The Doors - Morrison Hotel (1970)

Samen met het debuut is dit toch wel mijn favoriete album van the Doors. Een lekkere poppy bluesvariant met prachtige ballades en af en toe een funky track.

Roadhouse blues knalt meteen goed uit de startblokken. Wat een geweldige riff waarom de song is gebouwd. Een nummer dat gewoon gemaakt is om live te spelen.

Waiting for the sun is gewoon een prachtig popliedje (waarschijnlijk een bewerking van een afvaller van hun derde album) en past eigenlijk niet zo goed op het album. Toch ben ik blij dat hij erop staat. Deze is gewoon te goed om ergens als b-kantje te gebruiken.

You make me real is een lekkere piano-stomper.

Peace frog is waarschijnlijk ontstaan op een avond dat Jim te lang aan een opiumpijp zat te lurken. Een erg bloederige track die evenwel tot mijn top tien tracks van de groep behoort. De track loopt dan over in Blue sunday, een ballade (ballad klinkt hier zo banaal) waar Frank Sinatra jaloers op zou zijn geweest.

Ship of fools is dan weer een heerlijke track waarop Jim lekker kan croonen.

De oude kant B begint dan met de dronkemans-op-zee meezinger Land ho! Waar dit soort tracks normaal gesproken de plank volledig misslaan, is het dit keer een hele geslaagde.

The spy is de bluestrack bij uitstek op de cd. Opnieuw heerlijk gezongen door Jim. Queen of the highway is weer een prima song, maar heeft een beetje rare uitvoering meegekregen. Waar het precies aan ligt weet ik niet, maar ik heb altijd het gevoel dat er iets niet klopt. Op de 4 cd boxset staat een rustigere uitvoering die veel beter lijkt te passen.

Indian summer is het kroonjuweel van het album. Een nummer dat eigenlijk schreeuwt om een lange jamuitvoering van minstens 10 minuten. 2 coupletten, 2 refreinen, 2,5 minuut zalige perfectie.

Maggie M'Gill is op zich een prima nummer, maar wel mijn minst favoriete op het album.

Dit album wordt meestal genoemd als het bluesalbum van the Doors, maar eigenlijk staan er maar drie bluestracks op (Roadhouse blues - meer bluesrock-, the Spy en Maggie M'Gill). Zelfs als je niet van blues houdt, zou dat je er niet van moeten weerhouden om deze klassieker in huis te halen. Daarvoor is hij gewoon te goed.

Deze zin prikkelde mij wel om ook mijn zwerftocht door het oeuvre van The Doors weer te vervolgen. Dat het eergisteren ook echt herfstachtig weer was hielp daar wel bij; op de een of andere manier associeer ik The Doors wel een beetje met de na-zomer.

Heb dit album nu een paar keer beluisterd en ik heb ook het gevoel dat dit de minste Doors-plaat is. De magie en passie van de beste platen lijkt een beetje te ontbreken, muzikaal is het wat te stoffig en dat orgeltje klinkt hier af en toe iets te fout. Bij de andere platen had ik daar geen last van.

Maar goed, ik ben door schade en schande wel wijs geworden (alle Doors-albums bleken hier uiteindelijk 'groeiers'), dus ik zal de laatste zijn om deze plaat op voorhand af te schrijven. Maar vooralsnog vind ik hem wel een stuk minder aanspreken dan hun andere platen. 3,5*

"Morrison Hotel" zou het bluesalbum van The Doors zijn. Dat hoor ik toch maar op een paar nummers terug hoor, zoals "Roadhouse Blues" en "The Spy". Op de meeste andere nummers is de blues met name aanwezig in de stem van Jim Morrison. Met name de eerste helft van het album vind ik sterk. "Waiting for the Sun" heeft een soort opgekropte woede in zich en "You Make Me Real" heeft een agressieve bite. De tweede helft vind ik toch een stuk minder. Maar wat is minder als je het over The Doors hebt? "The Spy" vind ik wel een heel mooi nummer en "Queen of the Highway" heeft iets intrigerends. Al met al vind ik "Morrison Hotel" niet het beste album van The Doors. Het debuut vind ik toch een stuk sterker. Maar dat neemt niet weg dat "Morrison Hotel" wel een prima plaat is, waarbij met name de hypnotiserende stem van Jim Morrison en het bij tijd en wijle agressieve gitaarspel van Robbie Krieger het album omhoog stuwt.

Volgens mij heb ik ooit ergens gelezen dat deze plaat bedoeld was als een soort van tweeluik: de A-kant zou, als 'Hard Rock Café', de wat steviger nummers bevatten terwijl op de B-kant, 'Morrison Hotel' de wat rustiger nummers staan. Of het album inderdaad zo bedoeld is, weet ik niet helemaal zeker aangezien ik niet meer terug kan vinden waar ik dit verhaal over het tweeluik ooit heb gelezen. Als het niet zo is, dan hoor ik het graag. Afgaand op wat ik hoor op dit album, zou ik zeggen dat het verhaal slechts deels waar is.

