Whitesnake - 1987 (1987)

Waarom is dat?

Ik denk om voet te krijgen op de Amerikaanse markt. De US versie klinkt iets commerciëler.

Bovendien hebben Coverdale en Moody een flinke ruzie gehad waar Sykes getuige van was. Whitesnake en Thin Lizzy deden een aantal shows samen in Amerika. Zo hebben de heren elkaar ontmoet.

Ik meen ooit eens gelezen te hebben dat Sykes er in eerste instantie niks voor voelde om naar Whitesnake te vetrekken. Sykes vroeg een enorm bedrag. Maar tot zijn eigen verbazing stemde Coverdale toch in. Sykes kon uiteraard toen niet meer nee zeggen.
En volgens mij heeft Thin Lizzy niet in Amerika getourd tijdens de Thunder and Lightning tournee.
Maar goed maakt ook verder niet veel uit

En Adje kwam pas later in beeld? Toen Sykes was vertrokken?

Precies!

Nou Vielip ben ik niet met je eens. 1987 is een superplaat. Blue Murder vind ik veel en veel minder. De composities zijn ook veel minder alleen het gitaargeluid geeft overeenkomsten.

Dat zeg ik toch ook (zie quote Edwynn!)? Al vind ik Blue Murder niet veel en veel minder overigens. Zit op het vinketouw bij 1987...

Als je deze plaat hebt met sykes word alles wat je daarna hoort minder goed zeg maar, of is dit niet de sykes Magnum opus?

De zang alleen al is helemaal niets vergeleken bij de wereld voice van Coverdale

Deze week heb ik alleen deze en het debuut van van halen gedraaid. Doordat ik deze maandag gekocht heb, heb ik het debuut van van halen ook maar weer eens uit de kast weer gehaald, en die bevalt mij een stuk beter, omdat de verschillende nummers ook echt in je hoofd blijven hangen, en dat heb ik met dit album niet. Er staan geweldige nummers op hoor met spetterend gitaarwerk, en ben blij dat ik hem heb. Misschien moet deze eerst wel meer groeien voor de nummers meer blijven hangen.

Neehoor, in principe is het Mel Galley die alle gitaarpartijen voor zijn rekening neem op Slide It In . Hij en Coverdale schreven ook het leeuwendeel van het materiaal samen. Micky Moody is vooral te horen op Slow an' Easy.

Sykes deed wat overdubs voor de US versie, dat klopt wel.

En na 1987 kreeg de hele band de zak. Toch wel een moeilijke druif, die Coverdale.

Bij het uitkomen van de plaat was iedereen alweer vertrokken. Waarom Dunbar en Murray vertrokken of ontslagen zijn weet ik niet. Met Sykes zat het al tijden niet lekker. Toen opnameproces een half jaar stil lag wegens ziekte van Coverdale, schijnt Sykes voorgesteld te hebben om de boel met een andere zanger op te nemen. Coverdale beschouwde dat als hoogverraad. Bovendien zou Sykes al vanaf het begin van de samenwerking over geld hebben gezeurd. Ook nu nog heeft Coverdale geen goed woord voor 'm over, alhoewel Coverdale's recente Wiedergutmachung met een paar oud-collega's een verzoening tussen deze twee wellicht wat dichterbij brengt.

Wederom kinklare onzin wat mij betreft! Sykes is inderdaad geen Coverdale (in die dagen nog een topzanger) maar 'helemaal niets' slaat natuurlijk totaal nergens op...

Is mijn mening Vielip. Toen hij zingen in Lizzy haakte ik ook af. Dus niks geen onzin. IK vind hem een slechte zanger!

Ja precies maar nu zeg je ook dat jij hem slecht vind. In je vorige post schreef je het alsof het een bewezen feit is. En dat is het niet. Het is puur persoonlijke smaak!

Klopt een wereld gitarist, maar zijn zang

Tsja, daar heb ik dan weer totaal geen problemen mee eerlijk gezegd...

Ik vind het niet storend, maar ik vind zijn bereik wel wat beperkt voor de muziekstijl. Bovendien is zijn dictie en timing overdadig illustratief voor zijn rondgehang met Phil Lynott.

