, It, Hot Thing, U Got the Look, .I Could Never Take the Place of Your Man (klinkt een beetje naar Bruce Springsteen), It's Gonna Be a Beautiful Night . Het zijn de ballades waar ik nog aan moet wennen, uitgezonderd If I Was Your Girlfriend en The Ballad of Dorothy Parker zijn mijn favorieten van dit album.

Maar stiekem vraag ik mij eigenlijk wel af, zou Prince op seksueel gebied net zo actief zijn als in zijn muziek? De album hoezen, teksten en zijn uiterlijke verschijning zouden deze suggestie moeten wekken.

Na mijn eerste (gehele) luisterervaring van dit album geef ik de ballades een 3,5 en de wat stevigere funky nummers een 4,5.

Samengevat een score 4.

Wat bedoel je precies Aero? (Ik was er niet bij... )

Er werden extra boxen achterin het stadion ingezet waardoor het geluid het hele stadion doorging. Dat gaf een heel apart effect. Ik weet het niet precies meer maar weet wel dat het nogal indruk maakte op me.

Ai, een jeugdidool is niet meer ...
Qua muziek had hij wat mij betreft al lang zijn beste tijd gehad, maar ik zal hem toch erg missen
R.I.P

You turn on the telly and every other story is tellin' you somebody died...

Paar maanden terug pas voor het eerste de film gezien volgens mij bij Canvas om 2 uur 's nachts ofzo. Vechten tegen de slaap maar wel willen blijven kijken...

Het was een vorm van quadrofnonie live, ongelooflijk mooi en goed geluid. Iedereen in Zwart & Perzik gekleed. Het stroomde van de regen maar het is één van de beste concerten die ik ooit gezien had. Wat bij mij veel indruk maakte was dat hij met alle gemak 4 a 5 instrumenten bespeelde.

Ongelooflijk Bowie en nu Prince, twee giganten weg....

Vanavond weer te zien op Canvas

Nu al online te bekijken: http://www.canvas.be/
22.45 tv

Ik heb 'm al heel lang op "officiele" dvd. Toch lijkt de kwaliteit van deze stream (vluchtig bekeken) beter.
Dit is toch ook gewoon die bioscoop versie?

Eén van mijn favoriete muziek films. De beeldmontage vind ik ook erg sterk (dynamisch) en echt wat toevoegen. terwijl ik het meestal afbreuk vind doen bij dit soort beweeglijke artiesten.
Hoogtepunten in de film vind ik Housequake, Hot thing met Cat, het uitgesponnen gospel achtige Forever in my life en het feest van It's Gonna Be a Beautiful Night met Prince even Sheila E. aflossend achter de potten en pannen. Verplichte kost voor iedereen die maar iets van gevoel voor muziek heeft vind ik.

Juist. Ik weet waar ik vanavond naar ga kijken.

Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik gisteravond pas echt ben begonnen met het luisteren naar de muziek van Prince, als eerste met deze plaat. Ik had hier al wel eens eerder naar geluisterd, want in diverse toplijsten komt Sign 'O' The Times standaard terug, dus ik was wel benieuwd. Maar het wilde mij nooit echt pakken. Waarom weet ik ook niet zo goed, want het begint meteen met één van de beste Prince songs en veel minder wordt het daarna bepaald niet....
Vroeger was ik een stuk minder ontvankelijk voor muziek die niet direct in mijn straatje ligt (lees rock/metal), tegenwoordig is dat gelukkig wel anders. Wellicht dat ik daarom nu wel gepakt wordt door de genialiteit van Prince. Hoewel rijkelijk laat, ga ik naar alle waarschijnlijkheid nog veel plezier beleven aan deze plaat en aan de rest van de muziek van His Royal Badness.

En natuurlijk allemaal Sign 'O' The Times op 1 in je rotatielijst zetten als eerbetoon.

Ik heb HitnRun momenteel op 1 in mijn rotatielijst staan, gewoon, omdat ik zijn nieuwe album de laatste tijd al een paar keer heb geluisterd. Sterke plaat hoor, beste sinds Rainbow Children, denk ik.

Maar als deze morgen niet op 1 staat, pas ik mijn rotatielijst wel even aan. Scheelt er weer eentje, he?

Springlevend op TV, dood in werkelijkheid, nog steeds moeilijk te geloven.

Mooie film, in Ahoy nog wel. Staat me iets van bij dat het Dortmund concert nog iets indrukwekkender was. Maar dat kan ook aan de weemoedig herinnering liggen.

De laatste van een reeks prachtige platen die hij heeft gemaakt. Via 1999-Purple Rain-Around the world in a day-Parade en deze is dat een reeks van vijf platen van een niveau dat alleen door de allerbesten is gehaald. Persoonlijk denk ik dan aan Beatles, Stones, REM, U2, Bruce Springsteen.

