Ozzy Osbourne - Speak of the Devil (1982)

Hmm, weet iemand iets meer over deze release er staan namelijk alleen maar Black Sabbath nummers op...

Is op deze manier uitgekomen vanwege contractuele obligaties of iets dergelijks. Volgens de een voornamelijk omdat Ozzy overhoop lag met Jet Records, volgens de ander omdat Ozzy niet wou dat Rhandy Rhoads' naam en muziek op een album met de titel "Speak Of The Devil" zou uitkomen. Vandaar de show met Brad Gillis en de Sabbath covers als eerste live release.

Vreemd wel dat er ook een bootleg dvd de ronde doet in deze bezetting en dat er daar dus WEL solo nummers van Ozzy opstaan.

[quote]Sinner schreef:
, volgens de ander omdat Ozzy niet wou dat Rhandy Rhoads' naam en muziek op een album met de titel "Speak Of The Devil" zou uitkomen.

quote]

Waarom dan niet?

Op Wiki staat dat dit album er kwam omdat het eerste live album van Black Sabbath zo slecht was ("Live At Last"), bovendien kwam dat album uit zonder toestemming van de band, een geintje van de maatschappij die Black Sabbath destijds net verlaten had.

Dit album bestond ook onder de titel "Talk Of The Devil".

Omdat ie net (relatief net) de pijp uit was en hij het wellicht heel erg respectloos vond op dat moment denk ik.

Fantastische live plaat. Ik heb de Amerikaanse versie, Talk of the Devil. 25 jaar naar dato klinkt het nog als een klok en vind het qua geluid zelfs de best klinkende live plaat van Ozzy.

Deze plaat is geweldig! Ondanks dat het alleen maar Black Sabbath nummers zijn, en mijn voorkeur uitgaat naar het solowerk van Ozzy op de eerste twee platen, staan hier erg strakke en velle uitvoeringen op van oude klassiekers. Het openingsnummer is al meteen superzwaar en veel beter dan het origineel. De uitvoering van het beste nummer van Sabbath (Black Sabbath) doet daarentegen voor het origineel onder, maar is niettemin wel goed. Verder is Never Say Die en Nativity In Black ook behoorlijk de moeite. Goede liveplaat met de meesterlijke Rhoades!

Randy Rhoads speelt hier niet op mee. Wel Brad Gillis.

Ja je hebt gelijk, ik zie dat dit een vaak gemaakte vergissing is, waar ik zelf ook in ben getrapt

Live cd met louter BS nummers in een jaren 80 uitvoering en dito productie.
Om Ozzy, na de dood van Randy Rhoads, van een mentale ondergang te redden besloot Sharon in al haar wijsheid dat het een goed plan zou zijn als Ozzy weer zou gaan touren. Een (tijdelijke) vervanger van Randy was snel gevonden in de persoon van Brad Gillis.
Aangezien het management van Ozzy het inderdaad ongepast vond om nummers van Ozzy met Randy uit te brengen, Brad Gillis had laten doorschemeren dat dit voor hem tijdelijk was omdat hij de voorkeur gaf aan z'n band Night Ranger en omdat men wist dat Ozzy's oude band met een dubbellive lp bezig was (een kleine sneer), werd besloten tot dit project.
Solide uitvoering van de BS klassiekers, maar persoonlijk geef ik toch de voorkeur aan de uitvoeringen met Iommi.
Fans van tijdloze hardrock kunnen dit echter onbeluisterd aanschaffen.

Over lelijke hoesjes gesproken!

Onder druk van schoonpa, de mafiosa onder de platenbazen, uitgebrachte plaat, één van de redenen waarom dochterlief hierna haar vader niet meer wilde zien.

Ozzy was kapot door de dood van Randy maar moest toch de tour afmaken en onderdwang is deze plaat min of meer uitgebracht, maar uit respect voor Randy en om onder het platencontact uit te komen is deze plaat uitgebracht, met louder Black Sabbath nummers.

In april 2002 is deze plaat zelfs officieel uit zijn release lijst gehaald en wordt dus niet langer erkend als een officiele plaat.

http://en.wikipedia.org/wiki/Don_Arden

Erg goede live registratie, en hoe het eigenlijk had moeten klinken ten tijde van Black Sabbath. Maar Black Sabbath had alleen het album Life at last gereleased, en die klonk waardeloos. Ik heb het album op cassette, zal het nog eens zoeken op vinyl of CD.