Voor Blue Murder is de man bezig geweest om Ray Gillen de boel te laten inzingen. Voor Nothin But Trouble zou Kelly Keeling als zanger zijn aangetrokken. Mensen in Sykes' omgeving overtuigden hem er tweemaal van om het zelf te doen.

Die One Night Only plaat met Thin Lizzy vind ik zelf wel erg te gek, overigens.

Dat is inderdaad wel overduidelijk ja.





In combinatie met bovenstaande ook wel te verklaren, toch? Voor mij wel althans.

Kan ook het Ierse accent zijn. Ik zat pas naar Red Rocks van U2 te kijken/luisteren en daar lijkt de dictie van Bono soms ook op die van Lynott. Het is maar vluchtig, maar genoeg om mijn aandacht erop te verstigen.
Hoe dan ook, ik heb beslist geen probleem met de zang van Sykes.
Al had het me wel wat geleken als Ray Gillen die eerste Blue Murder plaat had ingezongen. Want die man was tenslotte een eindbaas.

At the moment maar weer eens aangezet. Crying In The Rain in het bijzonder. Kijk, Geoff Tates, Exodusses en alle anderen die het wel eens proberen: remakes maken doe je zo!

Komt waarschijnliik ook omdat Coverdale gespecialiseerd is in deze remake nonsense.
Ik blijf het namenlijk een zware vorm van bloedarmoede vinden.

Wat je zegt.

Ik denk dat Bernie Marsden en Mickey Moody toch even achter hun oren moesten krabben, toen ze Vai en Vandenberg, uitgedost als prostituees, wild hun fluoriscerende gitaartjes zagen berijden over het akkoordenschemaatje van Fool For Your Loving... Stel je eens voor hoe die scene er uit had gezien met Bernie en Mickey!

Maar voor de bankrekening was het natuurlijk wel fijn voor de heren. Ik denk dat Here I Go Again het pensioen van de familie Marsden is.

Dat laatste zal ongetwijfeld waar zijn!

Hahaha prostituees, hahahaha fluoriscerende gitaartjes, hahahaha berijden. Zeggen mannen die klaarkomen op Eddie van Halen, Spandex Dave en Freddie Mercury.

Geen idee wat uiterlijk te maken heeft met het spel dus. Los daarvan had ik het natuurlijk over Crying In The Rain. Ronduit wervelend.Here I Go Again vind ik ook wel oke (die met Vandenberg dan.) Fool For Your Loving vind ik maar een hele saaie remake.

Daarmee zeg ik uiteraard niet dat de originelen brandhout zijn natuurlijk. Als het hun pensioensvoorziening helpt, hebben ze dat ruimschoots verdiend.

Overigens denk ik niet dat het verstandig is dat Bernie Marsden zijn gitaar gaat berijden. Of hij moet er één van titanium hebben met aan de achterkant zo'n kussen dat onder een hoovercraft vandaan komt. En dan is het verstandig om een podium te hebben dat gemaakt is van afgeschreven bankkluisdeuren.

Tjonge zeg, ik probeerde alleen even het contrast te schetsen tussen de oude bluesrockband Whitesnake en de hairspray-editie met dezelfde naam. Maar 't is best een goeie plaat hoor, dit.

Ik moet wel een beetje rekening houden met sommige types hier, geloof ik...

Nee hoor dat hoeft helemaal niet.
Ik bedoel het waarschijnlijk net zo grappig als jij. Sorry als het belabberd overkomt.

Het muzikale contrast is overduidelijk. Uiteraard, maar het uiterlijk vertoon is een optelsommetje denk ik. Want die Coverdale wist al wel wat van poseren en duckfaces maken voordat de haartjes geblondeerd werden.

Heb net even het origineel van Fool For Your Loving beluisterd (was te ver weggezakt), maar ik vind de versie uit '89 vuriger, niet beslist beter. Het 'extra' komt op het konto van..... Steve vai: a blistering solo, die van het origineel doet me veel minder.

De oorspronkelijke versie klinkt mij wat gezapiger dan de remake. Maar juist dat gezapige (of eigenlijk is het meer laidback) past helemaal bij die oude Whitesnake.

@ Edwynn. Het komt niet belabberd over maar puur cynisch. Zo is het toch ook bedoeld toch?
Overgens heb ik ook altijd vet moeten lachen om de uitdossing van Queen en Van Halen.
Maar klaargekomen? Naaaa you naughty boy