menu

The Doors - Morrison Hotel (1970)

Alternatieve titel: Hard Rock Cafe

mijn stem
4,02 (641)
641 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Blues
Label: Elektra

  1. Roadhouse Blues (4:04)
  2. Waiting for the Sun (4:00)
  3. You Make Me Real (2:53)
  4. Peace Frog (2:50)
  5. Blue Sunday (2:12)
  6. Ship of Fools (3:08)
  7. Land Ho! (4:10)
  8. The Spy (4:17)
  9. Queen of the Highway (2:47)
  10. Indian Summer (2:35)
  11. Maggie M'Gill (4:24)
  12. Talking Blues * (0:59)
  13. Roadhouse Blues [11 / 4/69, Takes 1-3] * (8:47)
  14. Roadhouse Blues [11 / 4/69, Take 6] * (9:26)
  15. Carol (11 / 4/69) * (0:56)
  16. Roadhouse Blues [11 / 5/69, Take 1] * (4:32)
  17. "Money Beats Soul" (11 / 5/69) * (1:04)
  18. Roadhouse Blues [11 / 5/69, Takes 13-15] * (6:21)
  19. Peace Frog (False Starts & Dialogue) * (2:00)
  20. The Spy [Version 2] * (3:48)
  21. Queen of the Highway [Jazz Version] * (3:36)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 37:20 (1:18:49)
zoeken in:
avatar van Edwynn
Organisch? Want de andere albums leden onder het digitale ProToolsvirus?

Of bedoel je de basale bluesstijl die van stal gehaald werd na de met toeters en bellen opgedirkte musicalbonanza van Soft Parade?

avatar van Snakeskin
4,5
organisch in de zin van dat de plaat leeft, het ademt, het zweet, meer dan bij andere platen van The Doors het geval. Ik wil deze plaat niet weg zetten als de beste van The Doors maar wel als één die ik meest erbij haal als ik iets van The Doors wil horen.

avatar van bikkel2
4,5
Voor mij ook één van mijn meest gedraaide albums van The Doors.
Geheel met het verhaal van Snakeskin eens.
Meer rock en de vibe is prima geregistreerd.

avatar van AbleMable
4,5
Dit album bevalt me tegenwoordig veel meer dan hun eerdere werk. Was vroeger wel andersom.
Maar zoals een eerdere schrijver al opmerkte, meer bluesy, meer rock en minder psychedelica.
Het is allemaal wat meer into your face dit album, veel krachtiger en steviger.

avatar van jurado
5,0
Op dit album komt Jim's stem echt op smaak, de doorrookte whiskeystrot past geweldig bij Jim's favoriete genre, de blues.
Uiteraard is het geen puur bluesalbum daar is het te divers voor.
Roadhouse Blues opent de plaat ijzersterk met die magistrale riff.
Waiting for The Sun is weer ouderwets psychedelisch en mysterieus.
Ship of Fools heb ik altijd een lekker aparte track gevonden met z'n jazzy ondertoon en weer dat typische mysterieuze Doors sfeertje.
De productie van MH is om van te watertanden, heerlijke sound, zeker op vinyl en het spelplezier spat er vanaf.

Na twee iets mindere maar nog altijd steengoede albums kwamen The Doors met dit puike meesterwerk op de proppen. ❤️

avatar van RuudC
3,5
Na het toch wat matige The Soft Parade gooit The Doors het over een andere boeg. De weg omhoog is weer ingezet, maar Morrison Hotel brengt de band niet terug op het oude niveau. Voor mij is dat toch omdat de blues de overhand neemt, terwijl The Doors eerder de psychedelische rockband was met een scheut blues. Daar waar de oude sound weer bovendrijft, is het resultaat wisselend. Waiting For The Sun is een lekker nummer, maar nog steeds niet de band op topniveau. Indian Summer is ouderwets dromerig, maar stelt inhoudelijk dan weer weinig voor. De meeste songs zijn echter wel van prima niveau, zoals Ship Of Fools. Het verschil is alleen dat dit album toch beduidend minder vaak de speler zal vinden dan de eerste drie.


Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days
3. Waiting For The Sun
4. Morrison Hotel
5. The Soft Parade

avatar van bikkel2
4,5
De song Waiting For The Sun is al uit de sessies van het album met dezelfde naam. Werd toen kennelijk niet belangrijk genoeg bevonden voor een plaatsje op de plaat.
Ik vind het niet echt op dit album passen.
Met name omdat het qua sound meer aan sluit op de manier waarop The Doors in 1968 klonk.
Wel een prima song imo.

avatar van RuudC
3,5
Ik zal toegeven dat ik nog even gekeken heb naar de setlist van Waiting For The Sun. Ik verwachtte eigenlijk dat die daar ook wel op zou staan.

avatar van bikkel2
4,5
RuudC schreef:
Ik zal toegeven dat ik nog even gekeken heb naar de setlist van Waiting For The Sun. Ik verwachtte eigenlijk dat die daar ook wel op zou staan.


