The Gary Moore Band - Grinding Stone (1973)

Sterk staaltje psychedelic space jazz van de destijds 21 jarige Gary Moore, die dan al zijn eerste periode Thin Lizzy erop heeft zitten.

Met name The Energy Dance springt eruit.

Nog een erg lang album, het instrumentale titelnummer is fantastisch. De twee nummers met zang die daarna komen zijn leuk, maar lang niet zo goed als de opener. Het korte The Energy Dance is weer een prima instrumentaaltje en de lange track met zang, Spirit, kan me goed bekoren. Ook afsluiter Boogie My Way Back Home is van zang voorzien. Aardig nummer, Moore kan redelijk zingen maar moet het uiteraard vooral van zijn gitaarkunsten hebben. Toch wel een goed album van Moore.

Lekker plaatje hoor, veel anders als de Gary Moore die wij nu kennen.
3.5*

Oh, ik herken de Gary Moore van de jaren 80 wel: uitstekend gitaarspel, bijzonder inconsistente composities en matige zang.
1973. Het jaar dat Made in Japan uitkwam, alsook Live 1973. Wat is dit album dan saai. Behalve het gitaarspel, natuurlijk. Maar dat is voor mij bij lange na niet genoeg. Hier luister ik nooit meer naar.

Uitstekend debuutalbum van Gary Moore.
Ik ben alleen niet zo kapot van:
Sail across the Mountain
The energy Dance

Best een lekker albumpje! Ben nu vanaf de start begonnen met de solo carrière van Moore en ga zo beetje bij beetje alle albums af(ja een hele klus, maar ben van Moore zijn muziek gaan houden nadat ik meerdere concerten van hem heb gezien)
Grinding Stone Is een heerlijk spacend en groovy 70s nummer, Time to Heal & Sail Across the Mountain doen me jammer genoeg nog niet zoveel. Fijne nummertjes, maar niet de behoefte die vaak op te zetten(nog niet althans)
The Energy Dance en vooral de daaropvolgende Spirit zijn wel weer heerlijke nummers en Spirit is duidelijk mijn favoriete nummer van dit album!
Boogie My Way Back Home Luistert lekker weg maar doet me ook niet zo heel veel, toch valt me dit voor een eerste album helemaal niet zo tegen. De Lizzy invloeden vallen trouwens ook goed mee, Moore probeerde al gelijk naar een eigen sound te zoeken.

3,5*

Het is misschien vloeken in de Gary Moore-kerk, maar ondanks wat zwakkere momenten vind ik dit een interessant plaatje, het ligt me zelfs beter dan sommige latere (veel beter gewaardeerde) platen. Dat dit door een manneke van begin 20 is gemaakt vind ik toch wel bijzonder, maar goed, Gary Moore was ook bijzonder. Was, helaas.

Volgens de Wikipedia - Gary Moore pagina is Grinding Stone ...
Hoewel?

Hoewel ik niet zo'n blues en al helemaal geen jazzliefhebber ben, vind ik dit een heerlijke plaat. En ik ervaar het ook als een evenwichtig album qua stijl.

Hoewel ik Gary Moore meer als een gitarist zie, geniet ik op Grinding Stone toch vooral van zijn zang. Op mijn twee favoriete tracks 2 en 3 laat hij zich heerlijk gaan. Voorbeelden?
- Time To Heal
- Sail Across The Mountain

En dat voor het 21 jarig broekie dat Gary in 1973 nog was. Respect!

Opgenomen nadat Moore uit Skid Row vertrokken was en dus voor hij naar Thin Lizzy vertrok. Martin Birch is de producer/engineer.

Hoe kon een nog maar 21-jarige al zo jong een sterke solodebuutplaat maken als dit Grinding Stone? Voor het antwoord is het goed om iets te weten over de voorgeschiedenis van Gary Moore. Voor wie dat teveel is: onderaan de conclusie.