Het album opent inderdaad behoorlijk stevig met het ronkende Roadhouse Blues. Ook de twee daaropvolgende nummers zijn redelijk zware en intense nummers waarin Jim Morrison los kan gaan. Peace Frog is een wat funky, rusteloos nummer dat mooi overgaat in Blue Sunday. Dat laatste is het tegenovergesteld van rusteloos. Wel een mooi nummer.
Het is bij het luisteren van dit album lang wachten op het eerste tegenvallende nummer.

Eigenlijk komt dat nummer nooit. Weliswaar opent de B-kant met een redelijk flauw nummer (Land Ho!) en sluit ook met een wat minder nummer. Toch weet de band het in beide gevallen zo te brengen dat het nergens gaat vervelen, vooral dankzij de vocalen van Jim Morrison. Deze tweede helft van het album is over het algemeen wat rustiger dan de eerste. Het mist nummers van het kaliber Roadhouse Blues of Waiting for the Sun, hoewel Queen of the Highway en Indian Summer er ook niet verkeerd zijn.

Morrison Hotel is een meer bluesy, rockend album geworden dan z'n voorganger(s). Jim Morrison klinkt ouder, doorleefder dan ooit en maakt daarmee dit album een van de sterkste albums van The Doors. Na een intense eerste helft zwakt het album iets af. Dat kost dit album een halve ster:

4.0*

Ik bedoelde meer vergeleken met de andere 5 Doorsplaten De meeste mensen hebben het altijd alleen maar over het debuut en L.A. Woman. Dat is in mijn ogen onterecht, deze is zeker net zo goed. Ik wil er best een 4,5 van maken, als jij daar vrolijk van wordt

Het eerste album van de nieuwe Doors bijna.
Meer rock en blues, wat minder psychedelica.
Nal alle rechtzaken e.d. was er duidelijk weer behoeft als muzikanten gezien te worden. De inspiratie is volop aanwezig en Morrison zijn stem is door de "valse-kraai-fase" heen en is nu een doorleefde blues stem geworden.
Indian Summer is het meest breekbare liedje ooit van de heren en op Queen Of The Highway excuseert hij zich bijna naar Pamela (She was a princess, Queen of the highway......He was a monster, black dressed in leather).

Roadhouse Blues is een echte bluesklassieker en de tekstuele vondsten op The Spy zijn ook fenomenaal.
Dit album kent geen echte zwakke momenten, het is alleen een wat meer doorsnee rockalbum met wat minder een Doors stempel.

Als ik me niet vergis was er ook een klein relletje rond de hoes. Morrison had in deze tijd zijn bekende volle baard, maar Elektra vond de baardloze Jim beter voor de verkoopcijfers. Volgens de overlevering staat Morrison daarom met zo'n valse grijns op de hoes van L.A. Woman.

Na het toch wat matige The Soft Parade gooit The Doors het over een andere boeg. De weg omhoog is weer ingezet, maar Morrison Hotel brengt de band niet terug op het oude niveau. Voor mij is dat toch omdat de blues de overhand neemt, terwijl The Doors eerder de psychedelische rockband was met een scheut blues. Daar waar de oude sound weer bovendrijft, is het resultaat wisselend. Waiting For The Sun is een lekker nummer, maar nog steeds niet de band op topniveau. Indian Summer is ouderwets dromerig, maar stelt inhoudelijk dan weer weinig voor. De meeste songs zijn echter wel van prima niveau, zoals Ship Of Fools. Het verschil is alleen dat dit album toch beduidend minder vaak de speler zal vinden dan de eerste drie.


Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days
3. Waiting For The Sun
4. Morrison Hotel
5. The Soft Parade

Ah! De hardrockende openingsriff van Roadhouse Blues geeft me toch een gevoel van... nou ja, hardrock? The Doors klinken op dit album mede door de blues-invloeden steviger dan ooit en dat ontaardt in een aantal fantastische tracks. Waiting For The Sun heeft me twee albums geleden laten wachten, maar komt hier eindelijk in volle glorie naar voren. Zeker een van mijn favoriete Doors-tracks. Het resterende materiaal is niet per se het beste dat de band ooit heeft voortgebracht, maar het is ook verre van het slechtste. Sterker nog, over de gehele linie bevalt het album me erg goed en valt vooral Krieger's gitaarwerk me erg positief op. Land Ho! is bijvoorbeeld lekker speels en Indian Summer lekker dromerig. Het album had alleen wat sterker mogen afsluiten en tegen het einde aan nog net iets spannender mogen zijn. Het luistert echter prima weg.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Waiting For The Sun
3. Strange Days
4. Morrison Hotel
5. The Soft Parade