Had er best tussen gepast in ieder geval.

avatar van lennert
4,0
Ah! De hardrockende openingsriff van Roadhouse Blues geeft me toch een gevoel van... nou ja, hardrock? The Doors klinken op dit album mede door de blues-invloeden steviger dan ooit en dat ontaardt in een aantal fantastische tracks. Waiting For The Sun heeft me twee albums geleden laten wachten, maar komt hier eindelijk in volle glorie naar voren. Zeker een van mijn favoriete Doors-tracks. Het resterende materiaal is niet per se het beste dat de band ooit heeft voortgebracht, maar het is ook verre van het slechtste. Sterker nog, over de gehele linie bevalt het album me erg goed en valt vooral Krieger's gitaarwerk me erg positief op. Land Ho! is bijvoorbeeld lekker speels en Indian Summer lekker dromerig. Het album had alleen wat sterker mogen afsluiten en tegen het einde aan nog net iets spannender mogen zijn. Het luistert echter prima weg.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Waiting For The Sun
3. Strange Days
4. Morrison Hotel
5. The Soft Parade

avatar van milesdavisjr
4,0
Na het debuut blijft dit voor mij de beste schijf van de heren. Alleen de eerste twee nummers verplichten al tot aanschaf. Het swingende Roadhouse Blues is uiteraard een klassieker, wat een drive en swing, heerlijk. Hetzelfde geldt eigenlijk voor opvolger Waiting for the Sun, nog zo'n klasbak. Het trage 'The Spy' gaat er ook in als koek, het lome zondagochtend jazzachtige karakter van dit nummer is prachtig. Queen of the Highway heeft eigenlijk dezelfde signatuur. Het bluesy Maggie M'Gill sluit de plaat passend af. Het bij vele fans hoger aangeslagen L.A. Woman en Strange Days zijn zeker niet slecht, integendeel, maar deze schijf is wat mij betreft consistenter dan deze twee platen, de plaat bevat twee alltime klassiekers en is compacter van aard. De nummers zijn af en duren niet langer dan nodig. Het niveau van het debuut wordt echter net niet aangetikt, daar zijn songs als You Make Me Real, Blue Sunday en Land Ho! net even (voor Doors begrippen dan) te degelijk voor.

avatar van Snakeskin
4,5
zelf luister ik vaker naar deze, maar vind L.A. Woman beter. Deze klinkt een stuk energieker

avatar van bikkel2
4,5
In ieder geval hun fijnste rockalbum. Het mystieke is wat naar de achtergrond verdrongen en je hoort de energie en het spelplezier.
Er staat geen epics als The End, When The Music Is Over of Riders On The Storm op, maar de coherentie is voorbeeldig.
Jim's stem is rauw geworden door de foute middelen, maar is geenszins een verslechtering als de band op de bluesrock toer gaat.

avatar van TEQUILA SUNRISE
5,0
In de loop der jaren wel mijn favoriete plaat van The Doors geworden.

avatar van bikkel2
4,5
TEQUILA SUNRISE schreef:
In de loop der jaren wel mijn favoriete plaat van The Doors geworden.


Ben toch geneigd het debuut en Strange Days daar onder te rekenen. Moet ook wel. Allebei 5 sterren gegeven.
Maar met Jim in de gelederen heeft elk album wel zijn kwaliteiten. Zelfs het buitenbeentje The Soft Parade vind ik prima.
Maar deze en natuurlijk L.A Woman zijn toppers. Meer rock en blues. Maar The Doors konden veel muzikale stijlen aan. Geweldige musici.

avatar van TEQUILA SUNRISE
5,0
Fantastische band inderdaad en mijn inziens geen slechte plaat gemaakt.
Jim zijn doorleefde stem op dit album geeft de plaat wat extra's, het orgeltje van Ray is zoals bijna altijd weergaloos.
Grootse band met een magistrale charismatische zanger die helaas door drankzucht en drugs ten onder is gegaan.

avatar van bikkel2
4,5
Ja, Jimbo was me er eentje. Flamboyante figuren had je toen in de muziekbizz.
Niet om oubollig te klinken, maar ik mis dit soort unieke figuren tegenwoordig wel een beetje.
Er is wat dan aangaat een hoop verandert. Meer verantwoordelijkheid en een gezondere levensstijl.
27 jaar is natuurlijk niet een klein beetje te jong om al te gaan. Dus ik wil het zeker niet romantiseren.

avatar van milesdavisjr
4,0
Niet om oubollig te klinken, maar ik mis dit soort unieke figuren tegenwoordig wel een beetje.


