Whitesnake - 1987 (1987)

Iggy begrijpt dingen. Proost. Het is hier eindelijk ook mooi weer geworden.

Eens trouwens met Vielip. De solo in de nieuwe versie is flitsender, maar de oude versie heeft de solo eigenlijk niet eens nodig. In de nieuwe versie had het ritmewerk wel wat meer 'punch' mogen krijgen. Maar het gebrek daaraan is iets waar de hele plaat onder lijdt, vind ik.

Dan moet het ook weer eens tijd worden om weer eens oprecht te lachen Edwynn.
Zeker met dat mooie weer. Duurt meestal niet lang

Maar nu weer even serieus. Ik blijf het een vreemde zaak vinden dat Coverdale bijna aan de lopende band oude nummers hele cd's zelfs opnieuw opneemt. Naar mijn mening pleeg je in zekere zin zelfs plagiaat naar je eigen werk. Meschien wat sterk uitgedrukt maar toch. Dit slaat toch nergens op.
Wat doe je dan met een best of album? Welke versie zet je er dan op beide?

Dat valt wel een beetje mee toch? Volgens mij heeft hij alleen remakes gemaakt van Blindman, Crying In The Rain, Here I Go Again en Fool For Your Lovin? Waarvan de eerste 3 best goed gelukt eigenlijk. Zijn laatste werk ben ik iets minder bekend mee, dus wellicht zie ik het een en ander over het hoofd.

Volgens mij heb je ze dan 'allemaal' wel te pakken inderdaad. Ik vind met name Crying in the rain en toch ook wel Here I go again in de remake versie veel mooier maar dat is natuurlijk persoonlijke smaak. Bij de andere twee hou ik het op fifty-fifty. Over mooi weer gesproken; ik zet 1987 nog maar eens hard op! Toch echt wel een zomers album

@ Nieuwstad. Precies weet ik dat ook niet. Maar je vergeet die hele cd Slide It In meen ik?
Maar goed bij mijn weten is hij koploper qua recycling in de muziek buizzz.
Normaal gesproken is dat een goede daad maar in dit geval nou nee.

En we kunnen nu wel lullen over wat een betere versie is of niet. Ik vind dat in feite zwaar gelul.
Je neemt een nummer/plaat op en brengt het uit. En daarmee is de kous af.
Of moeten bijv The stones nu de gitaar partijen die Taylor ooit heeft ingespeeld (gedeeltelijk of helemaal) opnieuw laten inspelen door Ronnie? Ik dacht het niet. Allemaal grote onzin. Zo blijf je onzinnig aan de gang

Zou het niet met rechten te maken kunnen hebben?Jeff Lynne van ELO heeft ook net een CD uitgebracht met nieuwe versies van oude nummers, puur om er weer alleenrecht over te verkrijgen en zich niet meer druk te hoeven maken over royaltiedeals uit het verleden.

Ik doe maar een wilde gok dat dat voor Coverdale ook de reden zou kunnen zijn...
Want ik ken niks van de opnieuw opgenomen Whitesnake nummers en ben ook niet geïnteresseerd. 1987 klinkt zoals 1987 hoort te klinken en I like it.

Geen idee? Normaal gesproken staat dat vast. Teminste als je als muzikant iets van het zakelijke gedeelte begrijpt.

@ Iggy, ja Slide It In die was ik ff vergeten, beetje overbodige release idd. Maarja Coverdale geloofde erg in Sykes denk ik en wilde ook Amerika veroveren met een iets commerciëlere sound. Ik draai lekker de originele mix op vinyl, die klinkt super!

Maar Coverdale de koploper qua recycling in de muziek bizz... neehoor daar ga ik niet in mee. Zoveel bands doen dat, eens een nummertje opnieuw opnemen of een album nog een andere mix meegeven.

Deze band en dit album vind ik op zich niet enorm boeiend. Echter vind ik Coverdale wel een klasse zanger met dat typisch hoogwaardige rock 'n' roll ballen geluid waar ik deze dagen erg veel interesse in heb.

En Here I Go Again is natuurlijk een prachtige classic.