Vijf klassiekers op rij: zeker ook door Waterboys en Tom Waits. En the Doors ook, als je Soft Parade overslaat...

Ik zou juist doortellen tot Lovesexy.
En als je het over een zegetocht van 5 prachtalbums hebt denk ik als eerste aan Music of My Mind (1972), Talking Book (1972), Innervisions (1973), Fulfillingness' First Finale (1974) en Songs in the Key of Life (1976). Wat voor mij Stevie Wonder (met Marvin Gaye en Bowie) dé artiest van de jaren 70 maakt, en Prince inderdaad van de jaren 80. Daarna is er ook niet meer een artiest van dergelijke statuur geweest als je het mij vraagt.

Zijn beste uit toch al een indrukwekkend oeuvre. En wat was het een geweldig concert in de Galgenwaard.

De Galgenwaard staat bij mij ook gebeiteld als het beste wat ik ooit zag en waarschijnlijk ooit nog zal zien. Een onwaarschijnlijke proeve van muzikaliteit, energie en entertainment.

Hoe kan jij hier nu 'maar' 3,5* hebben Etta? Ik vind dit (voor mij meesterwerk) wel wat voor jou.

Mensen, dit album stijgt nu met 127 punten bijna na de 3e plaats. Wie zet hem nog meer bovenaan / in zijn rotatielijst?

Kant A vind ik matig, en dat is nu net de kant die mijn broer meestal opzette. Als dit geen dubbelalbum was geweest, kan het de 5 aantikken.

Ok, tegen dat argument van jouw broer kan ik natuurlijk niets inbrengen.

Afgelopen week (voor het overlijden van Prince) dacht ik nog " Goh, Sign 'O' the Times is ook zo'n lp die ook ooit nog eens wil hebben."
Vanochtend had ik zo'n vermoeden toen ik op Marktplaats ging kijken, de biedingen rijzen de pan uit.
Voor een lp waar je vorige week nog 10 euro voor neerlegde, gaan de biedingen nu tot wel 25/30 euro.

Ik zal het wel nooit begrijpen.

Een artiest sterft en opeens schieten de hoge stemmen als paddestoelen uit de grond. Die hoge stemmen zijn trouwens niet meer dan terecht, dit album (en andere klassiekers van de purperen prins) worden naar mijn gevoel ondergewaardeerd op deze site. Toch blijft die wederkerende golf van losgeslagen waardering me verbazen. Je vindt een album toch niet beter van zodra een artiest de pijp aan Maarten geeft? Of moet ik het zien als een kwantificeerbare respectbetuiging? Vreemd vreemd vreemd.

Bij mij staat dit album al 2 dagen op repeat. Sommigen kunnen na zo'n verlies geen noot horen - ik heb het louterende effect broodnodig. Maar wat een kraker. Hoeveel muziekgenres kan je op 1 album tentoonspreiden? Eigenlijk is het absurd dat dit album uit 1987 komt. Al benoem ik hier een inherente eigenschap van tijdoverschrijdende kunst: het blijft zo fris als een ontluikende lentedag. (ik had het nog meliger kunnen uitdrukken maar ik wil niemands maag van streek brengen)

Wanneer je die concertregistratie van deze dubbelaar nog eens bekijkt kom je tot de conclusie dat orkanen van 1,58m wel degelijk kunnen bestaan. Wat een energie, wat een allesverpulvende drive stak achter dit reusachtig opdondertje. En dat gitaarspel... er wordt te weinig benadrukt hoe onnavolgbaar hij de liefde kon bedrijven met zijn kronkelende snaarinstrument.

Dit is 1 van de weinige albums waarop ieder nummer ooit een favoriet geweest is, je kent die enkele albums wel. Ze gaan deel uitmaken van jouw DNA en groeien met jou mee. Van de eerste tot de laatste noot een tour de force zoals weinigen het voor- of nagedaan hebben. Respect.

Ooit deze dubbel cd gekocht vanwege de lovende reacties en de paar toffe singles.
Vond hem destijds aardig, maar niet geweldig.
Gisteren voor het eerst in vele vele jaren weer gedraaid en mijn mening is niet veranderd. De singles zijn tof, met af en toe een leuke albumtracks, maar daar blijft het voor mij bij.

Net als dat Purple Rain de hemel in wordt geprezen en Batman niet serieus wordt genomen. Apart. Komt misschien doordat ik geen fan ben en maar een paar albums ken en die ook veel gedraaid heb. The Gold Experience en Batman zijn voor mij 5* platen daardoor.

Ben verder ook geen funk liefhebber, dat scheelt al.

Ergens heb ik het gevoel dat jij het heel goed begrijpt, Franck.
(Zal mijn score op 3,5 houden, overigens)