Ik moet bekennen dat ik tot voor deze week deze plaat nog nooit had beluisterd. Waarom? Dat weet ik nu zelf niet. Ok, het is een live-album met Black Sabbath nummers, opgenomen op 26 en 27 september 1982 in New York. De Wiki, voor zover die 100% betrouwbaar is, leert ons nog andere interessante feiten: Speak of the Devil - Wikipedia, dus klik er maar eens op. Volgende bezetting speelt hierop: Ozzy Osbourne (zang), Brad Gillis (gitaar), Rudy Sarzo (bass) en Tommy Aldridge (drums). Het was tevens de eerste plaat na het overlijden van meestergitarist Randy Rhoads, de dubieuze redenen voor de toer en het album werden hier al reeds uitgelegd, dus over naar het album.
Een dubbel gevoel overheerst bij mij, want hoewel het allemaal lekker strak is ingespeeld (goeie muzikanten), denk ik altijd: Black Sabbath, dat is de loden riffs van Tony Iommi en dat mis ik hier wel een beetje. Ik onderschat Brad Gillis niet want ik ken maar al te goed zijn werk bij Night Ranger, maar ik mis een Tony Iommi of een Randy Rhoads. Het is niet fair van mijnentwege, maar dat gevoel heb ik nu eenmaal. Wel vind ik de versies van War Pigs, N.I.B. en Never Say Dy goed gedaan. Genoeg klassiekers staan hierop maar mijn voorkeur gaat echter uit naar het live-album Randy Rhoads Tribute.

Ik had net Snowblind in mijn hoofd ("my eyes are blind, but I can see.") en dacht: laat ik deze nog eens opzetten.
Brad Gilles is geen Iommi, maar speelt toch een behoorlijke partij. Verder worden de nummers met verve uitgevoerd en gezongen - en dat mag een wonder heten (waarschijnlijk van de techniek . De opnamekwaliteit is eveneens uitstekend. Onbegrijpelijk dat het Black Sabbath zelf lang niet is gelukt (pas met Live Evil) een fatsoenlijk klinkend livealbum op te nemen, zoals dit van Ozzy.

Uiteindelijk is het in 2002 alsnog gelukt. Dat album vind je hier:
Black Sabbath - Past Lives (2002)

Op deze dubbelaar is Live Evil echt goed geremastered en er zit een extra disc bij met live opnames uit de eerste helft van de jaren '70. En dan heb je dus de nummers van deze cd gespeeld door een complete Black Sabbath uit die tijd in goede geluidskwaliteit.
Ik zou 'm trouwens in de Deluxe versie aanschaffen: die is echt mooi gemaakt.

Bedankt voor je tip, maar weet je zeker dat je Live Evil (1982 met Dio) bedoelt? Waarschijnlijk heb je het over Live at Last. Anyway, ik ga deze zeker beluisteren.

Je hebt helemaal gelijk: ik bedoelde inderdaad Live at Last!
In die 2002 geremasterde versie van Past Lives is Live at Last disc 1. Zanger is dus Ozzy en niet Dio.

De oude Black Sabbathkrakers worden hier op een vlotte Ozzy manier gebracht. Een beetje zoals Children Of The Grave op Tibute. Brad Gillis fungeert hier als smaakmaker met zijn flitsende snarenplukkerij.
Erg tof album met een uitstekende setlist.

Brad Gillis haalt het niet bij Iommi. De nummers van Black Sabbath zijn zo sterk dat je er niet aan moet zitten als je ze niet perfect naspeelt. Gillis speelt ze nèt iets anders, maar ook al is het verschil relatief gezien minimaal, het stoort mij toch een beetje.

Dat constante geblèr van Ozzy tussendoor irriteert ook.

Randy Rhoads Tribute is een veel beter live album.

Hé, is dat aardbeienjam in Ozzy's mond? En dat borsthaar zit toch gewoon met Pritt vast of niet soms? Een leuke voor Hoesmeter.

Toen ik in 1982 de Live Evil plaat kocht was ik meteen verkocht aan Black Sabbath (met Dio als zanger). Vlot daarna kocht ik Heaven and Hell en Mob Rules. Het oudere Sabbath werk luisterde ik niet, dit kwam eigenlijk vooral door de single Paranoid die ik eigenlijk maar niks vond (en vind). Totdat ik een jaar later een oude Sabbath lp mocht lenen: Sabotage uit 1975. Wow, dit was toch wel erg gaaf. OP zoek naar een live lp van het oudere Sabbath kocht ik Live at Last: wat een teleurstelling, een bagger lp. Toen kwam ik Ozzy’s Speak of the Devil tegen en ik was er helemaal weg van.
Alle Ozzy klassiekers werden hier lekker vlot gespeeld en ook Ozzy klinkt hier heel aardig. Vooral het prachtige gitaarwerk van Gillis draagt bij aan de fraaie uitvoeringen van deze oude nummers. Hoogtepunten zijn wel het Sympton of the Universe, Black Sabbath, Fairies Wear Boots en Sabbath, Bloody Sabbath. Dat de (inmiddels) cd niet meer in Ozzy’s officiële release lijst staat zal mij een worst wezen, ik ben er blij mee…. Omdat Paranoid erop staat een 3.5

Luister gewoon ff-kes naar kant 2(mits in bezit op vinyl),dit is gewoon wicked.
Alleen al door de kwaliteiten van de muzikanten hierop mag het duidelijk zijn dat de originele line-up van sabbath zulke versies nooit ten gehore heeft gebracht.
Maar ze hebben inderdaad wel de credits voor het schrijven van deze klassiekers.