Geen fan van meestergitarist: JOHN SYKES ? ( die draagt dit album)

John Sykes is inderdaad een meesterlijke rockgitarist.
Whitesnake is niet echt m'n band.

Er zijn zoveel topgitaristen om te checken en bewonderen. En om eerlijk te zijn was deze me niet direct opgevallen als uitermate bijzonder nee.

Deze groep laat zich voor mij voornamelijk kenmerken door met name het balladachtige met de ietwat flauwe sentimentele teksten. Bij Here I Go Again is dit anders, hier krijgen we te maken met een bezielde feel inclusief harde zangprestatie van Coverdale.

Zoals op dat nummer staan ze bij mij niet echt bekend verder, Is This Love bijvoorbeeld pakt mij al een stuk minder. Ik mis een beetje het rauw rockende waar Coverdale dus wel bij uitstek voor in de wieg is gelegd, zoals we horen op Here I Go Again.

Maar ik ben dan ook niet enorm bekend met deze groep.

Misschien dat er op andere albums nog een paar waardige stukken te vinden zijn, zal vast wel.

Wat mij vooral tegenstaat is de productie. Alles is volkomen dichtgemetseld. Waardoor het allemaal erg zwaar op de maag ligt.

De teksten van Coverdale neem ik met een korreltje zout. Het lijkt me niet verstandig om daar serieus naar te luisteren.

De tekst van Here I Go Again komt bij mij wel aan moet ik zeggen.

Krachtige blissful solitude anthem met een knallend refrein.

Maar tekst hoeft inderdaad niet per definitie een punt te zijn, als het maar een beetje rockt en dat doet het dus ook niet echt verder.

Heb trouwens altijd wel een beetje mijn bedenkingen als het L-woord meerdere keren voorkomt in een tracklist.

Zei een keer tegen iemand ik wil je mijn L laten voelen en dat kwam dus ook niet echt binnen.

Bedoel je dan het nummer Here I go again of het hele album?

Ik herken de kritiek ook niet zo.

Ik snap de vraag niet echt. Here I Go Again is voor mij een prachtige rocker die bij mij de juiste snaar raakt. En die beleving mis ik dus op de rest op van het album, dat is het verhaal.

Ik vind Here I go again niet echt een rocker eerlijk gezegd. Meer een semi ballad. Dan zijn Bad boys, Still of the night, Children of the night, You're gonna break my heart again en Straight for the heart toch echt meer rockers...

Toch vind ik Here I go again uit '82 toch wel wat mooier. Misschien meer nostalgie of de setting, maar die rockt meer dan op dit album. Vooral het intro van de eerste versie is geweldig, maar is natuurlijk een kwestie van smaak.

Ik vind het refrein vooral erg lekker knallen. En altijd erg mooi als Coverdale wat ruiger gaat gedurende de coupletten en pre-chorus, daar komt zijn stem uitermate goed uit de verf.

De '82 versie vind ik juist (behoorlijk) minder. Beetje op het oubollige af eerlijk gezegd. De intro is inderdaad prima maar als de band invalt zakt het als een plumppudding in elkaar. De '87 knalt er dan juist lekker in.

Juist gesproken Vielip

Eens v.w.b. prima intro van de '82-versie en de oubollige versie, maar dat is ook precies wat ik er gaaf aan vind en dus die versie eerder opzet. Ieder z'n versie zullen we maar zeggen . Neemt niet weg dat ik overigens dit album erg sterk vind en met name ook de live bonustracks.

Ik vind de 82 variant ook beter. Van Crying In The Rain vind ik de 87 variant beter. Veel beter zelfs. Dat rockt Here I Go Again toch in beide verschijningsvormen met gemak naar huis?

Klopt Edwynn, Crying in the rain is in de '87 versie briljant vind ik!! Die solo van Sykes man, echt te gek

Die solo inderdaad. Waanzinnig.

Ze hield haar lippen stijf op elkaar?

Een stijve bedoening was het in ieder geval wel.

Houterig vooral.

Het doorbraakalbum van Whitesnake en het klinkt nog steeds heerlijk voor liefhebbers van jaren '80 rock.