Helemaal mee eens. Met Mercury, Morrison, Bowie, Dylan, Hendrix, Joplin en Zappa en ik vergeet er nog een flink aantal hadden we eind jaren 60 en jaren 70 iconen rondlopen met een grote dosis charisma.
De levensstijl was vaak evident aan de wijze waarop ze zich presenteerden aan de wereld. Helaas zie ik tegenwoordig maar bar weinig muzikanten/bands die een dergelijk charisma hebben. Strange Days kan wat mij betreft niet tippen aan deze schijf. Geef mij maar de bluesy rauwe kant van The Doors, dat komt op Morrison Hotel toch wat meer naar voren.

avatar van jurado
5,0
bikkel2 schreef:

Niet om oubollig te klinken, maar ik mis dit soort unieke figuren tegenwoordig wel een beetje.


We hebben toch Spike en Jett Rebel?

avatar van bikkel2
4,5
jurado schreef:
(quote)


We hebben toch Spike en Jett Rebel?


Groentjes!

Arbeidsdeskundige
Dit is een weergaloos album. Roadhouse Blues is de parel. De vocale uithalen gaan door merg en been. De afwisseling op Waiting for the Sun is geniaal.

avatar van JohnnyVergerFan
4,5
Werkelijk fijn toch deze plaat. Er zit een heerlijke flow in dit album, vooral kant 2 (Morrison Hotel). Jim is geweldig bij stem met een bijzonder fijn rafeltje. En de band speelt zowel relaxed als opzwepend. Ook 1 van mijn meest gedraaide platen van The Doors.

avatar van milesdavisjr
4,0
geplaatst:
Morrison Hotel, na The Soft Parade kan het al snel beter gaan en die hoop wordt bevestigd.
Jim gaat steeds (door de inname van sloten sterke drank) lager en ruiger zingen en dat gegeven bevalt mij prima. De band opent met een van hun beste songs ooit, Roadhouse Blues vormt een van de beste Rhythm & blues songs ooit gecomponeerd, wat een drive, het zoemende orgeltje vormt nu helemaal zijn meerwaarde. Vervolgens komen de heren met Waiting for the Sun, ook alweer zo'n klasbak, een verslavend ritme en refrein dat zich heerlijk in je hoofd nestelt. Het niveau van de eerste paar songs wordt niet helemaal vastgehouden maar dat mag de pret niet drukken. Het jazzy achtige The Spy, Maggie M' Gill en Queen of the Highway zijn stuk voor stuk zeer solide nummers, klinken geïnspireerd en nog belangrijker, de heren kiezen duidelijk een richting. Daarnaast zijn de psychedelische details ook tot een minimum beperkt en dat komt het songmateriaal ten goede.

Tussenstand:

1. The Doors
2. Morrison Hotel
3. Waiting for the Sun
4. Strange Days
5. The Soft Parade

avatar van rider on the storm
4,5
Het 5e Doors album met de intigrerende titel Morrison Hotel. Een album verpakt in een fraaie klaphoes waarbij de bandleden als je de hoes uitklapt aan de bar hangen met Jim die als enige een biertje in zijn hand heeft. Er wordt wat verveeld gekeken, gelukkig geen voorbode voor wat ons staat te wachten op het album.

Kant A (hardrock café) opent met het swingende Roadhouse Blues (Prachtige live uitvoering is te vinden op het postume album An American Prayer) en gaat verder met Waiting for the Sun en you
make me real. De Doors hebben er dus gewoon een fijn rockend album van gemaakt en rijgen het ene lekkere nummer aan het andere. Na een kleine 19 minuten is het gedaan met de A-kant en gaan we naar de B (Morrison Hotel) kant.

De B-kant opent met het huppelende Land Ho met daarna het heel fraaie The Spy.

Nb: Graig Street heeft een boek geschreven over zijn belevenissen met Jim in de zomer van 1965 met de titel “twee spionnen in het huis van de liefde”. Weet je gelijk waar Graig zijn mosterd heeft gehaald. Effe een weetje.

Na het fraaie Queen of the Highway eindigt de plaat met het bluesy Maggie M’Gill...waarna ik tot de conclusie kom dat de Doors weer een uitstekend album zonder zwakke plekken hebben afgeleverd. Een album met wat meer rock en blues dan de vier voorgaande albums. Een album die smaakt naar meer en een opmaat is naar nog meer moois.

De score een mooie 4,5...

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
rider on the storm schreef:
het heel fraaie The Spy. // Nb: Graig Street heeft een boek geschreven over zijn belevenissen met Jim in de zomer van 1965 met de titel “twee spionnen in het huis van de liefde”. Weet je gelijk waar Graig zijn mosterd heeft gehaald. Effe een weetje.
En Morrison had het dan weer van Anaïs Nin, die in 1954 haar roman A spy in the house of love publiceerde.

avatar van rider on the storm
4,5
BoyOnHeavenHill schreef:
(quote)
En Morrison had het dan weer van Anaïs Nin, die in 1954 haar roman A spy in the house of love publiceerde.
BoyOnHeavenHill



Kijk dat wist ik dan weer niet , thanks

Gast
geplaatst: vandaag om 22:34 uur

geplaatst: vandaag om 22:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.