OutKast - Stankonia (2000)

Leuk, afwisselend hiphop-album dat helaas wel flink te lang doorzeurt. Na Gangsta Shit is het gedaan met de pret; vervolgens krijg je nog drie lange en vooral saaie tracks voor de kiezen waar amper doorheen te komen is. Maar goed, voor die tijd valt er gelukkig flink wat te beleven, met een aangename mengeling van mid- en uptempo tracks, waarbij de hits Ms. Jackson en B.O.B. natuurlijk wel de aandacht opeisen maar zeker niet de enige hoogtepunten zijn.

Na drie waanzinnig goeie platen waarvan laatste onder absolute mijlpalen van de hiphop geschaard mag worden, lijkt OutKast die lijn op Stankonia aanvankelijk moeiteloos door te trekken. Met Gasoline Dreams wordt het feest knallend geopend waarna de ene na de andere knaller je om de oren vliegt. De hits So Fresh So Clean en Ms Jackson spreken uiteraard tot de verbeelding maar Snappin & Trappin doet mede dankzij een beestachtig harde Killer Mike daar niet voor onder. Dit alles - behoudens wellicht het melige I’ll Call Before I Come - bouwt op tot het monumentale B.O.B.; elk aspect van die track is fenomenaal. De energie waarmee de muziek je kamer in knalt, Andre die met z’n vers daar nog overheen gaat met waanzinnige rijmschema’s, dat koortje voor het refrein, de tweede vers nu van Big Boi met de instrumentatie die deels wegvalt en daarmee perfect bij zijn vers aansluit, de gitaarsolo en het magistrale outro; alles klopt aan dit meesterwerk. Is Stankonia als geheel dan ook weer een nieuw meesterwerk dat zelfs Aquemini de maat gaat nemen? Ook Xplosion is met een heel fijne B-Real erg sterk, maar daarna raakt helaas de klad er (flink) in. Het al aangehaalde melige I’ll Call Before I Come krijgt met We Luv Deez Hoes een flauw broertje en veel vallen veel nummers gewoon niet echt op. Humble Mumble is nog best sterk en eigenlijk is niks slecht maar de focus en scherpte van de eerste helft (en van de eerste drie platen) ontbreken volledig. Alsof het gegroeide zelfvertrouwen is doorgeschoten naar gemakzucht. Heel jammer want dit had de potentie hun beste werk te worden. Nu is het de minste plaat in hun discografie tot dan toe.