The Doors - Morrison Hotel (1970)

Geweldige cd! Kort, maar duidelijk.

Wat kan ik daar nog aan toevoegen?

M'n vader had hem gezien voor 5 euro in de winkel en had hem maar meegenomen omdat ik eens had gezegd graag een cd van The Doors te willen hebben.

Zorg er dan als de wiedeweerga voor dat je de andere albums ook scoort, goedkoop of niet

Tja, wat moet ik nog op The Doors zeggen.
Alweer een cd vol geweldige nummers er op, persoonlijk meer dan bij de voorganger "The soft parade".
Mijn favorieten, Roadhouse blues, Waiting for the sun, You make me real, en Land ho!

Geweldig album, met name Waiting for the Sun en de laatste 3 nummers zijn echt helemaal top.

Hun meest straightforward rockalbum. Maar er staan erg goede nummers op (zoals bij iedere doorsplaat). Mijn favo's zijn Roadhouse Blues, Waiting for the Sun, The Spy, Land Ho!.. alleen Maggie McGill vind ik een zeiknummer (staat dan ook laatste )

Stelletje sukkels, en Peace Frog dan! Het beste nummer ooit van de Doors. Funky, Jazzy eigenlijk alles. Bloody Red Summer Fantastic L.A.

Peace Frog beste nummer van the doors..? Yeah right sukkel

Wat een waanzinnige cd van The Doors. Jim Morrison op zijn best, met zijn favoriete stijl: the blues. De beste van The Doors. Heerlijke nummers zijn de wat stevige bluesie tracks: Roadhouse Blues, You Make Me Real, Ship Of Fools, Land Ho!, Queen Of The Highway en Maggie McGill. De 2 beste toch wel: Roadhouse Blues en Queen Of The Highway (i love that track)

Het enige Doors album wat ik van begin tot eind ook nu nog kan beluisteren. Kent geen zwakke momenten.
Robbie Krieger in bloedvorm; Morrison op z'n best.

nu nog?


De rest kan je nog maar gedeeltelijk waarderen?

Inderdaad: maar dan niet zo scherp gesteld:
Het meeste werk van de Doors kocht ik toen het uitkwam, maar op dit album na, heeft voor mij, na vele vele draaiuren,
ieder ander Doors album wel 1 of meerdere zwakke(re) momenten.
Behalve voor mij dus deze plaat.

Oke. Ik dacht dat je bedoelde dat de andere albums je soms de keel uitkwam. Maar zo is het dus niet.

absolutely NOT

Ik geloof dat Jim dit ook de beste vind. Jim was een echte bluesman, althans zo voelde hij zichzelf. blues & booze Jim was een liefhebber van de drank en dan in het bijzonder de whiskey. Jim Morrison wordt vaak gezien als een verwend druggebruiker, maar in essentie was hij veel eerder een alcoholist. Een alcoholist, die daarnaast ook graag dope gebruikte. Een verhaal gaat dat Jim toen hij in Amsterdam was als een verdwaasde door de stad rond liep, met drank en drugs in het lichaam. Hij zou in het vliegtuig al een blok hasj met een paar flinke borrels hebben weggespoeld. Eenmaal aangekomen ging in Amsterdam het gerucht al gauw door de stad dat Jim Morrison in het centrum liep! Al gauw vormde zich een kleine, maar hechtte groep rond Jim. Een ooggetuige zei een paar jaar geleden op Radio 2 dat hij 1 van dezen was. Niet alleen getuige van de aanwezigheid van Jim, maar ook van het feit dat Jim (voor zijn ogen) een lsd trip zou weggespoeld hebben met een fles whiskey! Later zou hij in het ziekenhuis worden opgenomen voor een alcoholvergiftiging. Drie dagen later zat hij al weer in een Amsterdams cafe waar hij 'slechts' drie dubbele whiskeys dronk. God, wat een heerlijke man was dat toch. Jim we zullen je missen, jongen!

Orbit stelde mij de vraag waarom dit het enige album is van The Doors waarop ik heb gestemd, terwijl ik hier toch 4* aan heb gegeven. Dat komt doordat ik bijna nooit albums download en niet het geld heb om heel veel albums te kopen. Er zullen heus nog wel andere albums van The Doors in mijn verzameling komen, maar soms moet je keuzes maken.

Als ik dit album luister waan ik me meteen in een vies bluescafé waar de flessen whiskey rond vliegen, terwijl een bandje op het podium staat. Doet me denken aan die scène uit The Blues Brothers . Dit album is vies en recht in je gezicht. Toen ik dit album voor het eerst luisterde had ik heel iets anders verwacht op basis van de nummers die ik kende van The Doors.
Mijn favorieten zijn precies dezelfde als de nummers die orbit noemt. Vooral Waiting for the Sun is echt een briljant nummer. Omdat ik het toch niet vaak luister en sommige nummers toch minder zijn (Blue Sunday en Maggie McGill doet mij dus echt niks), krijgt dit album ‘slechts’ 4*. Toch maar eens die andere albums aanschaffen .

