Mark Knopfler - Sailing to Philadelphia (2000)

"Sailing to Philadelphia" is een prachtig album. De stem van Mark Knopfler en zijn gitaarspel zijn om van te smullen. Ook passen de stemmen van Knopfler en Van Morrison prima bij elkaar en vullen elkaar mooi aan, hetzelfde geldt voor James Taylor in de prachtige titelsong. De blues is op "Sailing to Philadelphia" nooit ver weg. Sterker nog, het sluimert in bijna elk liedje. Al is het alleen al door de prachtige warme klanken uit de gitaar van Knopfler. "Junkie Doll" is het meest uitgesproken blues, maar "Prairie Wedding" en "Speedway at Nazareth" hebben datzelfde gevoel. Van alle soloalbums van Mark Knopfler is "Sailing to Philadelphia" toch echt mijn favoriet. Alles wat Knopfler zo goed maakt komt op dit album terug: zijn stem, zijn gitaarspel en het beeldende karakter van de liedjes. Op "Sailing to Philadelphia" komen de liedjes echt tot leven en roept het mooie beelden op. Wat dat betreft is het een heel visualiserend album. Of hij dat zo bedoeld heeft weet ik niet, maar ik kan hier dus heerlijk op wegdromen met al die mooie vergezichten voor me. Prachtalbum dat Knopfler mijn inziens nog niet heeft weten te overtreffen, maar wie weet gebeurt dat nog eens? Tot die tijd, blijft deze tijdloos.

Het beste album van MK voor mij. Dit album is net wat scherper dan de meeste van zijn andere solo albums. Ik geniet van de broeierige America sfeer op dit album, het geluid op veel van andere MK albums vind ik vaak wat braaf of zelfs oubollig.

Speedway at Nazareth is naast de twee eerste nummers mijn favoriet.

Heerlijk El Macho

Wat ik met de muziek van Mark wel heb is dat het allemaal zo verzadigd klinkt. Overigens is dit album dan toch nog wel erg goed, En het is niet niks dat hij zelfs een nummer zingt met Van Morrison, een levende legende. Een kanttekening: het is natuurlijk wel heel "veilige" muziek, alles binnen de randjes uiteraard.

Thuis van een wat overbodige vergadering en in de auto naar dit album geluisterd, althans de eerste vijf nummers, want toen was ik thuis. Vanuit de garage naar de pc gewandeld en het album helemaal beluisterd. Het was jaren geleden dat ik er nog naar geluisterd had en als ik dan een 'waweffect' ervaar, ben ik tevreden.

Vroeger beperkte ik me altijd tot een handvol nummers: 1, 2, 5, 6 en 10. Die vijf nummers steken er nog steeds bovenuit, maar intussen leerde ik het album als geheel te appreciëren. Net als het solodebuut verdient het 4 sterren.

Een kabbelende plaat, maar het nostalgische sfeertje interesseert me wel. Muziek hoeft ook niet altijd knalvuurwerk te zijn.

Mooie rustige plaat, soms idd kabbelend maar lekker watertje. Van Morrisson' inbreng had voor mij niet gehoeven.

Tweede soloalbum (soundtracks niet meegeteld) van de oud Dire Straits frontman, waarop hij de vele facetten van zijn kunnen laat horen.

Het album start met de Knopfler die ik toch nog steeds het liefste hoor. De rif van ‘What it is’ is een van de beste die hij in mijn ogen schreef. Geweldig nummer.

Het titelnummer is een sterk duet met James Taylor. Hun stemmen klinken mooi samen. ‘Who’s your baby now’ is erg catchy en had zo van zijn oude band kunnen zijn ten tijde van Brothers in Arms. Zeker ook door de toetsen.

Met een harmonica die van Toots Thielemans had kunnen komen start (en eindigt) het sfeervolle ‘Baloney Again’. Aan het einde laat MK zijn gitaar ook weer lekker spreken.

Een volgende samenwerking is met Van Morrison op ‘The Last Laugh’ en ook die is zeer geslaagd, net als het aanstekelijke ‘Silvertown Blues’ met Glenn Tilbrook en Chris Difford van de band Squeeze.

Vanaf ‘El Macho’ verandert de stijl van het album op een aantal nummers naar de meer ingetogen stijl die Knopfler op zijn latere albums meer en meer laat horen. ‘Prairie Wedding’ is daarvan een goed voorbeeld in mijn ogen, net als ‘One More Matinee’. Ook komt de Keltische stijl weer om de hoek in ‘Speedway at Nazareth’, een nummer met een heerlijk slot.

Sailing to Philadelphia is in mijn ogen het laatste album waar Mark Knopfler nog duidelijk “the voice and guitar of Dire Straits” is, zoals de sticker op mijn cd al aangeeft. Hierna werden de albums in mijn ogen ingetogener en minder gericht op een groot publiek.

Per 1 Oktober a.s. eindelijk beschikbaar op vinyl.

Ook los, of alleen onderdeel van de aangekondigde boxset?

Er is alleen nog een box aangekondigd.

Jammer! Ik zou graag dit album en The Ragpicker’s Dream op vinyl hebben, maar die andere platen hoef ik niet per se. Hoewel de b-kanten plaat ook wel erg interessant is.

Begrijp ik en meestal komen ze ook wel los op de markt, behalve de bonusplaat denk ik. Het zijn precies de albums die ik wel op vinyl wil hebben en dan met name Sailing To Philadelphia.