Momenteel lees ik Moores biografie (2022) van de hand van Harry Shapiro. Ik dacht al het nodige over de man te weten uit de boeken die ik over Thin Lizzy las, maar dit gaat toch een stuk verder. Shapiro heeft tientallen mensen geïnterviewd, van wie een deel inmiddels net als de gitaarlegende is overleden.
Zo ontvouwt zich het verhaal, beginnend met een mollig, protestants jongetje in Belfast. Hij werd gepest, om in de gitaar zijn uitlaatklep en uitzonderlijke talent te ontdekken. Nadien een gesloten karakter hebbend, af en toe iets persoonlijks meldend in zijn teksten. Ongelukkig in de liefde, waarin uitersten als passie en toewijding vochten met onzekerheid en wispelturigheid, zeker in zijn jonge jaren.

Na zijn eerste lokale bekendheid als stergitarist verruilt hij in de zomer van 1968 Belfast voor het katholieke Dublin, nog maar zestien jaar oud. Hij komt er zowel in een folk- als een rockcircuit terecht, waar hij spoedig bevriend raakt met latere managers, roadies en muzikanten van Thin Lizzy.
Ook daar wordt zijn talent spoedig herkend. Bandleider Brush Shiels haalt hem ogenblikkelijk bij zijn groep Skid Row, waar Moore een jaar later meemaakt dat zanger Phil Lynott wordt ontslagen wegens valszingen.
Moores eerste albumopnamen zijn echter voor het debuut (1969) van Granny's Intentions: als de gitarist tijdens de opnamen plotseling vertrekt neemt Moore zijn plek in. Hij is op zeven nummers te horen, verrassend genoeg juist die met country- en folkinvloeden, zoals in Fourthskin Blues.
Ook speelt hij op het debuut (1970) van Dr. Strangely Strange, waar folkrock zich vermengt met blues, zoals in het briljante Sign on my Mind.

In december 1969 opent Skid Row in Dublin voor Fleetwood Mac en ontmoet Moore zijn held Peter Green, de gitarist van die groep. Skid Row verhuist begin 1970 naar Londen.
In de biografie verhaalt Shapiro dat Moore en Green elkaar in de Britse hoofdstad regelmatig spreken. Ze komen daarbij overeen dat Moore de gitaar van Green mag overnemen, voor het bedrag waarvoor hij zijn eigen gitaar kan verkopen. De Noord-Ier aarzelt niet en stapt een instrumentenzaak tegen, waar zich net ene Bernie Marsden bevindt. Volgens het dagboek van deze latere gitarist van Whitesnake verkoopt Moore op 23 oktober 1970 zijn gitaar aan hem voor 140 pond. Voor hetzelfde bedrag komt Moore vervolgens in het bezit van de gitaar van Peter Green.

De verdiensten zijn laag en als datzelfde jaar Thin Lizzy eveneens in Londen landt, wordt nogal eens met hen, inclusief roadies en vriendinnen, woonruimte gedeeld. Geld is schaars, het sociale leven rijk, waarbij menig vriendinnetje de rekeningen van haar vriend mag betalen.
Skid Row zal het niet maken, dankzij een ratjetoe aan muziekstijlen en maatsoorten. Dat hun debuut Skid de Britse albumlijst haalt en twee Amerikaanse tournees worden gedaan, verhelpen dit niet. Wel is Moores naam als supertalent inmiddels gevestigd. December 1971 verlaat hij de groep. Zijn tijdelijke vervanger is een andere Noord-Ier, Eric Bell van Thin Lizzy kluste korte tijd bij.
Bandleider Brush Shiels blikt op p. 63 van het boek terug: “A simple country song, then something in 11/4 time? Nobody would do that, it's bad for business. I take responsibility for everything that went wrong. You couldn't tell me anything".

Voor zijn solodebuut besluit Moore om zich meer op één stijl te focussen. Hierbij is hij onder de indruk van de Allman Brothers Band, met wie vriendschap was gesloten tijdens Skid Rows tweede Amerikaanse tournee. Met hulp van onder meer Lynott vindt hij vier groepsleden.
Kort voor Kerstmis 1972 volgt een platencontract en wordt van het voorschot nieuwe apparatuur gekocht, inclusief een PA. Omdat technicus Martin Birch het tweede album van Skid Row 34 Hours toegankelijker had weten te maken dan het debuut, wordt deze gevraagd om Grinding Stone te produceren.