Inmiddels is o.g. dertig jaar verder na aanschaf van,maar kant 2 gaat met regelmaat nog steeds op mijn draaischijf.

Sowieso eigenlijk veel strakkere versies dan alles van Sabbath, alléén al de opener Symptom of the Universe laat dat met een krakend geweld meteen horen. Daartegenover is Sabbath toch een wat traaglopende roestige brommer.

Half puntje erbij, het album is toch wel grote klasse

Op ongeveer hetzelfde moment als zijn voormalige bandmaten met Live Evil op de proppen komen, verschijnt er ook een live-album van Ozzy met alleen maar Black Sabbathnummers.

Waar Dio op Live Evil moeite heeft de nummers uit het Ozzytijdperk goed te brengen (met name op Black Sabbath en Iron Man), vind ik dat Ozzy hier de gitarist mist die de muziek net zo intens kan brengen als Iommi. Brad Gillis, zoals zo’n beetje alle gitaristen die in Ozzy’s band spelen, maakt de nummers klinken als een soort lightversie van het origineel. De nummers liggen nergens zwaar op de maag en luisteren makkelijker weg, maar dit is toch niet zoals ik de klassiekers van Black Sabbath het liefst wil horen.
Ozzy werkt zich heel aardig door deze live best-of heen, en zijn commentaren tussen de nummers door zijn nog lang niet zo tenenkrommend als ze later zouden worden.

Had ik geen bootlegs van Black Sabbath gehad, dan zou ik dit album nog wel eens draaien om te horen hoe hij Sabbathnummers live brengt. Ik heb echter liever iets waar Iommi meespeelt.

3.5*

Dit is eigenlijk best een vreemde plaat te noemen. Het verhaal van Roads en de verplichting van de platenmaatschappij om met een plaat op te proppen te moeten komen, kennen we allemaal nu wel. Het vreemde is dat er maar 2 dagen gerepeteerd is om alle nummers onder de knie te krijgen. Neem daarbij ook nog het feit dat gitarist Brad Gillis compleet nieuw was. Vervolgens werden er maar 2 concerten gegeven om deze plaat op te nemen. De rest van de tour werd weer de normale solo set van de Dairy tour gespeeld.

De band inclusief Ozzy klinken in ieder geval alsof dit optreden nummer 88 is. Persoonlijk mis ik Iommy niet eens. Want Gillis speelt met ballen en heeft daarbij een meer dan uitstekende tremelo techniek (https://youtu.be/G4YHdzONigc). Tuurlijk is hij geen Iommy, uiteindelijk speelt hij Iommy slechts na. Maar hij weet zich uitstekend te redden met die oude Sabbath nummers. Over de setlist valt al evenmin te klagen. Want Ozzy weet prima de oude Sabbath krakers uit de kast te trekken. Het enige minpunt is dat Ozzy af en toe onnodig door de nummers zit heen te kwaken. Verder ook een prima live feel op deze Speak of the Devil.

In de loop van 1982 werd duidelijk dat zowel Black Sabbath als hun voormalige zanger een dubbellive-elpee zouden uitbrengen. Iets wat het moederschip in de jaren ’70 had verzuimd, met als gevolg het te laat verschenen en bovendien tegenvallende "Live at Last" (1980). Inmiddels twee jaar fan, had ik een deel van de backcatalogus gehoord, zodat ik erg nieuwsgierig was naar beide komende albums.
In 1982 wisten wij fans (uit de papieren tijdschriften) dat Osbourne zijn liveplaat uitbracht vanwege contractuele verplichtingen aan Jet Records, het label van zijn schoonvader. Ook lazen we dat Bernie Tormé (ex-Gillan) de omgekomen gitarist Randy Rhoads had vervangen tijdens de Amerikaanse tournee en op zijn beurt alweer was vervangen door ene Brad Gillis. Deze was van de nieuwe band Night Ranger, die binnenkort zou debuteren en nu dus Speak of the Devil had ingespeeld. Tenslotte leerden we dat deze dubbelaar tijdens twee speciaal voor het album gecreëerde shows was opgenomen.

Ik keek gespannen uit… Toen Speak uitkwam, was Oor positief en ik zowel blij als verontrust. Blij met de setlist, maar met zo’n hoes kon ik niet thuiskomen, dat zouden mijn ouders niet goed vinden… Heb wel diverse malen verlekkerd met de hoes in handen in een platenzaak gestaan. Resultaat: de laatste twijfel werd weggenomen, het werd definitief Live Evil dat ik zou aanschaffen.

