The Cars - Panorama (1980)

Op de veelkleurige en beweeglijke pop van de latere Cars (Heartbeat City en Door to door) ben ik dol, maar op dit album zijn de nummers voor mij allemaal te houterig en ongepolijst, alsof er (nog) geen "swing" in de band zit. Uitzonderingen zijn het inderdaad opzwepende titelnummer en het briljante Touch and go met dat spannende ska-achtige ritme en die gitaarsolo die precies helemaal "juist" is, daar kan ik uren naar luisteren.
 

Intrigerend plaatje en als ik het jaar van release kijk (1980) stiekem ook nog best wel invloedrijk.Amerikaanse new wave pop met flink wat origineel gebruikte elektronische invloeden en ingenieus in elkaar zittende songs die hun geheimen niet meteen prijsgeven.Daarom is Panorama in eerste instantie ook niet zo toegankelijk dan bijvoorbeeld het latere Heartbeat city,dat veel hit gevoeliger was.Voorlopig drie sterren maar ik sluit een opwaardering in de toekomst zeker niet uit.Vooral Down boys,Touch and go en het titelnummer zijn erg leuk/goed.

Panorama is de derde van The Cars uit Boston, verschenen in augustus 1980. Na de succesvolle voorgangers The Cars (1978) en Candy-O ('79) was er alleen in de VS succes: single Touch and Go haalde half oktober 1980 #37 in de Billboard Hot 100 en het album stond vanaf 19 september enkele weken #5 in de Billboard 200.

Al vanaf het debuut was de vernieuwende productie opvallend en op Panorama wordt dat verengd tot iets als een koele, witte koelkast op een zomerse dag, het duidelijkst te horen in het strakke drumgeluid.
Dat is lekker, maar teveel composities blijven achter door een gebrek aan pakkende melodieën. Het titelnummer dat de plaat opent is prima, nog iets beter is Gimme Some Slack dankzij de riff in combinatie met de zanglijn.
Don't Tell Me No is mager, ondanks de opvallende bariton in het refrein; moet daar aan 10 CC's Dreadlock Holiday denken. In het snelle Getting Through vallen vooral de Star Warsgeluidjes uit de synths van Greg Hawkes op.

Kant 2 opent met Misfit Kid dat eindelijk zo'n pakkend refrein als voorheen bevat, maar wat zijn die coupletten lang en saai, zeker als het nummer 4'32" duurt... In het ingetogenYou Wear Those Eyes een bescheiden drumcomputer met wederom coupletten die te lang doorgaan zonder memorabele melodie. Running to You heeft met de synths iets weg van het Engelse Tubeway Army / Gary Numan. Een goed refrein, alweer zijn de coupletten te mager.
Als Elliot Easton en zanger Ric Ocasek in slotlied Up and Down hun gitaren opeens laten scheuren, blijkt dat noodzakelijk venijn wordt toegevoegd. Mijn tweede favoriet van de plaat.

Hierboven beschrijven MuMensen het als "ongepolijst". In mijn oren juist zó strak, mede door de zakelijke coupletten, dat ik opwinding mis. In 2017 verscheen deze cd met vier bonustracks. Voor het originele album geef ik een mager zesje.

Mijn reis door new wave van 1980 kwam van het Nederlandse The Press en vervolgt bij het Schotse Skids, dat ongeveer tegelijkertijd met The Cars hun derde album The Absolute Game uitbracht.