De muziekliefhebbers die Dire Straits al saai vonden, zullen hier ook niet aanhaken. Sailing to Philadelphia bevat namelijk ietwat kabbelende countrymuziek die drijft op smaakvol gitaarspel. De sfeer is nostalgisch en zweverig. Ietwat zwoel ook wel. Alsof Knopfler speelt vanuit een schommelstoel tijdens een zomernacht. Het moet nochtans gezegd worden dat elke compositie uitstekend is verzorgd en dat middels aansprekende melodiën de aandacht goed wordt vastgehouden. Prima uur aan kwaliteitsmuziek.

Mij nooit verdiept in de solo activiteiten van Mark Knopfler.
Zag deze voor € 1,00 in de kringloop bakken liggen en toch maar meegenomen.
Prefereer zijn Dire Straits werk maar dit is wel een sfeervol album.
Opener What It Is is overduidelijk op de Dire Straits leest geschoeid en het titelnummer is een prachtig duet met James Taylor.
Wanneer Mark de blues kant dreigt op te gaan vind ik het minder worden.
Gitaarwerk is weer groots en Knopfler zijn stemgeluid heeft soms wel enkele raakvlakken met Dylan.

Sailing To Philadelphia welke ik onlangs op cd heb aangeschaft draai ik de laatste tijd opvallend vaak. Ik had STP wel gehoord destijds maar vond het een redelijk saai album. Ik was kennelijk nog niet klaar voor de muzikale ommezwaai van Mark Knopfler naar de meer country-achtige en Americana muziek.

Sailing To Philadelphia is een album van superlatieven. De zang van Mark Knopfler, de nummers en zijn gitaarspel. Het ene moment gedreven en dan weer ingetogen. Zijn stem past goed bij die van James Taylor en Van Morrison. En zoals Willy DeVille ooit perfect verwoordde is het net of Mark Knopfler de snaren kust.

Ik had het niet durven denken maar na Communiqué is Sailing To Philadelphia het beste wat Mark Knopfler ooit op plaat heeft gezet.

Terecht noem je hier de vergelijking met Communiqué (1979). Vergelijkbaar in geluid en sfeer en beide albums klinken heerlijk open. Is Knopfler dan in die 21 jaar niks opgeschoten? Hij vist inderdaad nog wel in dezelfde americana-vijver waar het allemaal ook mee begon. Wat perfecter inmiddels, maar hoger dan de top kun je nu eenmaal niet komen en dit is wat de man te bieden heeft. Op dit album een prachtig duet met James Taylor in de titelsong.
Mooi werk van deze Glasgower die heel goed luistert naar wat er aan de overkant van de grote plas muzikaal te vinden is. Het kabbelt wat, dat is waar. Het zijn de details die het doen. Maar is dat echt een probleem? Ik dacht het niet.

Deze plaat gaat al mijn hele muzikale leven mee, kabbelt op de achtergrond en komt soms weer naar boven. Zoals nu. Dit keer zijn het 'Silvertown Blues', 'Speedway of Nazareth' en 'Sands of Nevada' die me het meest in het gehoor springen. Maar eigenlijk staat er, afgezien van 'El Macho', geen minder nummer op. Elk nummer is weleens mijn favoriet geweest, ook het duizend-in-een-dozijn van 'Do America'.

Op de een of andere manier wist Mark Knopfler met deze plaat zijn meesterwerk uit zijn solojaren neer te zetten. Precies de goede combinatie van vakmanschap en 'urgentie' omdat woord maar eens te gebruiken. Hierna wordt het steeds meer vakmanschap en gaat het qua luisterplezier wat mij betreft achteruit. Ik vind sommige nummers op The Ragpickers Dream beter, maar als album blijft Sailing to Philadelphia ongeëvenaard.

Mooie plaat van Knopfler. Heb hem afgelopen weekend weer eens gedraaid, en blijft goed. Ik persoonlijk moet er voor in de stemming zijn, maar daar wil ik het album zeker niet mee te kort doen. Het soms wat stevigere en rustigere wisselt elkaar mooi af. Favoriete blijft voor mij Silvertown blues, gewoon heerlijk hoe dat nummer zich opbouwt. Tja soms kabbelt het wat , maar komt dat door de nummers ? Nee ik denk het niet. Nummers zijn allemaal prima , alleen is het misschien teveel voor op een plaat, waardoor hij misschien net wat te lang duurt.

Waarom komt dit album maar niet uit op vinyl?? Ik ken zoveel verzamelaars die dit album op vinyl willen, maar tot op heden helaas alleen in een boxset met al zijn solo albums. Heel bijzonder!

Snap ik ook niet!

Dit is voor mij zijn beste solo album en het openingsnummer What It Is heeft die heerlijke Sultans Of Swing sfeer....

ik kan dat nummer eindeloos horen, maar ook de rest van het album is zeer de moeite waard.

Het album opent heel sterk maar bevat naar mijn smaak ook een aantal mindere composities. Er is hoorbaar veel zorg besteed aan de finesses bij elk nummer. De productie is ook goed vandaar toch nog een 'ruim voldoende' score.

En 26 September komt deze prachtplaat eindelijk uit op (transparent) vinyl!!!

What It Is blijft een knaller met een fantastische tekst.

Op twee schijven, mag ik hopen?

Aan de afbeelding te zien wel.

Trouwens, releasedatum precies 25 jaar na eerste release. Dat vliegtuig vloog een jaar later ...

Volgens de online shop van Kroese Nijmegen inderdaad een dubbelaar.

Bijna 40 euro voor deze dubbel lp. Prijzennnn