De muziek op Grinding Stone vormt dan ook wél een eenheid en is goed geproduceerd. Al is er veel variatie en virtuositeit, extreme uitsloverij ontbreekt. De instrumentale opener, tevens het titellied, is sterk opgebouwd met weliswaar tempowisselingen maar niet onnodig ingewikkeld. Time to Heal bevat Moores eerste leadzang en dat doet hij niet onverdienstelijk. In het gevoelige en ingetogen Sail Across the Mountain bezingt Moore volgens Shapiro waarschijnlijk de gestrande relatie met Sylvia, de moeder van zijn eerste kind, dochter Saoirse.
De B-kant opent met The Energy Dance, instrumentaal rond de toetsen van Jan Schelhaas. Niet alleen aangenaam voor degenen die houden van groepen als Deep Purple, Rainbow, Uriah Heep, Emerson, Lake & Palmer en het Nederlandse Tricklebolt, maar ook een onverwachte pauze van het bandgeluid.
Dat keert terug met het langzaam opkomende Spirit dat vol virtuositeit zit, waarna de bluesshuffle van Boogie My Way Back Home de plaat stevig afsluit.

Als Moore kort voor verschijnen in mei '73 de achterzijde van de hoes te zien krijgt, is hij minder blij: de manager reduceerde de bezetting eigenhandig tot een trio. Dag Schelhaas bijvoorbeeld! De piepjonge zanger/gitarist zou hier een volgende dure les leren.

Succes blijft wederom uit, mede omdat een Britse tournee als voorprogramma van Joe Walsh vervalt door de oliecrisis. Dezelfde die in Nederland tot autovrije zondagen leidde. Gevolg is dat de leden om zich heen zien.
Dat is niet moeilijk in de Ierse enclave in Londen, inmiddels grotendeels woonachtig in 11 Larch Road in Cricklewood. Drummer Pearse Kelly assisteert najaar '73 tijdelijk Brian Downey: de stokkenman van Thin Lizzy heeft een armblessure en werkt met één hand, terwijl Kelly de andere arm waarneemt.
Als Moore begin januari 1974 wordt gevraagd om de vertrokken Thin Lizzygitarist Eric Bell te vervangen, hapt hij toe. Maar zijn muzikale honger was groter, reden om in augustus 1974 met drummer Jon Hiseman een instrumentale jazzrockgroep te beginnen: Colosseum II.

Grinding Stone blijkt vijftig jaar later een heel lekker plaatje te zijn. Niet in een stijl die ik vroeger had gewaardeerd (ik hoorde Moore in de eerste helft van de jaren '80 liever hardrock spelen), maar die wilde haren zijn inmiddels wel uitgevallen…
Knap geconstrueerde en afwisselende muziek van vóór Moores hardrockperiode met natuurlijk likkebaardend goed spel van alle muzikanten. Soms heeft het al iets weg van de fusion die Moore hierna zou spelen, toch overheersen rock en blues. Vier sterren en petje af voor dit wonderkind van toen.

Het vervolg van het verhaal van de gitaar die Peter Green aan Gary Moore verkocht, kwam ik tegen bij guitarworld.com. Spoiler: de huidige eigenaar is Metallica's Kirk Hammett. Hier het verhaal.

Het zangwerk vind ik maar niks, heel onaangenaam om naar te luisteren. Maar het gitaarspel is erg goed.

Na het lezen van de biografie van Harry Shapiro (aanrader) , aangewakkerd door het enthousiasme van RonaldjK, waarvoor dank heb ik de "gaten" in mijn Moore collectie opgevuld. Zo ook deze . Ik vind het een wonderlijk album. Zeker om op deze leeftijd al met zo'n volwassen album te komen. Natuurlijk is niet alles even sterk en soms vervalt het weleens wat in gepiel , maar je hoort hier toch wel wat Moore is zijn mars heeft. Ik kende deze plaat wel uit de collectie van mijn vader , maar had er nooit zo'n acht op geslagen. Ook zat er een flinke tik op de B-kant die er niet meer uit te poetsen was. Vandaar dat ik deze na een keer of 3 luisteren aan de kant heb geslingerd. Nu dus op cd en ik moet zeggen het bevalt uitstekend. 3 en halve ster om te beginnen lijkt me mooi.

Leuk om te lezen dat jij ook zo van de bio hebt genoten. Binnenkort leen ik mijn exemplaar uit met het vermoeden dat de lener ook zo enthousiast zal zijn. Een album als dit Grinding Stone won aan waarde door het lezen ervan.