Samen met het debuut is dit toch wel mijn favoriete album van the Doors. Een lekkere poppy bluesvariant met prachtige ballades en af en toe een funky track.

Roadhouse blues knalt meteen goed uit de startblokken. Wat een geweldige riff waarom de song is gebouwd. Een nummer dat gewoon gemaakt is om live te spelen.

Waiting for the sun is gewoon een prachtig popliedje (waarschijnlijk een bewerking van een afvaller van hun derde album) en past eigenlijk niet zo goed op het album. Toch ben ik blij dat hij erop staat. Deze is gewoon te goed om ergens als b-kantje te gebruiken.

You make me real is een lekkere piano-stomper.

Peace frog is waarschijnlijk ontstaan op een avond dat Jim te lang aan een opiumpijp zat te lurken. Een erg bloederige track die evenwel tot mijn top tien tracks van de groep behoort. De track loopt dan over in Blue sunday, een ballade (ballad klinkt hier zo banaal) waar Frank Sinatra jaloers op zou zijn geweest.

Ship of fools is dan weer een heerlijke track waarop Jim lekker kan croonen.

De oude kant B begint dan met de dronkemans-op-zee meezinger Land ho! Waar dit soort tracks normaal gesproken de plank volledig misslaan, is het dit keer een hele geslaagde.

The spy is de bluestrack bij uitstek op de cd. Opnieuw heerlijk gezongen door Jim. Queen of the highway is weer een prima song, maar heeft een beetje rare uitvoering meegekregen. Waar het precies aan ligt weet ik niet, maar ik heb altijd het gevoel dat er iets niet klopt. Op de 4 cd boxset staat een rustigere uitvoering die veel beter lijkt te passen.

Indian summer is het kroonjuweel van het album. Een nummer dat eigenlijk schreeuwt om een lange jamuitvoering van minstens 10 minuten. 2 coupletten, 2 refreinen, 2,5 minuut zalige perfectie.

Maggie M'Gill is op zich een prima nummer, maar wel mijn minst favoriete op het album.

Dit album wordt meestal genoemd als het bluesalbum van the Doors, maar eigenlijk staan er maar drie bluestracks op (Roadhouse blues - meer bluesrock-, the Spy en Maggie M'Gill). Zelfs als je niet van blues houdt, zou dat je er niet van moeten weerhouden om deze klassieker in huis te halen. Daarvoor is hij gewoon te goed.

4 Sterren. Weer een aantal sterke nummers en een aantal mindere nummers, maar geen slechte nummers.
Favorieten : Roadhouse Blues, Waiting For The Sun, Blue Sunday (hoe vaker je hem hoort hoe beter), Peace Frog en het kroonjuweeltje Indian Summer die ongeveer hetzelfde geluid heeft als The End. Inderdaad jammer dat ze dit nummer niet wat langer hebben gemaakt, zoals iemand hierboven al aangaf.

2,5 sterren; dit album is volledig jim natuurlijk, maar een kantje die mij niet echt kan bekoren. Te veel nummers liggen op dezelfde lijn. En net de differentiatie doet mij van hun andere albums houden.

Mijn favoriete Doors-cd. Ik ken weinig andere cd's opnoemen met een betere 'flow' als deze. De manier waarop de nummers elkaar opvolgen is als een uniek schilderij waarin alles klopt. En dan heeft het ook dat heerlijke blues-gevoel. Deze cd is een dikke 5 waard.

5.

Het debuutalbum is beter, maar deze heeft zeker de 2e plek in mijn lijst veroverd!

Het 'minste' album van The Doors. Maarja wat is minste. 4*

Afgezien van hun debuutplaat vind ik deze ook wreed nijg goed, man, man, man !

4.5 sterren !

heel sterk album van The Doors

peace frog is echt een zalig nummertje

Deze cd staat toch een beetje bekend als de minste cd?
Ik vind hem het best, wederom is dit album weer 1 lange trip en als ik 1 nummer aan heb gezet moet ik hem afluisteren.

tsja...

Nee hoor. Die 'zwarte schaap'-positie wordt ingenomen door The Soft Parade. Dit album heeft geen echte krakers voor de massa die alleen de radio aan zet. Daarom staat deze misschien niet zo hoog in status als sommige van hun andere albums.

Als je het mij vraagt, is dit het allerbeste van The Doors. Rock zoals hij is bedoeld, maar wel met de echte Doors sound.

Blues-rock avant la lettre: plaat waar vele bands vele jaren later een voorbeeld aan hebben genomen..... (Na The Doors en LA-women denk ik de beste)

Avant la lettre? Blues-rock bestond natuurlijk al lang (Kent u de Rolling Stones, Bob Dylan, Cream, Bluesbreakers, Blues project, etc.?) en verder zijn de Doors volgens mij juist één van de minst invloedrijke onder de (zeer) originele bands.