Pas via YouTube hoorde ik Speak voor het eerst, decennia later dus. Opvallend is dat Gillis een veel vloeiender stijl heeft en niet poogt de oorspronkelijke partijen van Iommi te imiteren. In de solo van Sweet Leaf doet hij bijvoorbeeld volstrekt zijn eigen ding. Daar kun je over mopperen, maar ik vind het lekker.
Net als het feit dat ein-de-lijk nummers van ná 1973 worden gespeeld, zij het karig: Symptom of the Universe en Never Say Die, twee van mijn grote favorieten. Negen nummers zijn van de eerste drie albums en van Vol. 4 wordt niets gespeeld. Dat laatste is jammer, net als dat Never Say Die langzamer klinkt dan in de studioversie. Desondanks een smeuïge setlist.
Producer Max Norman heeft na de opnamen duidelijk aan de stem van Osbourne gesleuteld: hier en daar klinkt die dubbel, ofwel is er een chorusachtig effect overheen gehaald. De band (naast Gillis: bassist Rudy Sarzo en drummer Tommy Aldridge) klinkt als een geoliede en creatieve machine, zoals het nieuwe slot van Sabbath, Bloody Sabbath laat horen. Al met al een prima album, waarbij de muziek in deze jasjes enige grimmigheid is verloren. Ik kan slechts gissen of ik dat indertijd een probleem had gevonden.

Later las ik op Wikipedia de nodige ontnuchterende details over de totstandkoming, verhalen die in 1982 systematisch van de pers – en dus de fans - waren weggehouden. Onbekend was dat Osbourne het plan voor dit album al begin februari ’82 aan de band had medegedeeld en dat deze mannen weigerden mee te werken aan zo'n "coveralbum", waar ze immers slechts uitvoeringscredits voor zouden krijgen.
In de woorden van Sarzo leidde dit tot Osbournes “worst drinking binges I had ever witnessed”. Beschonken en woedend ontsloeg hij de band en urineerde even later tegen de Alamo, wat hem een boete en veel publiciteit opleverde, passend bij zijn imago van ‘madman’. Eenmaal nuchter kon Osbourne zich niet meer herinneren dat hij de drie had ontslagen... Het leidde ertoe dat zowel Rhoads (voor de tweede maal) als Sarzo besloten om de band na de tournee te verlaten. Toen de gitarist noodlottig om het leven kwam, volgde enige berusting: de bandleden verkeerden lange, lange tijd in rouwstemming.

Ik heb de autobiografie I Am Ozzy (2009) gelezen, maar over het ontslag wordt niet gerept… Ongetwijfeld omdat het beeld moest worden gecreëerd dat de relatie tussen zanger en gitarist altijd heel goed was.
Meer feitjes dus op Wiki, zoals dat Osbourne niet kwam opdagen bij de repetities voor Speak, hetgeen de onvrede bij de vaste bandleden nog eens extra verhoogde; dat een derde show voor dit album zonder publiek werd opgenomen om de producer meer keuze te geven, een sessie waaruit minimaal Sabbath, Bloody Sabbath afkomstig is; dat Osbourne tijdens deze optredens kaal was, iets was misgegaan met waterstofperoxide (las ik indertijd in Oor) of een scheerapparaat (Wikipedia); en dat Sarzo, klaar met Osbournes excessen, inmiddels met Quiet Riot aan een nieuw album werkte.

Ook in 1982 had ik geoordeeld dat dit niet het gehoopte livealbum met Sabbathmateriaal was. Desondanks een goede set die vreemd genoeg nog altijd niet op streaming is te vinden, afgezien van YouTube. Vast iets met rechten en geld; passend bij de financiële motieven voor dit album, ook nu we een dikke veertig jaar verder zijn. Het verkocht in de Verenigde Staten beter dan die van de Sabs. In Engeland was dat juist omgekeerd.
Verder was dit de perfecte reclame voor de nieuwe groep Night Ranger. Najaar 1982 hoorde ik bij (denk ik) BBC Radio 1 hun verslavende oorwurm Don’t Tell Me You Love Me van het debuut Dawn Patrol. Prachtig soleerwerk van Gillis, waardoor ik het extra jammer vond dat ik Speak of the Devil niet kon kopen.

Ik dacht toch even checken, en ja hoor:

Dairy of a Madman - Slowboat Brewing Company - Untappd.

Op vinyl was ik zwaar onder de indruk van het drum geluid van Tommy Aldridge. Wat een sound knalde uit de Pioneer speakers toen in 1982. De cd viel me altijd tegen. Ook gitarist Brad Gillis vond ik leuk en modern die riffs spelen. Mooie plaat.